برچسب: محدودیت

3 هفته قبل - 253 بازدید

سازمان ملل: هر روز ۷۰۰ زن به‌دلایل مرتبط با بارداری جان خود را از دست می‌دهند

دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل (UNFPA) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که هر روز بیش از ۷۰۰ زن و در هر دو دقیقه یک زن در جهان به‌دلیل عوامل قابل پیشگیریِ مرتبط با بارداری و ولادت جان خود را از دست می‌دهد. اين نهاد با نشر اعلامیه‌ای‌ در حساب کاربری ایکس خود نوشته است: «روزی که یک زن ولادت می‌کند، روزی است که بیشترین احتمال مرگ او وجود دارد.» در بخشی از اعلامیه‌ی دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل آمده است که روزانه بین ۲۰ تا ۳۰ زن دیگر دچار آسیب‌های ولادی، عفونت‌ها یا ناتوانی‌ها می‌شوند. بیشتر این مرگ‌ها و آسیب‌ها کاملا قابل پیشگیری‌ اند. این دفتر تاکید کرده است: «ایمن‌تر ساختن مادران [ر برابر این مشکلات] یک ضرورت حقوق بشری است.» در اعلامیه آمده است که دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل با دولت‌ها، متخصصان صحی و جامعه‌ی مدنی همکاری می‌کند تا کارمندان صحی را آموزش داده، دسترسی به دواهای ضروری و خدمات سلامت باروری را بهبود ببخشد. دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل تاکید کرده که در پی «تقویت نظام‌های سلامتی و ترویج استانداردهای بین‌المللی سلامت مادران است.» صندوق جمعیت سازمان ملل افزوده است که این سازمان در بیش از ۱۵۰ کشور فعالیت می‌کنند و حدود ۸۰ درصد جمعیت جهان را پوشش می‌دهند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 99 بازدید

کم‌خونی و فقر آهن در زنان افغانستان؛ چالش خاموش در طول زندگی

چرا کم‌خونی یک مسئله زنانه است؟ کم‌خونی، وضعیتی که در آن تعداد گلبول‌های قرمز سالم یا میزان هموگلوبین در خون کمتر از حد طبیعی است، یک مشکل سلامت جهانی به شمار می‌رود. با این حال، زنان در افغانستان به دلیل مجموعه‌ای از عوامل فیزیولوژیک، اجتماعی و اقتصادی، به‌طور خاص آسیب‌پذیرتر هستند. کم‌خونی فقر آهن (Iron Deficiency Anemia – IDA) شایع‌ترین نوع کم‌خونی در کشور ماست و تأثیرات عمیقی بر سطح انرژی، توانایی کار، سلامت روانی و مهم‌تر از همه، سلامت مادران و کودکان می‌گذارد. درک این پدیده نیازمند بررسی آن در مراحل مختلف زندگی یک زن است. کم‌خونی در طول مراحل مختلف زندگی کمبود آهن یک چالش ثابت نیست، بلکه شدت و علل آن با ورود زنان به مراحل مختلف زندگی تغییر می‌کند: ۱. دوران کودکی و نوجوانی: آغاز ذخیره‌سازی ناکافی دختران در دوران کودکی معمولاً با کمبودهای تغذیه‌ای روبه‌رو هستند که ناشی از اولویت‌بندی ضعیف‌تر مواد غذاییِ غنی از آهن برای آن‌ها در مقایسه با پسران است. با شروع بلوغ و آغاز قاعدگی، بدن زنان با نوعی «مصرف ماهانه» آهن مواجه می‌شود. اگر رژیم غذایی نتواند این میزان از دست‌رفته را جبران کند، بدن به‌تدریج شروع به تخلیه ذخایر آهن خود می‌کند. این دوره، زمینه‌ساز بروز کم‌خونی‌های شدیدتر در سال‌های بعدی زندگی است. ۲. سنین باروری و بارداری بارداری اوج چالش‌های مرتبط با کم‌خونی است. نیاز بدن به آهن، به دلیل افزایش حجم خون مادر و نیاز جنین به ساخت گلبول‌های قرمز و ایجاد ذخایر آهن برای شش ماه نخست زندگی، چندین برابر می‌شود. در افغانستان، جایی که بارداری‌های مکرر شایع است و مراقبت‌های دوران بارداری ممکن است محدود باشد، کم‌خونی شدید در بارداری به‌وفور دیده می‌شود. عواقب کم‌خونی در بارداری عبارت‌اند از: افزایش خطر زایمان زودرس. افزایش خطر خونریزی شدید پس از زایمان که یکی از علل اصلی مرگ‌ومیر مادران است. تأخیر در رشد جنین و تولد نوزاد با وزن کم. ۳. دوران پس از زایمان و شیردهی: جبران یا ادامه فقر پس از زایمان، زن با از دست دادن مقدار قابل توجهی خون روبه‌رو می‌شود. اگر ذخایر آهن بدن از پیش پایین باشد، این دوره می‌تواند به خستگی مفرط و افسردگی پس از زایمان منجر شود. افزون بر این، در دوران شیردهی نیز نیاز به آهن برای تولید شیر مغذی همچنان بالا باقی می‌ماند. ۴. میانسالی و یائسگی: کم‌خونی‌های پنهان پس از یائسگی، خطر کم‌خونی ناشی از خونریزی‌های ماهانه کاهش می‌یابد، اما کم‌خونی همچنان یک تهدید بالقوه است. در این سنین، کم‌خونی اغلب به دلیل خونریزی‌های غیرطبیعی رحم، مانند فیبروم یا پولیپ، یا مشکلات گوارشی نظیر زخم‌ها و گاستریت مزمن رخ می‌دهد که موجب از دست رفتن آهسته اما مداوم خون می‌شوند. عوامل ریشه‌ای در بستر اجتماعی ـ فرهنگی افغانستان درک علل کم‌خونی تنها بر پایه زیست‌شناسی کافی نیست؛ عوامل اجتماعی و فرهنگی در افغانستان نقشی تعیین‌کننده دارند: محدودیت دسترسی به غذاهای غنی از آهن: فقر اقتصادی و اولویت‌بندی نابرابر غذا در خانواده‌ها اغلب به مصرف رژیم‌های غذایی مبتنی بر کربوهیدرات، مانند نان و آرد، و کمبود گوشت قرمز، حبوبات و سبزیجات برگ‌سبز می‌انجامد. بهداشت و جذب ضعیف: آلودگی آب و شیوع عفونت‌های انگلی، مانند کرم‌های روده‌ای، می‌تواند جذب مواد مغذی از جمله آهن را مختل کند. آموزش و آگاهی: سطح پایین آگاهی درباره اهمیت مصرف مکمل‌های آهن و نشانه‌های هشداردهنده کم‌خونی باعث می‌شود بسیاری از زنان تا مراحل پیشرفته بیماری به دنبال درمان نروند. راهکارهای مؤثر: از مکمل تا آموزش مقابله با کم‌خونی در زنان افغان نیازمند رویکردی چندلایه است: مکمل‌یاری و غنی‌سازی: توزیع منظم مکمل‌های آهن و اسید فولیک، به‌ویژه در دوران بارداری و در مدارس دخترانه، اقدامی حیاتی است. همچنین، غنی‌سازی آرد و نمک با آهن در سطح ملی می‌تواند تأثیر گسترده و پایداری بر سلامت جامعه داشته باشد. تغذیه مبتنی بر فرهنگ: ترویج غذاهای محلیِ غنی از آهن و آموزش روش‌های بهبود جذب آهن، مانند مصرف هم‌زمان غذا با منابع ویتامین C نظیر مرکبات یا آب‌لیمو. غربالگری فعال: ایجاد برنامه‌های ساده و در دسترس برای اندازه‌گیری سطح هموگلوبین در مراکز مراقبت‌های اولیه، به‌ویژه در مناطق روستایی، تا کم‌خونی در مراحل اولیه شناسایی شود. توانمندسازی زنان: آموزش زنان درباره حقوقشان در دسترسی به منابع غذایی و خدمات بهداشتی، به‌منظور شکستن چرخه فقر تغذیه‌ای. نتیجه‌گیری کم‌خونی فقر آهن یک «چالش خاموش» است که توان بالقوه نیمی از جمعیت کشور را تضعیف می‌کند. از دوران نوجوانی تا سالمندی، این وضعیت زندگی زنان افغان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. اتخاذ راهبردهای هدفمند برای بهبود جذب آهن، افزایش مصرف غذاهای غنی از این عنصر و گسترش دسترسی به مکمل‌ها، کلید ارتقای سلامت عمومی، کاهش مرگ‌ومیر مادران و تضمین آینده‌ای پرانرژی‌تر برای زنان افغانستان است. نویسنده: داکتر معصومه پارسا

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 67 بازدید

یوناما: دسترسی زنان بدون محرم در ارزگان و قندهار به خدمات صحی منع شده است

یوناما یا دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان اعلام کرده است که مأموران امر به معروف و نهی از منکر حکومت سرپرست در ولایت‌های قندهار و ارزگان، دسترسی زنان بدون محرم مرد به خدمات صحی را منع کرده‌ است. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۱۹ دلو) با نشر گزارشی درباره‌ی وضعیت حقوق بشر در افغانستان گفته است که کارکنان صحی زن نیز نمی‌توانند بدون محرم سر کار بروند. در بخشی از گزارش آمده است که مأموران امر به معروف و نهی از منکر حکومت فعلی هرازگاهی از مراکز صحی نظارت می‌کنند تا از دسترسی زنان بدون محرم به خدمات صحی و کار زنان بدون محرم جلوگیری کنند. دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان در بخشی از گزارشش تاکید کرده است که در ارزگان، امر به معروف به رانندگان دستور داده است که زنان بدون محرم را انتقال ندهند. همچنین در ادامه آمده است که در قندهار، مأموران امر به معروف دکان‌داران را ترغیب کرده‌اند که به زنان بدون محرم جنس نفروشند. یوناما در ادامه افزوده است که مأموران امر به معروف و نهی از منکر از دسترسی زنان بدون چادری به اماکن عمومی از جمله حمل‌ونقل، مراکز صحی و ادارات دولتی نیز جلوگیری می‌کنند. همچنین در این گزارش به بازداشت زنان و دختران به‌دلیل نداشتن برقع در هرات اشاره شده و آمده است زنانی که برقع نداشتند، از دسترسی به شفاخانه‌ها، دفترها‌ی دولتی و سالن‌های عروسی منع شدند. در گزارش یوناما آمده است که حکومت سرپرست در برخی از ولایت‌ها بر گشت‌وگذار زنان نیز محدودیت وضع کرده‌اند. در این گزارش آمده است که در ماه اکتبر، نیروهای دولتی از ورود زنان به جمعه‌بازار جلوگیری کرده و تجمع آنان را با شلیک هوایی متفرق کردند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 50 بازدید

سمیرا اصغری برای هشت سال دیگر به‌عنوان عضو کمیته بین‌المللی المپیک منصوب شد

سمیرا اصغری، عضو افغانستانی کمیته بین‌المللی المپیک، اعلام کرده است که برای یک دوره هشت‌ساله دیگر، به‌عنوان عضو مستقل کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) با کسب اکثریت آرا برگزیده شده است. خانم اصغری با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این انتخاب در جریان روز دوم صدوچهل‌وپنجمین نشست سالانه «آی‌او‌سی» در شهر میلان ایتالیا صورت گرفته است. سمیرا اصغری که پیشینه عضویت در تیم ملی بسکتبال بانوان افغانستان را در کارنامه دارد، پیش از این نیز عضو کمیته ملی المپیک افغانستان و شورای المپیک آسیا بوده است. براساس معلومات موجود، او از اکتوبر ۲۰۱۸ تا اکنون به‌عنوان عضو کمیته بین‌المللی المپیک فعالیت می‌کند. سمیرا اصغری پس از انتخاب دوباره‌اش برای یک دوره هشت‌ساله دیگر نوشته است: «این مسوولیت بزرگ را فرصتی ارزشمند برای خدمت به جامعه‌ی جهانی ورزش می‌دانم و امیدوارم با همکاری جامعه ورزشی افغانستان و همکاران بین‌المللی، در راستای حمایت و حفاظت از ورزشکاران جهان، به‌ویژه ورزشکاران افغانستان، گام‌های مؤثر و ماندگاری در مسیر توسعه، عدالت و پاسداشت ارزش‌های والای ورزش بردارم.» در حالی سمیرا اصغری به‌عنوان عضو کمیته بین‌المللی المپیک منصوب می‌شود که ورزش زنان و دختران در افغانستان منع شده است. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 79 بازدید

یونیسف: ۹۲ درصد کودکان افغانستان تحت پوشش واکسیناسیون سرخکان قرار گرفتند

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۵ میلادی حدود ۹۲.۵ درصد کودکان شش ماهه تا ۱۰ ساله در سراسر افغانستان تحت پوشش کمپین ملی واکسیناسیون پیش‌گیرانه سرخکان قرار گرفته‌اند. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این اقدام با همکاری شرکای بین‌المللی آنان حاصل شده و نشان‌دهنده تلاش‌های مستمر برای حفاظت از سلامت کودکان در افغانستان است. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که سرمایه‌گذاری پایدار در برنامه‌های واکسیناسیون، «تنها پیشرفت روی کاغذ نیست» و به‌طور مستقیم جان کودکان را نجات می‌دهد. این در حالی است که نهاد بین‌المللی همواره تاکید می‌کنند که واکسیناسیون منظم کودکان، به‌ویژه در مناطق دورافتاده و محروم، نقش کلیدی در کاهش مرگ‌و‌میر ناشی از بیماری‌های قابل پیشگیری با واکسن دارد. استمرار این برنامه‌ها و تقویت زیرساخت‌های بهداشتی، زمینه‌ساز ارتقای سلامت نسل آینده و کاهش خطر شیوع بیماری‌های واگیردار در افغانستان خواهد بود. مبنای آمار سازمان بهداشت جهانی، سال گذشته حدود ۱۱ میلیون نفر در سراسر جهان به سرخکان مبتلا شده و اکثر مرگ‌ومیرها در کودکان زیر پنج سال رخ داده است. این سازمان می‌گوید حدود ۸۰ درصد موارد ابتلا به سرخکان و مرگ‌ومیر ناشی از آن، در آفریقا و منطقه مدیترانه شرقی بوده است. شیوع‌های سرخکان همچنان به شدت افزایش یافته است؛ در سال ۲۰۲۴، حدود ۶۰ کشور شاهد شیوع گسترده این بیماری بوده‌اند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 231 بازدید

آنتونیو گوترش: ختنه زنان نقض آشکار حقوق جهانی بشر است

آنتونیو گوترش، دبیر کل سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد، ختنه زنان و دختران را نقض آشکار حقوق جهانی بشر عنوان کرده و اعلام کرد که این عمل به حق زند‌گی، سلامت و تمامیت جسمی زنان و دختران آسیب می‌زند. آقای گوترش با نشر پیامی در حساب کاربری خود نوشته است که ختنه زنان و دختران تا اکنون به بیش از ۲۳۰ میلیون زن و دختر در جهان آسیب‌های ماندگار وارد کرده است. دبیر کل سازمان ملل با تاکید بر پایان دادن به این عمل، خواستار تجدید تعهد جهانی برای حفاظت از حقوق زنان و دختران شده است. او در ادامه افزوده است که آن‌ها باید بتوانند «به دور از خشونت و ترس» زند‌گی کنند. قابل ذکر است که ختنه زنان یکی از شدیدترین اشکال خشونت علیه زنان و دختران دانسته می‌شود که با وجود ممنوعیت‌های قانونی در بسیاری از کشورها، همچنان در برخی جوامع ادامه دارد.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 119 بازدید

ازدواج؛ آخرین ایستگاه رؤیای یک دختر

او وقتی کودک بود، هنوز نمی‌دانست که در افغانستان به دنیا آمدنِ دختر، خودش یک سرنوشت است؛ سرنوشتی که نه با تولد شروع می‌شود و نه با مرگ تمام، بلکه مثل سایه‌ای سنگین، از همان روز اول روی زندگی می‌افتد و قدم‌به‌قدم جلو می‌آید. در قریه‌ای بزرگ شد که خانه‌های گِلی‌اش بیشتر شبیه زخم‌های باز روی زمین بودند تا سرپناه. پدرش کارگر روزمزد بود، مادری داشت که جوانی‌اش زیر بار فقر و زایمان‌های پی‌درپی خم شده بود، و او دختری که از همان کودکی یاد گرفت زیاد نپرسد، زیاد نخواهد و زیاد دیده نشود. وقتی برای نخستین بار به مکتب رفت، هنوز قدش به نیمکت نمی‌رسید. پایش را روی آجر می‌گذاشت تا بتواند بنشیند. کتاب‌هایش بوی نو نمی‌داد؛ بیشترشان دست‌دوم بود، اما برای او حکم دروازه‌ای را داشت که به دنیایی دیگر باز می‌شد. استادش گاهی می‌گفت: «درس بخوانید که آینده‌تان روشن شود.» او این جمله را باور کرد؛ ساده، بی‌محافظه، با تمام دل. شب‌ها کنار چراغ تیل‌سوز می‌نشست، صدای باد از لای درز دیوارها می‌آمد و او کلمه‌ها را هجی می‌کرد؛ بی‌آن‌که بداند همین رؤیا روزی بزرگ‌ترین جرمش خواهد شد. سال‌ها گذشت. او بزرگ شد، اما هنوز کودک بود. وقتی به صنف‌های بالاتر رسید، فهمید مکتب فقط جای درس نیست؛ جای نفس‌کشیدن است. بیرون از آن دیوارها، دنیا از او فقط سکوت می‌خواست. در خانه، کار. در قریه، حیا. در جامعه، اطاعت. اما در مکتب می‌توانست سؤال بپرسد، جواب بدهد، حتی اشتباه کند. آینده‌ای که در ذهنش می‌ساخت ساده بود: می‌خواست معلم شود، تا دخترانی مثل خودش مجبور نباشند رؤیاهای‌شان را پنهان کنند. بعد، همه‌چیز تغییر کرد. تغییر نه با فریاد آمد و نه با اعلامیه‌ای که مردم بفهمند چه چیزی را از دست می‌دهند؛ تغییر آرام آمد، اما ویرانگر. گفتند مکاتب دخترانه بسته است. گفتند «فعلاً». همین کلمه، زندگی هزاران دختر را معلق کرد. او آن روز با کتاب‌هایش به خانه برگشت و منتظر ماند؛ فردا، هفته بعد، ماه بعد. اما دروازه‌ای که بسته شد، دیگر باز نشد. اولش خانواده گفتند: «عیب ندارد، صبر کن.» بعد گفتند: «شاید سال آینده.» بعد دیگر چیزی نگفتند. سکوت، جای امید را گرفت. پدرش که پیش‌تر به درس‌خواندنش افتخار می‌کرد، حالا با نگاه دیگری به او می‌دید؛ نگاه مردی که حساب نان را می‌کند. مادرش بیشتر آه می‌کشید و کمتر حرف می‌زد. خانه برای او تنگ‌تر شد، روزها طولانی‌تر و شب‌ها سنگین‌تر. او هنوز درس می‌خواند؛ پنهانی. کتاب‌ها را زیر رخت‌خواب پنهان می‌کرد. وقتی همه می‌خوابیدند، بیدار می‌ماند. اما ترس همیشه همراهش بود؛ ترس از این‌که کسی ببیند، کسی بفهمد، کسی بگوید: «دختر را چه به کتاب؟» و این ترس، کم‌کم شبیه واقعیت شد. یک شب، وقتی فکر می‌کرد خواب است، صدای صحبت پدرش را شنید. حرف از قرض بود، از نداشتن کار، از فشار زندگی. بعد نام او آمد؛ نامش، در کنار عدد و معامله. همان‌جا فهمید که دیگر موضوع درس نیست؛ موضوع زنده‌ماندن خانواده است، به قیمت نابودشدن او. خواستگار مردی بود که حتی نمی‌توانست با او حرف بزند. سنش بیشتر از دو برابر او بود. زن قبلی داشت، زندگی‌ای که از قبل شکل گرفته بود. اما پول داشت، و در این جامعه پول از رضایت مهم‌تر است. کسی از او نپرسید آماده است یا نه. فقط گفتند: «قسمتت همین است.» او خواست حرف بزند، اما کلمه‌ها در دهانش مردند. یاد گرفته بود سکوت، امن‌ترین راه است. از آن روز، نفس‌کشیدن برایش سخت شد. هر روز که می‌گذشت، بیشتر حس می‌کرد دارد از خودش دور می‌شود. دیگر اجازه نداشت به کتاب‌ها دست بزند. گفتند: «زن شوهردار درس نمی‌خواند.» هنوز شوهر نکرده بود، اما زن حساب شده بود. کتاب‌ها را جمع کردند؛ بعضی را پاره کردند، بعضی را سوزاندند. وقتی دود بالا رفت، انگار آینده‌اش هم سوخت. شب‌ها کابوس می‌دید. صبح‌ها با سردرد بیدار می‌شد. بدنش ضعیف شده بود، اما کسی اهمیت نمی‌داد. در این خانه، درد دختر چیز عادی است. روز عروسی نزدیک شد. لباس سفید آوردند. گفتند خوشحال باش. اما او فقط فکر می‌کرد این لباس شبیه کفن است؛ تمیز، سفید، اما نشانه پایان. روز عروسی، خانه شلوغ بود. زن‌ها می‌خندیدند، موسیقی می‌زدند. کسی گریه او را جدی نگرفت. گفتند: «طبیعی است، همه عروس‌ها گریه می‌کنند.» اما گریه او از ترس بود، نه از دلتنگی. وقتی از خانه پدری بیرون رفت، حس کرد چیزی در درونش شکست که دیگر درست نمی‌شود. خانه شوهر، دنیای دیگری بود؛ دنیایی که در آن او نه دختر بود و نه انسان مستقل؛ فقط «زن». هر حرکتش زیر نظر بود. هر اشتباهش حساب می‌شد. شب‌ها به سقف خیره می‌شد و به این فکر می‌کرد که اگر مکتب بسته نمی‌شد، اگر مجبور نمی‌شد، اگر فقط یک انتخاب داشت، زندگی‌اش چقدر می‌توانست متفاوت باشد. او حالا زنده است، اما زندگی نمی‌کند. نفس می‌کشد، اما آینده ندارد. داستان او، داستان هزاران دختر در افغانستان است؛ دخترانی که با بسته‌شدن مکاتب، فقط از آموزش محروم نشدند، بلکه به‌سوی ازدواج‌های اجباری، خشونت و خاموشی هل داده شدند. این روایت اغراق نیست؛ واقعیتِ روزمره کشوری است که در آن، رؤیاهای دختران یکی‌یکی دفن می‌شود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 107 بازدید

نیویارک تایمز: افغانستان با بحران انسانی بی‌سابقه در ۲۵ سال اخیر مواجه است

روزنامه نیویارک تایمز درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که قطع گسترده کمک‌های بین‌المللی، افغانستان را با عمیق‌ترین بحران انسانی در ۲۵ سال گذشته روبرو کرده است. کاهش ناگهانی و «بی‌رحمانه» کمک‌ها، میلیون‌ها کودک افغانستان را با گرسنگی شدید و خطر مرگ مواجه کرده است. در گزارش روزنامه نیویارک تایمز آمده است که قطع کمک‌های آمریکا باعث بسته‌شدن صدها مرکز صحی در سراسر افغانستان شده و جان میلیون‌ها زن و کودک را به خطر انداخته است. شیرین ابراهیم، رییس پیشین دفتر افغانستان کمیته بین‌المللی نجات، به نیویارک تایمز گفت: «قطع کمک‌های آمریکا وضعیت را بدتر کرده است. هیچ کمک‌کننده دیگری وارد میدان نشده و هیچ‌کس هم در آن ابعاد وارد نخواهد شد.» در بخشی از گزارش آمده است که در پی کاهش کمک‌ها، نزدیک به ۴۵۰ مرکز صحی در افغانستان تعطیل شده‌اند. بسته‌شدن این مراکز به افزایش مرگ‌ومیر زنان و کودکان انجامیده است. گزارش به نقل از پرستاران نوشته است: «شمار زنانی که به‌دلیل سفرهای طولانی برای رسیدن به درمانگاه‌ها دچار خون‌ریزی شدید شده‌اند، یا حتی در مسیر راه از جمله داخل تاکسی‌ها زایمان کرده‌اند، به‌طور چشمگیری افزایش یافته است.» همزمان با کاهش کمک‌ها، نیازهای صحی و بهداشتی افزایش یافته است. سال گذشته بیش از ۲.۸ میلیون پناه‌جوی افغانستانی از ایران و پاکستان اخراج یا مجبور به بازگشت شدند. افزون بر این، رویدادهای طبیعی از جمله زلزله مرگبار در شرق افغانستان، بحران انسانی را تشدید کرده است. ایالات متحده پس از خروج از افغانستان به کمک‌های بشردوستانه خود ادامه داد و طی نزدیک به چهار سال، حدود ۳.۸ میلیارد دالر به افغانستان کمک کرد. اما با بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید، این کمک‌ها به‌طور کامل متوقف شد. دونالد ترامپ کمک به برخی کشورهای بحران‌زده را از سر گرفته، اما افغانستان شامل این کمک‌ها نیست. گزارش نیویارک تایمز می‌افزاید که ولایت دورافتاده دایکندی از جمله مناطقی است که بیشترین آسیب را از قطع کمک‌ها دیده و شمار زیادی از مراکز صحی خود را از دست داده است. در گزارش آمده است که زکیه، نوزاد سه‌ماهه‌، از بدو تولد دچار استفراغ بوده و وضعیت صحی‌اش رو به وخامت است. مادرش، شریفه خاوری، باشنده دایکندی می‌گوید هفته‌ها منتظر بود همسرش که در یک معدن زغال‌سنگ کار می‌کند، پول کرایه تاکسی تا نزدیک‌ترین درمانگاه را فراهم کند، اما درآمد او به‌سختی هزینه غذای خانواده را تامین می‌کند. همچنین بی‌نظیر محمدی، ۳۲ ساله، پرستار یک درمانگاه وابسته به یک نهاد غیردولتی در دایکندی، می‌گوید پس از قطع کمک‌های امریکا، سه ماه بدون معاش کار کرده و درمانگاه‌شان ناچار شده متخصص تغذیه خود را اخراج کند. او تاکید می‌کند: «مراکز صحی محلی ضرورت مطلق هستند. وقتی زمان زایمان فرا می‌رسد، نمی‌توان منتظر ماند.»

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 78 بازدید

سازمان ملل: وضعیت زنان افغان بحرانی است و کمک‌ها باید ادامه یابد

مقام‌های استرالیایی و نهاد «زنان سازمان ملل متحد» درتازه‌ترین مورد هشدار داده‌اند که وضعیت زنان و دختران افغانستان به «بدترین سطح در جهان» رسیده و ادامه کمک‌های بشردوستانه برای جلوگیری از وخامت بیش‌تر این وضعیت، حیاتی است. کریستین اراب، مدیر منطقه‌ای آسیا و اقیانوسیه نهاد زنان سازمان ملل به رسانه‌های استرالیایی گفته است که حکومت سرپرست با صدور فرمان‌های پی‌درپی، عملاً زنان و دختران را از عرصه عمومی حذف کرده‌اند. وی در ادامه تاکید کرده است که این محدودیت‌ها شامل محرومیت از آموزش، محدودیت حضور در فضاهای عمومی، دسترسی به آموزش عالی و خدمات اساسی می‌شود. همچنین پنی وانگ، وزیر خارجه استرالیا، در ماه جنوری اعلام کرده است که این کشور ۵۰ میلیون دالر دیگر برای کمک‌های بشردوستانه در افغانستان اختصاص می‌دهد. با این کمک تازه، مجموع کمک‌های استرالیا از سال ۲۰۲۱ به ۳۱۰ میلیون دالر رسیده است. بر بنیاد آمارهای سازمان ملل، نزدیک به ۲۲ میلیون تن در افغانستان به کمک فوری بشردوستانه نیاز دارند. کمک‌های استرالیا عمدتاً بر حمایت از زنان و دختران، خدمات صحی، امنیت غذایی و حفاظت از کرامت و حقوق انسانی تمرکز دارد. کریستین اراب ادامه افزوده است که هرگونه کمک بشردوستانه باید به‌گونه صریح بر حمایت از زنان و دختران متمرکز باشد و افزوده که نظام چندجانبه و تعهد جامعه جهانی به حقوق بشر، در شرایط کنونی بیش از هر زمان دیگر اهمیت دارد. این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که سازمان‌های بین‌المللی بارها نسبت به تشدید بحران انسانی در افغانستان هشدار داده‌اند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 78 بازدید

یونیسف: سرمایه‌گذاری روی آموزش فرصت یادگیری را کودکان فراهم می‌سازد

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با سرمایه‌گذاری نهادهای همکار روی آموزش، کودکان در تمام مناطق می‌توانند درس بخوانند و از فرصت‌های آموزشی برابر بهره‌مند شوند. این نهاد در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این نوع سرمایه‌گذاری سبب می‌شود صنف‌های درسی در مناطقی مانند بدخشان به فضاهای امن و مناسب تبدیل شوند که کودکان می‌توانند در آن بیاموزند و واقعاً رشد کنند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که فراهم‌سازی «کیف‌های نو، کتابچه‌های تازه، قلم‌پنسل‌های تراش‌شده و آموزگاران آموزش‌دیده» نقش مهمی در بهبود کیفیت آموزش دارد. همچنین سازمان ملل متحد همواره تاکید کرده است که حمایت از آموزش در مناطق دوردست، نه‌تنها زمینه یادگیری را بهبود می‌بخشد، بلکه امید و انگیزه تازه‌ای برای کودکان و خانواده‌ها ایجاد می‌کند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل پیشتر هم گزارش داده بود که سیستم آموزشی افغانستان در نقطه بحرانی خود قرار دارد و بیش از ۹۰ درصد کودکان ۱۰ ساله در کشور قادر به خواندن متن ساده نیستند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب