برچسب: آموزش

1 ساعت قبل - 52 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرد که تحقق برابری زنان و دختران در سراسر جهان، مستلزم فراهم‌کردن زمینه دسترسی آنان به آموزش، منابع اقتصادی، مشارکت سیاسی و فرصت‌های برابر است. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که برابری زمانی به واقعیت تبدیل می‌شود که زنان و دختران بتوانند در بخش‌های مختلف زندگی، از حقوق و فرصت‌های یکسان برخوردار باشند. سازمان ملل در ادامه بر دسترسی زنان و دختران به آموزش و اشتغال تاکید کرد. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 98 بازدید

صبح هنوز به‌درستی از راه نرسیده است. کوچه‌ها و خیابان‌های کابل یکی پس از دیگری شلوغ می‌شوند و مردم برای رسیدن به محل کار و انجام مسئولیت‌های روزمره‌شان با عجله از کنار یکدیگر می‌گذرند؛ اما در میان این رفت‌وآمدها، کودکی دوازده‌ساله با کیسه‌ای بزرگ بر شانه‌های کوچک خود، میان زباله‌ها به دنبال چیزی می‌گردد که بتواند آن را بفروشد و از این راه، سهمی در تأمین نان خانواده‌اش داشته باشد. نامش محمد هارون است؛ کودکی که باید این ساعت‌های صبح را در صنف درس سپری کند، اما فقر مسیر زندگی‌اش را به سوی کارهای شاقه و زباله‌گردی تغییر داده است. محمد هارون دوازده سال دارد و در کابل زندگی می‌کند. او چهار خواهر و سه برادر دارد و یکی از فرزندان خانواده‌ای است که با مشکلات شدید اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کند. پدرش در شهرداری کار می‌کند و با درآمدی که از این راه به دست می‌آورد، می‌کوشد نیازهای ابتدایی خانواده را تأمین کند؛ اما با توجه به شمار اعضای خانواده، هزینه‌های زندگی و افزایش کرایه‌ی خانه، درآمد او برای گذراندن زندگی کافی نیست. مادر محمد هارون نیز برای کمک به اقتصاد خانواده، پشم پاک می‌کند. او ساعت‌های زیادی را صرف این کار می‌کند تا بتواند بخشی از هزینه‌های خانه را تأمین کند؛ با این حال، تلاش‌های پدر و مادرش هنوز نتوانسته است خانواده را از فشارهای اقتصادی نجات دهد. کرایه‌ی خانه، تهیه‌ی مواد غذایی، لباس و دیگر نیازهای هفت فرزند، مسئولیت‌هایی هستند که هر روز سنگینی آن‌ها بر دوش این خانواده احساس می‌شود. در چنین شرایطی، محمد هارون نیز ناگزیر شده است بخشی از بار سنگین زندگی خانواده را بر دوش بگیرد. او که باید مانند دیگر کودکان هم‌سن‌وسالش صبح‌ها با کتاب و کتابچه راهی مکتب می‌شد، به دلیل فقر و ناتوانی خانواده در تأمین هزینه‌های زندگی، از ادامه‌ی آموزش بازمانده است. ترک مکتب برای او یک انتخاب ساده نبوده، بلکه نتیجه‌ی شرایط دشواری است که فرصت درس خواندن و تجربه‌ی یک دوران معمولی کودکی را از او گرفته است. این کودک اکنون به‌جای نشستن پشت میز مکتب، در کوچه‌ها و خیابان‌های کابل به دنبال زباله‌های قابل فروش می‌گردد. او میان توده‌های زباله، پلاستیک، کاغذ و وسایل دورریخته‌شده را جمع‌آوری می‌کند تا از فروش آن‌ها پول اندکی به دست بیاورد. گاهی نیز ناچار به انجام کارهای شاقه می‌شود؛ کارهایی که حتی برای یک فرد بزرگ‌سال دشوار است، چه رسد به کودکی که هنوز در سن رشد و آموزش قرار دارد. برای محمد هارون، هر روز با امید یافتن مقداری زباله‌ی قابل فروش آغاز می‌شود. او می‌داند پولی که از این راه به دست می‌آورد، شاید چندان زیاد نباشد، اما می‌تواند بخشی از نیازهای خانواده‌اش را برطرف کند. همین امید کوچک سبب می‌شود خستگی، آلودگی و دشواری‌های کار را تحمل کند و به جمع‌آوری زباله ادامه دهد. در دوازده‌سالگی، بسیاری از کودکان سرگرم بازی، یادگیری و ساختن رؤیاهای آینده‌ی خود هستند. آن‌ها صبح‌ها با شوق راهی مکتب می‌شوند، پس از پایان درس به خانه برمی‌گردند و در کنار دوستان‌شان لحظه‌هایی از شادی و کودکی را تجربه می‌کنند؛ اما روزهای محمد هارون با نگرانی‌های بزرگ‌تری سپری می‌شود. او به‌جای فکر کردن به درس‌های مکتب و آینده‌ی تحصیلی‌اش، ناچار است به این بیندیشد که چگونه می‌تواند پولی به دست بیاورد تا در تأمین نیازهای خانواده سهم داشته باشد. مسئولیتی که باید بر دوش بزرگ‌سالان باشد، اکنون بخشی از زندگی روزمره‌ی او شده است. با این همه، پشت این چهره‌ی خسته و کارهای دشوار، کودکی قرار دارد که هنوز در آغاز مسیر زندگی است و حق دارد از فرصت‌های آموزشی، امنیت و آرامش برخوردار باشد. او نه به دلیل بی‌علاقگی به آموزش، بلکه در نتیجه‌ی مشکلات اقتصادی خانواده از مکتب دور مانده است. فقر برای محمد هارون تنها به معنای نداشتن پول و امکانات نیست؛ بلکه عاملی است که فرصت یادگیری، بازی و تجربه‌ی شیرین کودکی را نیز از او گرفته است. او در سنی که باید الفبا بیاموزد، با دشواری‌های خیابان و سختی تأمین معاش آشنا شده است. پدر و مادر محمد هارون نیز در موقعیت دشواری قرار دارند. پدر با کار در شهرداری و مادر با پاک کردن پشم تلاش می‌کنند فرزندان‌شان گرسنه نمانند و سقفی بالای سرشان داشته باشند؛ اما هنگامی که درآمد یک خانواده برای پرداخت کرایه‌ی خانه و تأمین نیازهای هفت فرزند کافی نباشد، فشارهای اقتصادی می‌تواند حتی فرصت آموزش کودکان را نیز تحت تأثیر قرار دهد. در چنین وضعیتی، خانواده‌ها گاهی ناخواسته با شرایطی روبه‌رو می‌شوند که فرزندان‌شان به‌جای ادامه‌ی تحصیل، برای کمک به تأمین هزینه‌های زندگی وارد بازار کار شوند. داستان محمد هارون تنها روایت یک کودک زباله‌گرد در کابل نیست؛ بلکه بازتاب وضعیت کودکانی است که در سایه‌ی فقر، از مکتب و فرصت‌های آموزشی محروم می‌شوند و پیش از آن‌که دوران کودکی‌شان به پایان برسد، با مسئولیت‌های سنگین زندگی روبه‌رو می‌شوند. کودکانی که به‌جای قلم، ابزار کار به دست می‌گیرند و به‌جای آموختن الفبا، تلاش می‌کنند از میان زباله‌ها راهی برای کمک به خانواده‌های‌شان پیدا کنند. این وضعیت نشان می‌دهد که فقر چگونه می‌تواند مسیر زندگی یک کودک را تغییر دهد و فرصت‌هایی را از او بگیرد که شاید بازگشت به آن‌ها سال‌ها زمان ببرد. محمد هارون هنوز دوازده سال دارد؛ سنی که باید آغاز شکل‌گیری آرزوهای بزرگ، کشف توانایی‌ها و ساختن آینده باشد، نه زمانی برای تحمل دشواری‌های کار در خیابان‌ها. او نیز مانند هزاران کودک دیگر حق دارد به مکتب بازگردد، درس بخواند، بازی کند و برای آینده‌اش تصمیم بگیرد. کودکی نباید به بهای تأمین نان خانواده قربانی شود و هیچ کودکی نباید به دلیل فقر مجبور شود کتاب و کتابچه‌اش را کنار بگذارد و برای زنده ماندن، زباله جمع‌آوری کند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


3 روز قبل - 108 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد از رهبران جهان خواسته است برای تأمین حقوق همه کودکان اقدام کنند و به تعهدات خود در این زمینه پایبند بمانند. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۲۳ عقرب) در پیامی به مناسبت روز جهانی کودک گفته است که با وجود تصویب کنوانسیون حقوق کودک در سال ۱۹۸۹ و پیشرفت‌های به‌دست‌ آمده در زمینه بهبود زندگی کودکان، هنوز میلیون‌ها کودک از دوران کودکی کامل برخوردار نیستند و فرصت تجربه یک کودکی امن و سالم را از دست می‌دهند. یونیسف در ادامه آمده است که کنوانسیون حقوق کودک به پرتصویب‌ترین معاهده حقوق بشری در تاریخ تبدیل شده است. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد از رهبران حکومت‌ها، بخش خصوصی و جوامع خواسته است با عمل به تعهدات‌شان، زمینه برخورداری هر کودک از تمامی حقوق اساسی‌اش را فراهم کنند. این در حالی‌ست که کودکان در افغانستان با بحران‌های گسترده آموزشی، صحی و اقتصادی مواجه هستند. بر بنیاد گزارش‌های سازمان ملل، ۱۱.۶ میلیون کودک در افغانستان در سال ۲۰۲۶ میلادی به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند و بیش از ۲.۶ میلیون دختر از سال ۲۰۲۱ میلادی به این‌سو از آموزش بالاتر از صنف ششم محروم شدند. همچنین سوءتغذیه میلیون‌ها کودک زیر پنج سال را تهدید می‌کند و محدودیت دسترسی به خدمات اساسی، وضعیت آنان را دشوارتر ساخته است.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 145 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد می‌گوید که سرمایه‌گذاری روی کودکان، سرمایه‌گذاری برای آینده‌ی مشترک همه است. این نهاد امروز (شنبه، ۲۳ عقرب) به مناسبت روز جهانی کودک با نشر اعلامیه‌ای خواستار ساختن آینده‌ای بهتر برای کودکان و حفاظت از حقوق آن‌ها شده است. این در حالی است که میلیون‌ها کودک در جهان به شمول افغانستان، از دسترسی به حقوق اساسی خود مانند حق آموزش برابر و حق امنیت غذایی و سلامت محروم هستند. در افغانستان کودکان در کنار متأثربودن از ناامنی غذایی و انفجار ماین‌های به‌جامانده از جنگ، با تبعیض ناشی از جنسیت نیز مواجه هستند. همچنین کودکان دختر در افغانستان، بیش از پنج سال می‌شود که حق آموزش بالاتر از صنف ششم را از دست داده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. همه‌ساله از ۲۰ نومبر زیر نام روز جهانی کودک توسط سازمان ملل و صندوق پشتیبانی از کودکان این سازمان، گرامی‌داشت می‌شود و تلاش صورت می‌گیرد که توجه جهانی به حقوق، امنیت و رفاه کودکان جلب شود.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 113 بازدید

گاهی انسان پیش از آن‌که فرصت زندگی کردن پیدا کند، ناچار می‌شود بار سنگین رنج‌هایی را به دوش بکشد که تحمل آن حتی برای یک فرد بزرگسال نیز دشوار است. برای دختری در ولایت بلخ، زندگی نه با روزهای کودکی، بازی و آرزوهای رنگارنگ، بلکه از زمانی دشوار شد که دروازه‌های آموزش به رویش بسته شد. او زمانی تصور می‌کرد که با درس خواندن می‌تواند آینده متفاوتی برای خود بسازد، شغلی داشته باشد و روزی به خانواده‌اش کمک کند؛ اما محرومیت از آموزش، آغاز زنجیره‌ای از اتفاقاتی شد که مسیر زندگی‌اش را به‌کلی تغییر داد. او در یکی از مناطق ولایت بلخ زندگی می‌کرد و مانند بسیاری از دختران دیگر، آرزوی ادامه تحصیل داشت. تا پیش از محدودیت‌های آموزشی، درس خواندن بخش مهمی از زندگی‌اش بود. کتاب‌های مکتب را با علاقه می‌خواند و هر بار که به پایان یک صنف نزدیک می‌شد، برای رسیدن به صنف بالاتر انگیزه بیشتری پیدا می‌کرد. در ذهنش آینده‌ای را تصور می‌کرد که در آن بتواند تحصیلاتش را به پایان برساند، وارد دانشگاه شود، شغلی به دست آورد و روی پای خودش بایستد. اما با بسته شدن دروازه‌های مکتب به روی دختران، تمام برنامه‌ها و آرزوهایش نیمه‌تمام ماند. در ابتدا تصور می‌کرد این وضعیت موقتی است و پس از مدتی دوباره می‌تواند به مکتب بازگردد. به همین دلیل، کتاب‌هایش را کنار نگذاشت و گاهی در خانه آن‌ها را ورق می‌زد. با این حال، گذشت ماه‌ها و ادامه محدودیت‌ها، امیدش به بازگشت به صنف درس را کم‌رنگ‌تر کرد. در همین روزها، مشکلات خانوادگی نیز بر زندگی‌اش سایه انداخت. اعضای خانواده که ادامه آموزش او را دیگر ممکن نمی‌دانستند، به‌تدریج برخورد سخت‌گیرانه‌تری با او در پیش گرفتند. هر بار که از علاقه‌اش به ادامه تحصیل سخن می‌گفت، با مخالفت و سرزنش روبه‌رو می‌شد. به او گفته می‌شد که دیگر درس خواندن فایده‌ای ندارد و باید به فکر آینده دیگری باشد. او بارها تلاش کرد خانواده‌اش را قانع کند که محروم شدن از مکتب نباید به معنای پایان تمام آرزوهایش باشد؛ اما سخنانش شنیده نمی‌شد. به‌جای آن‌که خانواده در چنین شرایطی از او حمایت کند، فشارها بیشتر شد و اصرارش بر ادامه تحصیل با خشونت و بدرفتاری پاسخ داده شد. سرانجام، خانواده تصمیم گرفتند او را به ازدواج وادار کنند؛ تصمیمی که بدون رضایت واقعی او گرفته شد. برای این دختر، ازدواج در آن زمان نه آغاز زندگی مشترکی بر پایه انتخاب و علاقه، بلکه راهی برای رهایی از فشارهای خانه پدری معرفی شده بود. او در برابر تصمیمی قرار گرفت که اختیار چندانی برای مخالفت با آن نداشت. هرچه بیشتر از نخواستن این ازدواج سخن می‌گفت، بیشتر با خشم و مخالفت خانواده روبه‌رو می‌شد. در نهایت، ناچار شد زندگی تازه‌ای را آغاز کند؛ زندگی‌ای که نه برای آن آمادگی داشت و نه خود آن را انتخاب کرده بود. او با این امید وارد خانه شوهر شد که شاید دست‌کم در آن‌جا آرامش پیدا کند و از خشونت‌هایی که در خانه پدری تجربه کرده بود، فاصله بگیرد. تصور می‌کرد شاید با گذشت زمان بتواند با شرایط تازه کنار بیاید و زندگی آرام‌تری داشته باشد؛ اما این امید نیز چندان دوام نیاورد. در خانه شوهر، با مشکلات و خشونت‌های دیگری روبه‌رو شد. برخوردهای نامناسب، توهین، محدودیت و رفتارهای خشونت‌آمیز باعث شد احساس کند بار دیگر در محیطی گرفتار شده است که در آن صدایش شنیده نمی‌شود و حق تصمیم‌گیری درباره زندگی خودش را ندارد. او نه فرصتی برای ادامه تحصیل داشت، نه استقلال اقتصادی و نه کسی که بتواند بدون ترس از قضاوت و سرزنش، مشکلاتش را با او در میان بگذارد. روزهایش با نگرانی و شب‌هایش با اندیشیدن به آینده‌ای می‌گذشت که هیچ تصویر روشنی از آن نداشت. گاهی به روزهای گذشته فکر می‌کرد؛ به زمانی که هنوز در مکتب درس می‌خواند و تصور می‌کرد روزی می‌تواند زندگی متفاوتی برای خود بسازد. کتاب‌هایی که زمانی برایش نشانه امید بودند، اکنون یادآور آرزوهایی شده بودند که به اجبار از آن‌ها فاصله گرفته بود. اما دشواری‌های زندگی مشترک به همین‌جا ختم نشد. او پس از مدتی صاحب دختری شد که اکنون تنها سه ماه عمر دارد. تولد این کودک برایش لحظه‌ای از شادی در میان روزهای دشوار زندگی بود. وقتی برای نخستین بار دخترش را در آغوش گرفت، احساس کرد هنوز چیزی در زندگی دارد که می‌تواند برای آن امیدوار بماند. با وجود تمام رنج‌هایی که تحمل کرده بود، محبت به دخترش به یکی از مهم‌ترین دلایل ادامه زندگی‌اش تبدیل شد. او می‌گوید در دوره‌هایی که فشارهای خانوادگی و خشونت در خانه شوهر شدت می‌گرفت، چندین بار به پایان دادن به زندگی خود فکر کرده است. در آن لحظات، احساس می‌کرد دیگر توان تحمل این همه درد و ناامیدی را ندارد. گاهی با خود می‌اندیشید که شاید با رها شدن از این زندگی دشوار، دیگر مجبور نباشد هر روز با ترس و نگرانی از خواب بیدار شود. اما هر بار که نگاهش به دختر سه‌ماهه‌اش می‌افتاد، از این تصمیم منصرف می‌شد. او می‌گوید: «وقتی به زندگی خود فکر می‌کنم، می‌بینم از همان زمانی که از مکتب محروم شدم، همه‌چیز برایم تغییر کرد. در خانه پدرم آرامش نداشتم و مرا برخلاف خواسته‌ام به ازدواج وادار کردند. فکر می‌کردم شاید در خانه شوهر زندگی بهتری داشته باشم، اما در این‌جا نیز با خشونت روبه‌رو هستم. چندین بار آن‌قدر خسته و ناامید شدم که به خودکشی فکر کردم؛ اما وقتی به دخترم نگاه می‌کنم، نمی‌توانم او را تنها بگذارم. او هنوز بسیار کوچک است و به من نیاز دارد.» این دختر می‌گوید گاهی ساعت‌ها به آینده فرزندش فکر می‌کند. نگران است که دخترش نیز روزی در شرایط مشابهی قرار بگیرد؛ از آموزش محروم شود، اختیار انتخاب زندگی خود را نداشته باشد و ناچار شود تصمیم‌هایی را بپذیرد که دیگران برایش می‌گیرند. او نمی‌خواهد دخترش همان مسیری را تجربه کند که خودش با رنج و دشواری از آن عبور کرده است. به گفته او، یکی از بزرگ‌ترین آرزوهایش این است که دخترش در محیطی امن بزرگ شود، بتواند به مکتب برود، درس بخواند و درباره آینده خود تصمیم بگیرد. او می‌خواهد فرزندش برخلاف مادرش، مجبور نباشد برای دستیابی به ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود با اعضای خانواده بجنگد. با این حال، شرایط کنونی زندگی برایش بسیار دشوار است. او نه شغل و درآمد مستقلی دارد و نه از حمایت کافی برخوردار است. از سوی دیگر، تجربه خشونت در خانه پدری و خانه شوهر باعث شده است احساس تنهایی و بی‌پناهی کند. بازگشت به خانه پدر نیز برای او راه‌حل ساده‌ای نیست؛ زیرا همان‌جا بود که با مخالفت‌ها و فشارهایی روبه‌رو شد که سرانجام به ازدواج اجباری‌اش انجامید. آنچه بیش از همه این دختر را آزار می‌دهد، تنها خشونت‌هایی نیست که تجربه کرده، بلکه احساس از دست دادن فرصت‌هایی است که دیگر به‌آسانی قابل بازگشت نیستند. او باور دارد اگر امکان ادامه تحصیل برایش فراهم می‌ماند و خانواده‌اش به خواسته‌هایش احترام می‌گذاشتند، شاید امروز زندگی متفاوتی داشت و می‌توانست برای آینده خود تصمیم بگیرد. داستان زندگی این دختر تنها روایت یک ازدواج اجباری یا خشونت خانوادگی نیست؛ بلکه بازتاب وضعیتی است که در آن محرومیت از آموزش می‌تواند زمینه‌ساز آسیب‌پذیری بیشتر دختران شود. دختری که می‌خواست درس بخواند و آینده‌اش را خودش بسازد، اکنون در حالی با خشونت و ناامیدی دست‌وپنجه نرم می‌کند که نوزاد سه‌ماهه‌ای را در آغوش دارد و برای آینده او آرزوهایی را در دل می‌پروراند که خودش از رسیدن به آن‌ها محروم مانده است. او هنوز هم آرزو دارد روزی بتواند درس بخواند، کاری پیدا کند و زندگی مستقلی داشته باشد؛ زندگی‌ای که در آن مجبور نباشد از خواسته‌های ابتدایی خود بگذرد یا برای حفظ آرامش، در برابر رنج و خشونت سکوت کند. شاید اکنون نتواند گذشته‌اش را تغییر دهد، اما امیدوار است دخترش در آینده فرصت‌هایی داشته باشد که از او گرفته شد. برای این مادر جوان، دختر سه‌ماهه‌اش تنها فرزندش نیست؛ نمادی از امیدی است که با وجود تمام تلخی‌ها، هنوز در دلش زنده مانده است. او می‌خواهد دخترش روزی بتواند آزادانه درس بخواند، انتخاب کند و بدون ترس زندگی کند؛ همان حقی که خودش سال‌ها آرزوی داشتنش را داشت، اما هرگز فرصت نیافت به آن دست پیدا کند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 132 بازدید

حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین افغانستان بار دیگر خواستار بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها به‌روی دختران و زنان کشور شده است. آقای کرزی امروز (سه‌شنبه، ۱۹ عقرب) به‌مناسبت «روز جهانی علم برای صلح و توسعه» در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان نیز مانند هر جامعه‌ی بشری دیگر به علم و دانش نیازمند است. وی در ادامه تاکید کرده است: «کشور ما تنها زمانی می‌تواند بدون نیاز به بیگانگان بر مشکلات خود غلبه و پیشرفت کند که همه‌ی شهروندان آن به آموزش دسترسی داشته باشند.» او افزوده است: «به همین دلیل بار دیگر خواستار باز شدن هرچه سریع‌تر درهای مکاتب و دانشگاه‌ها به‌روی دختران است تا کشور عزیزمان با کمک کودکانی که به گوهر دانش مجهز هستند، به پیشرفت و رفاه دست یابند.» قابل ذکر است که حکومت سرپرست از زمان تسلط دوباره بر افغانستان مکاتب بالاتر از صنف ششم و دانشگاه‌ها را به‌روی دختران بسته‌اند. براساس آمار سازمان ملل متحد، این اقدامات باعث شده است که بیش از ۲.۵ میلیون دختر در افغانستان از آموزش و تحصیل محروم شوند. این در حالی است که شهروندان افغانستان و جامعه‌ی جهانی بارها خواستار بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها به‌روی دختران شده‌اند. همچنین زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 161 بازدید

یلدا لطیفی، فعال جوان در زمینه حقوق کودکان و آموزش دختران افغانستان، موفق به دریافت جایزه بین‌المللی «دایانا» در سال ۲۰۲۶ شد. جایزه بین‌المللی دایانا، معتبرترین جایزه بریتانیا برای جوانان ۱۶ تا ۲۵ سال، به یاد دایانا، شاهدخت ولز می‌باشد. او این جایزه را برای پروژه «صدای زنان و دختران افغانستان» و دادخواهی برای حقوق زنان و دختران افغانستان دریافت کرد. نام یلدا در مراسم مجازی معرفی برندگان در میان ۱۹۸ جوان از ۴۴ کشور جهان اعلام شد؛ شاهزاده ویلیام و شاهزاده هری نیز برای برندگان نامه تبریک فرستادند. یلدا در پیام خود گفت: «هیچ صدایی نباید در سکوت گم شود و هیچ دختری نباید به‌خاطر شرایطش از رویاهایش دست بکشد.» یلدا از راه سخنرانی، شعر، داستان‌گویی و رسانه، صدای زنان و دختران افغانستان را به جهان می‌رساند و رسانه یلدا را برای بازتاب داستان‌های آنان بنیان گذاشته است. او دانشجوی علوم کمپیوتر در مالیزیا و نامزد جایزه بین‌المللی صلح کودکان در سال ۲۰۲۶ میلادی است. یلدا لطیفی در حالی این جایزه را کسب می‌کند که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 121 بازدید

برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از سال ۲۰۲۲ میلادی تا اکنون، بیش از ۸.۳ میلیون تن در افغانستان از برنامه‌های توسعه‌ای این نهاد بهره‌مند شده‌اند. این نهاد امروز (دوشنبه، ۱۸ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در چارچوب برنامه آبادی (ABADEI)، از ۲۸ هزار و ۶۰۰ کسب‌وکار کوچک و متوسط حمایت کرده است. برنامه توسعه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که بیش از ۶۴ هزار فرصت شغلی فراهم شده است که ۵۱ هزار مورد آن به زنان اختصاص داشته است. در اعلامیه آمده است که این برنامه با همکاری اتحادیه اروپا و جاپان اجرا می‌شود. آژانس همکاری‌های بین‌المللی جاپان (JICA) و صندوق ویژه امانی سازمان ملل متحد (STFA) نیز از همکاران این برنامه هستند. در حالی نهادهای سازمان ملل متحد، بر توان‌مندسازی زنان و دختران از طریق شغل‌های آزاد تلاش دارد که حکومت فعلی افغانستان ساحه‌های کاری را به شدت برای زنان و دختران تنگ کرده است. زنان و دختران در افغانستان حق کار در بسیاری از بخش‌ها و حتا دفترهای سازمان ملل متحد را ندارند. با این حال، تجارت‌های کوچک و متوسط از اندک‌ترین فرصت‌های باقی مانده برای زنان و دختران است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 124 بازدید

دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرد که به حمایت مالی اتحادیه‌ اروپا، در سال روان از ۸۱۶ تن شامل ۹۷ زن که در حال بهبودی از اختلال‌های ناشی از مصرف خدر بودند، پشتیبانی کرده است. این نهاد امروز (دوشنبه، ۱۸ عقرب) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که برای این افراد دوره‌های آموزش مهارت‌های فنی و حرفه‌ای فراهم شده است و پس از پایان آن، بسته‌های اولیه‌ی راه‌اندازی کسب‌وکار نیز توزیع شده است. در اعلامیه آمده است که این پشتیبانی به هدف ایجاد توانایی راه‌اندازی کسب‌وکار و ایجاد درآمد و ادغام دوباره‌ی آن‌ها به جامعه در افغانستان صورت گرفته است. اعتیاد به مصرف مواد مخدر، یکی از تهدیدهای در برابر سلامت و امنیت صحی شهروندان افغانستان به ویژه جوانان است. با این وجود، کم‌بود امکانات درمانی برای ترک مخدر و کم‌بود امکانات بازگشت به جامعه پس از ترک اعتیاد، سبب شده که جوانان کم‌تری بتوانند از دام اعتیاد بیرون شوند. با این حال، نهادهای مختلف سازمان ملل، به شکل محدود به افرادی که دوره‌های ترک اعتیاد را سپری می‌کنند، برنامه‌های آموزش حرفه فراهم می‌کند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 115 بازدید

یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد و یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد خواستار بازگرداندن حق آموزش به دختران، زنان و کودکان در افغانستان شدند. این دو نهاد امروز (یک‌شنبه، ۱۷ عقرب) با نشر گزارشی مشترک اعلام کردند که بیش از نیمی از کودکان در سن مکتب ابتدایی در افغانستان از آموزش رسمی محروم هستند. یونسکو و یونیسف در ادامه هشدار داده‌اند که ادامه محدودیت‌های آموزشی، یک نسل کامل را از فرصت‌های آموزش و پیشرفت محروم خواهد کرد. این دو نهاد تاکید کردند که موانع آموزشی بر روند بازسازی و توسعه آینده افغانستان نیز تاثیر منفی خواهد گذاشت. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب