برچسب: محدودیت

26 دقیقه قبل - 28 بازدید

دید‌بان حقوق بشر: برای آموزش دختران افغانستان صدا بلند کنید

همزمان با یک هزار و ۵۸۰مین روز بسته‌ماندن مکتب‌های بالاتر صنف ششم به روی دختران و زنان در افغانستان، سازمان دید‌بان حقوق بشر، ادامه‌ی این وضعیت را «نقض آشکار حقوق بشر» عنوان کرده است. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۲۸ جدی) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که ممنوعیت آموزش دختران در افغانستان یکی از جدی‌ترین نمونه‌های بی‌عدالتی ساختاری علیه زنان و دختران در کشور به‌شمار می‌رود. این نهاد در ادامه تاکید کرده است که سکوت در برابر این وضعیت، به تداوم بی‌عدالتی کمک می‌کند و از شهروندان، نهادهای حقوق بشری و جامعه‌ی جهانی خواسته است که با بلندکردن صدا، شریک‌سازی این پیام و مطالبه اقدام عملی، در برابر این محدودیت‌ها واکنش نشان دهند. همچنین سازمان دید‌بان حقوق بشر افغانستان در ادامه افزوده است که آموزش دختران نمی‌تواند حتا یک روز دیگر به تعویق بیفتد و ادامه‌ی این ممنوعیت، پیامدهای جبران‌ناپذیری بر آینده نسل‌های بعدی خواهد داشت. قابل ذکر است که حکومت سرپرست پس از بازگشت به قدرت، آموزش دختران بالاتر از صنف ششم را در سراسر کشور ممنوع کرده‌اند؛ تصمیمی که با واکنش‌های گسترده داخلی و بین‌المللی روبرو شده، اما با گذشت بیش از چهار سال، هم‌چنان پابرجا مانده است. پیش از این نیز، شماری از نهادها و فعالان حقوق بشر، با راه‌اندازی کارزارهای خواستار بازگشت بدون قیدوشرط دختران به مرکزهای آموزشی شده‌اند. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


5 ساعت قبل - 81 بازدید

«قصهٔ پرواز»؛ نخستین مجموعه شعری سعدیه دهاتی منتشر شد

نخستین مجموعه شعری سعدیه دهاتی، شاعر زن اهل افغانستان در تبعید، با نام «قصهٔ پرواز» به‌تازگی منتشر شده و روایت‌گر درد و رنج مردم و به ویژه زنان و دختران افغانستان است. سعدیه دهاتی گفته است که این مجموعه، بازتابی از تجربه‌های زیسته شاعر، رنج‌های فردی و جمعی، مهاجرت اجباری و وضعیت اجتماعی و سیاسی افغانستان است. خانم دهاتی در ادامه تاکید کرده است :«این اثر، یادپاره و یادواره‌ای از دردها و واقعیت زندگی من و سرزمینم تا این لحظات است؛ سرزمینی که او را همه هستی‌ام می‌دانم، سرزمینی که بودنم را بودش و نبودنم را کمبودش فرض می‌کنم.» او تصریح کرد :«به‌عنوان یک زن افغانستان عمیقاً از وضعیت حاکم بر کشور متاثر هستم که در بخش‌های مختلف مجموعه‌ای شعری ام به‌وضوح دیده می‌شود.» در یکی از شعرهای این مجموعه، شاعر به بسته بودن دروازه‌های مکتب‌ها و محرومیت دختران از آموزش انتقاد می‌کند: از پس درهای بسته از پس فصل سکوت از فضای صامت صنف در پی زنجیرها از میان دفتر و دیوان آلوده به خاک از خموشی زنگ مکتب در صدای تیرها ای مربی در همه ناباوری باور تویی   همچنین شعر «پنجره سرد» از دیگر سروده‌های این مجموعه است که فضای تلخ، اضطراب‌آلود و معترضانه شاعر را بازتاب می‌دهد:   مگر خدا نکند شب ادامه‌دار رود شکوه صبحدم از ذهن روزگار رود مگر خدا نکند فصل بازگشتن نور زیاد پنجره‌ای سرد و سوگوار رود مگر خدا نکند یاد کوچه‌باغ خموش زخواب رهگذر خسته ناگوار رود مگر خدا نکند دامن سکوت پهن غریو و نعره ز آیین کارزار رود مگر خدا نکند عشق گم کند ره دل فریب و حیلهٔ اهریمنان به کار رود مگر خدا نکند خون‌بهای آزادی بروز حادثه با هیچ در شمار رود یکی ز مرحله نام و ننگ سر نکشد کسی ز عرصه نام‌آوران کنار رود مجموعه شعری «قصهٔ پرواز» تلاشی است برای ثبت درد، دلتنگی، اعتراض و امیدهای خاموش‌شده یک زن افغانستان؛ اثری که شعر را به روایت رنج، مقاومت و یادآوری بدل می‌کند. در حالی این مجموعه‌ی شعری نشر می‌شود که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 94 بازدید

مقام سازمان ملل: دختران افغانستان برای ازدواج زودهنگام فروخته می‌شوند

جان ایلیف، رییس برنامه جهانی غذا در افغانستان از بحران رو به وخامت سوء‌تغذیه در کشور اظهار نگرانی کرد و می‌گوید : «شاهدیم که دختران برای ازدواج زودهنگام فروخته می‌شوند، فقط برای اینکه خانواده‌های‌شان بتوانند غذا تهیه کنند.» آقای ایلیف در صحبت با خبرگزاری فرانسه گفته است که بحران رو به وخامت سوءتغذیه تأثیرات وخیمی بر زنان و دختران افغانستان دارد که توسط جامعه‌ی جهانی نادیده گرفته شده‌اند. طبق آماری که وی ارائه کرده، در ۱۲ ماه آینده، پنج میلیون زن و کودک در افغانستان، دچار سوء تغذیه خواهند شد. او در ادامه تاکید کرده است که نزدیک به چهار میلیون کودک به درمان سوءتغذیه نیاز خواهند داشت. کمیته بین‌المللی نجات نیز پیشتر نسبت به تشدید بحران گرسنگی در افغانستان هشدار داد. این نهاد گفته بود که در پی کاهش بودجه ایالات متحده، میزان دسترسی به کمک‌های بشردوستانه در افغانستان تقریبا دو سوم کاهش یافته است. رییس برنامه جهانی غذا در افغانستان هم کاهش کمک‌ها به افغانستان را نگران‌کننده خواند. او هشدار داد که «اگر نتوانیم کودکان مبتلا به سوءتغذیه را درمان کنیم، خواهند مرد.» به گفته وی، کلینیک‌هایی که کودکان مبتلا به سوءتغذیه را درمان می‌کنند، در حال تعطیلی هستند.» جان ایلیف می‌گوید وقتی به خانواده‌ها گفته می‌شود برنامه جهانی غذا دیگر پولی برای درمان فرزند شما ندارد، «تکان‌دهنده» است. او گفت: «در مناطقی که ما به عنوان برنامه جهانی غذا کمک‌های خود را متوقف کرده‌ایم، شاهدیم که دختران برای ازدواج زودهنگام فروخته می‌شوند، فقط برای اینکه خانواده‌هایشان بتوانند غذا تهیه کنند. شاهدیم که کودکان از مکتب بیرون کشیده می‌شوند و به سر کار فرستاده می‌شوند.»

ادامه مطلب


1 روز قبل - 59 بازدید

سازمان ملل: بحران‌های همزمان در افغانستان خدمات صحی را محدود کرده است

اوچا یا دفتر هماهنگی کمک‌های امور بشردوستانه سازمان ملل متحد اعلام کرده است که افغانستان با بحران‌های همزمان خشکسالی، بازگشت گسترده مهاجران از ایران و پاکستان و کاهش کمک‌های مالی مواجه است. این دفتر با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که کاهش بودجه‌ها سبب تعطیلی صدها مرکز خدمات صحی و تغذیه‌ای شده و دسترسی به مراقبت‌های حیاتی برای مردم این کشور محدود گردیده است. اندریکا راتوته، هماهنگ‌کننده دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد در ادامه گفته است که این وضعیت فشار زیادی بر خانوارهای آسیب‌پذیر وارد کرده و نیاز فوری به اقدامات حمایتی وجود دارد. وی در بخشی از پیامی تاکید کرده است که سازمان ملل تلاش می‌کند با ارائه کمک‌های بشردوستانه، از وخیم‌تر شدن بحران در افغانستان جلوگیری کند. همچنین در این گزارش هشدار داده شده است که بدون تامین منابع مالی لازم، بسیاری از مردم به ویژه کودکان و زنان، با خطر کمبود مواد غذایی و خدمات صحی مواجه خواهند بود. همچنین برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد هشدار داده بود که با فرارسیدن فصل زمستان، احتمال دارد سطح تغذیه‌ناکافی در کشور به‌طور چشم‌گیری افزایش یابد. باید گفت که پس از تسلط دوباره‌ی حکومت فعلی بر افغانستان، شماری از نهادهای بین‌المللی اعلام کرده بودند که به‌دلیل ممنوعیت کار کارمندان زن کمک‌های خود در افغانستان را کاهش داده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 80 بازدید

مرگ‌ومیر زنان؛ جاپان سه میلیون دالر به بخش بهداشت افغانستان کمک کرد

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که سه میلیون دالر کمک تازه از سوی دولت جاپان دریافت کرده تا خدمات صحی اساسی و حمایت‌های روانی–اجتماعی را برای مردم محروم و آسیب‌دیده به‌ویژه زنان در مناطق دورافتاده‌ی افغانستان گسترش دهد. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۲۵ جدی) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این کمک بخشی از بسته‌ی ۱۹٫۵ میلیون دالری کمک‌های جاپان به افغانستان است و برای اجرای پروژه‌ای اختصاص یافته که خدمات صحی مادران، نوزادان، کودکان و نوجوانان، به‌هم‌راه حمایت‌های روانی، را تقویت می‌کند. در ادامه آمده است که این برنامه از طریق «خانه‌های صحی خانواده» اجرا می‌شود؛ مرکز‌های صحی کوچک و جامعه‌محور که توسط قابله‌ها اداره می‌شود و در مناطقی فعالیت دارند که در نزدیکی آن‌ها هیچ مرکز صحی دیگری وجود ندارد. این نهاد در بخشی از گزارشش تاکید کرده است که با این کمک از ۶۰ خانه‌ی صحی خانواده در ولایت‌های دایکندی، فاریاب، خوست، کنر و پکتیکا حمایت می‌شود. صندوق جمعیت سازمان ملل افزوده است که هدف این پروژه پر‌کردن کم‌بودهای جدی نظام صحی افغانستان، کاهش مرگ‌ومیر قابل پیش‌گیری مادران و نوزادان و بهبود سلامت زنان، دختران و جوانان است. در ادامه آمده است که خدمات روانی–اجتماعی نیز بخش مهم این برنامه را تشکیل می‌دهد. براساس این گزارش، این کمک قرار است ۲۱۰ هزار نفر، از جمله زنان، دختران نوجوان، مادران باردار و شیرده و کودکان زیر پنج سال را در پنج ولایت تحت پوشش قرار دهد. بی‌جاشدگان داخلی، بازگشت‌کنندگان از پاکستان و ایران و هم‌چنان جوامع میزبان محروم در مناطق آسیب‌دیده از حوادث طبیعی نیز شامل این برنامه‌اند. در بخشی از این گزارش آمده است که در چارچوب این برنامه، دست‌کم ۸۴۰ فرد دارای معلولیت نیز تحت پوشش قرار می‌گیرند تا دست‌رسی برابر به خدمات اساسی صحی برای آنان فراهم شود. همچنین صندوق جمعیت سازمان ملل گفته است که در سال ۲۰۲۶ میلادی حدود ۲۱٫۹ میلیون نفر، معادل ۴۵ درصد جمعیت افغانستان، به کمک‌های بشردوستانه نیاز خواهند داشت که از این میان، ۱۴٫۴ میلیون نفر به خدمات صحی نیازمند ‌اند. این نهاد افزوده است که دولت جاپان از سال‌ها به این‌سو یکی از شریکای اصلی‌اش در افغانستان بوده و از سال ۲۰۲۱ تا اکنون، با اختصاص ۵٫۱ میلیون دالر کمک، زمینه‌ی دست‌رسی بیش از ۱٫۱ میلیون نفر که ۷۷ درصد آنان زنان و دختران بوده‌اند به خدمات صحی را فراهم کرده است.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 242 بازدید

یک مربی زن تکواندو در هرات بازداشت شد

منابع محلی از ولایت هرات می‌گویند که نیروهای امر به معروف و نهی از منکر حکومت سرپرست، خدیجه احمدزاده، مربی زن تکواندو در منطقه جبرئیل از مربوطات ناحیه سیزدهم شهر این ولایت را بازداشت کرده‌اند. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که خدیجه احمدزاده روز (شنبه، ۲۰ جدی) از باشگاه مخفیانه‌اش توسط محتسبان امر به معروف و نهی از منکر همراه با پدرش بازداشت و به زندان منتقل شده است. منبع در ادامه تاکید کرده است:«ساعت ۷ صبح روز شنبه نیروهای امر به معروف به باشگاه رفتند و در ساعت ۸:۳۰ او را بازداشت کردند. بعد از جستجوی زیاد فهمیدیم که در محبس زندانی کردند.» منبع در افزوده است که این مربی زن حدودا ۲۲ ساله بوده است و دختران زیر نظر او تکواندو تمرین می‌کردند. مسوولان محلی در ولایت هرات تا اکنون در این مورد واکنشی نشان نداده‌اند. باید گفت که بازداشت خدیجه احمدزاده در حالی رخ می‌دهد که فعالیت‌های ورزشی زنان در افغانستان توسط طالبان ممنوع شده است. مراکز و باشگاه‌های ورزشی به روی دختران بسته شده و امکان ادامه آموزش و تمرین‌های ورزشی برای آنان ممنوع می‌باشد.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 52 بازدید

ایتالیا یک میلیون یورو برای حمایت از زنان افغانستان کمک کرد

دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دولت ایتالیا یک میلیون یورو برای حمایت از زنان و جوانان آسیب‌پذیر در افغانستان کمک کرده است. این دفتر امروز (سه‌شنبه، ۲۳ جدی) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این کمک از شش هزار و ۷۹۷ زن و جوان در ولایت‌های هرات و ننگرهار پشتیبانی خواهد کرد. در بخشی از اعلامیه تاکید شده است: «دولت ایتالیا مرحله دوم تأمین مالی پروژه بهبود رفاه زنان و جوانان افغان از طریق افزایش فرصت‌های درآمد مشروع را تصویب کرده است تا بر نتایج حاصل از مرحله اول پروژه در ولایت‌های هرات و ننگرهار مهر تایید بگذارد.» دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل متحد افزوده است که از زمان آغاز پروژه در سال ۲۰۲۴ میلادی، تقریباً به پنج هزار و ۵۱۴ خانواده آسیب‌پذیر از کشت خشخاش در ۹۳ روستا در پنج ولسوالی هرات و ننگرهار فرصت‌های درآمد مشروع و پایدار فراهم کرده است. همچنین صندوق اعتماد ویژه سازمان ملل برای افغانستان حدود یک هفته پیش از کمک مالی ایتالیا خبر داده بود. سازمان ملل می‌گوید که برای رسیده‌گی به نیازهای فوری بشری افغان‌ها در سال ۲۰۲۶، حدود ۱.۷۱ میلیارد دالر بودجه نیاز است.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 45 بازدید

روایتی از زنانی که پس از جنگ تنها ماندند

صبح هنوز کاملاً روشن نشده که زن، چادر کهنه‌اش را محکم‌تر به دور خود می‌پیچد. هوای کابل سرد است؛ بادی که از میان کوچه‌های خاکی می‌گذرد، گرد و غبار شب را به صورتش می‌زند. دختر هفت‌ساله‌اش با پیراهنی نازک و کفش‌هایی که کمی از پایش بزرگ‌تر است، کنار او ایستاده و دستان کوچکش را به گوشه‌ی چادر مادر گره زده است. زن سی‌وچهار سال دارد، اما چین‌های عمیق صورتش، نگاه خسته و شانه‌های خمیده‌اش، او را بسیار پیرتر نشان می‌دهد. نامش مهم نیست؛ در این شهر، کسی نام او را نمی‌پرسد. او فقط «یک زن گدا» است. او هر روز صبح از اتاق کوچکی که در حاشیه‌ی شهر کابل با کرایه‌ای ناچیز گرفته، بیرون می‌شود؛ اتاقی با سقف حلبی که در زمستان سرما از در و دیوارش می‌ریزد. سه کودک دارد؛ دو پسر خردسال و همین دختر هفت‌ساله که همیشه همراهش است. پسرها را نزد زن همسایه می‌گذارد؛ زنی که خودش هم چیزی ندارد، اما دلش هنوز از سنگ نشده است. راهش را به سمت چهارراهی‌های شلوغ شهر می‌گیرد؛ جایی که موترها توقف می‌کنند، آدم‌ها عجله دارند و نگاه‌ها یا بی‌تفاوت‌اند یا پر از قضاوت. او کنار پیاده‌رو می‌ایستد، دستش را جلو می‌آورد و با صدایی آرام که بیشتر شبیه نجواست تا درخواست، می‌گوید: «به خدا رحم کنین… سه طفل دارم…» گاهی کسی سکه‌ای می‌اندازد، گاهی نانی، و بیشتر وقت‌ها فقط نگاه است؛ نگاه‌هایی که یا از سر ترحم‌اند یا از سر تحقیر. بعضی‌ها حتی زحمت نگاه‌کردن هم به خود نمی‌دهند. انگار او بخشی از سنگفرش شهر است؛ چیزی که همیشه بوده و کسی به آن فکر نمی‌کند. هفت سال پیش، زندگی‌اش مسیر دیگری داشت. آن زمان هنوز شوهر داشت؛ مردی که با همه‌ی سختی‌ها، نان‌آور خانه بود. ازدواج‌شان از روی عشق بود، اما بدون رضایت خانواده‌ی دختر. خانواده‌ی پدرش هرگز این انتخاب را نبخشیدند. وقتی دستش را در دست مرد گذاشت و از خانه بیرون رفت، پشت سرش همه‌ی درها بسته شد. او فکر می‌کرد عشق کافی است، فکر می‌کرد با هم می‌توانند زندگی بسازند. اما کابل، شهر انفجار و ناامنی، فرصتی برای رؤیا باقی نگذاشت. یک روز، شوهرش برای کار بیرون رفت و دیگر برنگشت. انفجاری در یکی از نقاط شهر. نامش در فهرست کشته‌شدگان آمد؛ بی‌صدا، بی‌مراسم، بی‌عدالت. وقتی خبر را آوردند، زن هنوز باور نمی‌کرد. چند روز تمام منتظر ماند؛ شاید اشتباه شده باشد، شاید زنده باشد. اما حقیقت مثل پتک بر سرش فرود آمد: مرده بود. و با مرگ او، تمام ستون‌های زندگی زن فرو ریخت. بعد از آن، همه‌چیز به دوش او افتاد؛ نان، کرایه، دوا، لباس، آینده‌ی کودکان. خانواده‌ی شوهرش فقیرتر از آن بودند که کمکی کنند. خانواده‌ی پدرش هم، همان‌طور که سال‌ها پیش تهدید کرده بودند، او را «مرده» حساب کردند. نه تلفنی، نه خبری، نه کمکی. زن تنها ماند؛ تنها با سه کودک و شهری که برای زنان بی‌پناه رحم ندارد. او اول تلاش کرد کار پیدا کند. در خانه‌های مردم برای پاک‌کاری رفت؛ روزی پنجاه، روزی صد افغانی. اما کار دوام نداشت. بعضی خانه‌ها وقتی می‌فهمیدند بیوه است، نگاه‌شان تغییر می‌کرد. بعضی‌ها دستمزد نمی‌دادند، بعضی تحقیر می‌کردند. یک بار، مردی در خانه‌ای که برای پاک‌کاری رفته بود، با نگاه و حرف‌هایی مواجه‌اش کرد که بدنش لرزید. همان‌جا کار را رها کرد و بیرون آمد. گریه کرد، اما گریه نان نمی‌شد. وقتی هیچ کاری نماند، گدایی آخرین راه بود. راهی که دلش را شکست، غرورش را له کرد، اما شکم کودکانش را سیر نگه داشت. اولین روزی که دست دراز کرد، تمام بدنش می‌لرزید. احساس می‌کرد همه‌ی شهر به او نگاه می‌کنند. اما وقتی شب با نان برگشت و کودکانش با ولع خوردند، فهمید که دیگر حق انتخاب ندارد. او می‌گوید: «در سرک، آدم فقط فقیر نیست، بی‌دفاع هم است.» بارها شده که مردانی با لبخندهای آلوده نزدیک شده‌اند. بعضی آهسته گفته‌اند: «اگر بخواهی، پول خوب می‌دهم.» بعضی مستقیم‌تر، شرم‌آورتر. او هر بار سرش را پایین انداخته و دور شده، اما ترس همیشه با اوست؛ ترس از اینکه روزی کسی جلو راهش را بگیرد یا دخترش چیزی ببیند که نباید ببیند. دختر هفت‌ساله‌اش حالا گدایی را یاد گرفته است. می‌داند کِی دست دراز کند، کِی بگوید: «کاکا، نان نداریم.» زن وقتی این را می‌بیند، دلش آتش می‌گیرد. می‌گوید: «من نمی‌خواستم طفل‌ام این‌طور بزرگ شود، اما چه کنم؟ مکتب پول می‌خواهد، لباس می‌خواهد، نان می‌خواهد.» شب‌ها، وقتی کودکان خواب‌اند، زن به آینده فکر می‌کند؛ به این‌که اگر مریض شود، چه می‌شود؟ به این‌که اگر دیگر نتواند در سرک بایستد، چه کسی نان می‌دهد؟ هیچ بیمه‌ای، هیچ نهادی، هیچ حمایتی نیست. او یکی از هزاران زن بی‌سرپرست در کابل است؛ زنانی که دیده نمی‌شوند مگر وقتی دست دراز می‌کنند. او از دولت گله دارد، از نهادها، از کسانی که فقط وعده می‌دهند. می‌گوید: «ما صدقه نمی‌خواهیم، کار می‌خواهیم. امنیت می‌خواهیم. مکتب برای طفل‌ها می‌خواهیم.» صدایش آرام است، اما خشم در آن موج می‌زند؛ خشمی که سال‌ها در سینه‌اش جمع شده. با همه این‌ها، هنوز زنده است، هنوز هر صبح بلند می‌شود، هنوز برای کودکانش می‌جنگد. او نماد رنجی است که در گوشه‌گوشه کابل جریان دارد؛ رنج زنانی که شوهران‌شان را جنگ و انفجار گرفت و جامعه پشت‌شان را خالی کرد. وقتی غروب می‌شود، زن دست دخترش را می‌گیرد و به اتاق سردشان برمی‌گردد. پول امروز را می‌شمارد؛ شاید برای نان کافی باشد، شاید نه. اما فردا دوباره می‌آید، دوباره کنار جاده می‌ایستد. چون مادری که انتخابی ندارد، تسلیم نمی‌شود؛ فقط ادامه می‌دهد، حتی اگر هر روز کمی بیشتر بشکند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


5 روز قبل - 43 بازدید

یونیسف: به ۱۰ هزار مادر افغانستانی فرزندپروری را آموزش می‌دهیم

یونیسف یا صندوق پشتیبانی از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده که با حمایت بانک جهانی برای ۱۰ هزار مادر و زن در افغانستان مهارت‌های فرزندپروری را آموزش می‌دهد. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که مهارت‌های فرزندپروری به خانواده‌ها از طریق «مرکزهای پرورش و رشد کودک» آموزش داده می‌شود. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که از طریق آموزش مهارت‌های فرزندپروری به مادران در شش ولایت افغانستان، حدود ۲۰ هزار کودک از این برنامه مستفید شده‌اند. یونیسف در بخشی از اعلامیه‌اش افزوده اشت که کودکان در مرکزهای پرورش و رشد کودک «بازی می‌کنند، می‌خندند و یاد می‌گیرند». در خبرنامه آمده که کودکان از طریق مهارت‌های فرزندپروری که به مادران ارایه می‌شود، از فضاهای مناسب برای بازی و یادگیری مستفید می‌شوند. این برنامه‌ی آموزشی در حالی برای خانواده‌ها برگزار می‌شود که به دلیل فقر و بی‌سوادی، بسیاری از مادران از مهارت‌های فرزندپروری در افغانستان محروم اند و سازمان‌های انگشت‌شمار در این بخش فعالیت دارند. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 49 بازدید

سازمان ملل: از رهبری زنان در جهان به‌عنوان یک حق حمایت می‌کنیم

بخش زنان سازمان ملل متحد (UN Women) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی، از رهبری زنان در سراسر جهان حمایت خواهد کرد و این امر را نه تنها به‌عنوان یک وعده، بلکه به‌عنوان یک حق دنبال می‌کند. این سازمان با نشر گزارشی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بخش زنان سازمان ملل امروز یک نیروی جهانی است که در ۱۰۹ کشور فعالیت می‌کند و برای چهار میلیارد زن و دختر، خدمات‌های مختلف ارائه می‌دهد. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که این سازمان نقش یک مدافع جهانی را ایفا می‌کند و تلاش دارد موانع حضور زنان در پارلمان‌ها، میزهای صلح و سایر عرصه‌های تصمیم‌گیری را از میان بردارد. همچنین این سازمان در بخشی از گزارشش افزوده است که فعالیت‌هایش به تقویت رهبری زنان در تمامی مناطق جهان متمرکز است و هدف آن ایجاد تغییرات در زنده‌گی زنان و دختران و پیش‌برد برابری جنسیتی در سطح بین‌المللی است. در حالی سازمان ملل متحد از رعایت حقوق زنان سخن می‌گوید که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب