برچسب: دختران و زنان

3 روز قبل - 117 بازدید

رسانه‌های ایران در تازه‌ترین مورد گزارش داده‌اند که یک دختر ۱۵ ساله افغانستان به‌ نام شریفه، از سوی همسر ۲۲ ساله‌اش در مشهد مورد لت‌وکوب شدید قرار گرفت و جان باخت. سایت خبری هم‌شهری آنلاین با نشر گزارشی گفته است که پولیس مشهد همسر شریفه را که پس از این رویداد فرار کرده بود، بازداشت کرده است. در گزارش آمده است که این رویداد پس از آن رخ داده که شریفه تصویری از خود را برای یکی از دوستانش که از بستگان او نیز بود، می‌فرستد. پس از این که این دوست از عکس شریفه تعریف می‌کند، همسر او با دیدن این پیام‌ها خشم‌گین شده و شریفه را مورد لت‌وکوب قرار داده است. در گزارش آمده است که این مرد ۲۲ ساله ابتدا شریفه را با مشت‌ولگد زده و سپس با سیم شارژر تلفن به او ضربه وارد کرده است. سایت خبری هم‌شهری آنلاین تاکید کرد که وضعیت جسمی این دختر نوجوان پس از لت‌وکوب وخیم شده و به شفاخانه هاشمی‌نژاد مشهد منتقل شده است. در گزارش آمده است که شریفه چهار روز در شفاخانه بستری بود، اما با وجود تلاش پزشکان جان باخت. بررسی‌های ابتدایی نشان داد که او بر اثر خون‌ریزی مغزی جان خود را از دست داده است. همچنان، آثار ضربات شلاق و کبودی در بخش‌های مختلف بدن او مشاهده شده است. پس از گزارش مرگ مشکوک این دختر نوجوان به پولیس، مقام‌های قضایی و مأموران جنایی ایران، تحقیقات را آغاز کردند. مأموران برای بازجویی از همسر شریفه به محل سکونت این زوج در شهرک شهید رجایی مشهد رفتند، اما او از محل فرار کرده بود. سرانجام، مأموران او را در خانه‌ای در بلوار مصلی مشهد شناسایی و بازداشت کردند. به گزارش هم‌شهری آنلاین، این مرد پس از بازداشت، قتل همسرش را پذیرفته و انگیزه خود را اختلاف‌های خانوادگی عنوان کرده است؛ سپس در حضور مقام‌های قضایی و طب عدلی، صحنه رویداد را بازسازی کرد و پس از آن به زندان انتقال یافت. تحقیقات در باره‌ی این پرونده به دستور مقام‌های قضایی مشهد ادامه دارد.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 103 بازدید

یوناما یا دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که هر دختر حق دارد آزادانه آموزش ببیند، رشد کند و آینده‌ی دل‌خواه خود را بسازد. این سازمان به مناسبت روز جهانی دختر با نشر اعلامیه‌ای گفته است که دختران رهبران آینده هستند و جهان را تغییر می‌دهند. دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که هنوز هم میلیون‌ها دختر در افغانستان با چالش‌های گوناگونی از جمله فقر، ازدواج زیرسن، محدودیت آموزشی و بی‌سوادی روبرو هستند. یوناما در بخشی از پیامش خواستار اقدام‌های تازه و‌ عملی برای تأمین حقوق دختران افغانستان در بخش آموزش، کار، انتخاب‌های فردی و ساختن آینده شده است. در ۱۹ دسمبر ۲۰۱۱ مجمع عمومی سازمان ملل، ۱۱ اکتبر را به عنوان «روز جهانی دختر» نام‌گذاری کرد. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 99 بازدید

یوناما یا دفتر هیأت معانت سازمان ملل متحد در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که آموزگاران افغانستان، به‌ویژه در روستاها و مناطق دوردست با امکانات محدود و چالش‌های فراوان تدریس می‌کنند. یوناما امروز (دوشنبه، ۱۳ میزان) به‌مناسبت «روز جهانی آموزگار» می‌گوید با نشر پیامی در شبکه‌های اجتماعی گفته است: «آموزگاران افغانستان، به‌خصوص در قریه‌جات و مناطق دوردست کشور با وجود شرایط دشوار، امکانات محدود و چالش‌های فراوان، با تعهد و فداکاری به آموزش ادامه می‌دهند.» در اعلامیه آمده است که یوناما به این آموزگاران ادای احترام و از آنان قدردانی ویژه می‌کند. یوناما از آموزگارانی که با آموزش، الهام‌بخشی و راهنمایی، زندگی انسان‌ها را به‌سوی شکوفایی سوق می‌دهند و در ایجاد اساس «جوامع صلح‌آمیز و مرفه» نقش ارزشمندی ایفا می‌کنند، قدردانی کرده است. دفتر هیأت معانت سازمان ملل متحد در افغانستان تاکید کرد که در دنیای امروزی که بیش از پیش تحت تأثیر هوش مصنوعی، رسانه‌های اجتماعی و گسترش اطلاعات نادرست و گمراه‌کننده قرار گرفته است، نقش آموزگاران بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. روز جهانی آموزگار در حالی فرا رسیده است که در افغانستان پنج سال می‌شود هزاران آموزگار به‌دلیل جنسیت خود و دانش‌آموزان‌شان خانه‌نشین شده‌اند. براساس گزارش سازمان ملل، حدود ۲.۶ میلیون دختر از آموزش بازماندند. یونیسف می‌گوید اخراج هفت هزار آموزگار زن، تعداد آموزگاران زن از ۷۳ هزار در سال ۲۰۲۲ به ۶۶ هزار در سال ۲۰۲۴ کاهش یافته است و ممکن است افغانستان تا سال ۲۰۳۰، حدود ۲۰ هزار آموزگار زن را از دست بدهد.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 153 بازدید

پژوهشی درباره تلاش و انگیزه یادگیری زنان و دختران افغانستان در نبود مسیرهای آموزشی، از سوی چندین نویسنده به شمول حسینه جلال جایزه‌ی «کارولین بی‌دکستر» برای بهترین مقاله بین‌المللی در ۲۰۲۶ میلادی را از آکادمی مدیریت دریافت کرد. این پژوهش با عنوان «وقتی همه امیدها از میان می‌رود: حفظ انگیزه‌ی یادگیری در نبود مسیرهای آموزشی»، به بررسی چگونگی حفظ انگیزه یادگیری در شرایطی می‌پردازد که مسیرهای رسمی آموزش در دسترس نیستند. حسینه جلال با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این مقاله از سوی دیوید ناورات از دانشگاه فنی مونیخ، فروزان دانش از دانشگاه تورنتو و حسینه جلال از دانشگاه پیتسبورگ تهیه شده و در بخش آموزش و توسعه مدیریت آکادمی مدیریت نامزد شده بود. حسینه جلال، یکی از پژوهش‌گران این مقاله تاکید کرد که دریافت این جایزه برایش فراتر از یک افتخار علمی است. او تاکید کرد در شرایطی که دختران و زنان در افغانستان با محدودیت در دسترسی به آموزش روبرو هستند، به‌رسمیت‌شناخته‌شدن پژوهشی درباره تلاش و پایداری آنان در سطح بین‌المللی اهمیت ویژه‌ای دارد. خانم جلال، ابراز امیدواری کرده که این مقاله، صدای زنان و دختران افغانستانی را بلندتر کرده و نشان دهد که محرومیت از آموزش، آرزو و توانایی یادگیری آنان را از میان نمی‌برد. این پژوهشگر، این افتخار را به زنان و دختران در افغانستان، به‌ویژه کسانی که تجربه‌ها و روایت‌های‌شان بخشی از این پژوهش بوده است، تقدیم کرده است.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 116 بازدید

نمایشگاه «جایی که عدالت زندگی می‌کند» با تمرکز بر روایت‌های مربوط به «سرکوب جنسیتی» در افغانستان و مقاومت زنان و دختران افغانستانی، در شهر نیویورک گشایش یافت. نهاد پژوهش و توسعه امروز (یک‌شنبه، ۲۹ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که نمایشگاه «جایی که عدالت زندگی می‌کند» در کارگاه هنری آنجلینا جولی در نیویورک افتتاح شده است. در اعلامیه آمده است که این نمایشگاه روایت‌هایی از وضعیت زنان و دختران در افغانستان و تجربه‌های آنان از آزار و «سرکوب جنسیتی» را به نمایش می‌گذارد و بر شجاعت زنانی تمرکز دارد که همچنان برای حقوق و آزادی‌های خود مبارزه می‌کنند. این نمایشگاه مجموعه‌ای از اسناد، تصاویر، پیام‌های صوتی و روایات ثبت‌شده از زنان افغانستان را در دسترس عموم قرار داده است. برگزارکنندگان این رویداد تاکید کردند که از زمان بازگشت حکومت سرپرست به قدرت در اسد ۱۴۰۰، بیش از ۱۵۰ فرمان و قانون محدودکننده علیه زنان صادر شده که حق آموزش، کار، رفت‌وآمد و حضور اجتماعی آنان را سلب کرده است. در چارچوب این نمایشگاه، قرار است یک نشست تخصصی ویژه نیز در روز (سه‌شنبه ۳۱ سنبله) در مرکز هنری جولی برگزار شود. در مراسم افتتاحیه، آمینه محمد، معاون دبیرکل سازمان ملل متحد، ملاله یوسف‌زی، برنده‌ی جایزه‌ی نوبل صلح و فعال آموزش دختران و رینا امیری، نماینده‌ی پشین امریکا برای زنان و دختران افغانستان نیز در این برنامه حضور داشته‌اند. نمایشگاه «جایی که عدالت زندگی می‌کند» از ۱۶ تا ۲۶ سپتامبر در کارگاه هنری جولی در نیویورک امریکا برگزار شده است.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 182 بازدید

منابع محلی از ولایت فاریاب می‌گوید که یک دختر جوان در ولسوالی قیصار این ولایت به صورت بسیار فجیع به قتل رسیده است. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که جسد این دختر با سر بریده شده از روستای یکه‌پسته از مربوطات ولسوالی قیصار ولایت فاریاب پیدا شده و سپس به شفاخانه انتقال یافته است. منبع در ادامه تاکید کرد که در بدن این دختر جوان آثار ضرب و شتم نیز دیده شده است. منبع افزوده است که هویت این دختر کشته شده و این که خویشاوندانش چه کسانی هستند، تا کنون روشن نیست. این در حالی است که روز پنج‌شنبه‌ هفته‌ی گذشته نیز منابع، از پیدا شدن جسد یک دختر جوان از ساحه مرکز ولایت لوگر خبر داده‌ بودند. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان در ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 243 بازدید

مشکل زمانی دشوارتر می‌شود که معاش با تأخیر پرداخت شود. گزارش‌های مربوط به کارکنان صحی بلخ نیز از مشکلات مالی و تأخیر معاش و تأثیر آن بر زندگی کارکنان صحی حکایت دارد. در یکی از گزارش‌های منتشرشده در سال ۲۰۲۶، یک نرس در شفاخانه حوزوی ابوعلی سینای مزارشریف گفته بود که معاش خود را معمولاً با دو تا سه ماه تأخیر دریافت می‌کند و با وجود مشکلات اقتصادی ناچار است به کارش ادامه دهد. برای کارمندی که معاش تنها منبع درآمد اوست، تأخیر چندماهه فقط یک مشکل اداری نیست؛ یعنی کرایه، خوراک، رفت‌وآمد و دیگر هزینه‌های زندگی باید با پولی تأمین شود که هنوز دریافت نشده است. با وجود همه این دشواری‌ها، استعفا برای او آسان نیست. او برای رسیدن به این شغل درس خوانده، آموزش دیده و سال‌ها تلاش کرده است. در شرایطی که پیدا کردن یک کار مناسب برای زنان همیشه آسان نیست، ترک شغلی که برای به دست آوردنش زحمت کشیده، تصمیم ساده‌ای نیست. از سوی دیگر، هیچ تضمینی وجود ندارد که اگر امروز استعفا بدهد، فردا بتواند کار دیگری پیدا کند. به همین دلیل، بسیاری از سختی‌ها را تحمل می‌کند و دوباره صبح روز بعد به شفاخانه برمی‌گردد. فشار کاری زمانی بیشتر می‌شود که شمار بیماران افزایش پیدا کند. شفاخانه‌های بزرگ بلخ تنها پذیرای بیماران شهر مزارشریف نیستند و بیماران بسیاری از مناطق و ولایت‌های اطراف نیز برای درمان به این مراکز مراجعه می‌کنند. در گزارش‌های مربوط به شفاخانه حوزوی ابوعلی سینای بلخی نیز از افزایش ظرفیت این شفاخانه و هم‌زمان کمبود داکتران، کارکنان صحی و خدماتی گزارش شده است. اما برای نرس‌ها، این کمبود فقط یک رقم یا جمله در گزارش‌ها نیست؛ یعنی وقتی تعداد بیماران زیاد می‌شود، همان نیروی محدود باید کار بیشتری انجام دهد و فشار بیشتری را تحمل کند. او می‌گوید وقتی تعداد بیماران زیاد می‌شود، حتی فرصت فکر کردن هم ندارد. باید وضعیت بیمار را بررسی کند، دوا و وسایل لازم را آماده سازد، به بیمار دیگری پاسخ بدهد و هم‌زمان نگران بیماری باشد که در اتاق دیگر منتظر اوست. «گاهی یک مریض را تمام نکرده، مریض دیگر صدا می‌زند. هنوز پیش آن یکی نرفته، از اتاق دیگر صدای نرس می‌آید. آدم نمی‌داند اول کدام طرف برود.» در چنین لحظاتی، سرعت عمل برای او یک ضرورت است؛ اما پشت این سرعت، فشار ذهنی زیادی وجود دارد، زیرا او باید در میان خستگی و ازدحام، مراقب باشد اشتباهی رخ ندهد. با وجود تمام این مشکلات، او هنوز از شغلش متنفر نشده است. چیزی که باعث شده همچنان لباس سفید بپوشد، لحظه‌هایی است که یک بیمار بهتر می‌شود. لحظه‌ای که بیماری پس از چند روز بستری بودن حالش خوب می‌شود، یا کودکی که ساعت‌ها گریه کرده آرام می‌گیرد، برای او ارزش زیادی دارد. گاهی یک تشکر ساده از سوی یک مادر یا پدر، خستگی یک روز کامل را برای چند لحظه از ذهنش دور می‌کند. «وقتی مریض خوب می‌شود، خوش می‌شوم. وقتی یک مادر می‌آید و می‌گوید تشکر، بچه‌ام بهتر شد، همان یک جمله باعث می‌شود فکر کنم شاید این همه خستگی بی‌فایده نبوده باشد.» اما این لحظه‌های خوب نمی‌تواند مشکلات زندگی او را از بین ببرد. او همچنان باید هزینه‌های خانه و رفت‌وآمد را بپردازد و با معاشی زندگی کند که خودش آن را ناکافی می‌داند. فشار کاری و برخوردهای نامناسب نیز هر روز بخشی از توان جسمی و روانی او را می‌گیرد. گاهی ممکن است بعد از پایان یک شیفت سنگین، تنها چیزی که می‌خواهد سکوت باشد؛ نه صحبت، نه رفت‌وآمد و نه شنیدن صدای دیگری. با این حال، صبح روز بعد دوباره باید برخیزد و همان مسیر را طی کند. یک شب، زمانی که شیفتش تقریباً تمام شده بود، دوباره یکی از بیماران به کمک نیاز پیدا کرد. ساعت از هشت شب گذشته بود و خستگی از چهره‌اش پیدا بود. می‌توانست بگوید شیفتم تمام شده است. می‌توانست چند دقیقه صبر کند تا فرد دیگری به بیمار رسیدگی کند. اما دوباره به طرف تخت رفت. شاید همین لحظه ساده، تمام تناقض زندگی او را نشان می‌دهد؛ زنی که خودش به حمایت نیاز دارد، اما هر روز باید از دیگران مراقبت کند. او نمی‌خواهد مردم فقط به این دلیل که نرس است، تصور کنند که خستگی ندارد. می‌خواهد مردم بدانند پشت لباس سفید، یک انسان ایستاده است؛ انسانی که خانواده دارد، مشکل دارد، هزینه زندگی دارد، گرسنه می‌شود، خسته می‌شود و گاهی خودش نیز به یک جمله آرامش‌بخش نیاز دارد. «ما هم خانواده داریم، مشکل داریم، کرایه داریم، گرسنه می‌شویم و خسته می‌شویم. فقط چون لباس سفید پوشیده‌ایم، معنی‌اش این نیست که درد نداریم.» صبح روز بعد، همه چیز دوباره از نو آغاز می‌شود. او لباس سفیدش را می‌پوشد، موهایش را مرتب می‌کند، کیفش را برمی‌دارد و راه شفاخانه را در پیش می‌گیرد. شاید همان روز دوباره کسی بر سرش فریاد بزند، شاید خانواده‌ای از تأخیر ناراحت باشد، شاید مسئول شفاخانه کاری از او بخواهد که انجام دادنش در آن شلوغی دشوار باشد و شاید دوباره ساعت‌ها سرپا بایستد و ناهارش سرد شود. شاید حتی بار دیگر فرصت نوشیدن آب را پیدا نکند؛ اما باز هم می‌رود، چون پشت درهای شفاخانه بیمارانی منتظرند و در آن لحظه، کسی باید کنار آنان باشد. برای دیگران، لباس سفید او شاید فقط نشانه یک شغل باشد؛ اما برای خودش، یادآور سال‌هایی است که برای رسیدن به این جایگاه درس خوانده و تلاش کرده است. اکنون برای حفظ همین شغل، هر روز بخشی از توان و آرامش خود را هزینه می‌کند. او شاید نتواند همه مشکلات زندگی‌اش را تغییر دهد، اما هنوز می‌تواند دست بیماری را بگیرد، به یک مادر اطمینان بدهد، وضعیت یک کودک را بررسی کند و در لحظه‌ای که خانواده‌ای احساس درماندگی می‌کند، کنارشان بایستد. شاید ما هنگام دیدن یک نرس، فقط لباس سفید او را ببینیم؛ اما پشت آن لباس، داستان انسانی وجود دارد که خودش نیز خسته می‌شود، درد می‌کشد و نگرانی‌های خودش را دارد. با این تفاوت که هر صبح، پیش از آن‌که به دردهای خودش فکر کند، راه شفاخانه را در پیش می‌گیرد. شاید همین است معنای پنهان لباس سفید؛ لباسی که برای دیگران نشانه مراقبت است، اما برای زنی که آن را می‌پوشد، یادآور مسئولیتی است که با وجود خستگی، فشار، معاش کم و دشواری‌های زندگی، هنوز آن را رها نکرده است. و شاید پشت هر «نرس صاحب» که در راهروهای شلوغ شفاخانه شنیده می‌شود، انسانی ایستاده باشد که خودش هم گاهی نیاز دارد کسی بپرسد: «خسته نیستی؟» بخش اول... نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 165 بازدید

سازمان عفو بین‌الملل به ممنوعیت آموزش بالاتر از صنف ششم برای دختران در افغانستان واکنش نشان داده و گفت پنج سال از فروپاشی رؤیاها و آرزوها دختران و زنان این کشور می‌گذرد. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۲۶ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود، دوره‌ی ممنوعیت آموزش متوسطه و عالی برای دختران در افغانستان را سال‌های بی‌عدالتی عنوان کرده است. این سازمان در ادامه تاکید کرده است که بسیاری از دختران در افغانستان با اعتراض، آموختن از طریق مکتب‌های آنلاین مخفی یا ترک کشور برای ادامه تحصیل به مقاومت خود ادامه می‌دهند. این نهاد خواستار ایستادگی در کنار دختران و زنان افغانستان شده است. سازمان عفو بین‌الملل افزوده است که از جامعه‌ی جهانی باید خواسته شود که برای بازگشایی مکتب‌های دختران بر حکومت سرپرست فشار بیاورند. عفو بین‌الملل تصریح کرد که دختران بالای ۱۲ سال نیز توسط حکومت فعلی از رفتن به مکتب منع شده‌اند. بر اساس آماری که یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد نشر کرده نشان می‌دهد که دو میلیون و ۶۰۰ هزار دختر از آموزش بازمانده‌اند.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 114 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان از حکومت سرپرست خواسته است که بی‌درنگ مکاتب و دانشگاه‌ها را به روی دختران باز کنند. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۲۶ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان تنها کشور در جهان است که در آن آموزش دختران بالاتر از مقطع ابتدایی، ممنوع است. یونیسف در ادامه تاکید کرده است: «مقام‌های حاکم محدودیت‌های آموزشی را لغو کنند و به همه دختران و زنان اجازه دهند تا بی‌درنگ به مکاتب و دانشگاه‌ها بازگردند.» صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه افزوده است که در پنج سالی که حکومت فعلی در قدرت هستند، بیش از ۲.۶ میلیون دختر از آموزش محروم شدند. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 178 بازدید

ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در پنج‌سال گذشته زنان و دختران از شرکت در فعالیت‌های ورزشی در سراسر کشور منع شدند. آقای بنت با نشر گزارشی تازه خود گفته است که زنان و دختران افغانستان سابقه طولانی در فعالیت‌های ورزشی دارند، اما پس از تسلط حکومت سرپرست، مشارکت آنان در ورزش ممنوع شده است. وی در ادامه تاکید کرده است که بسیاری از ورزشکاران زن و دختر برای ادامه فعالیت حرفه‌ای خود مجبور به مهاجرت شدند. گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر افغانستان افزوده است که این ورزشکاران همزمان تلاش می‌کنند تا بتوانند در رقابت‌های بین‌المللی به عنوان نمایند‌گان افغانستان حضور پیدا کنند و به رسمیت شناخته شوند. وی تصریح کرد که محدودیت‌ها علیه زنان و دختران، علاوه بر ورزش بخش‌های مختلف زندگی آنان را نیز تحت تاثیر قرار داده است. در حالی ریچارد بنت از محدودیت‌های ورزشی علیه دختران و زنان افغانستان انتقاد می‌کند که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب