نویسنده: رسانه‌ای گوهر شاد

2 هفته قبل - 90 بازدید

سازمان جهانی صحت: یک‌سوم بیماری‌ها ناشی از غذای ناسالم در میان کودکان ثبت می‌شود

همزمان با روز جهانی ایمنی غذا، سازمان جهانی صحت در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کودکان زیر پنج سال در مقایسه با کودکان بزرگ‌تر و بزرگ‌سالان سه برابر بیشتر در معرض ابتلا به بیماری‌های ناشی از غذای ناسالم و آلوده قرار دارند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۱۷ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است، در حالی که کودکان خردسال تنها ۹ درصد جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند؛ اما نزدیک به یک‌سوم موردهای بیماری‌های ناشی از مصرف غذای ناسالم را متحمل می‌شوند. سازمان جهانی صحت در ادامه تاکید کرده است که کودکان در اثر مصرف غذاهای ناسالم، بیشتر به بیماری‌های اسهالی که می‌توانند برای این گروه سنی مرگبار باشد، مبتلا می‌شوند. بر اساس آمار این نهاد، سالانه بیش از ۸۶۶ میلیون تن در سراسر جهان به دلیل مصرف غذای ناسالم بیمار می‌شوند و از این میان یک میلیون و ۵۰۰ هزار تن نیز جان می‌بازند. این در حالی است که دسترسی به غذای سالم و آب آشامیدنی پاک، برای کودکان زیادی در افغانستان میسر نیست. بر مبنای آمار سازمان ملل، میلیون‌ها نفر در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند و برنامه جهانی غذا پیش از این هشدار داده بود که افغانستان با یکی از شدیدترین بحران‌های گرسنگی در سطح جهان مواجه است.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 88 بازدید

یونیسف: به بازگشت‌کنندگان زن مکمل‌های تغذیه‌ای توزیع می‌کنیم

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که به بازگشت‌کنندگان زن از کشورهای مختلف خدمات تغذیه‌ای ارائه می‌کند. تاج‌الدین اویواله، نماینده‌ی یونیسف در افغانستان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که خانواده‌‌های بازگشته از ایران در گذرگاه‌ مرزی اسلام‌قلعه در هرات مورد ارزیابی قرار می‌گیرند و در صورت ابتلا به سوءتغذیه، مکمل‌های تغذیه‌ای دریافت می‌کنند. آقای اویواله در ادامه با شریک‌سازی داستان عاطفه که به تازگی از ایران بازگشته، نوشته است که این زن در بخش تغذیه‌ای یونیسف در گذرگاه اسلام‌قلعه ارزیابی شد و تشخیص شد که به سوءتغذیه دچار است و در نتیجه مکمل تغذیه‌ای دریافت کرد. نماینده‌ی یونیسف در افغانستان در ادامه تاکید کرده است که تیم‌های این نهاد از خانواده‌های بازگشته در مرز و همچنان در جوامع میزبان، پشتیبانی می‌کند. قابل ذکر است که سوءتغذیه‌ یکی از تهدیدهای جدی در برابر سلامت و زندگی کودکان و زنان در افغانستان گفته شده است. بر اساس آمار برنامه‌ی جهانی غذا، در حال حاضر نزدیک به پنج میلیون زن و کودک در افغانستان به سوءتغذیه‌ی شدید دچار هستند. برنامه‌ی جهانی غذا، پیش از این گفته بود که اگر نزدیک به چهار میلیون مبتلا به سوءتغذیه خدمات درمانی دریافت نکنند جان خواهند باخت.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 89 بازدید

یک دختر و پسر در ننگرهار به اتهام «رابطه‌ی عاشقانه» تیرباران شدند

منابع محلی از ولایت ننگرهار می‌گویند که یک دختر و یک پسر جوان در ولسوالی کوزکنر این ولایت به اتهام «رابطه خارج از ازدواج» از سوی برادر دختر و با شلیک گلوله به قتل رسیدند. دست‌کم دو منبع به رسانه گوهرشاد گفته‌اند که این رویداد روز پنج‌شنبه هفته گذشته در منطقه «بازارک» از مربوطات ولسوالی کوزکنر رخ داده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که این دختر و پسر پیش از آن‌که موفق به فرار از خانه شوند، از سوی برادر دختر هدف گلوله قرار گرفته و کشته شدند. منبع تصریح کرد که پس از این رویداد، خانواده‌های دو طرف در آستانه‌ی درگیری قرار داشتند، اما با میانجی‌گری بزرگان محلی، از درگیری جلوگیری شد. منبع در مورد این‌که برادر دختر بازداشت شده یا فرار کرده است، جزییات نداده است. همچنین سید طیب حماد، سخنگوی فرماندهی پولیس ننگرهار نیز قتل این دختر و پسر را تأیید کرده است. او افزوده است که یک مظنون در این ارتباط بازداشت شده و تحقیقات جریان دارد. پیش از این نیز مواردی از قتل‌های ناموسی از ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است، اما آمار دقیقی از این قتل‌ها وجود ندارد.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 102 بازدید

دیدبان حقوق افغانستان: دختران با باور به آینده‌ای بهتر به یادگیری ادامه داده‌اند

همزمان با یک هزار و ۷۲۱ روز بازماندن دختران از آموزش‌های بالاتر از صنف ششم، دیدبان حقوق افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دختران در این مدت رؤیاهای خود را بدون صنف درسی حمل کرده‌اند. این نهاد عصر امروز (شنبه، ۱۶ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که دختران افغانستان از یک هزار و ۷۲۱ روز به این سو رؤیاهای خود را بدون مدرک تحصیلی و فرصت‌هایی که آموزش می‌تواند فراهم کند، حمل کرده‌اند. دیدبان حقوق افغانستان در ادامه تاکید کرده است که دختران افغانستان اما با امیدواری و باور به آینده‌ای بهتر، در هر جا که توانسته‌اند به یادگیری ادامه داده‌اند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند. در نزدیک به پنج سال گذشته، جنبش‌های اعتراضی، نهادهای حقوق‌بشری و دولت‌ها بارها خواستار بازگرداندن حق آموزش دختران شده‌اند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 147 بازدید

از کانکور تا کار آنلاین؛ روایت پایداری و امید

باران بهاری آرام و بی‌صدا بر بام‌های کابل می‌بارید. مروه کنار پنجره اتاقش نشسته بود و به صفحه لپ‌تاپ خیره شده بود. خطوط پیچیده‌ای از کد روی صفحه دیده می‌شد؛ کدهایی که برای یک شرکت در عراق می‌نوشت. چند دقیقه بعد، پروژه را ارسال کرد و پیام کوتاهی از مدیرش دریافت نمود: «کار عالی بود.» مروه لبخند زد؛ اما لبخندی که خیلی زود محو شد. نگاهش از صفحه لپ‌تاپ به سوی قفسه کوچکی در گوشه اتاق رفت. میان چند کتاب قدیمی، کارت کانکور و چند جزوه دانشگاهی هنوز نگهداری می‌شد؛ یادگار روزهایی که تصور می‌کرد آینده‌اش در تالارهای دانشگاه کابل رقم خواهد خورد، نه در اتاق کوچکی که سه سال تمام به صنف درسی، دفتر کار و دنیای او تبدیل شده بود. او ۲۱ سال داشت، اما احساس می‌کرد در این سه سال به اندازه یک دهه تجربه اندوخته است. روزهایی را پشت سر گذاشته بود که هر کدام می‌توانست زندگی یک انسان را تغییر دهد. گاهی وقتی به گذشته فکر می‌کرد، همه‌چیز مانند فیلمی طولانی از برابر چشمانش عبور می‌کرد؛ از روزهای پرشور آمادگی کانکور تا روزی که خبر بسته شدن دانشگاه‌ها را شنید و احساس کرد زمین زیر پایش خالی شده است. مروه در یکی از محله‌های متوسط کابل بزرگ شده بود. خانواده‌اش زندگی ساده‌ای داشتند. پدرش سال‌ها در بخش اداری یک شرکت خصوصی کار کرده بود و مادرش خانه‌دار بود. درآمد خانواده هیچ‌گاه زیاد نبود؛ اما آنچه در خانه آن‌ها ارزش داشت، اهمیت دادن به آموزش بود. پدر مروه همیشه می‌گفت: «ثروتی که کسی نتواند از تو بگیرد، علم است.» شاید همین جمله بود که از کودکی در ذهن مروه ریشه دواند. او برخلاف بسیاری از دختران هم‌سن‌وسال خود، علاقه عجیبی به فناوری داشت. زمانی که دیگران درباره لباس‌ها یا سرگرمی‌های روزمره صحبت می‌کردند، مروه دوست داشت بداند برنامه‌های داخل تلفن همراه چگونه ساخته می‌شوند و چرا یک وب‌سایت با فشردن یک دکمه باز می‌شود. این پرسش‌ها برای بسیاری عجیب به نظر می‌رسید، اما برای او آغاز یک علاقه عمیق بود. در دوران مکتب، او از شاگردان ممتاز صنف به شمار می‌رفت. بیشتر وقتش میان کتاب‌ها سپری می‌شد. هرگاه برق خانه قطع نمی‌شد، تا نیمه‌های شب مطالعه می‌کرد. مادرش بارها او را تشویق می‌کرد که کمی استراحت کند، اما مروه می‌دانست که رسیدن به رؤیاهایش بدون تلاش ممکن نیست. وقتی به صنف دوازدهم رسید، هدفش کاملاً روشن بود: قبولی در رشته کامپیوترساینس دانشگاه کابل. این دانشگاه برای او تنها یک مرکز آموزشی نبود، بلکه نماد آینده‌ای بود که سال‌ها در ذهن خود ساخته بود. او می‌خواست روزی برنامه‌نویسی حرفه‌ای شود، نرم‌افزار طراحی کند و برای حل مشکلات جامعه از فناوری بهره بگیرد. سال کانکور یکی از دشوارترین سال‌های زندگی‌اش بود. بسیاری از شب‌ها در حالی به خواب می‌رفت که کتاب روی سینه‌اش قرار داشت. گاهی از شدت خستگی چشمانش می‌سوخت، اما باز هم درس می‌خواند. پدرش که تلاش او را می‌دید، هرچند توان مالی چندانی نداشت، هر آنچه در توانش بود برای تهیه کتاب‌ها و پرداخت هزینه کورس‌های آموزشی انجام می‌داد. روز اعلام نتایج کانکور، خانه آن‌ها حال‌وهوای دیگری داشت. مروه از صبح چندین بار سایت نتایج را باز کرده بود. دست‌هایش می‌لرزید و قلبش به‌شدت می‌تپید. وقتی سرانجام نام خود را در میان پذیرفته‌شدگان رشته کامپیوترساینس دانشگاه کابل دید، برای چند لحظه نتوانست حرفی بزند. مادرش که متوجه اشک‌های دخترش شد، تصور کرد اتفاق بدی رخ داده است. اما مروه تنها صفحه تلفن را به او نشان داد. چند ثانیه بعد، صدای گریه و خنده هر دو در خانه پیچید. آن شب یکی از شادترین شب‌های زندگی خانواده بود. پدرش با افتخار به دوستان و خویشاوندان زنگ می‌زد و خبر قبولی دخترش را می‌داد. همسایه‌ها برای تبریک آمدند و همه از آینده روشن مروه سخن می‌گفتند. اما هیچ‌کس نمی‌دانست که این شادی چندان دوام نخواهد آورد. متن بسیار طولانی است و ویرایش کامل آن در یک پیام جا نمی‌شود. بخش نخست را به‌صورت حرفه‌ای ویرایش کردم. بخش‌های بعدی را نیز می‌توانم به همین سبک، کاملاً منسجم و آماده نشر ویرایش کنم. چند ماه بعد، زمانی که محدودیت‌های آموزشی برای دختران افزایش یافت و سرانجام دروازه‌های دانشگاه‌ها به روی آنان بسته شد، زندگی مروه وارد مرحله‌ای شد که هرگز تصورش را نمی‌کرد. او هنوز روز شنیدن آن خبر را به‌وضوح به یاد دارد. در خانه نشسته بود که خبر را از طریق شبکه‌های اجتماعی دید. ابتدا تصور کرد شایعه‌ای بیش نیست. چند بار خبر را خواند و سپس سایت‌های مختلف را بررسی کرد؛ اما هرچه بیشتر می‌خواند، واقعیت تلخ‌تر و سنگین‌تر به نظر می‌رسید. آن شب نتوانست بخوابد. تمام نقشه‌هایی که برای آینده خود کشیده بود، ناگهان در هاله‌ای از ابهام فرو رفت. روزهای بعد، هر بار که به کتاب‌های دانشگاهی‌اش نگاه می‌کرد، احساس سنگینی عجیبی در قلبش پدید می‌آمد. هفته‌ها گذشت. بسیاری از دختران هم‌سن‌وسال او دچار ناامیدی شده بودند. برخی دیگر درس نمی‌خواندند، بعضی در اندیشه مهاجرت بودند و گروهی نیز به اجبار مسیرهای دیگری را انتخاب کرده بودند. مروه نیز روزهای سختی را پشت سر گذاشت. گاهی ساعت‌ها در اتاقش می‌نشست و به آینده فکر می‌کرد. او برای رسیدن به دانشگاه سال‌ها تلاش کرده بود و اکنون نمی‌دانست باید چه کند. اما در میان همان روزهای دشوار، تصمیمی گرفت که مسیر زندگی‌اش را تغییر داد. او با خود گفت: «اگر امکان رفتن به دانشگاه را ندارم، نباید یادگیری را متوقف کنم.» این تصمیم ساده نبود. در افغانستان، یادگیری آنلاین با چالش‌های فراوانی همراه است؛ اینترنت گران و ضعیف است، برق به‌طور مداوم قطع می‌شود و بسیاری از منابع آموزشی به‌آسانی در دسترس نیست. با این حال، مروه از همان امکانات محدود نیز به بهترین شکل استفاده کرد. او ساعت‌های طولانی را صرف تماشای آموزش‌های رایگان کرد. هر روز برنامه‌ای مشخص برای خود تنظیم می‌کرد. صبح‌ها مطالعه می‌کرد، بعدازظهرها به انجام تمرین‌های برنامه‌نویسی می‌پرداخت و شب‌ها پروژه‌های آموزشی را تکمیل می‌کرد. در آغاز، همه‌چیز دشوار بود. بارها به بن‌بست می‌رسید. گاهی ساعت‌ها روی یک مشکل کار می‌کرد و راه‌حلی برای آن نمی‌یافت. روزهایی نیز بود که اینترنت به‌درستی کار نمی‌کرد و تمام برنامه‌هایش را بر هم می‌زد. اما او دست از تلاش نکشید. ماه‌ها به سال تبدیل شد و تلاش‌های او به‌تدریج نتیجه داد. مروه زبان‌های مختلف برنامه‌نویسی را آموخت، وب‌سایت طراحی کرد و نمونه‌کارهای متعددی ساخت. او کم‌کم اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا کرد و دریافت که می‌تواند در بازار کار آنلاین نیز جایگاهی برای خود به دست آورد. در سال دوم، نخستین پروژه واقعی خود را دریافت کرد. مبلغ آن چندان زیاد نبود، اما برای او ارزش فراوانی داشت. آن پروژه ثابت کرد که مهارت‌هایش تنها در حد آموزش باقی نمانده و می‌تواند از آن‌ها درآمد نیز کسب کند. وقتی نخستین درآمدش را به خانه آورد، مادرش با چشمانی پر از اشک به او نگاه کرد. در شرایطی که مشکلات اقتصادی بسیاری از خانواده‌های افغانستان را تحت فشار قرار داده بود، همان درآمد اندک نیز اهمیت زیادی داشت. پس از آن، پروژه‌های بیشتری به او سپرده شد. هر پروژه تجربه‌ای تازه برایش به همراه داشت. گاهی مجبور می‌شد تا نیمه‌های شب بیدار بماند تا کارها را به‌موقع تحویل دهد؛ اما از این خستگی شکایتی نداشت، زیرا احساس می‌کرد دوباره در مسیر رؤیاهایش قرار گرفته است. نقطه عطف زندگی او زمانی فرا رسید که با یک شرکت فناوری در عراق آشنا شد. این شرکت به دنبال برنامه‌نویسی بود که بتواند به‌صورت دورکاری با آنان همکاری کند. مروه درخواست خود را ارسال کرد و پس از چند آزمون فنی و مصاحبه آنلاین، پذیرفته شد. آن روز یکی از مهم‌ترین روزهای زندگی‌اش بود. اکنون او از کابل برای شرکتی در عراق کار می‌کرد؛ کاری که شاید چند سال پیش حتی تصور آن را نیز نمی‌کرد. درآمد ماهانه حدود ۲۵۰ دالر به او این امکان را داد تا بخشی از هزینه‌های خانواده را تأمین کند. پدرش دیگر مجبور نبود به‌تنهایی بار تمام مشکلات اقتصادی را بر دوش بکشد. خواهران کوچک‌ترش نیز با دیدن موفقیت او، انگیزه بیشتری برای یادگیری پیدا کردند. اما با وجود همه این موفقیت‌ها، در قلب مروه هنوز جای خالی بزرگی وجود داشت. او همچنان آرزو دارد روزی وارد دانشگاه شود. هنوز وقتی نام دانشگاه کابل را می‌شنود، احساس خاصی پیدا می‌کند. دفترچه یادداشت کانکورش را نگه داشته است و جزوه‌هایی را که برای آغاز درس‌های دانشگاه تهیه کرده بود، هنوز کنار نگذاشته است. او باور دارد که آموزش آنلاین توانسته بخشی از مسیرش را هموار کند، اما دانشگاه چیز دیگری است. حضور در صنف، گفت‌وگو با استادان، کار روی پروژه‌های علمی و یادگیری در یک محیط آکادمیک، تجربه‌ای است که همچنان در انتظار آن به سر می‌برد. بزرگ‌ترین آرزوی مروه، بازگشایی دوباره دانشگاه‌ها برای دختران است. او می‌خواهد تحصیلاتش را به‌صورت رسمی ادامه دهد و دانش خود را در سطحی بالاتر گسترش بخشد. در ذهنش برنامه‌های بزرگی برای آینده دارد. می‌خواهد روزی مرکزی آموزشی برای دختران افغان ایجاد کند؛ مرکزی که در آن دختران بتوانند مهارت‌های فناوری را بیاموزند و از این طریق به استقلال اقتصادی دست یابند. او بارها با دخترانی روبه‌رو شده است که به دلیل بسته بودن دانشگاه‌ها احساس ناامیدی می‌کنند. هر بار تلاش کرده است به آنان امید بدهد و یادآور شود که یادگیری متوقف نشده است. مروه می‌داند که مسیر پیش رویش هنوز طولانی است. می‌داند که چالش‌های فراوانی در انتظار او و هزاران دختر دیگر وجود دارد. اما تجربه سه سال گذشته به او آموخته است که حتی در دشوارترین شرایط نیز می‌توان راهی برای ادامه یافت. امروز، هر صبح پیش از آن‌که کار روزانه خود را آغاز کند، چند دقیقه‌ای به آینده می‌اندیشد؛ به روزی که دوباره دروازه‌های دانشگاه باز شوند، به روزی که بتواند به‌عنوان یک دانشجوی کامپیوترساینس وارد صنف شود و رؤیایی را که سال‌ها پیش آغاز کرده بود، ادامه دهد. تا آن روز، او در همان اتاق کوچک کابل به تلاش خود ادامه می‌دهد؛ اتاقی که در سه سال گذشته هم دانشگاهش بوده، هم دفتر کارش و هم پناهگاه امیدهایش. داستان مروه تنها داستان یک دختر نیست؛ بلکه روایت نسلی از دختران افغانستان است که با وجود محرومیت از آموزش رسمی، هنوز از آموختن دست نکشیده‌اند و همچنان برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کنند. آنان نشان داده‌اند که هیچ مانعی نمی‌تواند شعله امید و اشتیاق به یادگیری را به‌طور کامل خاموش کند؛ زیرا رؤیاهایی که با دانش و اراده گره خورده باشند، حتی در سخت‌ترین شرایط نیز زنده می‌مانند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 95 بازدید

هیدر بار: زنان افغانستان از محافظت در برابر خشونت محروم هستند

هیدر بار، معاون بخش زنان دیدبان حقوق بشر در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان و دختران در افغانستان از دسترسی به خدمات درمانی، محافظت در برابر خشونت، مشارکت در زندگی عمومی، ورزش‌کردن و دسترسی به کمک‌های انسان‌دوستانه نیز محروم هستند. خانم بار امروز (شنبه، ۱۶ جوزا) در واکنش به افزایش اخراج مهاجران به شمول زنان به افغانستان، گفته است: «برای هر دولتی که زنان و دختران را به افغانستان بازمی‌گرداند، جایگاه ویژه‌ای در جهنم وجود دارد.» معاون بخش زنان دیدبان حقوق بشر در ادامه تاکید کرده است که زنان و دختران در افغانستان، از حق آموزش، کار، آزادی رفت‌وآمد، آزادی بیان و ابراز نظر محروم هستند. خانم بار در حالی از شرایط دشوار زنان ابراز می‌کند که روزانه، هزاران تن به شمول زنان از کشورهای همسایه به ویژه ایران و پاکستان به افغانستان بازگشت داده می‌شوند. زنان بازگشته به ویژه زنان خودسرپرست با چالش‌های زیادی در تأمین نیازهای اولیه، سرپناه و دست‌رسی به خدمات بهداشتی روبرو هستند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 128 بازدید

حامد کرزی از قطر برای تسهیل آموزش دختران در دانشگاه‌های آمریکایی قدردانی کرد

حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین افغانستان از بنیاد آموزش برتر، نهاد قطری برای تسهیل بورسیه تحصیلی به دختران اهل افغانستان در دانشگاه‌های آمریکایی قدردانی کرد. آقای کرزی امروز (شنبه، ۱۶ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود خواهان بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها به روی دختران شد و گفته است که زمینه آموزش برای آنها باید در داخل کشور فراهم شود. رییس‌جمهور پیشین افغانستان در ادامه تاکید کرده است که برای توسعه افغانستان، فراهم‌ کردن زمینه کار به کادرهای آموزش‌دیده ضروری است. او از فراغت ۷۴ دختر اهل افغانستان به همکاری بنیاد آموزش برتر و حمایت صندوق توسعه قطر ابراز خرسندی کرد. وی از تلاش‌ها و حمایت‌های همه نهادها برای تداوم آموزش دختران افغانستان قدردانی کرده است. باید گفت که بنیاد آموزش برتر روز پنجشنبه اعلام کرد که دست‌کم ۷۴ دختر اهل افغانستان به حمایت صندوق توسعه قطر از دانشگاه‌های آمریکایی فارغ شدند. این دختران که در پی ممنوعیت آموزشی از تحصیل باز مانده بودند، از طریق برنامه بورسیه‌های قطر از ۲۷ مرکز تحصیلات عالی در سراسر آمریکا فارغ شده‌اند. قطر به عنوان یک کشور اسلامی در حالی به دختران اهل افغانستان زمینه آموزش‌ در دانشگاه‌های معتبر را فراهم کرده است که حکومت فعلی از حدود چهار سال به این‌سو آموزش دختران و زنان بالاتر از صنف ششم را منع کرده است. افغانستان تنها کشور در جهان است که آموزش بالاتر از صنف ششم برای دختران را منع کرده است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 108 بازدید

یونیسف: از آموزش حرفه‌ای دختران در افغانستان حمایت می‌کنیم

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زمینه‌ی آموزش‌های حرفه‌ای از جمله حکاکی روی سنگ‌های قیمتی و زرگری را برای دختران و زنان جوان در افغانستان فراهم کرده است. تاج‌الدین ایواله، رییس بخش افغانستان یونیسف در حساب کاربری ایکس خود نوشته که این برنامه‌ی آموزشی با پشتیبانی مالی بانک توسعه‌ی آسیا اجرا می‌شود. وی در ادامه تاکید کرده است که این دوره‌ی آموزشی به دختران کمک می‌کند تا آنان بتوانند مهارت‌های لازم برای ورود به بازار کار و راه‌اندازی کسب‌وکارهای کوچک را کسب کنند. در اعلامیه آمده است که این برنامه آموزشی در قالب دوره‌های فنی و حرفه‌ای برگزار می‌شود و شرکت‌کنندگان در آن مهارت‌های عملی مورد نیاز برای اشتغال و خودکفایی اقتصادی را فرا می‌گیرند. در ادامه آمده است که آموزش‌هایی مانند حکاکی روی سنگ لاجورد، زرگری و سایر حرفه‌های مرتبط، بخشی از این برنامه است که به هدف افزایش فرصت‌های درآمدزایی برای دختران و زنان جوان ارائه می‌شود. براساس این طرح، فراگیران پس از تکمیل دوره‌های آموزشی شش‌ماهه، افزون بر کسب مهارت‌های تخصصی، به ابزارها و امکانات اولیه مورد نیاز برای آغاز فعالیت حرفه‌ای خود نیز دست‌رسی خواهند داشت. قابل ذکر است که این اقدام در حالی صورت می‌گیرد که دختران بالاتر از صنف ششم همچنان از آموزش رسمی محروم‌ هستند. در سوی دیگر، محدودیت‌های موجود بر فرصت‌های کاری زنان، بسیاری از آنان را ناگزیر کرده است تا برای تامین هزینه‌های زندگی به فعالیت‌های خصوصی و کسب‌وکارهای کوچک روی آورند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 86 بازدید

سه کودک هنگام شنا در ننگرهار غرق شدند

مقام‌های محلی در ولایت ننگرهار می‌گویند که سه کودک در مرکز این ولایت هنگام شنا غرق شده و جان خود را از دست داده‌اند. سید طیب حماد، سخنگوی فرماندهی پولیس ننگرهار گفت که این کودکان روز (جمعه، ۱۵ جوزا) در رودخانه کابل، در نزدیکی «پل بهسود» از مربوطات در ناحیه اول شهر جلال‌آباد آب‌بازی می‌کردند. آقای حماد در ادامه تاکید کرده است که دو نفر از این کودکان با هم برادر بودند و کودک دیگر پسر کاکای آنان بود. او تصریح کرد که اجساد آنان تا اکنون پیدا نشده است. وی در ادامه افزوده است که این کودکان به همراه دوستان خود برای تفریح به رودخانه رفته بودند. سخنگوی فرماندهی پولیس ننگرهار از ساکنان این ولاتی به‌طور جدی خواسته است که هنگام تفریح در کنار رودخانه‌ها، از شنا در آب‌های عمیق خودداری کنند. اخیراً موارد غرق‌شدن در آب در کشور افزایش یافته است. این در حالی است که روز چهارشنبه هفته گذشته در ولسوالی پریان ولایت پنجشیر نیز یک نوجوان ۱۶ ساله هنگام آب‌بازی در رودخانه غرق شد و جان خود را از دست داد.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 70 بازدید

برنامه جهانی غذا: ۱۷.۴ میلیون افغان با ناامنی شدید غذایی مواجه‌ هستند

برنامه جهانی غذا (WFP) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که که ۱۷.۴ میلیون تن در افغانستان در سال ۲۰۲۶ میلادی با ناامنی شدید غذایی مواجه خواهند بود و این کشور همچنان یکی از شدیدترین بحران‌های گرسنگی در جهان را تجربه می‌کند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان با شدیدترین موج سوءتغذیه ثبت‌شده روبرو است و پیش‌بینی می‌شود ۴.۹ میلیون مادر و کودک در سال ۲۰۲۶ میلادی دچار سوءتغذیه شوند. در گزارش آمده است که شهروندان افغانستان همچنان با پیامدهای چهار دهه جنگ، بحران اقتصادی، فقر گسترده، بلایای طبیعی و خشک‌سالی‌های پی‌درپی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. برنامه جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که زمین‌لرزه ۶ ریشتری در شرق افغانستان در ماه آگوست ۲۰۲۵ میلادی نیز به وخامت وضعیت انسانی در کشور افزوده و صدها کشته و هزاران آسیب‌دیده برجای گذاشته است. در اعلامیه آمده است که زنان و دختران بیش از دیگران از بحران گرسنگی آسیب می‌بینند و محدودیت‌های موجود، آن‌ها را بیش‌تر به حاشیه رانده است. این نهاد گفته که خانواده‌های تحت سرپرستی زنان را در اولویت کمک‌رسانی قرار می‌دهد. همچنین این سازمان در بخشی از اعلامیه‌اش هشدار داده که کاهش شدید بودجه، فعالیت‌های بشردوستانه آن در افغانستان را با چالش جدی مواجه کرده و توانایی آن برای رسیدگی به نیازمندان را محدود ساخته است. قابل ذکر است که افغانستان از جمله کشورهایی است که بیش‌ترین وابستگی را به کمک‌های بشردوستانه دارد و نهادهای امدادرسان بارها نسبت به تشدید بحران غذایی و انسانی در این کشور هشدار داده‌اند.

ادامه مطلب