نویسنده: رسانه‌ای گوهر شاد

2 دقیقه قبل - 2 بازدید

چهار زن در رودخانه هلمند غرق شدند

ریاست اطلاعات و فرهنگ ولایت هلمند اعلام کرده است که چهار زن در دریای هلمند غرق شدند و جان باختند. شیر محمد وحدت، معاون این اداره گفته است این رویداد (روز جمعه ۱۱ ثور) در در ساحه عینک، ولسوالی ناوه رخ داد. وی در ادامه تاکید کرده است که این زنان به همراه مرد خانواده در مسیر رفتن به جایی بودند که کنار رود هلمند برای استراحت کوتاهی توقف کردند. ریاست اطلاعات و فرهنگ در هلمند می‌گوید حادثه زمانی رخ داد که جریان آب یکی از زنان کهنسال را با خود برد و سایر زنان که برای نجات وی تلاش می‌کردند، خود گرفتار و غرق شدند.

ادامه مطلب


1 ساعت قبل - 37 بازدید

مکتب «درخت دانش» در میان ۵۰ مکتب برتر جایزه جهانی قرار گرفت

مکتب آنلاین «درخت دانش» که زیر چتر برنامه «حق یادگیری افغانستان» فعالیت می‌کند، در فهرست ۵۰ مکتب برتر جایزه جهانی مکاتب سال ۲۰۲۶ میلادی قرار گرفته است. مکتب «درخت دانش» با نشر خبرنامه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این رقابت بین‌المللی از سوی بنیاد وارکی برای شناسایی نوآورانه‌ترین برنامه‌های آموزشی در جهان برگزار می‌شود. در اعلامیه آمده است که این مکتب از میان سه هزار نامزد از ۱۱۳ کشور جهان انتخاب شده و در بخش «غلبه بر چالش‌ها» در فهرست نهایی این جایزه قرار گرفته است. در ادامه آمده است که برنامه «حق یادگیری افغانستان» پس از آن ایجاد شد که در سال ۲۰۲۱ میلادی آموزش متوسطه دختران ممنوع شد. مکتب آنلاین درخت دانش تاکید کرد که در واکنش به این وضعیت، این مکتب ایجاد شد تا آموزش برای دختران و پسرانی که به مکاتب حضوری دسترسی ندارند، ادامه یابد. در اعلامیه آمده است که این مکتب در سال ۲۰۲۲ با ۲۵ دانش‌آموز دختر آغاز به فعالیت کرد، اما اکنون به بیش از ۷۰۰ دانش‌آموز رسیده است که حدود ۹۲ درصد آنان را دختران تشکیل می‌دهند. این دانش‌آموزان در ۱۱ ولایت افغانستان و همچنان در مراکز آموزشی در پاکستان و ترکیه آموزش می‌بینند. مکتب درخت دانش افزوده است که بیش از چهار هزار دانش‌آموز دیگر در فهرست انتظار قرار دارند. در این برنامه، آموزش به‌صورت آنلاین ارائه می‌شود و شامل برنامه‌های درسی ساختارمند، آموزگاران دارای صلاحیت، پشتیبانی روانی، مشاوره آموزشی و در برخی موارد مدارک معتبر بین‌المللی است. در اعلامیه آمده است که بیش از نیمی از آموزگاران این مکتب را زنان تشکیل می‌دهند و هدف آن فراهم‌سازی آموزش برابر برای دختران و پسران عنوان شده است. نتیجه نهایی این رقابت قرار است در مجمع جهانی آموزش در لندن اعلام شود. در حالی این مکتب » در میان ۵۰ مکتب برتر جایزه جهانی قرار می‌گیرد که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


13 ساعت قبل - 49 بازدید

ریچارد بنت: خبرنگاران زن با موانع تبعیض‌آمیز در افغانستان کار می‌کنند

ریچارد بنت، گزارشگر ویژه‌ی سازمان ملل متحد برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که خبرنگاران زن با وضعیت دشوار و موانع کاملا تبعیض‌آمیز در افغانستان کار می‌کنند. آقای بنت امروز (جمعه، ۱۱ ثور) با نشر اعلامیه‌ای از سران حکومت سرپرست خواسته خبرنگاران را بدون قید و شرط از زندان آزاد کرده و اطمینان دهند که کارکنان رسانه‌ای می‌توانند حق آزادی بیان خود را اعمال کرده و بدون ترس به کار خود ادامه دهند. آقای بنت در ادامه تاکید کرده است که برای خبرنگاران زن، وضعیت حتی دشوارتر است، زیرا آن‌ها با موانع عمیقاً تبعیض‌آمیز ناشی از محدودیت‌های آزادی رفت‌وآمد زنان و نیز الزامات پوشش اجباری مواجه می‌شوند. همچنین در بخشی از اعلامیه تاکید شده است: «نگرانی‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه زنان خبرنگار از سوی کارفرمایان خود به‌طور برابر با مردان مورد برخورد قرار نمی‌گیرند.» در اعلامیه‌ی آقای بنت آمده است که از زمان بازگشت حکومت فعلی در قدرت، آزادی مطبوعات در سراسر افغانستان به‌طور نگران‌کننده‌ای رو به افول گذاشته است. او گفته است که گزارش‌گری مستقل اکنون به‌شدت محدود شده و خبرنگاران و کارکنان رسانه‌ای در محیطی روزافزون محدودکننده فعالیت می‌کنند که در آن با انواع کنترل‌های اعمال‌شده مواجه‌اند. وی تصریح کرد: «با وجود این چالش‌ها، خبرنگاران افغان همچنان نقشی حیاتی در افشای نقض حقوق بشر و تضمین حق دسترسی مردم به اطلاعات ایفا می‌کنند، آن هم در شرایطی فوق‌العاده دشوار. من پایداری خبرنگاران افغان را چه در داخل کشور و چه آن‌هایی که از طریق مدل‌های ترکیبی یا در تبعید فعالیت می‌کنند و همچنان گزارش‌های ضروری ارائه می‌دهند، به رسمیت می‌شناسم.» آقای بنت گفته که رسانه‌ها به‌شدت از کاهش حمایت‌های مالی و فنی بین‌المللی آسیب دیده‌اند. در حالی که بیش از هر زمان دیگری به گزارش‌گری مستقل نیاز است، این کاهش‌ها توانایی خبرنگاران برای فعالیت ایمن، دسترسی به اطلاعات و حفظ گزارش‌گری مستمر میدانی، از جمله در زمینه نقض‌ها و سوءاستفاده‌های حقوق بشری را به‌شدت محدود کرده است. آقای بنت از نهادها و جامعه جهانی خواسته که به مناسبت روز جهانی آزادی مطبوعات، باید در همبستگی با خبرنگاران افغان بایستند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 58 بازدید

از محبت تا خشونت؛ سقوط یک زندگی مشترک

در یکی از کوچه‌های خاکی و کم‌رفت‌وآمد شهر هرات، جایی که دیوارهای کاه‌گلی هنوز رازهای بسیاری را در سینه پنهان کرده‌اند و شب‌ها زودتر از هر جای دیگر فرود می‌آیند، زنی زندگی می‌کند که سرگذشتش نه با فریاد، بلکه با سکوتی طولانی و فرساینده نوشته شده است. نامش را بگذاریم «شکیلا»؛ زنی که شش سال پیش، با دلی سرشار از امید و چشمانی روشن از رؤیا، قدم به خانه‌ای گذاشت که گمان می‌کرد قرار است پناهگاهش باشد؛ جایی برای محبت، صمیمیت و شاید روزی صدای خنده کودکی که به زندگی‌اش معنا ببخشد. آرزوهای شکیلا ساده بود؛ نه خانه‌ای بزرگ می‌خواست و نه زندگی‌ای تجملی. تنها می‌خواست دوست داشته شود و در کنار مردی که انتخاب کرده بود ـ یا برایش انتخاب شده بود ـ احساس امنیت کند. سال‌های نخست زندگی‌شان، هرچند خالی از دشواری نبود، اما برای شکیلا قابل تحمل و گاه دلگرم‌کننده بود. شوهرش در آن سه سال اول، مردی به نظر می‌رسید که می‌خواهد زندگی را بسازد. گاهی با دست خالی به خانه می‌آمد، اما با لبخند؛ گاهی خسته بود، اما برای او وقت می‌گذاشت. شب‌ها کنار هم می‌نشستند، چای می‌نوشیدند و از روزی که گذشته بود سخن می‌گفتند. شکیلا در همان لحظه‌های کوچک، آینده‌ای بزرگ برای خود می‌ساخت؛ آینده‌ای که در آن کودکی میانشان می‌دوید، او را «مادر» صدا می‌کرد و مردی که کنارش نشسته بود، با افتخار به آن زندگی نگاه می‌کرد. او با همین خیال‌ها روزها را می‌گذراند و شب‌ها با امید فردایی بهتر به خواب می‌رفت. اما زمان گذشت و آنچه باید می‌آمد، نیامد. سه سال از ازدواجشان گذشته بود و هنوز خانه‌شان صدای کودکی را نشنیده بود. در آغاز، شکیلا چندان به این موضوع نمی‌اندیشید. با خود می‌گفت هنوز وقت هست، خدا بزرگ است و هر چیز در زمان خودش رخ می‌دهد. اما جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کرد، مجال نادیده گرفتن این مسئله را به او نمی‌داد. نگاه‌های مردم، حرف‌های فامیل و کنایه‌های زنان همسایه، همه چون سوزن‌هایی بودند که هر روز در قلبش فرو می‌رفتند. هر بار که به مهمانی می‌رفت، کسی پیدا می‌شد که با لبخندی مصنوعی بپرسد: «هنوز بچه‌دار نشدید؟» یا با لحنی ظاهراً دلسوزانه اما آکنده از سرزنش بگوید: «دکتر رفتی؟ شاید مشکلی داشته باشی.» شکیلا هر بار لبخندی می‌زد، سر به زیر می‌انداخت و چیزی نمی‌گفت، اما در درونش طوفانی برپا می‌شد. بارها از شوهرش خواست با هم نزد داکتر بروند تا دلیل این ماجرا روشن شود، اما مرد همیشه بهانه‌ای می‌آورد. گاهی می‌گفت: «لازم نیست»، گاهی می‌گفت: «خدا خودش می‌دهد» و گاهی با عصبانیت بحث را پایان می‌داد. شکیلا آن روزها این رفتار را به حساب غرور مردانه یا بی‌اعتنایی می‌گذاشت و بیشتر سکوت می‌کرد؛ زیرا از کودکی آموخته بود زن باید صبر کند، تحمل کند و زندگی را حفظ نماید. اما تغییرات به همین‌جا ختم نشد. از سال سوم به بعد، رفتار شوهرش آرام‌آرام تغییر کرد؛ نه ناگهانی، بلکه مانند چراغی که کم‌کم نورش را از دست می‌دهد. دیگر کمتر با او سخن می‌گفت، کمتر به چشمانش نگاه می‌کرد و لبخندهایی که زمانی مایه دلگرمی شکیلا بود، آرام‌آرام محو شد. شکیلا ابتدا این تغییر را جدی نگرفت. با خود می‌اندیشید شاید خسته است، شاید گرفتار مشکلات کاری شده، شاید فشار زندگی بر او سنگینی می‌کند. تلاش کرد مهربان‌تر باشد، بیشتر سکوت کند، کمتر سؤال بپرسد؛ شاید همه چیز دوباره مانند گذشته شود. اما نشد. سال چهارم، فاصله‌ای میانشان افتاد که دیگر نمی‌شد نادیده‌اش گرفت. آنان دیگر نه چون دو همسر، بلکه مانند دو غریبه زیر یک سقف زندگی می‌کردند. سخنانشان کوتاه و بی‌روح شده بود، نگاه‌ها خالی از احساس و شب‌ها سرد و طولانی. شکیلا گاهی در تاریکی شب، وقتی مرد خواب بود، به چهره‌اش خیره می‌شد و از خود می‌پرسید: «چه شد که این‌قدر تغییر کرد؟» اما پاسخی نمی‌یافت. در این میان، فشار نداشتن فرزند هر روز سنگین‌تر می‌شد. دیگر تنها یک سؤال ساده نبود؛ به اتهامی تبدیل شده بود که همه انگشت‌ها را به سوی او نشانه می‌رفت. حتی در خانواده شوهرش نگاه‌ها عوض شده بود. گاه سخنانی می‌شنید که مستقیم نبود، اما معنایش روشن بود: «زن اگر بچه نداشته باشد، چه ارزشی دارد؟» این جمله‌ها چون خوره به جانش افتاده بود. سال پنجم، شکیلا به نقطه‌ای رسید که دیگر نتوانست تحمل کند. روزی، پس از مهمانی‌ای که بار دیگر در آن آماج سؤال و کنایه قرار گرفته بود، به خانه آمد، در را بست و برای نخستین بار با صدای بلند گریست. آن شب، وقتی شوهرش بازگشت، با صدایی لرزان از شدت بغض گفت: «بیا برویم داکتر. هرچه هست، باید بفهمیم مشکل چیست.» این بار، برخلاف همیشه، مرد سکوت کرد؛ سکوتی که برای شکیلا عجیب بود. چند روز بعد، سرانجام پذیرفت. روز مراجعه به داکتر، یکی از سنگین‌ترین روزهای زندگی شکیلا بود. در اتاقی کوچک، با دیوارهای سفید و بوی دارو، نشسته بود و دست‌هایش را در هم گره کرده بود. قلبش تند می‌زد و ذهنش لبریز از ترس بود. وقتی نتایج آماده شد، داکتر با لحنی آرام آغاز به سخن کرد، اما جمله‌ای که بر زبان آورد، جهان شکیلا را در یک لحظه فرو ریخت: «مشکل از شما نیست... مشکل از همسرتان است.» برای چند ثانیه، همه چیز متوقف شد. صداها دور شدند، تصویرها تار گشتند و تنها یک سؤال در ذهنش شکل گرفت. به شوهرش نگاه کرد؛ انتظار داشت تعجب کند، شوکه شود، پرسشی بپرسد. اما چهره مرد بی‌تفاوت بود، گویی این سخن را پیش‌تر شنیده باشد. همین بی‌تفاوتی، بیش از خود خبر، شکیلا را لرزاند. وقتی از کلینیک بیرون آمدند، سکوتی سنگین میانشان حاکم بود. شکیلا دیگر نتوانست خود را نگه دارد. با صدایی لرزان پرسید: «تو از قبل می‌دانستی؟» مرد لحظه‌ای مکث کرد، سپس بی‌آنکه به او نگاه کند، گفت: «بعضی چیزها را لازم نیست همه بدانند.» این جمله، چون ضربه‌ای سهمگین، همه چیز را در وجود شکیلا خرد کرد. در همان لحظه فهمید که نه فقط با یک مشکل، بلکه با دروغی بزرگ زندگی کرده است. از آن روز به بعد، همه چیز بدتر شد. مردی که پیش‌تر تنها سرد شده بود، اکنون خشن شده بود. کوچک‌ترین بهانه‌ای کافی بود تا صدایش بلند شود، فریاد بزند و سکوت‌های طولانی‌اش را با خشم پر کند. گاهی وسایل را به زمین می‌کوبید، گاهی روزها با او سخن نمی‌گفت و گاهی با کلماتی که از هر ضربه‌ای دردناک‌تر بودند، شکیلا را تحقیر می‌کرد. عجیب آنکه هنوز هم او را مقصر جلوه می‌داد، گویی حقیقتی که روشن شده بود، هیچ اهمیتی ندارد. شکیلا دیگر نمی‌دانست چه باید بکند. حقیقت را می‌دانست، اما نمی‌توانست آن را فریاد بزند؛ زیرا در جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کرد، سخن زن هرگز به اندازه مرد باور نمی‌شد. اگر چیزی می‌گفت، شاید متهمش می‌کردند، شاید می‌گفتند دروغ می‌گوید، شاید سرزنش بیشتری نصیبش می‌شد. سال ششم، خانه‌ای که زمانی برایش لبریز از امید بود، به جایی بدل شد که هر دیوارش بوی غم می‌داد. دیگر هیچ صمیمیتی باقی نمانده بود. دو انسان در کنار هم زندگی می‌کردند، اما نه حرفی میانشان بود، نه احساسی، نه آینده‌ای. تنها روزها می‌گذشتند، یکی پس از دیگری، بی‌آنکه چیزی تغییر کند. شب‌ها، وقتی همه چیز ساکت می‌شد، شکیلا در گوشه‌ای از اتاق می‌نشست و به زندگی‌اش می‌اندیشید؛ به آن دختر شش سال پیش که چه ساده و امیدوار بود، به لبخندهایی که دیگر وجود نداشتند و به سال‌هایی که اگر حقیقت را می‌دانست، شاید می‌توانست جور دیگری زندگی کند. او نه فقط برای کودکی که هرگز به دنیا نیامد گریه می‌کرد، بلکه برای خودش، برای عمرش و برای اعتمادی که شکسته شده بود. اکنون در جایی ایستاده بود که نه رفتن برایش آسان بود و نه ماندن قابل تحمل. رفتن یعنی روبه‌رو شدن با جامعه، با حرف مردم، با خانواده‌ای که شاید حمایتش نکنند؛ و ماندن یعنی ادامه دادن به زندگی‌ای که هر روز بخشی از وجودش را خاموش‌تر می‌کرد. قصه شکیلا، قصه یک زن تنها نیست. قصه حقیقت‌هایی است که پنهان می‌شوند، قصه دروغ‌هایی که سال‌ها زندگی را شکل می‌دهند و قصه زنانی که در میان همه این‌ها، بی‌صدا می‌شکنند؛ بی‌آنکه کسی صدای شکستنشان را بشنود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 روز قبل - 73 بازدید

دانش‌آموز افغانستانی «شهردار یک‌روزه» ازمیر ترکیه شد

رسانه‌های ترکی گزارش داده‌اند که مهناز یولماز، دختر دانش‌آموز اهل ولایت جوزجان افغانستان، به‌دلیل توانایی‌ها و خلاقیت برجسته‌اش در مکتب، به‌گونه نمادین برای ۲۴ ساعت به‌عنوان شهردار شهر ازمیر ترکیه تعیین شد. در گزارش‌ها آمده است که این برنامه همه‌ساله در ماه اپریل از سوی مقام‌های محلی شهر ازمیر برگزار می‌شود. در گزارش‌ها آمده است که این برنامه با هدف تشویق دانش‌آموزان به‌ویژه دختران به آموزش، مسوولیت‌پذیری و مشارکت اجتماعی راه‌اندازی شده است. مسوولان آموزشی ترکیه می‌گویند این ابتکار به تقویت اعتمادبه‌نفس، پرورش مهارت‌های رهبری و حضور فعال نسل جوان در عرصه‌های اجتماعی کمک می‌کند. این رویداد نمادین در شبکه‌های اجتماعی، با استقبال گسترده روبرو شده و به‌عنوان نمونه‌ای از توجه به استعدادهای جوان مورد تحسین قرار گرفته است. همچنین عالیه یلماز، مادر این دانش‌آموز افغانستانی، در حساب کاربری فیس‌بوک خود نوشته است که همزمانی این موفقیت با مسوولیت‌های کاری‌اش باعث ایجاد احساسی دوگانه در او شده است. وی در ادامه نوشته است، در حالی که دخترش با لبخند بر صندلی مسوولیت نشسته بود، خودش درگیر برگزاری یک کنفرانس علمی–سیاسی درباره افغانستان بوده است. مادر مهناز یولماز در ادامه افزوده است: «این لحظه ترکیبی از غرور و دلتنگی را برایش به همراه داشته است. از یک‌سو به دخترم افتخار می‌کنم و از سوی دیگر حسرت داشتم که در آن لحظه کنار او نبودم.» او تصریح کرد که مسوولیت گاهی انسان را میان عشق به خانواده و تعهد به جامعه قرار می‌دهد. مادر مهناز تاکید کرده است: «تلاش‌های امروز در عرصه اندیشه و گفتگو، زمینه‌ساز آینده‌ای بهتر برای نسل بعدی خواهد بود؛ نسلی که در میدان عمل، فردای روشن‌تری خواهد ساخت.» در حالی این دانش‌آموز افغانستانی به‌عنوان شهردار شهر ازمیر ترکیه انتخاب می‌شود که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 53 بازدید

سازمان ملل: خشونت آنلاین علیه زنان خبرنگار از سال ۲۰۲۰ دو برابر شده است

بخش زنان سازمان ملل متحد‌ اعلام کرد که خشونت آنلاین علیه زنان خبرنگار در سراسر جهان از سال ۲۰۲۰ میلادی دو برابر شده و از هر چهار نفر، یک نفر دچار اضطراب و یا افسردگی شده است. اين سازمان امروز (پنج‌شنبه، ۱۰ ثور) با نشر گزارشی به مناسبت فرارسیدن روز جهانی آزادی مطبوعات گفته است که نزدیک به نیمی از زنان خبرنگار در سراسر جهان به دلیل خشونت آنلاین در شبکه‌های اجتماعی، خودسانسوری می‌کنند و ۲۲ درصد نیز در کار حرفه‌ای‌شان دست به خودسانسوری می‌زنند. در ادامه امده است که ۶ درصد زنان مدافع حقوق بشر، فعالان، خبرنگاران و کارکنان رسانه‌ای قربانی «دیپ‌فیک» شده‌اند و نزدیک به یک‌سوم نیز پیام‌های جنسی از طریق پیام‌رسان‌های شبکه‌های اجتماعی دریافت کردند. بخش زنان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که این نوع سوءاستفاده‌ها اغلب عمدی و سازمان‌یافته است و با هدف خاموش‌کردن صدای زنان در عرصه عمومی و تضعیف اعتبار حرفه‌ای و حیثیت شخصی آنان انجام می‌شود. در بخشی از گزارش آمده است که ۴۱ درصد از زنان پاسخ‌دهنده گفته‌اند برای جلوگیری از آزار، در شبکه‌های اجتماعی خودسانسوری می‌کنند و ۱۹ درصد نیز به دلیل خشونت آنلاین در کار حرفه‌ای‌شان خودسانسوری دارند. این وضعیت برای زنان خبرنگار و کارکنان رسانه‌ای نگران‌کننده‌تر است. همچنین در ادامه آمده است که ۴۵ درصد از زنان خبرنگار و کارمند رسانه‌ای در سال ۲۰۲۵ میلادی از خودسانسوری در شبکه‌های اجتماعی خبر داده‌اند و نزدیک به ۲۲ درصد نیز گفته‌اند که در کار خود دست به خودسانسوری می‌زنند. ملل متحد می‌گوید، شمار زنانی که موارد خشونت آنلاین را به پولیس گزارش می‌دهند نسبت به سال ۲۰۲۰ (۱۱ درصد) افزایش یافته است. این گزارش نشان می‌دهد که تقریباً یک‌چهارم (۲۴.۷ درصد) از زنان خبرنگار و کارکنان رسانه‌ای به اضطراب یا افسردگی مرتبط با خشونت آنلاین مبتلا شده‌اند و نزدیک به ۱۳ درصد نیز به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) مبتلا شده‌اند. همچنین چندی پیش سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان در گزارشی نوشت که ۹۲ درصد خبرنگاران زن در کشور مجبور به تغییر یا سانسور گزارش‌های خود شده‌اند. بیش از ۲۴ درصد خبرنگاران زن در کشور به‌دلیل «سانسور، ممنوعیت مصاحبه با مردان، الزام محرم، پوشش اجباری، نظارت و محدودیت‌ دسترسی به تجهیزات» وظایف‌شان را ترک کرده‌اند. حکومت سرپرست، صدای زن را عورت دانسته و به‌همین دلیل چندین بار صدا و تصویر خبرنگاران زن را در نشست‌های خبری قطع کرده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 78 بازدید

حامد کرزی: ممنوعیت آموزش دختران سبب وابستگی افغانستان به کشورهای خارجی می‌شود

حامد کرزی، رییس‌ جمهور پیشین افغانستان بار دیگر از ادامه ممنوعیت آموزش دختران و زنان در کشور ابراز نگرانی کرده است. آقای کرزی امروز (پنج‌شنبه، ۱۰ ثور) با اشاره به گزارش یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل گفته است که افغانستان تا سال ۲۰۳۰ میلادی حدود ۲۵ هزار معلم زن و کارمند صحی را از دست خواهد داد. وی در ادامه تاکید کرده است که محرومیت دختران از آموزش سبب وابستگی افغانستان به کشورهای خارجی می‌شود. او افزوده است: «با اظهار نگرانی عمیق از این بابت، خاطرنشان می‌نمایم که دوام ممنوعیت آموزش و بسته بودن درب مکاتب و دانشگاه‌ها به روی دختران، سبب تضعیف توانایی ملی، احتیاج شدید و وابستگی افغانستان به خارج خواهد شد.» رییس‌ جمهور پیشین افغانستان بر بازگشایی هرچه زودتر مکاتب و دانشگاه‌ها به روی دختران تاکید کرده است. همچنین یونیسف در گزارشش گفته است که در این مدت بیش از دو میلیون دختر از مکتب محروم خواهند شد. در حالی کرزی از ممنوعیت آموزش دختران ابراز نگرانی می‌کند که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 62 بازدید

شاخص آزادی رسانه‌ها؛ افغانستان در میان ۱۸۰ کشور در جایگاه ۱۷۵ قرار گرفت

خبرنگاران بدون مرز با نشر تازه‌ترین شاخص آزادی رسانه در جهان گفته است که افغانستان در میان ۱۸۰ کشور جهان و با کسب ۱۹.۵۱ امتیاز در جایگاه ۱۷۵ قرار گرفته است. این رده‌بندی که امروز (پنج‌شنبه، ۱۰ ثور) نشر شده، ناروی، هالند و استونیا به ترتیب با کسب بیشترین امتیاز در جایگاه نخست تا سوم و افغانستان، عربستان سعودی، ایران، چین، کوریای شمالی و اریتره به ترتیب با کسب کم‌ترین امتیاز در قعر جدول قرار گرفته‌اند. در گزارش آمده است که از نزدیک به پنج سال گذشته در افغانستان «ناقوس مرگ آزادی مطبوعات و امنیت روزنامه‌نگاران، به‌ویژه روزنامه‌نگاران زن» در این کشور به صدا درآمد. این نهاد تاکید کرده است که اکنون رسانه‌ها ملزم به پخش اطلاعاتی هستند که توسط حکومت کنترل می‌شود، زیرا فضای رسانه‌ای اکنون عاری از کثرت‌گرایی و صداهای مخالف است و سرکوب روزنامه‌نگاران به‌طور پیوسته تشدید شده است. همچنین گزارشگران بدون مرز نوشته است که بازگشت حکومت فعلی به قدرت چشم‌انداز رسانه‌ها را نابود کرد و در عرض سه ماه، ۴۳ درصد از رسانه‌ها ناپدید شدند و دو-سوم از ۱۲ هزار روزنامه‌نگار در سال ۲۰۲۱، این حرفه را ترک کردند. این نهاد می‌گوید که از هر ده روزنامه‌نگار زن، هشت نفر مجبور به ترک کار خود شده‌اند و معدود روزنامه‌نگاران زنی که هنوز مشغول به کار هستند، تحت انواع محدودیت‌ها و آزارواذیت قرار دارند. افغانستان سال گذشته‌ی میلادی نیز در شاخص آزادی رسانه‌ها در جایگاه ۱۷۸ قرار داشت و امسال تنها اندکی در امتیاز آن تفاوت آمده است. بااین‌حال، پس از تسلط دوباره‌ی حکومت فعلی، جایگاه افغانستان در این رده‌بندی به‌شدت سقوط کرده است و وضعیت آزادی رسانه‌ها و خبرنگاران در آن بدتر شده است. افغانستان در سال ۲۰۲۱ میلادی، در جایگاه ۱۲۲ جهان قرار داشت، اما سال بعد با ۳۴ پله سقوط به جایگاه ۱۵۶ رسید، در سال ۲۰۲۳ در جایگاه ۱۵۲ قرار گرفت، در سال ۲۰۲۴ در جایگاه ۱۷۸ قرار گرفت و در سال ۲۰۲۵ در جایگاه ۱۷۵ جهان از میان ۱۸۰ کشور قرار گرفت.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 75 بازدید

سازمان ملل: خدمات روانی می‌تواند وضعیت روحی زنان افغانستان را بهبود بخشد

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد(UNFPA)  در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ارائه خدمات مشاوره روانی و حمایت‌های بشردوستانه می‌تواند به بهبود وضعیت روحی و اجتماعی زنان و دختران در افغانستان کمک کند. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که خانم‌های که مورد حمایت قرار گرفتند، نشان می‌دهد که چگونه خدمات مشاوره‌ای و برنامه‌های حمایتی در مراکز مراقبت از مادر و کودک، به زنان آسیب‌دیده در افغانستان کمک کرده است. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که ارائه حمایت روانی اولیه، مشاوره فردی و ایجاد فضای امن، نقش مهمی در کاهش اضطراب، ترس و مشکلات روحی زنان داشته است. سازمان ملل افزوده است که برنامه‌های توانمندسازی روانی و اجتماعی شامل آموزش مهارت‌های مدیریت استرس، تقویت اعتمادبه‌نفس و روش‌های مراقبت از خود بوده است. صندوق جمعیت سازمان ملل در ادامه تصریح کرد که ادامه چنین خدماتی می‌تواند به بهبود وضعیت سلامت روان و افزایش توانمندی زنان و دختران در شرایط دشوار کمک کند. در حالی سازمان ملل بر ارائه خدمات روانی به زنان و دختران افغانستان تاکید می‌کند که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 121 بازدید

ملا‌لی یوسفزی خواستار افزایش حمایت جهانی از زنان و دختران افغانستان شد

ملالی یوسفزی، فعال حقوق بشر و برنده جایزه صلح نوبل از جامعه‌ی جهانی خواسته تا حمایت و همبستگی بیشتری با زنان و دختران افغانستان نشان دهند و برای به‌رسمیت شناختن «آپارتاید جنسیتی» اقدام کنند. خانم یوسفزی این اظهارات را در دیدار با جان سوینی، نخست‌وزیر اسکاتلند مطرح کرده و گفته است که زنان و دختران افغانستان نزدیک به پنج سال است که با محدودیت‌های شدید روبرو هستند و بسیاری از کشورها نسبت به وضعیت آن‌ها «چشم‌پوشی» کرده‌اند. او با اشاره به ممنوعیت آموزش دختران و کار زنان افزوده است که زنان افغانستان به‌دلیل حضور در فضای عمومی یا تلاش برای تحصیل، مجازات می‌شوند. وی در این دیدار تاکید کرده است که وضعیت در افغانستان رو به وخامت است و نیاز به اقدام فوری جامعه جهانی دارد. او در بخشی صحبت‌هایش افزوده است که به‌رسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی در حقوق بین‌الملل می‌تواند زمینه پاسخگویی دولت را فراهم کند و کشورها را وادار به اقدام سازد. همچنین جان سوینی در این دیدار تعهد سپرد که از تلاش‌ها برای جرم‌انگاری آپارتاید جنسیتی حمایت کند. باید گفت که دو طرف در بیانیه‌ای مشترک، سیاست‌های دولت در قبال زنان را محکوم کرده و آن را محروم‌سازی سیستماتیک از حقوق اساسی عنوان کردند. پس از تسلط دوباره‌ی حکومت فعلی بر افغانستان، محدودیت‌های گسترده و بی‌پیشینه‌ای بر زندگی زنان و دختران در افغانستان وضع شده است. آموزش دختران بالاتر از صنف ششم ممنوع اعلام شده، تصمیمی که با گذشت نزدیک به پنج سال همچنان پابرجا مانده و میلیون‌ها دختر از حق آموزش محروم شده‌اند.

ادامه مطلب