صندوق نجات کودکان (Save the Children) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی حدود ۳.۷ میلیون کودک زیر پنج سال در افغانستان با سوءتغذیه حاد روبه‌رو هستند. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۲۲ اسد) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که در چهار سال گذشته، میزان سوءتغذیه حاد در میان کودکان زیر پنج سال ۱۴ درصد افزایش یافته است. سازمان نجات کودکان در ادامه تاکید کرده است که یک کودک از هر ۱۰ کودک زیر پنج سال در افغانستان با سوءتغذیه حاد روبه‌رو است. در اعلامیه آمده است که کاهش کمک‌های بشردوستانه، دسترسی میلیون‌ها تن به خدمات صحی را محدود کرده است. صندوق نجات کودکان در ادامه افزوده است که نزدیک به ۶۰۰ مرکز صحی نیز به دلیل کمبود بودجه تعطیل یا فعالیت‌شان متوقف شده است که در نتیجه آن، حدود چهار میلیون تن تحت تأثیر قرار گرفته‌اند. صندوق نجات کودکان می‌گوید پس از کاهش کمک‌ها، با استفاده از بودجه‌های کوتاه‌مدت توانسته است ۱۴ مرکز صحی خود را باز نگه دارد؛ اما آینده این مراکز و سایر خدمات صحی همچنان با خطر روبه‌رو است. همچنین یک ارزیابی تازه از سوی نهاد «ریچ» به پشتیبانی سازمان ملل متحد انجام شده، نشان می‌دهد که سوءتغذیه در ۵۳ درصد مناطق افغانستان در حال افزایش است و در ۴۴ درصد از این مناطق، شمار مبتلایان در سه ماه گذشته دو برابر شده است.

منابع محلی از ولایت ارزگان می‌گویند یک مورد مثبت فلج اطفال (پولیو) در شهر ترینکوت، مرکز این ولایت ثبت شده است. دست‌کم دو منبع از ریاست صحت عامه ازرگان امروز (پنج‌شنبه، ۲۲ اسد) گفته‌اند که یک دختر دوساله به فلج اطفال مبتلا شده است. در ادامه آمده است که این دختر باشنده‌ی منطقه‌ی «سرخوم» از مربوطات شهر ترینکوت، مرکز ولایت ارزگان است. این در حالی است که سازمان جهانی صحت هفته‌ی گذشته اعلام کرد که افغانستان با ثبت ۱۵ مورد مثبت پولیو در سال جاری میلادی، بالاترین رقم مبتلایان تازه به فلج اطفال در سطح جهان را دارد. در حال حاضر افغانستان و پاکستان تنها کشورهای جهان اند که ‏بیماری پولیو در آن‌ها ریشه‌کن نشده است‎.‎ براساس آمار سازمان جهانی صحت، از آغاز سال ۲۰۲۶ میلادی تا اکنون سه ‏مورد ابتلا و ۱۰۸ نمونه‌ی محیطی پولیو در پاکستان شناسایی شده است‎.‎ در سال گذشته‌ی میلادی ۲۱ مورد انسانی و ۹۴ مورد محیطی پولیو در ‏افغانستان ثبت شده بود‎.‎ در سال گذشته در پاکستان نیز ۳۱ مورد انسانی و ۶۵۱ مورد محیطی ‏شناسایی شده بود.‏

صوفیا محمدزی، خبرنگار پیشین رادیو «سلام‌ وطندار» پس از سال‌ها مبارزه با بیماری سرطان، در یکی از شفاخانه‌های کابل درگذشت. رادیو سلام‌ وطندار با نشر گزارشی گفته است که خانم محمدزی روز چهارشنبه (۲۱ اسد) پس از سال‌ها درد و تحمل رنج درگذشته است. در ادامه آمده است که صوفیا چند سال در رادیو سلام‌ وطندار به‌عنوان خبرنگار، گوینده و تهیه‌کننده فعالیت داشت و با شماری دیگر از رسانه‌ها نیز همکاری می‌کرد. سلام‌ وطندار از صوفیا محمدزی به عنوان «خبرنگار پرتلاش، متعهد و مسوولیت‌پذیر» یاد نموده است. در گزارش این رسانه به نقل از نزدیکانش آمده است که صوفیا پس از سال‌ها کار رسانه‌ای، درگیر بیماری سرطان شد و دوستانش برای تأمین هزینه‌ی درمان او کارزار آنلاین جمع‌آوری کمک راه‌اندازی کرده بودند. سازمان گزارشگران بدون مرز می‌گوید پس از وضع محدودیت‌های شدید بر کار زنان در عرصه‌ی روزنامه‌نگاری و رسانه، حدود ۸۰ درصد زنان کار خود را از دست داده‌اند.

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که محدودشدن زنان به زندگی در چهاردیواری خانه در افغانستان، پیامدهای ویران‌گری را بر سلامت روان آن‌ها به هم‌راه داشته است. این نهاد امروز (چهارشنبه، ۲۱ اسد) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که اکنون هفت زن از هر ۱۰ زن در افغانستان وضعیت سلامت روان خود را «بد» یا «بسیار بد» توصیف کرده‌اند. بخش زنان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که محدودشدن فرصت‌ها و فعالیت‌های فیزیکی برای زنان و کاهش حمایت‌های عاطفی از آن‌ها، باعث شکل‌گیری بحران سلامت روان در میان زنان و دختران شده است. در گزارش آمده است که به دلیل محدودیت‌های رفت‌وآمد و کم‌بود پزشکان و پرستاران زن، دسترسی به خدمات صحی نیز روزبه‌روز برای دختران و زنان دشوار شده است. بخش زنان ملل متحد، با نگرانی از رقم بلند مرگ‌ومیر مادران در افغانستان گفته است که در ۲۰۲۴ میلادی در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده، ۶۳۸ مادر جان خود را از دست‌ داده‌اند. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که مشارکت زنان در نیروی کار افغانستان به شدت پایین است و تنها هفت درصد آن‌ها شاغل هستند؛ رقمی که در میان مردان به ۸۴ درصد می‌رسد. این نهاد امروز (چهارشنبه، ۲۱ اسد) در گزارشی گفته است که پیش‌بینی می‌شود که تداوم محرومت اجتماعی و اقتصادی زنان از ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ میلادی در مجموع ۹۲۰ میلیون دالر امریکایی به اقتصاد افغانستان زیان وارد کرده است. در گزارش آمده است که در سال روان میلادی، بیش از ۱۰ میلیون و ۷۰۰ هزار زن و دختر در افغانستان به کمک‌های انسان‌دوستانه نیاز دارند و ناامنی غذایی و کاهش دسترسی به خدماتی که توسط پزشکان زن ارائه می‌شود، بحران کنونی را عمیق‌تر کرده است. بخش زنان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که در حال حاضر کم‌تر از یک زن از هر پنج زن که از ایران و پاکستان بازمی‌گردند، درآمد دارند. در بخشی از گزارش آمده است که محدودیت‌های حکومت سرپرست بر فعالیت زنان در سازمان‌های غیردولتی و کاهش کمک‌های بین‌المللی، ارائه‌ی کمک به زنان و دختران را دشوارتر کرده است. همچنین حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که جوانان در سراسر جهان با وجود زندگی در شرایط متفاوت، خواهان فرصت‌های بیشتری هستند تا بتوانند برای زندگی خود تصمیم بگیرند. این نهاد امروز (چهارشنبه، ۲۱ اسد) با نشر پیامی به مناسبت روز جهانی جوانان، گفته است که جوانان می‌خواهند با داشتن حق انتخاب به آرزوها و هدف‌های‌شان در زندگی دست پیدا کنند. این در حالی است که میلیون‌ها جوان به ویژه دختران و زنان در افغانستان با محدودیت در دسترسی به حقوق اساسی شان روبرو هستند. دختران و زنان در پنج سال گذشته، با محدودیت‌های شدید آموزشی، کاری و مشارکت در زندگی عمومی روبرو شدند و حق انتخاب از آن‌ها سلب شده است. همچنین جوانان افغانستان این روز را در شرایطی گرامی می‌دارند که شماری از آنان پس از سال‌ها تحصیل و کسب مهارت، هنوز نتوانسته‌اند جایگاه مناسبی در جامعه و بازار کار پیدا کنند. شماری از آنان ناگزیر به کارهای شاقه، مشاغل غیرتخصصی یا مهاجرت به کشورهای دیگر شده‌اند. برای جوانان افغانستان، اما مساله تنها یافتن شغل نیست؛ آنان خواهان آموزش، کار شایسته، فرصت برابر و امکان ساختن آینده در کشور خود هستند. همه‌ساله از ۱۲ آگست زیر نام «روز جهانی جوانان» در جهان گرامی‌داشت می‌شود. این روز توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۱۹۹۹ به هدف جلب‌ توجه جهانی به چالش‌ها و حقوق جوانان و برجسته‌سازی نقش آن‌ها در توسعه نام‌گذاری شده است.

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که حدود ۶۲۷ هزار نفر از جمله زنان و کودکان در نُه ولسوالی دایکندی از خدمات بهداشتی مبتنی بر مشارکت جامعه بهره‌مند شده‌اند. تاج‌الدین اویواله، رییس یونیسف در افغانستان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که ارائه‌ی این خدمات به ایجاد جوامع سالم‌تر، به‌ویژه برای کودکان، کمک کرده است. آقای اویواله در ادامه از وزارت امور خارجه‌ی بریتانیا برای حمایت از این برنامه‌ها قدردانی کرده است. افغانستان همچنان با چالش‌های جدی در زمینه‌ی دسترسی به آب سالم و خدمات بهداشتی روبرو است. در بسیاری از منطقه‌های روستایی و دورافتاده، دسترسی محدود به آب پاک، امکانات شست‌وشو و زیرساخت‌های بهداشتی، زندگی خانواده‌ها، به‌ویژه زنان و کودکان، را با مشکلات جدی مواجه کرده است. قابل ذکر است که میزان مرگ‌ومیر مادران در این کشور ۵۲۱ مورد در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده است. این در حالی است که نظام بهداشت افغانستان از دهه‌ها به این‌سو با چالش‌های گسترده از جمله کم‌بود مرکزهای درمانی، پزشکان متخصص و دارو روبرو است. در بسیاری از ولایت‌های دوردست این کشور هنوز هم مرکزهای درمانی وجود ندارد.

مولوی عبدالکبیر، وزیر امور مهاجرین اعلام کرده است که در پنج سال گذشته، حدود هشت میلیون مهاجر افغانستانی از کشورهای همسایه به کشور خود برگشته‌اند. آقای عبدللکبیر گفته است که روند بازگشت مهاجران همچنان ادامه دارد. وزیر امور مهاجرین و عودت‌کنندگان در جریان سفرش به پکتیا از مسلمانان سراسر جهان خواست با افغانستانی‌های نیازمند همکاری و کمک کنند. همچنین عبدالکبیر مدعی شد که افغانستانی‌ها برای «حفظ دین و برپایی نظام اسلامی» مجبور به مهاجرت و پیوستن به «جهاد» شدند. او بازگشت مهاجران را نتیجه تحقق اهدافی خواند که به گفته او، «پایان اشغال» و برپایی نظام اسلامی از جمله آن بوده است. ایران و پاکستان که میزبان بیشترین شمار مهاجران افغان بوده‌اند، در دو سال گذشته روند اخراج افغانستانی‌ها را به‌طور گسترده ادامه داده‌اند. پاکستان پس از افزایش حملات تحریک طالبان پاکستان و بالا گرفتن تنش با افغانستان، برنامه اخراج مهاجران اهل افغانستان را گسترش داد. همچنین ایران نیز شمار زیادی از مهاجران افغانستانی را اخراج کرده است. با این حال، به دلیل مشکلات اقتصادی و کمبود فرصت‌های کاری در افغانستان، شماری از مهاجران پس از بازگشت دوباره راهی ایران شده‌اند. باید گفت که سازمان ملل در اواخر ثور سال جاری اعلام کرد که از سال ۲۰۲۳ میلادی تاکنون نزدیک به شش میلیون نفر به افغانستان بازگشته‌اند. این سازمان پیش‌بینی کرده بود که تا پایان سال جاری میلادی حدود سه میلیون نفر دیگر نیز به افغانستان بازگردند. بازگشت گسترده مهاجران، به‌ویژه از پاکستان و ایران، در حالی ادامه دارد که نهادهای بین‌المللی درباره نقض حقوق‌بشر، فشار بر خدمات عمومی، اشتغال و روند ادغام دوباره بازگشت‌کنندگان در افغانستان ابراز نگرانی کرده‌اند.

یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد اعلام کرده است که از سال ۲۰۲۱ میلادی تاکنون حدود ۲.۴ میلیون دختر در افغانستان از آموزش محروم شده‌اند. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که زنان و دختران نیز از سال ۲۰۲۲ میلادی از تحصیل در دانشگاه‌ها منع شده‌اند و همچنان با محدودیت‌های شدید در زمینه اشتغال و مشارکت در زندگی عمومی روبرو هستند. در گزارش آمده است که افغانستان تنها کشور در جهان است که در آن دختران و زنان به‌طور رسمی از تحصیل در دوره متوسطه و آموزش عالی منع شده‌اند. یونسکو در ادامه هشدار داده است که این ممنوعیت «افغانستان را با خطر از دست دادن ظرفیت‌هایش برای دهه‌ها، افزایش فقر و آسیب‌های جبران‌ناپذیر» مواجه می‌کند. این سازمان برآورد کرده است که ممنوعیت تحصیل دختران و زنان می‌تواند تا سال ۲۰۶۶ میلادی باعث خروج ۶۰۰ هزار زن از بازار کار شود، مجموع زیان‌های درآمدی را به ۹.۶ میلیارد دالر برساند و خطر ازدواج زودهنگام را افزایش دهد. سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد تاکید کرده است که محدودیت تحصیل زنان در آموزش عالی همچنین کمبود آموزگاران زن را تشدید خواهد کرد. به گفته‌ی این نهاد، بیش از دو میلیون کودک در دوره‌ی ابتدایی به دلایلی غیر از ممنوعیت‌های اعمال‌شده علیه دختران و زنان، از مکتب بازمانده‌اند. یونسکو برآورد می‌کند که افغانستان تا سال ۲۰۳۰ میلادی با کمبود بیش از ۱۱ هزار آموزگار زن واجد شرایط مواجه خواهد شد. هودا جبریان، هماهنگ‌کننده‌ی برنامه‌ی یونسکو برای آموزش در شرایط اضطراری، در یک نشست خبری گفت: «بسیاری از آموزگاران کشور را ترک کرده‌اند و آن‌هایی که در نظام آموزشی باقی مانده بودند، از ادامه‌ی تدریس منع شده‌اند.» او افزود: «تصمیم برای منع زنان از تدریس به پسران، نه‌تنها شمار قابل‌توجهی از آموزگاران و مربیان واجد شرایط را از نظام آموزشی خارج کرده، بلکه باعث شده است پسران توسط آموزگاران مرد فاقد صلاحیت آموزش ببینند. در نتیجه، یا آموزگاران مرد فاقد صلاحیت داریم یا اصلاً آموزگاری نداریم.» این در حالی است که حکومت سرپرست پس از بازگشت به قدرت، نخست دختران بالاتر از صنف ششم را از آموزش منع کردند و سپس دروازه‌های دانشگاه‌ها و انستیتوت‌های طبی را بستند. با وجود انتقادهای گسترده جهانی از این اقدامات در پنج سال گذشته، حکومت فعلی از موضع خود عقب‌نشینی نکرده است.