نویسنده: رسانه‌ای گوهر شاد

29 دقیقه قبل - 20 بازدید

مراسم عاشورا در افغانستان در سایه محدودیت‌ها برگزار شد

مراسم عزاداری روز عاشورا امروز (جمعه، ۵ سرطان) در شماری از ولایت‌های افغانستان به صورت گسترده و با حضور پرشور زنان، مردان و کودکان با وجود محدودیت‌های وضع شده از سوی حکومت سرپرست در مساجد و تکیه‌خانه‌ها برگزار شد. در مناطق شیعه‌نشین هرات از جمله شهرک المهدی جبرئیل، شهرک اندیشه و منطقه بکرآباد، مردم مراسم عزاداری و سینه‌زنی برگزار کردند. در قندهار و کابل نیز شیعیان در مساجد و تکیه‌خانه‌ها مراسم عزاداری برگزار کردند. مراسم عزاداری محرم امسال نیز، مانند سال‌های گذشته، با محدودیت‌های حکومت سرپرست همراه بود. حکومت فعلی از اوایل صبح امروز خدمات مخابراتی را در پایتخت قطع کردند. شورای علمای شیعه افغانستان دیروز در بیانیه‌ای اعلام کرد که حکومت فعلی در روزهای اخیر برخی از مسوولان مساجد و تکایا را «به‌دلیل برافراشتن نمادهای عزاداری» بازداشت کرده‌اند. در بیانیه این شورا آمده است که حکومت سرپرست «برخلاف تفاهمات و فیصله‌های کمیته موظف امارتی محرم»، پرچم‌ها و نمادهای عزاداری را از برخی مساجد و حسینیه‌ها جمع‌آوری کرده‌اند. همچنین مردم از محدودیت‌های دولت انتقاد کرده و خواستار آزادی و احترام به مراسم‌هاس مذهبی شدند. پیام‌های عاشورایی سیاسیون در کنار آن، برخی از چهره‌های سیاسی نیز به مناسبت عاشورا پیام‌های تسلیت منتشر کردند. حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین، با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است: «امام حسین، طی یک حرکت اصلاحی معنادار، با انگشت نهادن بر انحرافات اجتماعی، بر آن شد تا جامعه را به اصلاح امور و تصحیح اعمال دعوت نماید و برای بیداری و برانگیختن احساس مسوولیت مردم در برابر کج‌روی‌ها تا پای جان ایستاد و حماسه تاریخی کربلا را به یادگار نهاد.» وی در ادامه تاکید کرد: «مردم افغانستان، همانند دیگر مسلمانان، از عاشورا و نهضت حسینی تجلیل به عمل آورده، دوستی اهل بیت رسول مکرم اسلام را عامل وحدت و برادری میان خود می‌دانند و از این فرصت برای اصلاح، روشنگری و تحکیم اتحاد و همدلی بهره می‌گیرند.» همچنین عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه حکومت پیشین نیز در پیام خود گفته است: «عاشورا یکی از روزهای بزرگ و پرمعنای تاریخ اسلام است که در آن ارزش‌های والای ایمان، تقوا، صبر، فداکاری و استقامت در برابر دشواری‌ها جلوه‌ای ماندگار یافته است.» او تصریح کرد: «این روز، مسلمانان را به تأمل در آموزه‌های دینی، تقویت روحیه همبستگی، رعایت عدالت و پایبندی به اصول انسانی و اسلامی فرا می‌خواند.» احمد مسعود، رهبر جبهه مقاومت ملی افغانستان، در پیامی گفته است: «عاشورا به ما آموخت که ایستادن در برابر ظلم، نه تنها یک انتخاب، بلکه مسوولیت ایمانی، انسانی و تاریخی است.» قابل ذکر است که تا لحظه نشر این خبر، هیچ پیامی از سوی مقام‌ها و سخنگویان حکومت فعلی درباره عاشورا منتشر نشده بود.

ادامه مطلب


4 ساعت قبل - 43 بازدید

عفو بین‌الملل: جهان نباید زنان افغانستان را فراموش کند

سازمان عفو بین‌الملل به وضع محدودیت و سرکوب گسترده‌ی زنان و دختران در افغانستان واکنش نشان داده و می‌گوید که جهان نباید زنان افغانستان را فراموش کند. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که حقوق، کرامت و فرصت‌های زنان افغانستان باید همچنان در مرکز توجه جامعه‌ی جهانی قرار داشته باشد. سازمان عفو بین‌الملل در ادامه تاکید کرده است که حقوق دختران و زنان، حقوق بشر است؛ فرقی نمی‌کند که آن‌ها در کجای جهان باشند. این نهاد گفته است که زنان و دختران در افغانستان، از آموزش بیش از صنف ششم در مکتب و از تحصیل در دانشگاه، حضور در برنامه‌های تفریحی و سرگرمی تلویزیون، سخنرانی در محفل‌های عمومی، رفتن به پارک و ورزش‌کردن منع شده‌اند. در ادامه آمده است که زنان در افغانستان حق کارکردن در سازمان‌های غیردولتی را ندارند و همین گونه بدون همراه محرم مرد، نمی‌تواند بیش از ۷۲ کیلومتر سفر کنند. در حالی این نهاد از حقوق زنان دفاع می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


4 ساعت قبل - 64 بازدید

زیر آفتاب سوزان هرات؛ دختری که میان فقر و آرزو ایستاده است

تابستان هرات همیشه بوی خاک داغ و بادهای سوزانی را دارد که از دشت‌های خشک اطراف شهر می‌وزند و بر دیوارهای گلی خانه‌ها می‌نشینند. در یکی از همین صبح‌های گرم، زمانی که بیشتر مردم هنوز در خواب بودند، نرگس آرام از روی فرش کهنه‌ای که همراه چهار خواهر و برادرش بر آن خوابیده بود، برخاست. هوا هنوز کاملاً روشن نشده بود، اما او می‌دانست که باید عجله کند. مادرش در گوشه حویلی کوچک خانه آتش تنور را روشن می‌کرد و پدرش آماده می‌شد تا راهی کوره خشت‌پزی شود. نرگس تنها سیزده سال داشت، اما زندگی او را بسیار زودتر از سنش بزرگ کرده بود. روزگاری شاگرد صنف هفتم مکتب بود؛ دختری که هر روز با شوق کتاب‌هایش را در آغوش می‌گرفت و از کوچه‌های خاکی هرات به سوی مکتب می‌رفت. اما اکنون به جای کتاب و قلم، بیل و قالب خشت در دست داشت و روزهایش را در میان گردوغبار و گرمای سوزان کوره سپری می‌کرد. او بزرگ‌ترین فرزند خانواده بود. پس از او چهار خواهر کوچک‌تر و یک برادر خردسال قرار داشتند؛ کودکی که نور چشم خانواده به شمار می‌رفت. خانه‌شان تنها دو اتاق کوچک داشت؛ اتاق‌هایی که زمستان‌ها سرد و تابستان‌ها طاقت‌فرسا می‌شدند. پدرش سال‌ها به عنوان کارگر روزمزد کار کرده بود و هر صبح برای یافتن کار از خانه بیرون می‌رفت. هرچند زندگی‌شان ساده بود، اما نرگس می‌توانست درس بخواند و به آینده‌ای بهتر بیندیشد. او همیشه از شاگردان ممتاز صنف بود و معلمانش از استعداد و علاقه‌اش به درس سخن می‌گفتند. به‌ویژه به مضمون زبان دری علاقه فراوان داشت. هرگاه انشایی می‌نوشت، معلمش با افتخار نوشته‌های او را برای دیگر شاگردان می‌خواند. نرگس در رؤیاهایش خود را معلمی می‌دید که به دختران دیگر درس می‌دهد؛ دخترانی که مانند خودش عاشق کتاب و آموختن هستند. اما زندگی همیشه مطابق آرزوهای انسان پیش نمی‌رود. با بسته شدن درهای مکتب به روی دختران، نرگس ابتدا باور نداشت که این وضعیت طولانی شود. هر روز لباس مکتبش را نگاه می‌کرد، کتاب‌هایش را مرتب می‌چید و منتظر خبری می‌ماند که اجازه بازگشت به صنف را بدهد. هفته‌ها و ماه‌ها گذشت، اما آن خبر هرگز نرسید. هم‌زمان، وضعیت اقتصادی خانواده نیز روزبه‌روز دشوارتر شد. قیمت مواد غذایی افزایش یافت، فرصت‌های کاری کمتر شد و درآمد اندک پدر دیگر پاسخگوی نیازهای خانواده نبود. شب‌هایی فرا می‌رسید که مادر با نگرانی سفره‌ای کوچک پهن می‌کرد و تلاش داشت غذای اندک را میان اعضای خانواده تقسیم کند. نرگس بارها دیده بود که مادرش سهم غذای خود را به کودکان می‌دهد و وانمود می‌کند که سیر است. همین صحنه‌ها قلب او را می‌فشرد و وادارش می‌کرد بیش از سنش به دشواری‌های زندگی بیندیشد. روزی که پدر از او خواست همراهش به کوره برود، یکی از تلخ‌ترین روزهای زندگی نرگس بود. آن شب سکوت سنگینی بر خانه حاکم بود. نور کم‌رنگ چراغ، سایه‌های لرزانی بر دیوارها انداخته بود و صدای نفس‌های کودکان در فضا می‌پیچید. پدر مدت زیادی سکوت کرد و سپس با آهی سنگین گفت: «دخترم، دیگر به تنهایی از پس این زندگی برنمی‌آیم.» نرگس چیزی نگفت. او از مدت‌ها پیش دشواری‌های پدر را درک کرده بود. مادر نیز اشک‌هایش را پنهان کرد و گفت: «اگر راه دیگری داشتیم، هرگز از تو چنین چیزی نمی‌خواستیم.» همان شب نرگس تصمیمش را گرفت. نمی‌خواست بار بیشتری بر دوش خانواده باشد. صبح روز بعد، پیش از طلوع آفتاب، همراه پدر راهی کوره شد. کوره خشت‌پزی در حاشیه شهر قرار داشت؛ جایی که زمین‌های وسیع خاکی و ردیف‌های بی‌پایان خشت‌های خام در کنار هم دیده می‌شدند. از همان لحظه ورود، نرگس احساس کرد پا به دنیایی متفاوت گذاشته است. کارگران با لباس‌های خاک‌آلود زیر آفتاب سوزان کار می‌کردند؛ برخی خاک را با آب مخلوط می‌کردند، برخی قالب‌ها را پر می‌کردند و گروهی دیگر خشت‌های خشک‌شده را جابه‌جا می‌کردند. بوی خاک خیس و دود کوره در هوا پیچیده بود. در نخستین روز، دستان ظریف نرگس پر از تاول شد. پاهایش درد می‌کرد و شانه‌هایش زیر وزن خشت‌ها می‌سوخت. اما او شکایتی نکرد. تنها به خواهران کوچک‌ترش فکر می‌کرد که در خانه منتظر بازگشت او بودند. روزها یکی پس از دیگری سپری شدند. نرگس پیش از طلوع خورشید بیدار می‌شد، همراه پدر راه طولانی کوره را طی می‌کرد و تا غروب زیر آفتاب کار می‌کرد. عصرها با بدنی خسته و لباس‌هایی پوشیده از خاک به خانه بازمی‌گشت. بسیاری از شب‌ها آن‌قدر خسته بود که هنگام غذا خوردن چشمانش بسته می‌شد. با این حال، چیزی که بیش از خستگی جسمی او را آزار می‌داد، دوری از مکتب بود. هر بار که از کنار ساختمان مکتب سابقش عبور می‌کرد، قلبش به درد می‌آمد. به پنجره‌های صنف‌ها نگاه می‌کرد و روزهایی را به یاد می‌آورد که پشت میز چوبی خود می‌نشست و با اشتیاق به سخنان معلم گوش می‌داد. گاهی صدای خنده شاگردان را می‌شنید و احساس می‌کرد بخشی از زندگی‌اش از او گرفته شده است. با وجود همه دشواری‌ها، نرگس اجازه نداد علاقه‌اش به آموختن خاموش شود. او هنوز کتاب‌های صنف هفتمش را نگه داشته بود. شب‌ها، زمانی که همه اعضای خانواده خواب بودند، چراغ کوچک خانه را روشن می‌کرد و کتاب‌هایش را ورق می‌زد. درس‌ها را دوباره می‌خواند و نکته‌هایی را که فراموش کرده بود، یادداشت می‌کرد. خواهران کوچک‌ترش اغلب دور او جمع می‌شدند و با کنجکاوی به کتاب‌ها نگاه می‌کردند. نرگس خواندن و نوشتن را به آنان می‌آموخت و گاهی داستان‌های کتاب‌های درسی را برایشان می‌خواند. در آن لحظه‌ها احساس می‌کرد بخشی از رؤیای معلم شدن هنوز در وجودش زنده است. روزی گرم از روزهای تابستان، هنگامی که خورشید بی‌رحمانه بر زمین می‌تابید، نرگس و پدرش در گوشه‌ای از کوره مشغول استراحت بودند. باد داغی می‌وزید و ذرات خاک را در هوا پراکنده می‌کرد. نگاه نرگس به دوردست دوخته شد؛ به شهری که در افق دیده می‌شد. ناگهان انشایی را به یاد آورد که سال‌ها پیش درباره آرزوهای آینده نوشته بود؛ انشایی که در آن از معلم شدن و خدمت به دختران سرزمینش سخن گفته بود. اشک در چشمانش حلقه زد. پدر که متوجه حال او شده بود، آرام پرسید: «باز هم به مکتب فکر می‌کنی؟» نرگس سر تکان داد. پدر لحظه‌ای سکوت کرد و سپس گفت: «شاید نتوانسته باشم زندگی‌ای را که آرزو داشتم برایت فراهم کنم، اما هنوز امیدم را از دست نداده‌ام. هیچ‌کس نمی‌داند فردا چه خواهد شد.» همین جمله کوتاه برای نرگس ارزش بزرگی داشت. در میان تمام دشواری‌ها، همین امیدهای کوچک بود که او را سرپا نگه می‌داشت. ماه‌ها گذشت و نرگس همچنان در کوره کار کرد. دست‌هایش دیگر نرمی گذشته را نداشت و بر انگشتانش رد زخم و ترک دیده می‌شد. چهره‌اش زیر آفتاب تیره‌تر شده بود و نگاهش از سنش پخته‌تر به نظر می‌رسید. اما در درون او هنوز همان دختر صنف هفتم زندگی می‌کرد؛ دختری که عاشق کتاب بود و رؤیای آینده‌ای متفاوت را در سر داشت. شب‌ها روی پشت‌بام خانه می‌نشست و به آسمان پرستاره هرات نگاه می‌کرد. با خود می‌اندیشید شاید روزی دوباره فرصت درس خواندن پیدا کند؛ شاید روزی بتواند به صنف بازگردد، کتابی تازه در دست بگیرد و راه ناتمامش را ادامه دهد. او نمی‌دانست آن روز چه زمانی فرا خواهد رسید، اما یک چیز را به‌خوبی می‌دانست؛ اگر امیدش را از دست بدهد، همه چیز را باخته است. به همین دلیل هر صبح با وجود خستگی از خواب برمی‌خاست، به کوره می‌رفت و در دل، رؤیایی را زنده نگه می‌داشت که نه فقر، نه گرمای سوزان و نه هیچ دشواری دیگری نتوانسته بود آن را خاموش کند. نرگس در میان خاک و دود کوره زندگی می‌کرد، اما ذهنش همچنان در میان کتاب‌ها و صنف‌های مکتب پرواز داشت؛ و همین رؤیا به او توان می‌داد تا روزهای سخت را پشت سر بگذارد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 روز قبل - 59 بازدید

سه شهروند افغانستان در شمال ایران غرق شده و جان باختند

مسوولان ایرانی در تازه‌ترین مورد اعلام کردند که روز گذشته (چهارشنبه، ۳ سرطان) 15 شهروند افغانستان در حال آب‌بازی در یکی از محدوده‌های ممنوعه‌ی ساحلی نوشهر در شمال ایران بودند که در نتیجه سه تن آن‌ها غرق شده و جان باختند. خبرگزاری ایرنا گزارش داده است که این افراد در حالی که شرایط دریا نامساعد بود و مسوولان پیش از این بارها نسبت به خطر آب‌بازی در این محدوده هشدار دادند، اقدام به شنا کرده بودند. رییس هیات نجات غریق نوشهر گفته است که این رویداد حوالی ساعت 11:50 دقیقه‌ی چاشت روز گذشته در محدوده‌ی ساحلی «فراشکلا و بنجکول در منطقه‌ی ممنوعه‌ی شنا» رخ داده است. او افزود که یک تن از شهروندان افغانستان همچنان ناپدید است و تلاش‌ها برای یافتن او همچنان ادامه دارند. وی در ادامه تاکید کرده است که افراد جان‌باخته ۱۲ُ ۱۴ و ۲۵ ساله بودند. ایران از جمله کشورهایی است که میزبان جمعیت بزرگی از مهاجران افغانستان است. مقام‌های ایرانی اعلام کرده‌اند که حدود پنج میلیون شهروند افغانستان در این کشور زندگی می‌کنند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 88 بازدید

سفیر افغانستان در کانادا: زنان باید محور تصمیم‌گیری‌های جهان در باره افغانستان باشند

حسن سروش، سفیر حکومت پیشین در کانادا، با حضور در گروهی از معترضان در برابر پارلمان این کشور، گفته است که زنان و دختران باید محور تصمیم‌گیری‌های جهان در باره افغانستان باشند. آقای سروش گفته است: «رویدادهای هرات، حوادث جداگانه‌ای نیستند، بلکه بخشی از یک الگوی گسترده‌تر از محدودیت‌هایی هستند که به طور نظام‌مند زنان و دختران را از تحصیل، اشتغال، زندگی عمومی و آزادی رفت و آمد محروم کرده‌اند.» او بر اهمیت استفاده مؤثر از سازوکارهای پاسخگویی بین‌المللی و اطمینان از این‌که حقوق همه شهروندان افغانستان، به‌ویژه زنان و دختران، در مرکز تعاملات و تصمیم‌گیری‌های بین‌المللی در مورد افغانستان باقی بماند، تاکید کرد. این تجمع اعتراضی در واکنش رویدادهای هرات از سوی «شبکه همکاری و توانمندسازی افغان‌ها» در کانادا برگزار شد. در حالی سفیر حکومت پیشین در کانادا بر رعایت حقوق زنان و دختران تاکید می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 73 بازدید

برنامه جهانی غذا از توزیع بیسکویت‌های غنی‌شده برای کودکان افغانستان خبر داد

برنامه جهانی غذا (WFP) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کودکان افغانستان از بیسکویت‌های غنی‌شده‌ای که به‌تازگی از سوی اندونزیا کمک شده، از طریق برنامه‌های این سازمان بهره‌مند خواهند شد. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که اندونزیا، محموله‌ای از بیسکویت‌های غنی‌شده را به برنامه جهانی غذا تحویل داده است. برنامه جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که وعده‌های غذایی در مکتب‌ها نقش مهمی در جذب کودکان به آموزش و بهبود سلامت و وضعیت آموزشی آنان دارد. در ادامه آمده است که بیسکویت‌های غنی‌شده در چارچوب برنامه تغذیه مکاتب در اختیار کودکان قرار خواهد گرفت تا از وضعیت تغذیه‌ای آنان حمایت شود. همچنین برنامه جهانی غذا از حمایت سفارت و وزارت امور خارجه اندونزیا قدردانی کرده و آن را گامی مهم در حمایت از کودکان افغانستان دانسته است. قابل ذکر است که پس از حاکمیت حکومت فعلی در افغانستان، دختران بالاتر از صنف ششم از رفتن به مکتب منع شده‌اند و اجازه‌ی رفتن به دانشگاه‌ها نیز از آنان گرفته شده است. وضعیت اقتصادی مردم این کشور به‌ویژه زنان و کودکان رو به وخامت رفت. همچنان افغانستان در لیست تحریم‌های وزارت خزانه‌داری آمریکا در سه سال متواتر قرار گرفت.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 76 بازدید

کمیته حفاظت از خبرنگاران: باید فوراً به تلویزیون تمدن اجازه نشر داده شود

کمیته حفاظت از خبرنگاران به قطع نشرات تلویزیون تمدن از سوی حکومت سرپرست، واکنش نشان داده و از دولت خواسته است که فوراً به این رسانه اجازه بدهند پخش خود را از سر بگیرد. این کمیته با نشر اعلامیه‌ای گفته است که حکومت فعلی سرکوب فزاینده خود را علیه رسانه‌های افغانستان متوقف کنند. کمیته حفاظت از خبرنگاران، یورش و قطع نشرات این تلویزیون را نشان‌دهنده تشدید نگران‌کننده حمله به رسانه‌ها در افغانستان دانسته است. این در حالی است که سه روز پیش در پی یورش نیروهای دولتی به دفتر تلویزیون تمدن، نشرات آن قطع شد و روز گذشته محمد جواد محسنی، صاحب امتیاز این تلویزیون، در فیسبوک نوشت که افراد ناشناس در حال خارج‌سازی تجهیزات و دارایی‌های این رسانه از دفتر مرکزی آن هستند. مسوولان دولتی تا اکنون در این مورد چیزی به رسانه‌ها نگفته‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 75 بازدید

افغانستان در رده‌بندی جهانی حقوق کودکان آخر شد

بنیاد هالندی «حقوق کودکان» در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان در میان ۱۹۴ کشور جهان بدترین وضعیت را از نظر رعایت حقوق کودکان دارد و افغانستان با امتیاز ۰.۲۱۴ در آخرین جایگاه قرار دارد. بنیاد حقوق کودکان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این گزارش که با همکاری دانشگاه اراسموس روتردام تهیه شده و این دومین سال پی‌هم است که افغانستان در پایین‌ترین جایگاه این شاخص قرار می‌گیرد. دانشگاه اراسموس روترردام نیز در گزارش سال ۲۰۲۵ میلادی نوشته بود که افغانستان در آن سال در پایین‌ترین رتبه شاخص جهانی حقوق کودکان قرار گرفته بود. بنیاد حقوق کودکان در بخشی از گزارشش تاکید کرده است که این شاخص هر سال میزان رعایت حقوق کودکان را در کشورهای عضو پیمان حقوق کودک سازمان ملل متحد بررسی می‌کند. این ارزیابی بر بنیاد بخش‌هایی مانند حق زندگی، صحت، آموزش، حفاظت و محیط مساعد برای حقوق کودکان انجام می‌شود. گزارش سال ۲۰۲۶ میلادی چهاردهمین گزارش سالانه این نهاد است و ۱۹۴ کشور را پوشش می‌دهد. بر اساس جدول شاخص سال ۲۰۲۶ میلادی، پس از افغانستان، چاد و گینه در پایین‌ترین رتبه‌ها قرار دارند. در سوی دیگر، لوکزامبورگ، ایسلند و موناکو در صدر کشورهایی قرار گرفته‌اند که از نظر این شاخص، بهترین وضعیت را در زمینه حمایت از حقوق کودکان دارند. بنیاد حقوق کودکان در گزارش خود هشدار داده است که کودکان در سراسر جهان با تهدیدهای فزاینده روبرو هستند و جنگ، سوءاستفاده و محیط‌های ناامن، حقوق، سلامت، رفاه و آینده میلیون‌ها کودک را در معرض خطر قرار داده است. همچنین یونیسف نیز در برنامه کمک‌های بشردوستانه افغانستان برای سال ۲۰۲۶ هشدار داده است که ۲۱.۹ میلیون نفر، از جمله ۱۱.۶ میلیون کودک، به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند. این نهاد می‌گوید بحران حفاظت از کودکان و دیگر گروه‌های آسیب‌پذیر در افغانستان عمیق‌تر شده و زنان، کودکان و جوانان با خطرهای فزاینده روبه‌رو هستند. بر اساس گزارش وضعیت بشردوستانه یونیسف که در جنوری امسال منتشر شد، حدود ۹۴۲ هزار کودک زیر پنج سال در سال ۲۰۲۶ به درمان سوءتغذیه شدید حاد نیاز خواهند داشت. تنها در ماه جنوری، نزدیک به ۴۷ هزار کودک برای درمان سوءتغذیه شدید در مراکز درمانی پذیرش شدند. یونیسف هشدار داده است که این بحران‌ها دسترسی کودکان به خدمات اساسی، از جمله آموزش، مراقبت‌های صحی و دیگر خدمات حیاتی را مختل کرده است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 85 بازدید

تأثیر فضای مجازی بر روابط خانوادگی

در عصر حاضر، فناوری اطلاعات و ارتباطات به یکی از مهم‌ترین عوامل تأثیرگذار بر زندگی انسان تبدیل شده است. گسترش اینترنت، شبکه‌های اجتماعی و ابزارهای ارتباطی دیجیتال سبب شده است که فضای مجازی به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی روزمره افراد تبدیل شود. امروزه مردم در هر سن و جایگاهی، بخش قابل توجهی از زمان خود را در فضای مجازی سپری می‌کنند؛ از برقراری ارتباط با دوستان و آشنایان گرفته تا آموزش، سرگرمی، خرید و انجام امور کاری. با وجود مزایای فراوان این فناوری، استفاده گسترده از فضای مجازی تأثیرات عمیقی بر روابط خانوادگی بر جای گذاشته است. این تأثیرات می‌توانند مثبت یا منفی باشند و نحوه استفاده از این فضا نقش تعیین‌کننده‌ای در کیفیت روابط میان اعضای خانواده دارد. فضای مجازی به محیطی گفته می‌شود که ارتباطات انسانی از طریق اینترنت و ابزارهای دیجیتال در آن شکل می‌گیرد. شبکه‌های اجتماعی، پیام‌رسان‌ها، وب‌سایت‌ها و سایر بسترهای آنلاین از جمله اجزای اصلی این فضا به شمار می‌روند. در مقابل، روابط خانوادگی مجموعه‌ای از تعاملات عاطفی، اجتماعی و روانی میان اعضای خانواده است که بر پایه محبت، احترام، اعتماد و همکاری شکل می‌گیرد. با ورود فناوری‌های نوین به خانه‌ها، شیوه تعامل اعضای خانواده نیز دستخوش تغییر شده است. اگرچه این تغییرات فرصت‌های جدیدی برای ارتباط و تبادل اطلاعات فراهم کرده‌اند، اما در برخی موارد موجب کاهش کیفیت روابط و ایجاد چالش‌های تازه نیز شده‌اند. از این‌رو، بررسی تأثیر فضای مجازی بر روابط خانوادگی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. یکی از مهم‌ترین مزایای فضای مجازی، تسهیل ارتباط میان اعضای خانواده است. افرادی که به دلیل مهاجرت، تحصیل یا اشتغال در شهرها و کشورهای مختلف زندگی می‌کنند، می‌توانند از طریق تماس‌های تصویری، پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی به آسانی با یکدیگر در ارتباط باشند. این امکانات باعث شده است فاصله‌های جغرافیایی تأثیر کمتری بر روابط عاطفی داشته باشند. برای نمونه، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایی که دور از فرزندان و نوه‌های خود زندگی می‌کنند، می‌توانند از طریق تماس تصویری در جریان زندگی روزمره آنان قرار گیرند و ارتباط عاطفی خود را حفظ کنند. فضای مجازی همچنین دسترسی آسان به منابع آموزشی را فراهم ساخته است. والدین می‌توانند درباره شیوه‌های صحیح فرزندپروری، سلامت روان، مهارت‌های ارتباطی و مدیریت تعارض اطلاعات ارزشمندی کسب کنند. فرزندان نیز از فرصت‌های گسترده آموزشی بهره‌مند می‌شوند و می‌توانند از دوره‌های آنلاین، کتاب‌های الکترونیکی و محتوای آموزشی متنوع برای افزایش دانش و مهارت‌های خود استفاده کنند. این امکانات در بسیاری از موارد به ارتقای سطح آگاهی خانواده‌ها و بهبود کیفیت روابط خانوادگی کمک کرده است. فضای مجازی علاوه بر تسهیل ارتباط و آموزش، نقش مهمی در تقویت حمایت عاطفی میان اعضای خانواده نیز ایفا می‌کند. امروزه بسیاری از خانواده‌ها از طریق گروه‌های خانوادگی در پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی با یکدیگر در ارتباط هستند. اعضای خانواده می‌توانند تصاویر، خاطرات، اخبار و تجربه‌های روزمره خود را با یکدیگر به اشتراک بگذارند و از احوال هم باخبر شوند. این تعاملات، احساس تعلق و همبستگی را تقویت می‌کند و موجب می‌شود افراد حتی در شرایط دوری از حمایت عاطفی خانواده برخوردار باشند. همچنین در شرایط بحرانی یا دشوار، فضای مجازی می‌تواند زمینه ارتباط سریع و دریافت کمک و حمایت از سایر اعضای خانواده را فراهم سازد. از سوی دیگر، فناوری‌های دیجیتال امکان مدیریت بهتر امور خانوادگی را نیز فراهم کرده‌اند. برنامه‌ریزی فعالیت‌های روزانه، هماهنگی میان اعضای خانواده، پرداخت قبوض، خرید اینترنتی و انجام بسیاری از امور ضروری زندگی از طریق ابزارهای دیجیتال آسان‌تر شده است. این امکانات موجب صرفه‌جویی در زمان، کاهش هزینه‌ها و افزایش نظم در زندگی خانوادگی می‌شوند و به خانواده‌ها کمک می‌کنند تا بخشی از مسئولیت‌های روزمره خود را با سهولت بیشتری انجام دهند. با وجود این مزایا، استفاده نادرست یا بیش از اندازه از فضای مجازی می‌تواند پیامدهای منفی قابل توجهی بر روابط خانوادگی داشته باشد. یکی از مهم‌ترین این پیامدها کاهش ارتباطات چهره به چهره میان اعضای خانواده است. بسیاری از افراد ساعت‌های طولانی از شبانه‌روز را صرف استفاده از تلفن همراه، شبکه‌های اجتماعی، بازی‌های آنلاین یا تماشای محتوای اینترنتی می‌کنند. در نتیجه زمان کمتری برای گفت‌وگو، همدلی و تعامل مستقیم با اعضای خانواده باقی می‌ماند. در برخی خانواده‌ها مشاهده می‌شود که افراد در یک مکان حضور دارند، اما هر یک سرگرم استفاده از تلفن همراه خود هستند و ارتباط واقعی میان آن‌ها به حداقل می‌رسد. تداوم این وضعیت می‌تواند به تدریج صمیمیت خانوادگی را کاهش داده و فاصله عاطفی میان اعضای خانواده را افزایش دهد. یکی دیگر از آسیب‌های مهم فضای مجازی، وابستگی یا اعتیاد به اینترنت و شبکه‌های اجتماعی است. استفاده افراطی از این فضا ممکن است افراد را از مسئولیت‌های خانوادگی، تحصیلی و اجتماعی خود دور کند. افرادی که بخش عمده‌ای از وقت خود را در فضای مجازی سپری می‌کنند، معمولاً فرصت کمتری برای مشارکت در فعالیت‌های خانوادگی دارند و این موضوع می‌تواند زمینه‌ساز اختلاف و نارضایتی در خانواده شود. این مسئله به‌ویژه در میان نوجوانان و جوانان بیشتر مشاهده می‌شود و گاهی باعث افت تحصیلی، کاهش فعالیت‌های اجتماعی و افزایش تنش میان والدین و فرزندان می‌گردد. کاهش کیفیت روابط عاطفی نیز از دیگر پیامدهای استفاده بی‌رویه از فضای مجازی است. روابط خانوادگی برای حفظ و تقویت خود نیازمند گفت‌وگو، توجه، همدلی و حضور عاطفی اعضا در کنار یکدیگر است. هنگامی که افراد بخش عمده‌ای از زمان خود را در فضای مجازی سپری می‌کنند، فرصت کمتری برای برقراری این تعاملات عاطفی خواهند داشت. در نتیجه ممکن است احساس تنهایی، بی‌توجهی و نارضایتی در میان اعضای خانواده افزایش یابد. پژوهش‌های مختلف نشان داده‌اند که استفاده افراطی از شبکه‌های اجتماعی می‌تواند رضایت از زندگی خانوادگی را کاهش دهد و بر سلامت روان افراد تأثیر منفی بگذارد. فضای مجازی همچنین در برخی موارد زمینه‌ساز بروز اختلافات خانوادگی می‌شود. انتشار مطالب شخصی، اشتراک‌گذاری تصاویر خصوصی، ارتباطات نامناسب یا سوءبرداشت از پیام‌ها می‌تواند باعث ایجاد تنش و سوءتفاهم میان اعضای خانواده شود. علاوه بر این، اختلاف نظر درباره میزان استفاده از اینترنت، محدودیت‌های دسترسی و نحوه استفاده از شبکه‌های اجتماعی از جمله موضوعاتی است که امروزه در بسیاری از خانواده‌ها به چشم می‌خورد. اگر این مسائل به‌درستی مدیریت نشوند، ممکن است به اختلافات جدی‌تری منجر شوند. یکی دیگر از نگرانی‌های مهم در فضای مجازی، تهدید حریم خصوصی خانواده‌ها است. انتشار بی‌رویه اطلاعات شخصی، تصاویر خانوادگی یا جزئیات زندگی خصوصی می‌تواند امنیت اعضای خانواده را به خطر بیندازد. افراد سودجو ممکن است از این اطلاعات سوءاستفاده کنند یا زمینه بروز مشکلات مختلف را فراهم سازند. از این رو، آگاهی درباره امنیت سایبری، حفظ حریم خصوصی و رعایت اصول استفاده ایمن از فضای مجازی از ضرورت‌های زندگی در عصر دیجیتال به شمار می‌آید. تأثیر فضای مجازی بر روابط والدین و فرزندان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. از یک سو، والدین می‌توانند از ابزارهای دیجیتال برای آموزش، نظارت و حمایت از فرزندان خود استفاده کنند و ارتباط مؤثرتری با آنان داشته باشند. از سوی دیگر، استفاده بیش از حد فرزندان از اینترنت و شبکه‌های اجتماعی ممکن است موجب کاهش تعامل آن‌ها با والدین شود. در برخی موارد نیز شکاف نسلی میان والدین و فرزندان در زمینه فناوری باعث بروز اختلاف می‌شود. والدین معمولاً نگرانی‌هایی درباره امنیت، سلامت روان و نوع محتوای مصرفی فرزندان دارند، در حالی که فرزندان استفاده از فضای مجازی را بخشی طبیعی از زندگی روزمره خود می‌دانند. در چنین شرایطی، گفت‌وگوی سازنده، تعیین قوانین منطقی و ایجاد اعتماد متقابل می‌تواند نقش مهمی در کاهش تنش‌ها و تقویت روابط خانوادگی داشته باشد. روابط زوجین نیز از تأثیرات فضای مجازی مصون نمانده است. استفاده صحیح از فناوری می‌تواند به تقویت ارتباط میان همسران کمک کند و امکان هماهنگی و تبادل اطلاعات را افزایش دهد. با این حال، استفاده نادرست از فضای مجازی گاهی موجب کاهش توجه به همسر، افزایش سوءظن، بروز اختلافات و حتی تضعیف روابط زناشویی می‌شود. مقایسه زندگی واقعی با تصاویر و محتوای منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی نیز یکی از عوامل نارضایتی در برخی خانواده‌ها به شمار می‌رود. بسیاری از تصاویر و مطالب منتشرشده در فضای مجازی تصویری آرمانی و غیرواقعی از زندگی ارائه می‌دهند و ممکن است انتظارات غیرواقع‌بینانه‌ای در افراد ایجاد کنند که بر روابط خانوادگی تأثیر منفی می‌گذارد. برای بهره‌مندی از مزایای فضای مجازی و کاهش آسیب‌های احتمالی آن، خانواده‌ها باید شیوه استفاده خود از این فناوری را مدیریت کنند. تعیین زمان مشخص برای استفاده از اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، اختصاص زمان کافی برای گفت‌وگو و فعالیت‌های خانوادگی، آموزش سواد رسانه‌ای به والدین و فرزندان، رعایت اصول امنیت دیجیتال و حفظ حریم خصوصی از جمله راهکارهای مؤثر در این زمینه هستند. همچنین والدین باید نظارتی منطقی و آگاهانه بر فعالیت‌های آنلاین فرزندان داشته باشند و در عین حال فضایی مبتنی بر اعتماد و گفت‌وگو در خانواده ایجاد کنند. تشویق اعضای خانواده به انجام فعالیت‌های مشترک مانند ورزش، مطالعه، گردش و شرکت در برنامه‌های فرهنگی نیز می‌تواند از وابستگی بیش از حد به فضای مجازی جلوگیری کند. در نهایت، فضای مجازی پدیده‌ای تأثیرگذار و اجتناب‌ناپذیر در زندگی انسان معاصر است که نقش مهمی در شکل‌دهی روابط خانوادگی ایفا می‌کند. این فضا از یک سو فرصت‌هایی ارزشمند برای ارتباط، آموزش، تبادل اطلاعات و تقویت حمایت عاطفی فراهم می‌آورد و از سوی دیگر، در صورت استفاده نادرست، می‌تواند موجب کاهش تعاملات حضوری، افزایش وابستگی، بروز اختلافات و تضعیف روابط عاطفی شود. بنابراین تأثیر فضای مجازی بر خانواده نه کاملاً مثبت است و نه کاملاً منفی، بلکه به شیوه استفاده افراد از این فناوری بستگی دارد. خانواده‌هایی که با آگاهی، برنامه‌ریزی و مدیریت صحیح از فضای مجازی بهره می‌برند، می‌توانند از مزایای آن استفاده کرده و آسیب‌های احتمالی را به حداقل برسانند. حفظ تعادل میان زندگی واقعی و فعالیت‌های آنلاین، مهم‌ترین عامل در تقویت روابط خانوادگی و حفظ سلامت روانی و اجتماعی اعضای خانواده در عصر دیجیتال به شمار می‌آید. نویسنده: سحر یوسفی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 78 بازدید

کارشناسان نسبت به آینده آموزش دختران در افغانستان هشدار دادند

شماری از کارشناسان و مدافعان حقوق بشر در نشستی در ژنو هشدار دادند که محدودیت‌ها بر آموزش دختران و زنان، آینده افغانستان را با پیامدهای گسترده اجتماعی و اقتصادی روبرو خواهد کرد. شبکه حقوق‌بشری «همراه» روز (چهارشنبه، ۳ سرطان) در حاشیه نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو، نشستی را درباره وضعیت آموزش در افغانستان برگزار کرده و اشتراک‌‌کنندگان از جامعه جهانی خواستند برای حفاظت از حق آموزش دختران افغان اقدامات موثرتری انجام دهد. در این برنامه، گزارشی با عنوان «مدارس دینی: تحکیم ایدئولوژیک، آزار جنسیتی و ثبات آینده افغانستان» منتشر و یافته‌های آن ارائه شد. فریده شهید، ریچارد بنت، فرشته عباسی و ثریا دلیل از سخنرانان این نشست بودند. همچنان تیمور شاران، معین پیشین اداره ارگان‌های محل حکومت پیشین افغانستان، با ارائه بخشی از یافته‌های گزارش گفت: «شمار مدارس دینی در افغانستان از مکاتب دولتی مدرن بیشتر شده و این روند به نهادینه‌شدن تبعیض جنسیتی و محرومیت دختران از آموزش دامن زده است.» همچنین فریده شهید، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حق آموزش، هشدار داد که در صورت ادامه وضعیت کنونی و نبود اقدام موثر جامعه جهانی، شرایط آموزشی دختران و زنان افغانستان بیش از پیش وخیم خواهد شد. در کنار آن، ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر افغانستان نیز وضعیت آموزش در کشور را نگران‌کننده خواند و خواستار مقابله با محدودیت‌های آموزشی، تضعیف آموزش مدرن و گسترش ساختارهای آموزشی مذهبی شد. ثریا دلیل، وزیر پیشین صحت افغانستان به پیامدهای درازمدت حذف زنان از بازار کار اشاره کرد و آن را برای اقتصاد، جامعه و نظام بهداشتی کشور زیان‌بار دانست.

ادامه مطلب