نویسنده: رسانه‌ای گوهر شاد

1 ساعت قبل - 23 بازدید

روپی کائور شاعر، نویسنده، تصویرگر و اجراگر شعر معاصر است که در سال ۱۹۹۲ در ایالت پنجاب هند به دنیا آمد و در کودکی همراه خانواده‌اش به کانادا مهاجرت کرد. او از چهره‌های شناخته‌شده‌ی ادبیات معاصر جهان و از نمایندگان برجسته‌ی جریان موسوم به «شعر اینستاگرامی» به شمار می‌رود. شهرت او تنها به دلیل انتشار کتاب‌های پرفروش نیست؛ بلکه شیوه‌ی متفاوت ارتباطش با مخاطبان، استفاده از تصویر در کنار شعر و پرداختن به تجربه‌های شخصی زنان، سبب شده است نامش در بحث‌های ادبی و فرهنگی سال‌های اخیر بارها مطرح شود. کائور در خانواده‌ای پنجابی و سیک پرورش یافت. تجربه‌ی مهاجرت، آشنایی با زبان و فرهنگ تازه و پیوند عاطفی با سرزمین مادری، در شکل‌گیری جهان فکری و ادبی او نقش مهمی داشته است. مادرش نیز در تشویق او به نقاشی و فعالیت‌های هنری تأثیرگذار بود. او بعدها در دانشگاه واترلو کانادا در رشته‌ی مطالعات بلاغی و نویسندگی حرفه‌ای تحصیل کرد. علاقه به نوشتن و هنرهای تصویری، به‌تدریج زمینه‌ی شکل‌گیری شیوه‌ی ویژه‌ی او در ترکیب شعر، تصویر و اجرا را فراهم ساخت. روپی کائور فعالیت ادبی خود را با نوشتن و انتشار شعر در فضای مجازی آغاز کرد. او در سال‌های نخست، نوشته‌های کوتاه و تصویرهای ساده‌ی خود را در شبکه‌هایی مانند تامبلر و اینستاگرام منتشر می‌کرد. شعرهایش به‌تدریج توجه مخاطبان بسیاری را جلب کرد؛ زیرا زبان آن‌ها ساده، صمیمی و نزدیک به تجربه‌های روزمره بود. او به‌جای استفاده از واژه‌های دشوار و ساختارهای پیچیده، احساسات و تجربه‌هایی را بیان می‌کرد که بسیاری از خوانندگان، به‌ویژه زنان جوان، می‌توانستند خود را در آن‌ها ببینند. همین ارتباط مستقیم با مخاطب سبب شد نوشته‌های او بارها بازنشر شوند و شمار زیادی از خوانندگان با آثارش آشنا گردند. نخستین کتاب مهم او با عنوان «شیر و عسل» در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. این مجموعه از شعرهای کوتاه، قطعه‌های نثر ادبی و تصویرهای ساده تشکیل شده است و تجربه‌هایی مانند عشق، شکست عاطفی، خشونت، آزار، فقدان، رنج، زنانگی و تلاش برای بازیابی خویشتن را بازتاب می‌دهد. کتاب در چهار بخش تنظیم شده و هر بخش به مرحله‌ای از تجربه‌ی عاطفی و روانی انسان می‌پردازد. کائور در این اثر از زبانی بی‌پیرایه و صریح استفاده می‌کند و می‌کوشد درباره‌ی احساساتی سخن بگوید که گاهی در زندگی روزمره پنهان می‌مانند. این کتاب ابتدا به‌صورت مستقل منتشر شد، اما پس از استقبال گسترده‌ی خوانندگان، یک ناشر تجاری آن را دوباره منتشر کرد. «شیر و عسل» به فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک تایمز راه یافت و به زبان‌های گوناگون ترجمه شد. پس از موفقیت کتاب نخست، کائور در سال ۲۰۱۷ مجموعه‌ی دوم خود را با عنوان «خورشید و گل‌هایش» منتشر کرد. این کتاب در ادامه‌ی مسیر ادبی او قرار دارد، اما دامنه‌ی موضوعاتش گسترده‌تر است. در این مجموعه، علاوه بر عشق و فقدان، موضوعاتی چون مهاجرت، ریشه‌های فرهنگی، خانواده، هویت، تعلق به سرزمین مادری و رشد فردی مطرح می‌شوند. عنوان کتاب نیز تصویری از چرخه‌ی زندگی و طبیعت را به ذهن می‌آورد؛ گویی انسان، مانند گلی که پس از پژمردن دوباره ریشه می‌دواند و شکوفا می‌شود، می‌تواند پس از تجربه‌ی دشواری‌ها به زندگی بازگردد. این اثر نیز با استقبال گسترده روبه‌رو شد و در سال ۲۰۱۷ جایزه‌ی انتخاب خوانندگان گودریدز را در بخش شعر دریافت کرد. مجموعه‌ی سوم او با عنوان «بدن خانه» در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. این کتاب بیشتر به رابطه‌ی انسان با خویشتن، پذیرش بدن، آرامش درونی، خانواده، گذشته و تلاش برای رسیدن به تعادل روانی می‌پردازد. انتشار این مجموعه هم‌زمان با دوره‌ی همه‌گیری کرونا بود؛ زمانی که بسیاری از مردم در سراسر جهان با تنهایی، نگرانی و محدودیت‌های اجتماعی روبه‌رو بودند. از این جهت، موضوعات کتاب برای گروهی از خوانندگان معنای ویژه‌ای پیدا کرد. کائور در سال ۲۰۲۲ کتاب دیگری با عنوان «درمان از راه واژه‌ها» منتشر کرد. این اثر کتابی تمرینی و تعاملی است که با پرسش‌ها و فعالیت‌های نوشتاری، خواننده را به بیان تجربه‌ها و احساساتش دعوت می‌کند. او در این کتاب می‌کوشد نوشتن را به ابزاری برای خودشناسی و شناخت بهتر احساسات تبدیل کند. یکی از ویژگی‌های برجسته‌ی سبک شعری روپی کائور، کوتاهی و سادگی زبان است. بسیاری از شعرهای او تنها از چند سطر تشکیل شده‌اند و گاهی یک احساس یا اندیشه را در قالب جمله‌هایی بسیار کوتاه بیان می‌کنند. او معمولاً از حروف کوچک انگلیسی استفاده می‌کند و در نوشته‌هایش نشانه‌گذاری محدودی به کار می‌برد. کائور این انتخاب را با پیوند فرهنگی خود با زبان پنجابی و خط گورموخی توضیح داده است؛ زیرا در این خط، حروف بزرگ و کوچک به شیوه‌ی زبان انگلیسی وجود ندارند. استفاده از سطرهای کوتاه، فاصله‌های سفید، تصویرهای ساده و واژه‌های روزمره، به آثارش شکل بصری مشخصی می‌بخشد. بسیاری از شعرهای او بدون عنوان منتشر شده‌اند و خواننده به‌جای دنبال کردن روایتی طولانی، با لحظه‌ای از احساس، خاطره یا اندیشه روبه‌رو می‌شود. موضوع زنان و تجربه‌ی زیسته‌ی آنان در مرکز بسیاری از آثار کائور قرار دارد. او درباره‌ی بدن زن، نگاه جامعه به زیبایی، خشونت، آزار، رابطه‌های عاطفی، استقلال، مهاجرت و هویت می‌نویسد. تلاش او این است که درباره‌ی مسائلی سخن بگوید که در بعضی جوامع با سکوت، شرم یا قضاوت اجتماعی همراه‌اند. یکی از نمونه‌های شناخته‌شده‌ی این رویکرد، پروژه‌ی تصویری او در سال ۲۰۱۵ درباره‌ی قاعدگی زنان بود. انتشار این تصاویر در اینستاگرام با واکنش‌هایی روبه‌رو شد و شماری از آن‌ها به دلیل نمایش لکه‌های خون قاعدگی حذف شدند؛ اما پس از اعتراض و بحث عمومی، تصاویر بازگردانده شدند. این اتفاق توجه رسانه‌ها را به موضوع تابوشکنی درباره‌ی بدن زنان و نقش شبکه‌های اجتماعی در طرح مسائل اجتماعی جلب کرد. تأثیر کائور تنها به کتاب‌های چاپی محدود نمانده است. او شعر را به صحنه‌ی اجرا و رسانه‌های تصویری نیز برده است. در سال ۲۰۲۱ برنامه‌ی «روپی کائور زنده» در آمازون پرایم ویدئو منتشر شد. این برنامه ترکیبی از شعرخوانی، روایت شخصی و اجرای صحنه‌ای است که در آن شعرها با بیان مستقیم و نمایشی به مخاطب عرضه می‌شوند. اجراهای زنده‌ی او در کشورهای مختلف نیز با استقبال روبه‌رو شده‌اند و در آن‌ها شعر، حرکت، تصویر و گفت‌وگو در کنار هم قرار می‌گیرند. کائور در زمینه‌ی سینما نیز فعالیت داشته و به‌عنوان تهیه‌کننده‌ی اجرایی در چند اثر سینمایی و مستند همکاری کرده است؛ هرچند این آثار اقتباس مستقیم از شعرهای او نیستند. بنابراین، مهم‌ترین شکل انتقال شعرهای کائور به قالب‌های دیگر، اجرای زنده و برنامه‌های تصویری شعرخوانی اوست. شهرت گسترده‌ی روپی کائور باعث شده است که آثار او هم‌زمان با تحسین و انتقاد روبه‌رو شوند. طرفدارانش معتقدند او توانسته شعر را از فضای محدود محافل ادبی بیرون بیاورد و به زندگی روزمره‌ی میلیون‌ها نفر وارد کند. از نگاه آنان، سادگی زبان و کوتاهی شعرها نقطه‌ی قوت آثار اوست؛ زیرا مخاطب بدون نیاز به دانش تخصصی ادبی می‌تواند با مضمون شعر ارتباط برقرار کند. بسیاری از زنان جوان، شعرهای او را بازتابی از تجربه‌های شخصی خود می‌دانند و از آن‌ها برای بیان احساسات و عبور از شکست‌ها استفاده می‌کنند. در مقابل، گروهی از منتقدان ادبی معتقدند که برخی شعرهای او بیش از اندازه ساده‌اند و گاهی به جملات انگیزشی یا عبارت‌های کوتاه احساسی نزدیک می‌شوند. برخی نیز بر این باورند که تکرار ساختارهای مشابه و استفاده‌ی فراوان از شکست سطرها، همیشه به خلق عمق هنری نمی‌انجامد. این دیدگاه‌ها نشان می‌دهد که آثار کائور در ادبیات معاصر موضوع بحثی جدی درباره‌ی مرز میان شعر، نوشته‌های کوتاه ادبی و معیارهای ارزش هنری شده‌اند. با وجود این اختلاف‌نظرها، نمی‌توان تأثیر اجتماعی و فرهنگی کائور را نادیده گرفت. او نمونه‌ای از دگرگونی جایگاه شاعر در عصر دیجیتال است. در گذشته، بسیاری از شاعران برای شناخته شدن به ناشران، مجله‌های ادبی و محافل فرهنگی وابسته بودند؛ اما کائور نشان داد که شبکه‌های اجتماعی نیز می‌توانند بستری برای معرفی آثار ادبی و ایجاد ارتباط مستقیم میان شاعر و خواننده باشند. او با انتشار شعرهای کوتاه و تصویرهای همراه آن‌ها، مخاطبانی را جذب کرد که شاید پیش از آن علاقه‌ی چندانی به کتاب‌های شعر نداشتند. آثارش به زبان‌های گوناگون ترجمه شده‌اند و کتاب‌های او میلیون‌ها نسخه فروش داشته‌اند؛ موفقیتی چشمگیر برای مجموعه‌های شعر معاصر. افزون بر این، پرداختن به تجربه‌ی مهاجرت و پیوند با ریشه‌های فرهنگی، بخشی از تجربه‌ی زنان مهاجر را وارد فضای عمومی ادبیات کرده است. روپی کائور در کنار موفقیت‌های ادبی و تجاری، افتخارات و تقدیرهای گوناگونی نیز به دست آورده است. مجموعه‌ی «خورشید و گل‌هایش» در سال ۲۰۱۷ برنده‌ی جایزه‌ی انتخاب خوانندگان گودریدز در بخش شعر شد. او در فهرست «۳۰ چهره‌ی زیر ۳۰ سال فوربز» نیز قرار گرفت و آثارش بارها در فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌ها جای گرفتند. حضور او در برنامه‌های ادبی، اجراهای بین‌المللی و رسانه‌های فرهنگی، جایگاهش را در شعر معاصر تثبیت کرده است. با این حال، اهمیت او را نباید تنها با جایزه‌ها و آمار فروش سنجید؛ بلکه باید به تأثیری توجه کرد که بر شیوه‌ی انتشار و دریافت شعر در عصر جدید گذاشته است. در مجموع، روپی کائور از چهره‌های بحث‌برانگیز اما تأثیرگذار شعر معاصر به شمار می‌رود. او با زبانی ساده، تصویرهایی مینیمال و پرداختن به تجربه‌های شخصی و اجتماعی زنان، توانسته است مخاطبانی گسترده در سراسر جهان پیدا کند. شاید همه‌ی شعرهای او از نظر ساختار و عمق ادبی در یک سطح نباشند و برخی از آن‌ها با نقدهای جدی روبه‌رو شوند؛ اما نمی‌توان نقش او را در گسترش مخاطبان شعر و ایجاد راه‌های تازه برای انتشار و اجرای آن نادیده گرفت. روپی کائور نشان داده است که شعر در جهان امروز می‌تواند از صفحه‌ی کتاب فراتر برود، در فضای مجازی منتشر شود، روی صحنه اجرا گردد و به زبانی برای گفت‌وگو درباره‌ی رنج، امید، هویت و تجربه‌ی انسانی تبدیل شود. نویسنده: قدسیه امینی

ادامه مطلب


8 ساعت قبل - 84 بازدید

اتحادیه‌ اروپا، با نگرانی از کم‌بود بودجه‌ انسان‌دوستانه برای افغانستان اعلام کرد که سوءتغذیه در میان کودکان در افغانستان به سطح بحرانی رسیده است. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۲۶ عقرب) با نشر اعلامیه‌ای گفت در حالی که بحران سوءتغذیه‌ در افغانستان در حال بدترشدن است، بحران کم‌بود بودجه سبب شده که شماری از مرکزهای درمانی سوءتغذیه فعالیت خود را متوقف کنند یا نتوانند سطح خدمات خود را حفظ کنند. کارلوت، نماینده‌ بخش انسان‌دوستانه‌ اتحادیه‌ اروپا گفت که بسته‌شدن مرکزهای درمانی سوءتغذیه در اثر کم‌بود بودجه، سبب شده که بسیاری از کودکان نتوانند مراقبت‌های فوری مورد نیاز خود را دریافت کنند. وی در ادامه تاکید کرد: «پیش‌بینی می‌شود نزدیک به سه میلیون و ۷۰۰ هزار کودک به سوءتغذیه‌ی شدید مبتلا شوند که از این میان، چند صد هزار آن از سوءتغذیه‌ی حاد شدید رنج خواهند برد، وضعیتی که زندگی آن‌ها را تهدید می‌کند.» او افزود پیش‌بینی می‌شود که بحران سوءتغذیه در چند ماه آینده در افغانستان وخیم‌تر شود و موردهای بیشتری از اسهال حاد آبکی در میان کودکان ثبت شود. در اعلامیه آمده است: «زمانی که خانواده‌ها به آب باکیفیت و سالم دست‌رسی نداشته باشند، کودکان می‌توانند به این بیماری مبتلا شوند و در نتیجه بحران سوءتغذیه نیز تشدید پیدا کند.» به گفته‌ی او، در صورتی که کودک دچار عوارص صحی باشد، به مرکزهای درمانی تغذیه راجع داده شده و تا زمان بهبودی نظر به نیاز از یک تا سه هفته بستری می‌شوند.

ادامه مطلب


9 ساعت قبل - 92 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد مدعی شده است که در هر دو دقیقه، یک زن در اثر ابتلا به سرطان دهانه‌ی رحم در جهان جان خود را از دست می‌دهد. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۲۶ عقرب) به مناسبت روز جهانی مبارزه با سرطان دهانه‌ی رحم گفته است که دسترسی به خدمات غربال‌گری، واکسیناسیون و درمان، برای پایان‌دادن به این بیماری قابل پیش‌گیری، حیاتی است. سرطان دهانه‌ی رحم،  در اثر عفونت پایدار با ویروس پاپیلومای انسانی ایجاد می‌شود و یکی از انواع سرطان‌های شایع در میان زنان است. همچنین سازمان جهانی صحت در راستای تلاش برای ریشه‌کن‌کردن سرطان دهانه‌ی رحم، ۱۷ نومبر را در ۲۰۲۰ میلادی زیر نام «روز جهانی مبارزه با سرطان دهانه‌ی رحم» نام‌گذاری کرده است. همچنین در افغانستان، محدودیت دسترسی به خدمات تشخیص و درمان و کم‌بود آگاهی در باره‌ی سرطان دهانه‌ی رحم در میان زنان، از چالش‌های جدی سر راه مبارزه با این بیماری گفته می‌شود. بر اساس نگرانی نهادهای بین‌المللی، دسترسی محدود به خدمات صحی در مناطق دوردست افغانستان هم‌چنان یکی از چالش‌های جدی نظام صحی این کشور است. کم‌بود مرکزهای درمانی، نبود تجهیزات و داروهای کافی، کم‌بود کارکنان صحی و فاصله‌ی طولانی تا نزدیک‌ترین مرکز درمانی، دست‌رسی هزاران خانواده به خدمات صحی را دشوار ساخته است.

ادامه مطلب


10 ساعت قبل - 87 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از هر سه زن و دختر در جهان، یک تن خشونت را تجربه می‌کند. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۲۶ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که حدود ۸۴۰ میلیون زن و دختر در جهان خشونت مبتنی بر جنسیت را تجربه کردند. سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که بیشتر بازماندگان خشونت فیزیکی یا جنسی هرگز برای دریافت کمک اقدام نمی‌کنند و تنها شمار اندکی از آنان به پولیس مراجعه می‌کنند. در ادامه آمده است که میزان درخواست کمک از سوی زنان و دختران در بسیاری از کشورها رو به کاهش است و ترس از پیامدهای افشای خشونت، یکی از عوامل اصلی سکوت آنان به‌شمار می‌رود. بخش زنان سازمان ملل در ادامه افزوده است: «زنانی که خشونت را گزارش می‌دهند، ممکن است خانه، فرزندان و درآمد خود را از دست بدهند یا از سوی خانواده و جامعه طرد شوند.» این سازمان تصریح کرد که برخی زنان پس از افشای خشونت با تهدید عاملان آن روبرو می‌شوند و حتا شماری از آنان به‌دلیل درخواست کمک از سوی عاملان خشونت به قتل می‌رسند. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


12 ساعت قبل - 82 بازدید

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد مدعی است که تنها ۱۶ درصد زنان در افغانستان در تصمیم‌گیری‌های مربوط به کمک‌های بشردوستانه مشارکت داشته‌اند. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این رقم در میان مردان ۲۴ درصد است. این سازمان در گزارش مشترک با گروه کاری پاسخ‌گویی و شمول‌پذیری افغانستان و سازمان پژوهشی ساموئل هال گفت که محدودیت رفت‌وآمد، نیاز به همراهی مردان و کمبود کارمندان زن در نهادهای امدادرسان، از موانع دسترسی زنان به کمک‌ها و سازوکارهای ارائه بازخورد است. در گزارش آمده است که زنان ۳۵ درصد بازخوردهای ثبت‌شده از جوامع آسیب‌دیده را تشکیل می‌دهند؛ با این حال، میزان بازتاب صدای آنان در مناطق مختلف یکسان نیست. این گزارش که بر پایه دو نظرسنجی با مشارکت بیش از ۱۸ هزار نفر تهیه شده است، نشان می‌دهد که زنان در کنار نیازهای فوری مانند کمک‌های نقدی، صحی و غذایی، آموزش، آموزش‌های مسلکی و ابتکارهای تحت رهبری زنان را نیز از اولویت‌های درازمدت خود می‌دانند. نهادها خواستار افزایش مشارکت زنان در تصمیم‌گیری‌های بشردوستانه، توجه به اولویت‌های آنان در برنامه‌ریزی‌ها و اطلاع‌رسانی درباره اقدام‌های انجام‌شده در پاسخ به بازخوردهای‌شان شدند. بر بنیاد گزارش نهاد‌های بین‌المللی، از پنج سال به این طرف، محدودیت‌ها بر زندگی اجتماعی و حضور زنان در بخش‌های مختلف افزایش یافته و دسترسی آنان به فرصت‌های آموزشی، کاری و خدمات اساسی با چالش‌های بیشتری مواجه شده است.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 95 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که نیمی از کودکان افغانستان با فقر شدید غذایی مواجه هستند و به مواد غذایی متنوع و مغذی دسترسی ندارند. این نهاد امروز (دوشنبه، ۲۵ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که درمان سوءتغذیه جان کودکان را نجات می‌دهد، اما پیش‌گیری از آن نیز به همان اندازه اهمیت دارد. این سازمان در یک مقاله مشترک با ریچارد لیندسی، نماینده ویژه بریتانیا، به بررسی چگونگی حمایت بریتانیا از بهبود وضعیت تغذیه کودکان خردسال در افغانستان پرداخته است. براساس این مقاله، تنها در سال ۲۰۲۶ میلادی، حدود ۳.۷ میلیون کودک در افغانستان به سوءتغذیه حاد مبتلا شده‌اند. یونیسف در ادامه هشدار داده است که کودکان خردسال بیش از دیگران در معرض خطر قرار دارند به‌گونه‌ای که حدود ۸۰ درصد کودکانی که از لاغری رنج می‌برند، زیر دو سال سن دارند. این نهاد تاکید کرده است که درمان کودکان مبتلا به سوءتغذیه، هرچند ضروری و نجات‌بخش است، اما برای مقابله با این بحران کافی نیست و باید اقدامات پیشگیرانه نیز پیش از بروز سوءتغذیه روی دست گرفته شود.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 94 بازدید

صبح هنوز به‌درستی از راه نرسیده است. کوچه‌ها و خیابان‌های کابل یکی پس از دیگری شلوغ می‌شوند و مردم برای رسیدن به محل کار و انجام مسئولیت‌های روزمره‌شان با عجله از کنار یکدیگر می‌گذرند؛ اما در میان این رفت‌وآمدها، کودکی دوازده‌ساله با کیسه‌ای بزرگ بر شانه‌های کوچک خود، میان زباله‌ها به دنبال چیزی می‌گردد که بتواند آن را بفروشد و از این راه، سهمی در تأمین نان خانواده‌اش داشته باشد. نامش محمد هارون است؛ کودکی که باید این ساعت‌های صبح را در صنف درس سپری کند، اما فقر مسیر زندگی‌اش را به سوی کارهای شاقه و زباله‌گردی تغییر داده است. محمد هارون دوازده سال دارد و در کابل زندگی می‌کند. او چهار خواهر و سه برادر دارد و یکی از فرزندان خانواده‌ای است که با مشکلات شدید اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کند. پدرش در شهرداری کار می‌کند و با درآمدی که از این راه به دست می‌آورد، می‌کوشد نیازهای ابتدایی خانواده را تأمین کند؛ اما با توجه به شمار اعضای خانواده، هزینه‌های زندگی و افزایش کرایه‌ی خانه، درآمد او برای گذراندن زندگی کافی نیست. مادر محمد هارون نیز برای کمک به اقتصاد خانواده، پشم پاک می‌کند. او ساعت‌های زیادی را صرف این کار می‌کند تا بتواند بخشی از هزینه‌های خانه را تأمین کند؛ با این حال، تلاش‌های پدر و مادرش هنوز نتوانسته است خانواده را از فشارهای اقتصادی نجات دهد. کرایه‌ی خانه، تهیه‌ی مواد غذایی، لباس و دیگر نیازهای هفت فرزند، مسئولیت‌هایی هستند که هر روز سنگینی آن‌ها بر دوش این خانواده احساس می‌شود. در چنین شرایطی، محمد هارون نیز ناگزیر شده است بخشی از بار سنگین زندگی خانواده را بر دوش بگیرد. او که باید مانند دیگر کودکان هم‌سن‌وسالش صبح‌ها با کتاب و کتابچه راهی مکتب می‌شد، به دلیل فقر و ناتوانی خانواده در تأمین هزینه‌های زندگی، از ادامه‌ی آموزش بازمانده است. ترک مکتب برای او یک انتخاب ساده نبوده، بلکه نتیجه‌ی شرایط دشواری است که فرصت درس خواندن و تجربه‌ی یک دوران معمولی کودکی را از او گرفته است. این کودک اکنون به‌جای نشستن پشت میز مکتب، در کوچه‌ها و خیابان‌های کابل به دنبال زباله‌های قابل فروش می‌گردد. او میان توده‌های زباله، پلاستیک، کاغذ و وسایل دورریخته‌شده را جمع‌آوری می‌کند تا از فروش آن‌ها پول اندکی به دست بیاورد. گاهی نیز ناچار به انجام کارهای شاقه می‌شود؛ کارهایی که حتی برای یک فرد بزرگ‌سال دشوار است، چه رسد به کودکی که هنوز در سن رشد و آموزش قرار دارد. برای محمد هارون، هر روز با امید یافتن مقداری زباله‌ی قابل فروش آغاز می‌شود. او می‌داند پولی که از این راه به دست می‌آورد، شاید چندان زیاد نباشد، اما می‌تواند بخشی از نیازهای خانواده‌اش را برطرف کند. همین امید کوچک سبب می‌شود خستگی، آلودگی و دشواری‌های کار را تحمل کند و به جمع‌آوری زباله ادامه دهد. در دوازده‌سالگی، بسیاری از کودکان سرگرم بازی، یادگیری و ساختن رؤیاهای آینده‌ی خود هستند. آن‌ها صبح‌ها با شوق راهی مکتب می‌شوند، پس از پایان درس به خانه برمی‌گردند و در کنار دوستان‌شان لحظه‌هایی از شادی و کودکی را تجربه می‌کنند؛ اما روزهای محمد هارون با نگرانی‌های بزرگ‌تری سپری می‌شود. او به‌جای فکر کردن به درس‌های مکتب و آینده‌ی تحصیلی‌اش، ناچار است به این بیندیشد که چگونه می‌تواند پولی به دست بیاورد تا در تأمین نیازهای خانواده سهم داشته باشد. مسئولیتی که باید بر دوش بزرگ‌سالان باشد، اکنون بخشی از زندگی روزمره‌ی او شده است. با این همه، پشت این چهره‌ی خسته و کارهای دشوار، کودکی قرار دارد که هنوز در آغاز مسیر زندگی است و حق دارد از فرصت‌های آموزشی، امنیت و آرامش برخوردار باشد. او نه به دلیل بی‌علاقگی به آموزش، بلکه در نتیجه‌ی مشکلات اقتصادی خانواده از مکتب دور مانده است. فقر برای محمد هارون تنها به معنای نداشتن پول و امکانات نیست؛ بلکه عاملی است که فرصت یادگیری، بازی و تجربه‌ی شیرین کودکی را نیز از او گرفته است. او در سنی که باید الفبا بیاموزد، با دشواری‌های خیابان و سختی تأمین معاش آشنا شده است. پدر و مادر محمد هارون نیز در موقعیت دشواری قرار دارند. پدر با کار در شهرداری و مادر با پاک کردن پشم تلاش می‌کنند فرزندان‌شان گرسنه نمانند و سقفی بالای سرشان داشته باشند؛ اما هنگامی که درآمد یک خانواده برای پرداخت کرایه‌ی خانه و تأمین نیازهای هفت فرزند کافی نباشد، فشارهای اقتصادی می‌تواند حتی فرصت آموزش کودکان را نیز تحت تأثیر قرار دهد. در چنین وضعیتی، خانواده‌ها گاهی ناخواسته با شرایطی روبه‌رو می‌شوند که فرزندان‌شان به‌جای ادامه‌ی تحصیل، برای کمک به تأمین هزینه‌های زندگی وارد بازار کار شوند. داستان محمد هارون تنها روایت یک کودک زباله‌گرد در کابل نیست؛ بلکه بازتاب وضعیت کودکانی است که در سایه‌ی فقر، از مکتب و فرصت‌های آموزشی محروم می‌شوند و پیش از آن‌که دوران کودکی‌شان به پایان برسد، با مسئولیت‌های سنگین زندگی روبه‌رو می‌شوند. کودکانی که به‌جای قلم، ابزار کار به دست می‌گیرند و به‌جای آموختن الفبا، تلاش می‌کنند از میان زباله‌ها راهی برای کمک به خانواده‌های‌شان پیدا کنند. این وضعیت نشان می‌دهد که فقر چگونه می‌تواند مسیر زندگی یک کودک را تغییر دهد و فرصت‌هایی را از او بگیرد که شاید بازگشت به آن‌ها سال‌ها زمان ببرد. محمد هارون هنوز دوازده سال دارد؛ سنی که باید آغاز شکل‌گیری آرزوهای بزرگ، کشف توانایی‌ها و ساختن آینده باشد، نه زمانی برای تحمل دشواری‌های کار در خیابان‌ها. او نیز مانند هزاران کودک دیگر حق دارد به مکتب بازگردد، درس بخواند، بازی کند و برای آینده‌اش تصمیم بگیرد. کودکی نباید به بهای تأمین نان خانواده قربانی شود و هیچ کودکی نباید به دلیل فقر مجبور شود کتاب و کتابچه‌اش را کنار بگذارد و برای زنده ماندن، زباله جمع‌آوری کند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 روز قبل - 105 بازدید

رباب فاطمه، نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد برای افغانستان به ولایت قندهاز سفر کرده و بر دسترسی دوامدار زنان به خدمات پیشگیری، درمان و بازتوانی فیستولای ولادی تاکید کرده است. سازمان صحی جهان امروز (دوشنبه، ۲۵ عقرب) گفته است که فاطمه در این سفر از بخش ترمیم فیستول در شفاخانه حوزه‌ای میرویس بازدید کرده است. این بخش با پشتیبانی سازمان صحی جهان به زنان مبتلا به فیستول خدمات درمانی ارایه می‌کند. فاطمه همچنان با بیمارانی که تحت درمان قرار دارند و کارمندان صحی زن که خدمات تخصصی را ارایه می‌کنند، دیدار و گفتگو کرده است. این سازمان گفته است که زنان مبتلا به این عارضه اغلب سال‌ها با درد، بدنامی و انزوای اجتماعی روبرو می‌شوند. فیستولای ولادی از عوارض جدی زایمان است که می‌تواند مشکلات درازمدت صحی، روانی و اجتماعی برای زنان ایجاد کند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 110 بازدید

عبدالحکیم شرعی، وزیر عدلیه‌ حکومت سرپرست در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که «قوانین وضعی» غیرشرعی و خلاف دین اسلام است. شرعی این اظهارات را امروز (دوشنبه، ۲۵ عقرب) در نشستی در مورد تأثیر فرامین هبت‌الله آخوندزاده، رهبر حکومت فعلی در دانشگاه کابل مطرح کرده و گفته است که قانون اساسی حکومت «قرآن کریم» است. وی تاکید کرد که قوانین حکومت فعلی برگرفته از «شریعت اسلامی» است. او افزوده است: «استحکام نظام از طریق قانون تأمین می‌شود و اگر قانون نباشد، نظام نیز وجود نخواهد داشت.» این در حالی است که حکومت فعلی پس از تسلط دوباره بر افغانستان قانون اساسی مصوب سال ۱۳۸۳ خورشیدی و سایر قوانین تصویب‌شده توسط نظام جمهوری را لغو کردند. حکومت فعلی در این مدت قوانین متعددی را تهیه و نافذ اعلام کرده‌ است که عمدتا براساس فرامین هبت‌الله آخوندزاده و براساس برداشت او از شریعت اسلامی، تدوین شده است.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 103 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد می‌گوید زنان و دختران در افغانستان با موانع گسترده در زمینه آموزش، اشتغال و مشارکت در جامعه روبرو هستند. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که کارهای مراقبتی بدون دستمزد، از جمله مراقبت از کودکان، سالمندان و اعضای خانواده، فشار بیشتری بر زنان و دختران وارد می‌کند و بار مسوولیت آنان را افزایش می‌دهد. سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که برای ایجاد جوامع نیرومندتر و مقاوم‌تر، باید به مسوولیت‌های مراقبتی ارزش داده شود و از افرادی که این مسوولیت‌ها را بر عهده دارند، حمایت شود. در حالی سازمان ملل متحد از وضعیت زنان و دختران افغانستان انتقاد می‌کند که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب