نویسنده: رسانه‌ای گوهر شاد

1 ساعت قبل - 37 بازدید

سیما باهوس، مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حضور زنان و دختران در محور روند صلح‌سازی، به دوام بیشتر توافق‌نامه‌های صلح و تقویت تاب‌آوری جوامع کمک می‌کند. خانم باهوس امروز (سه‌شنبه، ۵ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که رهبری زنان و امنیت آنان، هر دو برای تامین امنیت ملی و بین‌المللی ضروری‌ هستند. او در بخشی از پیامش بر سرمایه‌گذاری در بخش زنان، صلح و امنیت تاکید کرد. وی افزوده است که این سرمایه‌گذاری برای تامین امنیت مردم و حفاظت از حقوق آنان ضروری است. این سخنان در حالی مطرح می‌شود که نایارادزایی گومبونزواندا، معاون مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل متحد، نیز از ادامه محرومیت دختران افغانستان از آموزش ابراز نگرانی کرده است. او هشدار داده است که افغانستان با شدیدترین بحران حقوق زنان در جهان روبرو است. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


4 ساعت قبل - 59 بازدید

وزارت امر به معروف و نهی از منکر حکومت سرپرست در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از این پس استفاده از «پتاقی» و مواد مشابه در مراسم‌های عروسی، جشن‌ها و سایر گردهمایی‌های مشابه، «به‌طور مطلق» ممنوع است. این وزارت امروز (سه‌شنبه، ۵ عقرب) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که مراسم شادی باید مطابق با رهنمودهای اسلامی و اصول شریعت برگزار شود، نه این‌که در اثر رفتارهای آزاردهنده، باعث ترس و ناراحتی کودکان، زنان، سالمندان، بیماران و سایر شهروندان گردد. وزارت امر به معروف به واردکنندگان، تولیدکنندگان، فروشندگان و استفاده‌کنندگان «پتاقی» هشدار داده است که اگر از این دستور تخلف کنند، با آنان «برخورد شرعی و قانونی» می‌شود. این وزارت در مورد ممنوعیت استفاده از «پتاقی» از شهروندان خواسته است که در اجرای این ممنوعیت همکاری کنند. پیش از این وزارت داخله‌ی حکومت فعلی استفاده از «پتاقی» را پس ساعت نُه شب در برخی شهرهای کشور ممنوع کرده بود. بااین‌حال، استفاده از این مواد همچنان در شهر کابل و برخی شهرهای دیگر کشور ادامه دارد و باعث برهم زدن آرامش روانی شهروندان می‌شود. قابل ذکر است که مأموران امر به معروف و نهی از منکر از برگزاری مراسم عروسی و جشن‌ها در کشور نظارت می‌کنند و بارها به چنین مراسم‌هایی هجوم برده و شرکت‌کنندگان را به اتهام پخش یا نواختن موسیقی بازداشت کرده‌اند.

ادامه مطلب


5 ساعت قبل - 71 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با حمایت سازمان روتاری، تلاش می‌کند همه کودکان در افغانستان در برابر فلج اطفال واکسن شوند. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که هر کودک حق دارد سالم و به‌دور از خطر ابتلا به فلج اطفال بزرگ شود. یونیسف در ادامه تاکید کرده است که با همکاری سازمان روتاری، تلاش دارد با واکسن پولیو از کودکان در برابر این بیماری محافظت کند. در این در حالی است که افغانستان و پاکستان از معدود کشورهای جهان‌اند که ویروس پولیو هنوز در آن‌ها به‌گونه کامل ریشه‌کن نشده است. سازمان جهانی صحت چند روز پیش در گزارشی از ثبت شش مورد جدید پولیو در افغانستان خبر داد. بر بنیاد این گزارش، از آغاز سال ۲۰۲۶ میلادی تاکنون، ۴۲ مورد ابتلا به این ویروس در کشور ثبت شده است. قابل ذکر است که فلج کودکان یک بیماری ویروسی و به‌ شدت واگیردار است که بیشتر کودکان را مبتلا می‌کند و می‌تواند سبب فلج دایمی شود. واکسیناسیون مؤثرترین راه پیش‌گیری از این بیماری به‌ شمار می‌رود. از آغاز سال جاری میلادی تا اکنون، ۷۶ نمونه محیطی مثبت ویروس پولیو در افغانستان و ۱۲۹ نمونه محیطی مثبت در پاکستان شناسایی شده است. نمونه‌های محیطی مثبت نشان‌دهنده گردش ویروس در جامعه هستند، حتی اگر همه افراد آلوده دچار بیماری نشوند. همچنین در سال گذشته میلادی در مجموع ۵۲ مورد مثبت پولیو گزارش شده بود که ۲۱ مورد آن مربوط به افغانستان و ۳۱ مورد مربوط به پاکستان بود. سازمان‌های بین‌المللی گزارش دادند که محدودیت‌ها بر اجرای کارزارهای واکسیناسیون یکی از عوامل مهم افزایش خطر شیوع پولیو در افغانستان است.

ادامه مطلب


7 ساعت قبل - 76 بازدید

نایارادزایی گومبونزواندا، معاون مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل هشدار داده است که افغانستان با شدیدترین بحران حقوق زنان در جهان مواجه است. خانم گومبونزواندا این اظهارات در نشستی درباره زنان، صلح و امنیت برگزار شده بود، مطرح کرده و نسبت به محرومیت‌های اعمال ‌شده علیه زنان و دختران در افغانستان ابراز نگرانی کرد. او تاکید کرد: «افغانستان که امروز با شدیدترین بحران حقوق زنان در جهان روبرو است، دختران از آموزشی محروم می‌شوند که می‌تواند زندگی آنان را دگرگون کند.» او همچنین هشدار داد که جنگ‌ها بیش از گذشته برای زنان و دختران «مرگ‌بار» شده‌اند و جهان در برابر افزایش تلفات غیرنظامیان و رنج زنان و دختران نباید بی‌تفاوت بماند. این مقام ملل متحد گفت که سال گذشته بیش از ۳۷ هزار غیرنظامی در درگیری‌های مسلحانه کشته شدند که یک‌چهارم آنان زنان و دختران بودند. به گفته او، بیش از ۷۵۰ میلیون زن و دختر در فاصله ۵۰ کیلومتری مناطق درگیر منازعات فعال زندگی می‌کنند و روزانه دست‌کم ۲۵ زن و دختر کشته می‌شوند. معاون مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل گفت که جنگ دسترسی زنان به خدمات صحی و مراقبت‌های دوران بارداری و زایمان را نیز با خطر جدی روبرو کرده است. او با اشاره به وضعیت غزه گفت که تخریب شفاخانه‌ها و مراکز زایمان و اختلال در دسترسی به نیازمندی‌های اساسی، با کاهش ۴۱ درصدی تولد نوزادان زنده و افزایش ۳۰۰ درصدی سقط جنین همراه بوده است. همچنین خانم گومبونزواندا از افزایش خشونت‌های جنسی مرتبط با منازعات ابراز نگرانی کرد و گفت که سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۵ میلادی، تعداد ۹ هزار و ۷۸۸ مورد از این خشونت‌ها را تایید کرده است. این مقام سازمان ملل خواستار مشارکت زنان در تمامی مذاکرات صلح در جایگاه تصمیم‌گیرندگان و تامین منابع مالی برای سازمان‌های زنان شد. در افغانستان زنان و دختران از حق آموزش، اشتغال، مشارکت در زندگی عمومی و بسیاری از حقوق اساسی خود محروم شده‌اند.

ادامه مطلب


12 ساعت قبل - 61 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که روزانه دست‌کم ۲۵ زن و دختر در درگیری‌های مسلحانه در سراسر جهان کشته می‌شوند. این سازمان با نشر گزارشی درباره زنان، صلح و امنیت گفته است که شمار زنان و دختران کشته ‌شده در درگیری‌های مسلحانه از سال ۲۰۲۱ میلادی دو برابر شده است. در گزارش آمدهد است که در سال گذشته‌ی میلادی بیش از ۳۷ هزار غیرنظامی در درگیری‌ها کشته شدند. زنان و دختران یک‌چهارم قربانیان این رویدادها را تشکیل می‌دادند. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرد که اکنون حدود ۷۵۰ میلیون زن و دختر در فاصله ۵۰ کیلومتری مناطق درگیر جنگ زندگی می‌کنند. این رقم در مقایسه با سال ۲۰۲۴ میلادی، ۴۰ میلیون نفر افزایش یافته است. همچنین سیما باهوس، مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل متحد، گفته است که اکنون شمار بیشتری از زنان و دختران نسبت به هر زمان دیگری در چند دهه گذشته در دام جنگ گرفتار شدند. سازمان ملل نوشته است برای زنان و دخترانی که در دام جنگ گرفتار شده‌اند، تهدیدها تنها به بمباران محدود نمی‌شود. موارد خشونت جنسی مرتبط با درگیری‌ها بین سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ تقریباً چهار برابر افزایش یافته است. همچنین در بخشی از گزارش آمده است که جنگ زنان را بیشتر به فقر سوق می‌دهد و بار کارهای مراقبتی بدون دستمزد را بر دوش آنان سنگین‌تر می‌کند. به گفته‌ی سازمان ملل، حدود ۱۷۰ میلیون زن و دختر همزمان در مناطق درگیر جنگ و فقر شدید زندگی می‌کنند. این شمار نزدیک به ۴۰ درصد از مجموع زنان و دخترانی را تشکیل می‌دهد که در سراسر جهان در فقر شدید به‌سر می‌برند. ملل متحد نوشته در کشورهای آسیب‌دیده از درگیری، زنان و دختران پنج برابر بیشتر از مردان و پسران وقت خود را صرف کارهای خانگی و مراقبتی بدون دستمزد می‌کنند. سازمان ملل متحد خواستار رعایت قوانین بین‌المللی و پایان دادن به مصونیت از مجازات شده است.

ادامه مطلب


21 ساعت قبل - 92 بازدید

دوازده سال پیش، زمانی که به خانه‌ی شوهر رفت، شاید تصور می‌کرد زندگی تازه‌ای را آغاز کرده است؛ زندگی‌ای که در آن می‌توانست در کنار همسرش روزهای آرامی بسازد، فرزندانش را بزرگ کند و مانند هر زن دیگری برای آینده‌ی خانواده‌اش امید داشته باشد. اما سال‌ها گذشت و آنچه برای این زن حدوداً سی‌ساله باقی ماند، نه آرامش و امنیت، بلکه خشونتی بود که به گفته‌ی او، از همان آغاز زندگی مشترک از سوی شوهر و مادرشوهرش تجربه می‌کرد. او در خانه‌ای زندگی می‌کرد که باید پناهگاهش می‌بود، اما به‌تدریج به مکانی تبدیل شد که تحمل روزهایش برایش دشوارتر می‌شد. خانواده‌ی پدری‌اش نیز حمایت چندانی از او نمی‌کردند و همین وضعیت، راه رهایی از شرایط دشوار را برایش محدودتر ساخته بود. دوازده سال زمان کوتاهی نیست. در این مدت، یک دختر می‌تواند بزرگ شود، به جوانی برسد و صاحب فرزند شود؛ اما برای این زن، سال‌های زندگی مشترک با رنج‌هایی همراه بود که سرانجام او را به نقطه‌ای رساند که دیگر توان تحمل شرایطش را نداشت. او مادر دو دختر و یک پسر است؛ سه کودکی که در جریان این سال‌ها بخش مهمی از زندگی‌اش شدند و اکنون سرنوشت‌شان با وضعیت مادرشان گره خورده است. با وجود مسئولیت مادری، فشارهای زندگی و خشونتی که تجربه می‌کرد، ظاهراً نتوانسته بود راهی مطمئن برای رهایی از این وضعیت پیدا کند. وقتی زنی در زندگی مشترک با خشونت روبه‌رو می‌شود، همیشه این امکان را ندارد که به‌سادگی خانه را ترک کند و زندگی مستقلی برای خود بسازد. مسئولیت فرزندان، وابستگی اقتصادی، نگرانی از آینده و نبود حمایت خانوادگی می‌توانند تصمیم‌گیری را برای او دشوار کنند. گاهی زن به امید تغییر رفتار همسرش به زندگی ادامه می‌دهد؛ گاهی برای جلوگیری از فروپاشی خانواده سکوت می‌کند و گاهی نیز از ترس این‌که پس از بازگشت به خانه‌ی پدر با سرزنش یا بی‌مهری روبه‌رو شود، دردهایش را پنهان نگه می‌دارد. درباره‌ی تمام جزئیات زندگی این زن اطلاعاتی در دست نیست، اما آنچه از وضعیت او روشن است، این است که طی سال‌های طولانی با خشونت خانوادگی مواجه بوده و از حمایت کافی خانواده‌ی پدری‌اش نیز برخوردار نبوده است. برای او، خانه‌ی پدر نیز نتوانسته بود به پناهگاهی مطمئن تبدیل شود. در شرایطی که زنی از سوی شوهر و مادرشوهرش خشونت را تجربه می‌کند، حمایت خانواده‌ی خودش می‌تواند نقشی اساسی در حفاظت از او داشته باشد. شنیدن حرف‌هایش، جدی گرفتن شکایت‌هایش و فراهم کردن زمینه‌ی زندگی امن می‌تواند به او کمک کند تا پیش از آن‌که شرایط به مرحله‌ای خطرناک برسد، راه دیگری برای ادامه‌ی زندگی پیدا کند. اما وقتی زنی احساس کند که در خانه‌ی شوهر آرامش ندارد و در خانه‌ی پدر نیز کسی نیست که به‌طور جدی از او حمایت کند، ممکن است خود را میان دو راه دشوار گرفتار ببیند: ماندن در محیطی آزاردهنده یا رفتن به جایی که نمی‌داند آیا پذیرفته خواهد شد یا نه. حدود ده روز پیش، فشارهای زندگی این زن به مرحله‌ای خطرناک رسید. او که سال‌ها با خشونت خانوادگی روبه‌رو بوده است، تصمیم گرفت با نوشیدن تیزاب به زندگی خود پایان دهد. این اقدام نشان‌دهنده‌ی بحرانی جدی در وضعیت او بود؛ لحظه‌ای که به نظر می‌رسید رنج‌های انباشته‌شده، او را به جایی رسانده‌اند که دیگر راهی برای رهایی نمی‌دید. او تیزاب نوشید، اما جانش را از دست نداد. زنده ماند، هرچند پیامدهای این اقدام بسیار سنگین بود و اکنون در یکی از شفاخانه‌های دولتی کابل بستری است. بر اساس اطلاعات ارائه‌شده، تیزاب به بخش‌های مهم بدن او آسیب رسانده و لب‌ها و معده‌اش به‌شدت صدمه دیده‌اند. وضعیت او چنان دشوار است که ادامه‌ی درمان و مراقبت‌های پزشکی برایش اهمیت حیاتی دارد. آنچه در این میان دردناک است، این است که زنی که سال‌ها در جست‌وجوی آرامش بوده، اکنون برای زنده ماندن و بهبود آسیب‌هایش به مراقبت‌های درمانی نیاز دارد. اقدامی که در اوج ناامیدی انجام داده بود، به‌جای پایان دادن به رنج‌هایش، او را با آسیب‌های شدید جسمی روبه‌رو کرده است. در چنین شرایطی، نباید رنج این زن را تنها به اقدامی که حدود ده روز پیش انجام داده است، محدود کرد. پرسش مهم‌تر این است که چه شرایطی در زندگی او وجود داشت که به چنین نقطه‌ای رسید؟ چرا خشونتی که به گفته‌ی او از سال‌های نخست ازدواج ادامه داشته، نتوانسته بود به‌موقع متوقف شود؟ چرا او احساس می‌کرد که از سوی خانواده‌ی پدری‌اش نیز حمایت کافی ندارد؟ پاسخ به این پرسش‌ها به بررسی دقیق وضعیت زندگی او نیاز دارد، اما همین اطلاعات نشان می‌دهد که خشونت خانوادگی را نمی‌توان موضوعی ساده یا اختلافی عادی میان اعضای خانواده دانست. خشونت در زندگی مشترک ممکن است شکل‌های گوناگونی داشته باشد؛ از تحقیر و تهدید گرفته تا آزار جسمی و محدود کردن آزادی فرد. تداوم چنین شرایطی می‌تواند سلامت روانی و احساس امنیت زن را به‌شدت تحت تأثیر قرار دهد. وقتی این وضعیت سال‌ها ادامه پیدا کند و فرد راهی برای دریافت کمک نداشته باشد، فشارها ممکن است به‌تدریج انباشته شوند و احساس درماندگی را در او افزایش دهند. به همین دلیل، رسیدگی به خشونت خانوادگی نباید تا زمانی به تعویق بیفتد که قربانی با آسیب جدی جسمی یا بحرانی روانی روبه‌رو شود. شنیدن صدای قربانیان، جدی گرفتن نشانه‌های خشونت و فراهم کردن راه‌های دسترسی به حمایت می‌تواند در جلوگیری از پیامدهای جبران‌ناپذیر نقش مهمی داشته باشد. اکنون این زن در شفاخانه بستری است و به درمان، مراقبت و حمایت نیاز دارد. آسیب‌های ناشی از نوشیدن تیزاب ممکن است به درمان تخصصی و طولانی‌مدت نیاز داشته باشند و پیامدهای آن‌ها می‌توانند زندگی روزمره‌ی او را برای مدت زیادی تحت تأثیر قرار دهند. در کنار درمان جسمی، رسیدگی به وضعیت روانی او نیز اهمیت دارد؛ زیرا او پس از سال‌ها تجربه‌ی خشونت و اقدامی که جانش را به خطر انداخته است، به حمایت حرفه‌ای و محیطی امن نیازمند است. تأمین امنیت او باید بخشی جدایی‌ناپذیر از روند کمک‌رسانی باشد تا پس از درمان دوباره در معرض همان شرایط آزاردهنده قرار نگیرد. سه فرزند این زن نیز در این میان نباید فراموش شوند. دو دختر و یک پسر او اکنون با بستری بودن مادرشان روبه‌رو هستند؛ مادری که سال‌ها بخشی از زندگی روزمره‌ی آن‌ها بوده است. کودکان در چنین شرایطی ممکن است با ترس، سردرگمی و نگرانی درباره‌ی آینده مواجه شوند. آنان نیز به مراقبت و حمایت نیاز دارند تا از پیامدهای این رویداد آسیب کمتری ببینند. کمک به مادر و حمایت از فرزندانش باید هم‌زمان مورد توجه قرار گیرد؛ زیرا سلامت و امنیت کودکان نیز به شرایط خانوادگی و وضعیت مراقبت از آنان وابسته است. این رویداد همچنین یادآور اهمیت حمایت خانواده‌ها از زنانی است که خشونت را تجربه می‌کنند. زنی که به دلیل آزار از خانه‌ی شوهر بیرون می‌آید، نباید با سرزنش، تحقیر یا بی‌توجهی روبه‌رو شود. او بیش از هر چیز به شنیده شدن، امنیت و فرصتی برای تصمیم‌گیری درباره‌ی آینده‌ی خود نیاز دارد. حمایت خانواده‌ی پدری، دسترسی به خدمات اجتماعی و روانی و پیگیری قانونی خشونت می‌توانند در جلوگیری از تکرار چنین رویدادهایی نقش مهمی داشته باشند. حمایت واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که زن در لحظه‌های دشوار تنها گذاشته نشود و برای یافتن راهی امن، فرصت و امکانات لازم را در اختیار داشته باشد. او اکنون زنده است، اما زنده ماندنش به معنای پایان رنج‌هایش نیست. زخم‌های جسمی او نیازمند درمان‌اند و سال‌های خشونت نیز نباید نادیده گرفته شوند. آنچه این زن به آن نیاز دارد، تنها بهبود جسمی نیست؛ او باید بتواند در محیطی امن زندگی کند، از حمایت برخوردار باشد و بدون ترس برای آینده‌ی خود و فرزندانش تصمیم بگیرد. بهبود وضعیت او زمانی امکان‌پذیرتر خواهد بود که در کنار مراقبت‌های پزشکی، عوامل خشونت نیز جدی گرفته شوند و برای حفاظت از او در برابر آسیب‌های بیشتر اقدام شود. دوازده سال پس از آغاز زندگی مشترکش، این زن اکنون بر بستر شفاخانه‌ای در کابل افتاده است؛ مادری که روزگاری برای ساختن زندگی تلاش می‌کرد، اما پس از سال‌ها تجربه‌ی خشونت، به مرحله‌ای از ناامیدی رسید که جان خود را در معرض خطر قرار داد. او از مرگ نجات یافته است، اما پرسش‌های بسیاری درباره‌ی امنیت، آینده و حمایت از او و فرزندانش همچنان باقی مانده‌اند. پاسخ به این پرسش‌ها تنها به بررسی گذشته‌ی او محدود نمی‌شود، بلکه به این بستگی دارد که اکنون چه کسانی برای درمان، امنیت و بازگشت امید به زندگی او و فرزندانش گام برمی‌دارند.

ادامه مطلب


22 ساعت قبل - 81 بازدید

برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با حمایت مالی کوریای جنوبی، مرحله دوم برنامه احیای اقتصادی افغانستان را آغاز می‌کند. سازمان ملل متحد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این برنامه با هدف تقویت روند بازسازی و بهبود وضعیت اقتصادی، در ولایت‌های کابل، پکتیا، غزنی، ننگرهار و کنر اجرا خواهد شد. برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که ایجاد فرصت‌های معیشتی، توسعه زیربناهای اجتماعی، احیای اقتصادی و تقویت توانایی جوامع برای مقابله با بحران‌ها، از محورهای اصلی این برنامه است. در اعلامیه آمده است که این مرحله با تکیه بر دستاوردهای قبلی، تلاش‌ها برای حمایت از روند احیای اقتصادی در افغانستان را گسترش می‌دهد. این برنامه در حالی اجرا می‌شود که افغانستان با چالش‌های اقتصادی و کمبود فرصت‌های شغلی روبرو است. سازمان‌های بین‌المللی با حمایت کشورهای کمک‌کننده، برای تقویت معیشت خانواده‌ها و بهبود وضعیت اقتصادی در کشور برنامه‌هایی را اجرا می‌کنند.

ادامه مطلب


23 ساعت قبل - 81 بازدید

منابع محلی از ولایت قندهار می‌گویند که یک مرد در ولسوالی اسپین‌بولدک این ولایت ابتدا همسرش را با شلیک گلوله کشته و سپس با شلیک گلوله به خودش، خودکشی کرده است. دست‌کم دو منبع گفتند که این رویداد امروز (دوشنبه، ۴ عقرب) در منطقه‌ی منار چوک از مربوطات ولسوالی اسپین‌بولدک رخ داده است. منبع تاکید کرد که مرد کشته‌ شده اورنگ نام داشت، ۳۰ ساله بود. به گفته‌ی منبع اورنگ اصالتاً باشنده‌ی ولایت سرپل بود؛ اما مدت زیادی می‌شد که در قندهار زندگی می‌کرد. تاکنون علت اصلی این رویداد روشن نیست و جزئیات بیشتری نیز در این باره منتشر نشده است. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان از ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 87 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با حمایت دولت و مردم جاپان، واکسن و خدمات اساسی صحی برای کودکان در سراسر افغانستان فراهم می‌کند. این سازمان امروز (دوشنبه، ۴ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این همکاری با هدف بهبود دسترسی کودکان به خدمات صحی و پیش‌گیری از بیماری فلج کودکان انجام می‌شود. یونیسف با قدردانی از همکاری درازمدت جاپان تاکید کرده است که هر کودک سزاوار آینده‌ای عاری از بیماری فلج کودکان است. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل بر ادامه تلاش‌ها برای دست‌رسی کودکان به واکسین و خدمات صحی تاکید کرده است. این سازمان افزوده است که پیش‌بینی می‌شود که بیش از ۲۱ میلیون تن در سراسر افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز داشته باشند. در اعلامیه آمده است که بسیاری از خانواده‌ها با محدودیت دسترسی به خدمات صحی اولیه روبرو هستند. یونیسف تاکید کرده که دولت و مردم جاپان سال‌هاست که با حمایت از کودکان افغانستان، در کنار آنان ایستاده‌اند. افغانستان یکی از معدود کشورهایی است که هنوز هم بیماری‌های قابل پیش‌گیری با واکسن‌ از شهروندان آن قربانی می‌گیرد. افغانستان و پاکستان تنها کشورهایی استند که بیماری فلج کودکان، هنوز به گونه‌ی کامل در آن‌ها ریشه‌کن نشده است.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 96 بازدید

مسوولان محلی از ولایت ننگرهار می‌گویند که یک کودک ۱۲ ساله این ولایت هنگام بازی، براثر انفجار یک مرمی قدیمی جان باخته است. دفتر رسانه‌های والی ننگرهار اعلام کرد که این رویداد عصر روز گذشته (یک‌شنبه، ۳ عقرب) در منطقه‌ی «گندمک» از مربوطات ولسوالی شیرزاد رخ داده است. در اعلامیه آمده است که کودک قربانی رویداد «همت» نام داشت و با یک مرمی قدیمی بازی می‌کرد که ناگهان منفجر شد. این رویداد در حالی رخ می‌دهد که پیشتر حادثه‌ی مشابهی در ولسوالی شینوار ننگرهار نیز به وقوع پیوسته بود؛ جایی که انفجار مهمات قدیمی جان چهار کودک را گرفت. براساس آمار اداره‌ی هماهنگی امور ماین‌پاکی افغانستان، سال گذشته در مجموع ۴۶۷ نفر در ۲۱۷ رویداد ناشی از انفجار ماین‌ها و مواد منفجرنشده کشته یا زخمی شدند. همچنین از این میان، ۹۲ نفر جان باختند و ۳۷۵ نفر دیگر زخمی شدند. همچنین ۳۰۹ کودک در میان قربانیان بودند که حدود ۶۶ درصد مجموع قربانیان را تشکیل می‌دهند.

ادامه مطلب