برچسب: آموزش و اشتغال

1 هفته قبل - 80 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که برابری حقوق زنان به معنای کم‌ترشدن حقوق مردان نیست. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که حقوق مانند پیتزا نیست که اگر سهم کسی بیشتر شد، سهم دیگری کم‌تر شود. بخش زنان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که همه افراد شایسته‌ی برخورداری از حقوق برابر هستند. این در حالی است که زنان در افغانستان در نزدیک به پنج سال گذشته، در دسترسی به حقوق اساسی خود با محدودیت‌های شدیدی روبرو هستند. دختران و زنان در افغانستان، در دسترسی به حق آموزش، کار و آزادی رفت‌وآمد و حق انتخاب، عملاً با محدودیت روبرو هستند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 73 بازدید

نهمین نشست سازمان همکاری اسلامی درباره توانمندسازی زنان که به مدت دو روز در پاکستان برگزار شد، بدون حضور هیچ نماینده‌ای از افغانستان پایان یافت. در این نشست، سازمان همکاری اسلامی بر مشارکت زنان در عرصه‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و آموزشی تاکید کرد و خواستار اجرای عملی تعهدات کشورهای عضو در زمینه توانمندسازی زنان شد. طارق علی بخیت، معاون دبیرکل سازمان همکاری اسلامی، گفت: «مسوولیت ما تنها به تصویب این قطعنامه محدود نمی‌شود، بلکه باید از طریق همکاری مستمر، تأمین منابع کافی و تعهد سیاسی پایدار، اجرای مؤثر آن را تضمین کنیم.» این نشست دو روزه از سوی سازمان همکاری اسلامی و وزارت حقوق بشر پاکستان برگزار شد. گسترش فرصت‌های آموزشی، تقویت ظرفیت‌ها و توانمندسازی زنان از محورهای اصلی گفتگوها بود. اعظم نذیر تار، وزیر قانون و حقوق بشر پاکستان، گفت کشورهایی که زنان را از روند ملت‌سازی و توسعه کنار می‌گذارند، نمی‌توانند به پیشرفت دست یابند. او افزود: «میلیون‌ها زن و دختر همچنان با موانعی روبرو هستند که فرصت‌های آنان را محدود و مشارکت کامل‌شان را در توسعه ملی کاهش می‌دهد. وظیفه ما تنها به رسمیت شناختن این واقعیت‌ها نیست، بلکه باید برای تغییر آن اقدام کنیم.» این نشست در حالی برگزار شد که زنان و دختران افغانستان پس از بازگشت حکومت سرپرست به قدرت، از حق آموزش، تحصیل و کار محروم شده‌اند. همچنین هیچ زنی در کابینه یا در میان مقام‌های ارشد دولتی حضور ندارد. شماری از عالمان دین نیز در این نشست بر نقش زنان در جامعه از دیدگاه اسلام تاکید کردند. در این نشست نزدیک به ۱۹۰ نماینده از ۵۷ کشور عضو سازمان همکاری اسلامی حضور داشتند و درباره گسترش دسترسی زنان به آموزش، خدمات بهداشتی، اشتغال، کارآفرینی، خدمات مالی، فناوری، فرصت‌های دیجیتال و تقویت همکاری میان کشورهای عضو گفتگو کردند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 78 بازدید

آنتونیو گوترش، دبیر کل سازمان ملل متحد، رباب فاطمه، دیپلمات بنگله‌دیشی را به‌عنوان رییس جدید یوناما یا هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان و نماینده ویژه خود برای افغانستان تعیین کرد. سازمان ملل متحد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که رباب فاطمه جانشین رزا اوتونبایوا در این سمت خواهد شد. رباب فاطمه بیش از سه دهه تجربه در عرصه‌های دیپلماسی، حقوق بشر، توسعه و صلح‌سازی دارد و پیش از این به‌عنوان معاون دبیر کل سازمان ملل و نماینده عالی این سازمان برای کشورهای کمتر توسعه‌یافته فعالیت می‌کرد. همچنین وی در سال ۲۰۲۰ میلادی، ریاست هیات اجرایی یونیسف را بر عهده داشت و در سال ۲۰۲۲ میلادی به نخستین زنی تبدیل شد که ریاست کمیسیون صلح‌سازی سازمان ملل را بر عهده گرفت. رباب فاطمه از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ میلادی نماینده دایمی بنگله‌دیش در سازمان ملل متحد بود و پیش از آن نیز به‌عنوان سفیر کشورش در جاپان فعالیت کرده است. او در حالی رهبری یوناما را بر عهده می‌گیرد که افغانستان با بحران بشری، مشکلات اقتصادی، بازگشت مهاجران و چالش‌های مرتبط با تعامل با جامعه جهانی روبرو است. همچنین حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 95 بازدید

نصیراحمد فایق، سرپرست نمایندگی دایمی افغانستان در سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که میلیون‌ها شهروند افغانستان به شمول زنان و دختران از حقوق اساسی خود محروم شده و از زندگی عمومی حذف شدند. آقای فایق این اظهارات را به مناسبت هشتادمین سالگرد تصویب منشور ملل متحد مطرح کرده و گفته است که میلیون‌ها شهروند افغانستان از همان حقوقی محروم هستند که منشور برای حفاظت‌ از آن‌ها ایجاد شده است. وی در ادامه تاکید کرده است که دختران در افغانستان از دسترسی به حق آموزش محروم هستند و زنان از عرصه‌های عمومی حذف شده‌اند. سرپرست نمایندگی دایمی افغانستان در سازمان ملل متحد تصریح کرد که جوانان در افغانستان از داشتن امید و فرصت برای آینده‌ی‌شان محروم هستند و ملتی در در افغانستان به سکوت واداشته شده است. همچنین او افزوده است که حقوق اساسی شهروندان افغانستان به‌ گونه‌ی ساختارمند نقض می‌شود و مردم افغانستان هم‌چنان در انتظار عملی‌شدن وعده منشور ملل متحد در زمینه حقوق بشر، کرامت و عدالت هستند. نصیراحمد فایق می‌گوید که اعتبار منشور ملل متحد در گرو دفاع از کسانی است که برای پشتیبانی از آن‌ها شده است. او در حالی از وضعیت زنان در افغانستان انتقاد می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 78 بازدید

فو کونگ، نماینده چین در شورای امنیت سازمان ملل متحد از تصویب قطعنامه تمدید ماموریت یوناما برای افغانستان استقبال کرد و خواستار لغو محدودیت بر کار زنان و دختران در سازمان ملل شد. آقای کونگ گفته است که این تمدید باعث می‌شود تلاش‌ها برای مدیریت بحران افغانستان، به‌ویژه بازگشت هزاران مهاجر، ادامه یابد. نماینده چین در سازمان ملل متحد گفت یوناما باید به تعامل خود با حکومت سرپرست و طرف‌های ذی‌نفع ادامه دهد و از حقوق بشر، آموزش، اشتغال، عدالت و حمایت از مردم افغانستان پشتیبانی کند. او از حکومت فعلی خواست خواست‌های مشروع مردم افغانستان، به‌ویژه در زمینه حقوق زنان را بشنود و تصویری باز و همه‌شمول از خود ارائه کند. نماینده چین تاکید کرد که یوناما باید پلی برای تسهیل تعامل میان افغانستان و جهان باشد تا افغانستان به سوی حکمرانی همه‌شمول برود. همچنین او از روند دوحه حمایت کرد و گفته است این قطعنامه بر مبارزه با تروریزم نیز تاکید دارد. به گفته نماینده چین، قطعنامه از یوناما حمایت می‌کند و خواهان بازبینی و نظارت بر ماموریت این نهاد است. او گفت قرار است در مارچ سال آینده گزارشی درباره ماموریت یوناما تنظیم شود.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 129 بازدید

در پنجمین کنفرانس وزیران در باره سیاست خارجی فمینیستی به حمایت پایدار از زنان و دختران افغانستان تاکید گردیده و سیاست‌های زن‌ستیزانه محکوم شد. کنفرانس سیاست خارجی فمینیستی، در وزارت خارجه اسپانیا با اشتراک مقام‌های دولتی، نمایندگان نهادهای بین‌المللی، جامعه مدنی و فعالان حقوق زنان برای دو روز برگزار شده است. هدف از برگزاری این کنفرانس، بررسی نقش سیاست خارجی فمینیستی در دفاع از حقوق زنان، تقویت برابری جنسیتی، حمایت از صلح و حفاظت از ارزش‌های دموکراتیک خوانده شده است. در این کنفرانس، سخنرانان بر حمایت از زنان افغانستان تاکید کرده و از ادامه محدودیت‌ها، حذف زنان از عرصه عمومی و تلاش‌ها برای خاموش ساختن صدای زنان افغانستان انتقاد کردند. در این کنفراسن، الیونور کاروا، وزیر مشاور مشارکت‌های بین‌المللی و شهروندان فرانسوی در خارج، نیز بر ضرورت دفاع از حقوق زنان در سطح جهان تاکید کرده است. او به‌ویژه بر حمایت از زنان و دختران در شرایط جنگ و بحران اشاره کرده و وضعیت زنان و دختران افغانستان را یکی از نمونه‌های مهم این چالش جهانی دانسته است. در بخش‌های دیگر این نشست، نمایندگان نهادهای بین‌المللی و فعالان حقوق زنان درباره وضعیت زنان در افغانستان، پیامدهای کمک‌های بشردوستانه و نیاز به حمایت پایدار از زنان و دختران افغان صحبت کردند. بربنیاد گزارش، «آپارتاید جنسیتی» و «نقش زنان در روند صلح و آینده دموکراسی» و بحث ویژه مرتبط با زنان افغانستان در این کنفرانس مطرح شده است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 167 بازدید

وزارت مهاجرت هالند در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان و دختران افغانستان که در هالند درخواست پناهندگی داده‌اند، به احتمال زیاد می‌توانند در این کشور بمانند. هالند تایمز به نقل از بارت فان دن برینک، وزیر مهاجرت هالند، گزارش داده است که زنان و دختران اهل افغانستان در بیشتر موردها اجازه‌ی اقامت در این کشور را دریافت خواهند کرد. در بخشی از گزارش هالند تایمز آمده است که این تصمیم پس از آن گرفته شده است که وزارت خارجه‌ی هالند هشدار داده که وضعیت زنان در افغانستان بیشتر از پیش وخیم شده است. بر اساس قوانین پناهندگی هالند، پیش از این نیز، زنان اهل افغانستان در صورتی که نتوانند از قوانین حکومت سرپرست پیروی کنند و در نتیجه در معرض آزار و اذیت قرار بگیرند، به احمال زیاد می‌توانستند اجازه‌ی اقامت در این کشور را دریافت کنند. بر اساس گزارش هالند تایمز، در سال گذشته‌ی میلادی، ۷۶۰ شهروند افغانستان در هالند درخواست پناهندگی داده‌اند؛ رقمی که در ۲۰۲۴ میلادی به ۴۹۰ تن می‌رسید و سال پیش‌تر از آن به ۶۷۰ تن. در ۲۰۲۵ پس از این که ادارهی مهاجرت و تابعیت هالند و سپس دیوید فان ویل، وزیر مهاجرت این کشور، درخواست پناهندگی چند زن اهل افغانستان را رد کردند، با انتقادهای شدیدی قرار گرفت. فان ویل در آن زمان گفته بود که زنان از نظر تیوریک، می‌توانند با زندگی در افغانستان سازگار شوند. به گزارش هالند تایمز، پس از واکنش شدید عمومی و مجموعه‌ای از چالش‌های حقوقی، اداره مهاجرت هالند در اوایل ۲۰۲۶ تغییر موضع داد و در نهایت به چهار زن اهل افغانستان اجازه‌ی اقامت داد.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 132 بازدید

با تشدید روند اخراج شهروندان افغانستان از پاکستان، جنبش «فانوس آزادی زنان افغانستان» هشدار داده است که این روند بیش از همه، زنان به‌ویژه فعالان مدنی و خبرنگاران را در معرض خطرهای جدی قرار می‌دهد. این جنبش با نشر اعلامیه‌ای گفته است که تعیین ضرب‌الاجل برای خروج مهاجران و افزایش فشارها، در شرایطی صورت می‌گیرد که «هیچ تضمینی برای بازگشت امن، داوطلبانه و با کرامت» به افغانستان وجود ندارد. در اعلامیه آمده است که بازگرداندن اجباری زنان، به‌ویژه آنانی که در حوزه‌های حقوق بشر و رسانه فعالیت داشته‌اند، می‌تواند آنان را در معرض تهدیدهای مستقیم و محدودیت‌های شدید قرار دهد. جنبش فانوس آزادی زنان افغانستان افزوده است که بسیاری از این زنان به‌دلیل وضعیت امنیتی و محدودیت‌های گسترده، ناگزیر به ترک کشور شده‌ و اکنون بازگرداندن‌شان، آنان را به «آینده‌ای نامعلوم و ناامن» سوق می‌دهد. در کنار آن، رسانه‌های بین‌المللی از افزایش فشارهای میدانی بر مهاجران افغانستانی حکایت دارد. پولیس پاکستان به افغانستانی‌های ساکن فیصل‌تاون راولپندی هشدار داده که خانه‌های خود را ترک کنند؛ اقدامی که در هفته‌های اخیر و هم‌زمان با تشدید روند اخراج‌ها شدت گرفته است. این جنبش از دولت پاکستان خواسته است که روند اخراج اجباری را فوراً متوقف کرده و در تعیین ضرب‌الاجل تجدیدنظر کند. همچنین آنان بر ضرورت همکاری با نهادهای بین‌المللی برای ایجاد راه‌کارهای انسانی و پایدار، با توجه ویژه به وضعیت زنان، تأکید کرده‌اند. در بخشی از اعلامیه آمده است: « نحوه برخورد با پناهندگان، آزمون واقعی تعهد به ارزش‌های انسانی است؛ آزمونی که نتیجه آن، نه‌تنها سرنوشت هزاران انسان، بلکه اعتبار وجدان جهانی را رقم خواهد زد.» جنبش فانوس آزادی، هم‌چنان از جامعه‌ی جهانی خواسته که برای حفاظت از جان و کرامت پناهندگان افغانستانی، به‌ویژه زنان، اقدام‌های فوری و عملی انجام دهد و در برابر وضعیت کنونی سکوت نکند. قابل ذکر است که پاکستان از دهه‌ها به این‌سو میزبان میلیون‌ها مهاجر افغانستانی است. اکنون روزانه هزاران نفر از طریق گذرگاه‌های مرزی مشترک با پاکستان، به افغانستان بازگردانده می‌شوند.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 222 بازدید

گزارش سالانه «شاخص هوش مصنوعی ۲۰۲۶» دانشگاه استنفورد در آمریکا نشان می‌دهد که عربستان سعودی با سهم ۳۲ درصدی از مشارکت زنان در حوزه هوش مصنوعی، در صدر کشورهای جهان قرار گرفته است. دانشگاه استنفورد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که پس از آن، استرالیا با ۳۰ درصد و کانادا با ۲۹ درصد در رتبه‌های دوم و سوم قرار دارند. این گزارش نشان می‌دهد که هوش مصنوعی عرصه‌ای عمدتاً مردانه است. داده‌ها حاکی از آن است که در تمام کشورها یک شکاف آشکار میان زنان و مردان فعال در حوزه هوش مصنوعی دیده می‌شود. چنانچه، مردان در همه جا اکثریت نویسندگان و مخترعان این حوزه را تشکیل می‌دهند و سهم زنان اندک است. در شاخص هوش مصنوعی دانشگاه استنفورد به‌طور نمونه به برازیل، کوریا جنوبی و جاپان اشاره شده است که بیش از ۸۰ درصد افراد شاغل در حوزه هوش مصنوعی مرد هستند. با این‌حال عربستان سعودی نخستین کشوری در سطح جهان است که زنان بیشترین مشارکت را در حوزه هوش مصنوعی را دارند. گزارش هوش مصنوعی دانشگاه استنفورد نشان می‌دهد که تا اکنون هیچ کشوری به برابری جنسیتی در این حوزه نزدیک نشده است. حتی در بیشتر کشورها شکاف جنسیتی در حوزه هوش مصنوعی از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ میلادی تقریبا بدون تغییر باقی مانده است. علاوه بر مشارکت گسترده زنان، عربستان در برخی حوزه‌های تخصصی نیز پیشتاز ظاهر شده است. این کشور در بخش امنیت، حریم خصوصی و رمزنگاری هوش مصنوعی با سهم ۱۵ درصدی در میان کشورهای پیشتاز قرار گرفته است. از نظر جذب نیروی انسانی نیز عربستان یکی از معدود کشورهایی است که در سال ۲۰۲۵ میلادی نیروی انسانی زیادی را جذب کرده است.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 137 بازدید

در یکی از کوچه‌های خاکی غرب کابل، جایی که دیوارهای بلند گِلی خانه‌ها مثل دیوارهای خاموش رازهای زیادی را در خود نگه داشته‌اند، دختری زندگی می‌کرد که نامش زینب بود. خانه‌ی آن‌ها شبیه بسیاری از خانه‌های دیگر محل بود؛ یک حویلی کوچک با دروازه‌ی آهنی زنگ‌زده، چند اتاق که دور یک حیاط جمع شده بودند و یک درخت توت که سال‌ها پیش پدر زینب آن را کاشته بود. اما اگر کسی از بیرون به آن خانه نگاه می‌کرد، هرگز نمی‌فهمید که پشت دیوارهای گِلی چه روزها و شب‌های سنگینی می‌گذرد. زندگی زینب در ظاهر ساده بود، اما در حقیقت سرشار از دردهایی بود که هیچ‌کس آن‌ها را نمی‌دید. او دختری نوزده‌ساله بود با چشمانی تیره و صورتی که همیشه نوعی اندوه خاموش در آن دیده می‌شد. وقتی کوچک‌تر بود، همسایه‌ها می‌گفتند: «این دختر خیلی آرام است.» اما هیچ‌کس نمی‌دانست که آن آرامی نتیجه‌ی سال‌ها ترس و سکوت است. زینب تا چند سال پیش شاگرد مکتب بود. او از همان دخترهایی بود که همیشه دفترچه‌هایش مرتب بود، کتاب‌هایش را با دقت در بغل می‌گرفت و هر صبح زودتر از بسیاری از هم‌صنفی‌هایش به مکتب می‌رسید. مکتب برای او فقط جایی برای درس خواندن نبود؛ جایی بود که می‌توانست چند ساعت از فضای سنگین خانه دور باشد، جایی که صدای خنده‌ی دختران دیگر در دهلیزها می‌پیچید و معلم‌ها گاهی از آینده‌ای بهتر حرف می‌زدند. اما آن روز که اعلام شد دختران دیگر اجازه‌ی ادامه‌ی مکتب ندارند، زینب احساس کرد دروازه‌ای که به دنیای روشن‌تری باز می‌شد ناگهان بسته شده است. آن روز وقتی با دوستانش از مکتب بیرون آمد، هیچ‌کس حرف نمی‌زد. فقط صدای قدم‌هایشان روی خاک کوچه شنیده می‌شد و بعضی از دخترها آرام گریه می‌کردند. زینب وقتی به خانه رسید، کتاب‌هایش را در گوشه‌ای گذاشت، اما تا مدت‌ها نتوانست به آن‌ها دست بزند؛ انگار آن کتاب‌ها یادآور رؤیایی بودند که حالا دیگر وجود نداشت. از آن زمان به بعد، زندگی او به‌تدریج محدودتر شد. بیشتر روزها را در خانه می‌گذراند، به مادرش در کارهای خانه کمک می‌کرد، لباس می‌شست، نان می‌پخت و گاهی از پنجره‌ی کوچک اتاقشان به کوچه نگاه می‌کرد. در آن کوچه بچه‌ها بازی می‌کردند و مردها گاهی از کار برمی‌گشتند، اما برای زینب آن کوچه بیشتر شبیه مرزی بود که اجازه‌ی عبور از آن را نداشت. پدرش مردی بود که سال‌ها در بازار کارگری کرده بود و زندگی سخت او را خسته و عصبی کرده بود. وقتی به خانه می‌آمد، اغلب سکوت می‌کرد، اما گاهی کوچک‌ترین موضوعی کافی بود تا خشمش فوران کند. برادر بزرگ زینب نیز کم‌کم همان رفتار را یاد گرفته بود؛ او همیشه می‌گفت دختر باید در خانه بماند و اگر زینب گاهی می‌خواست به خانه‌ی اقوام برود یا کمی بیرون هوا بخورد، با مخالفت شدید او روبه‌رو می‌شد. مادر زینب زنی بود که بیشتر عمرش را در سکوت گذرانده بود. او همیشه تلاش می‌کرد میان پدر و بچه‌ها آرامش ایجاد کند، اما خودش هم بارها قربانی همان خشونتی بود که در خانه جریان داشت. وقتی زینب از درد دل می‌گفت، مادرش آهی می‌کشید و فقط می‌گفت: «دخترم، زندگی همین است. زن باید صبر داشته باشد.» این جمله برای زینب مثل دیواری بود که هیچ راهی برای عبور از آن وجود نداشت. او کم‌کم احساس می‌کرد صدایش در خانه شنیده نمی‌شود و آرزوهایش برای هیچ‌کس اهمیتی ندارد. روزها می‌گذشتند و او بیشتر در خود فرو می‌رفت. شب‌ها وقتی همه می‌خوابیدند، گاهی دفترچه‌ای را که در صندوقچه‌اش پنهان کرده بود بیرون می‌آورد و جملاتی پراکنده درباره‌ی احساساتی که نمی‌توانست با کسی در میان بگذارد، می‌نوشت. خشونت در خانه فقط به فریاد و توهین محدود نمی‌شد. گاهی وقتی پدر یا برادرش عصبانی می‌شدند، دستشان هم بالا می‌رفت. آن لحظه‌ها برای زینب از همه سخت‌تر بود؛ نه فقط به خاطر درد جسمی، بلکه به خاطر احساسی که در دلش می‌نشست، احساسی از بی‌ارزشی و تحقیر. بعد از هر بار دعوا، خانه دوباره در سکوت فرو می‌رفت، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. اما زینب می‌دانست که هر بار چیزی در دلش می‌شکند. زمستان آن سال سردتر از همیشه بود. برف سنگینی روی بام‌های کابل نشسته بود و کوچه‌ها لغزنده و خاموش بودند. یک شب که هوا به‌شدت سرد بود، دعوای بزرگی در خانه‌ی آن‌ها رخ داد. پدر زینب به خاطر مسئله‌ای کوچک عصبانی شده بود و فریاد می‌زد. برادرش هم به او پیوسته بود و هر دو با صدای بلند حرف می‌زدند. زینب در گوشه‌ی اتاق نشسته بود و احساس می‌کرد نفس کشیدن برایش سخت شده است. آن لحظه‌ها انگار همه‌ی سال‌های درد و تحقیر در ذهنش جمع شده بود. او احساس می‌کرد دیگر جایی برای فرار ندارد؛ نه مکتبی هست، نه کاری که بتواند انجام دهد و نه کسی که درد دلش را بشنود. وقتی دعوا تمام شد و همه به اتاق‌هایشان رفتند، خانه در سکوت فرو رفت، اما در دل زینب طوفانی برپا بود. آن شب تا دیر وقت بیدار ماند، به سقف نگاه می‌کرد و به زندگی‌اش فکر می‌کرد. احساس می‌کرد آینده برایش تاریک و بسته است. فکرهایی در ذهنش می‌چرخید که تا آن روز اجازه ورود به آن‌ها را نداده بود، اما حالا مثل سایه‌ای سنگین او را دنبال می‌کردند. وقتی همه خواب بودند، آرام از اتاق بیرون آمد و به آشپزخانه رفت. در قفسه‌ی کوچک کنار دیوار، بطری کوچکی بود که برای از بین بردن حشرات استفاده می‌شد. دستش می‌لرزید وقتی آن را برداشت. برای لحظه‌ای مکث کرد و به حیاط تاریک نگاه کرد؛ برف آرام روی زمین می‌نشست و همه‌چیز در سکوت فرو رفته بود. در آن لحظه زینب احساس کرد زندگی برایش به بن‌بست رسیده است. بطری را باز کرد و بوی تند آن در هوا پیچید. اشک در چشمانش جمع شده بود. زیر لب چیزی شبیه دعا گفت و بعد جرعه‌ای از آن نوشید. چند لحظه بعد بدنش شروع به لرزیدن کرد و درد شدیدی در شکمش پیچید. بطری از دستش افتاد و صدای برخورد آن با زمین سکوت خانه را شکست. مادرش که از خواب بیدار شده بود، به آشپزخانه آمد و وقتی زینب را روی زمین دید، فریاد زد. پدر و برادرانش با عجله آمدند و او را به شفاخانه رساندند. ساعت‌ها در شفاخانه گذشت. پزشکان تلاش کردند تا سم را از بدنش خارج کنند. مادرش در گوشه‌ای نشسته بود و بی‌صدا گریه می‌کرد و پدرش با چهره‌ای که برای نخستین‌بار در آن نشانی از ترس دیده می‌شد، در راهرو قدم می‌زد. بالاخره پس از تلاش طولانی، پزشکان گفتند زینب زنده خواهد ماند. وقتی او چشم‌هایش را باز کرد، نور سفید چراغ‌های شفاخانه را دید و برای لحظه‌ای نمی‌دانست کجاست. گلویش خشک بود و بدنش هنوز درد می‌کرد، اما او نفس می‌کشید؛ زنده بود. آن شب وقتی دوباره به خانه برگشتند، سکوتی سنگین حاکم بود. هیچ‌کس چیزی نمی‌گفت. زینب روی بسترش دراز کشید و به سقف نگاه کرد. او هنوز نمی‌دانست آینده‌اش چگونه خواهد بود، اما می‌دانست که از لبه‌ی مرگ برگشته است. در دلش احساسی عجیب وجود داشت؛ ترکیبی از درد، خستگی و شاید جرقه‌ای کوچک از امید. شاید زندگی هنوز راهی برای ادامه داشته باشد، حتی اگر آن راه دشوار و طولانی باشد. زینب آن شب در سکوت فکر می‌کرد که اگر روزی دوباره فرصت پیدا کند، شاید بتواند داستان زندگی‌اش را جایی بنویسد؛ داستان دختری که در میان تاریکی‌ها تا مرز نابودی رفت، اما هنوز زنده ماند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب