دفتر «کمک‌های بشردوستانه اتحادیه اروپا در آسیا و اقیانوسیه» نسبت به بحران گرسنگی در افغانستان هشدار داده و می‌گوید که بحران گرسنگی در این کشور از راه رسیده است. اين نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود خواستار توجه جهان به بحران گرسنگی در افغانستان شده است. این نهاد در ادامه تاکید کرده است که بسته شدن مرزها، اختلال در زنجیره‌های تامین، وخامت معیشت و کاهش بودجه بشردوستانه، بحران امنیت غذایی و تغذیه را تشدید می‌کند. دفتر «کمک‌های بشردوستانه اتحادیه اروپا در آسیا و اقیانوسیه» افزوده است که جهان باید با بودجه، اقدام و همبستگی بیشتر برای رسیدگی‌ به بحران گرسنگی در افغانستان، گام بردارد. همچنین دو روز قبل اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در افغانستان نیز در گزارشی نوشت که بحران در افغانستانِ شاید دیگر سرخط خبرها نباشد، اما تأثیر آن هر روز توسط میلیون‌ها خانواده احساس می‌شود. اوچا افزوده است که بسیاری از خانواده‌ها در افغانستانِ در قسمت تأمین نیازهای معیشتی‌شان به مشکل برمی‌خوردند. این در حالی است که پس از قطع شدن بودجه کمکی آمریکا به نهادهای امدادرسان در افغانستان، این نهادها بارها از وقوع و تشدید بحران انسانی در افغانستان هشدار داده‌اند. اوایل سال جاری خورشیدی برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد (WFP) با اشاره به بحران انسانی در افغانستان، گفته بود که برای ادامه عملیات نجات‌بخش خود در افغانستان طی شش ماه آینده، به ۳۵۰ میلیون دالر بودجه نیاز دارد. همچنین برنامه جهانی غذا قبلا هشدار داده بود که توقف یا کاهش بیشتر کمک‌ها می‌تواند کودکان و مادران بیشتری را به مرحله سوءتغذیه حاد بکشاند و خانواده‌ها را در برابر شوک‌های اقتصادی و اقلیمی آسیب‌پذیر بسازد. در گزارش آمده است که در بسیاری از مناطق افغانستان، خانواده‌ها برای تامین غذای روزانه با دشواری شدید روبرو هستند و بسیاری از آنان منبع درآمدی ندارند.

حنان بلخی، مسوول منطقه‌ای سازمان جهانی صحت در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از آغاز سال جاری میلادی تا کنون ۱۵۰ مرکز صحی در افغانستان که تحت حمایت نهادهای بشردوستانه بودند، به‌دلیل کمبود بودجه فعالیت خود را یا تعلیق و یا تعطیل کرده‌اند. خانم بلخی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این وضعیت باعث شده است که کارکنان صحی توانایی کم‌تری برای واکسیناسیون کودکان داشته باشند، مادران با دشواری بیشتری به مراقبت‌های ایمن دسترسی پیدا کنند و بیماران برای دریافت خدمات صحی ضروری، با مشکلات بیشتری مواجه شوند. وی در ادامه تاکید کرده است: «این خسارت‌ها را نمی‌توان نادیده گرفت.» او تصریح کرد که بیش از ۲۲ میلیون نفر در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند و از این میان ۱۴.۴ میلیون نفر نیازمند خدمات صحی هستند. حنان بخلی افزوده است که برنامه‌ی پاسخ‌گویی صحی برای سال ۲۰۲۶ میلادی برای افغانستان با کمبود شدید بودجه مواجه است و تا ماه جون امسال تنها ۱۷ درصد از بودجه‌ی مورد نیاز آن تأمین شده بود. مسوول منطقه‌ای سازمان جهانی صحت گفت که تداوم سرمایه‌گذاری جامعه‌ی جهانی برای حفظ ارائه‌ی خدمات صحی، حفاظت از دست‌آوردها و ارائه‌ی خدمات به افرادی که بیش از همه به آن نیاز دارند، حیاتی است. او تاکید کرده که سرمایه‌گذاری در نظام صحی افغانستان نه‌تنها امروز جان انسان‌ها را نجات می‌دهد، بلکه تاب‌آوری این نظام را افزایش می‌دهد، نظارت بر بیماری‌ها را تقویت می‌کند و تضمین می‌کند که میلیون‌ها نفر همچنان به خدمات اساسی صحی دسترسی داشته باشند. این در حالی است که برنامه‌های بشردوستانه در افغانستان پس از قطع کمک‌های مالی امریکا توسط اداره‌ی دونالد ترامپ، همواره با کمبود بودجه و چالش‌های متعدد مواجه بوده است. سال گذشته‌ی میلادی نیز ده‌ها مرکز صحی در افغانستان به‌دلیل کمبود بودجه فعالیت خود را متوقف کرده بودند.

ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل برای افغانستان، خواستار حمایت و به‌رسمیت‌شناسی تیم کریکت زنان و دختران افغانستان شده است. آقای بنت امروز (چهارشنبه، ۱۷ سرطان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که تیم کریکت زنان افغانستان از سال ۲۰۲۱ میلادی در تبعید به‌سر می‌برد و بودجه آن در ماه آگوست سال جاری پایان می‌یابد. همچنین وی با آغاز مجمع عمومی سالانه (AGM) شورای بین‌المللی کریکت (ICC)، تاکید کرده است که هنوز راهکاری برای حمایت دوامدار از این تیم ایجاد نشده است. گزارشگر ویژه سازمان ملل تاکید کرد که فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) توانسته است راهی برای حمایت از فوتبالیست‌های زن افغانستان پیدا کند و کریکت نیز می‌تواند اقدام مشابهی انجام دهد. او افزوده است که به‌رسمیت‌شناسی و حمایت دوامدار از ورزشکاران زن افغانستان، کمترین چیزی است که انتظار می‌رود. باید گفت که از زمان تسلط حکومت فعلی، قوانین سخت‌گیرانه‌ای علیه زنان وضع شده است؛ حضور زنان در ورزشگاه‌ها ممنوع و فعالیت در بسیاری از رشته‌های ورزشی زنان ممنوع شده است.

برهم صالح، کمیسر عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان که به افغانستان سفر کرده است به محدودیت‌های حکومت سرپرست واکنش نشان داده و می‌گوید که توسعه‌ی افغانستان بدون زنان و دختران امکان‌پذیر نیست. کمیسر عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان به خبرگزاری فرانسه گفته است: «ما باید از ظرفیت‌های این جامعه استفاده کنیم و این امر مستلزم آن است که مردان، زنان، پسران و دختران همگی بتوانند برای ساختن آینده‌ی کشورشان بسیج شوند.» او به ممنوعیت ورود کارمندان زن اهل افغانستان به دفترهای سازمان ملل متحد نیز اشاره کرده و گفته است: «بدون تردید، این موضوع محدودیت بزرگی بر توانایی ما در ارائه‌ی خدمات به مردم افغانستان ایجاد کرده است.» او به خبرگزاری فرانسه گفته است: «افغانستان شایسته‌ی حمایت است، اما برای این‌که بتوانیم این حمایت را ارائه دهیم، همکاری و مشارکت نیاز است.» همچنین الکساندر دی کرو، رییس برنامه‌ی توسعه‌ سازمان ملل متحد نیز با اشاره به بحران‌های جاری در افغانستان گفته است: «برای مقابله با این شرایط، به مشارکت همه نیاز است؛ باید از تمام استعدادهای موجود استفاده شود، و این شامل استعدادهای مردان و همچنین زنان می‌شود.» براساس گزارش خبرگزاری فرانسه، او این سخنان را در جریان بازدید از یک مرکز قالین‌بافی در ولسوالی نهرشاهی ولایت بلخ ایراد کرده است؛ جایی که در آن زنان بازگشت‌کننده به افغانستان مشغول کار هستند. رییس عمومی برنامه‌ی توسعه سازمان ملل متحد از حکومت سرپرست خواسته است که دسترسی زنان و دختران به آموزش، کار و کارآفرینی را تضمین کنند. این در حالی است که حکومت فعلی از زمان تسلط دوباره بر افغانستان، آموزش و کار زنان را ممنوع و محدودیت‌های گسترده‌ای بر حضور و مشارکت آنان در جامعه وضع کرده‌اند. همچنین حکومت سرپرست ورود کارمندان زن اهل افغانستان را به دفترهای سازمان ملل متحد ممنوع و با وجود درخواست‌های مکرر، تا کنون این ممنوعیت را لغو نکرده است.

الکساندر دی‌کرو، رییس برنامه‌ی توسعه‌ای سازمان ملل متحد، در سفرش به بلخ و دیدار با زنان تجارت‌پیشه می‌گوید که حمایت این نهاد از یک کارگاه پروسس میوه‌های خشک در مزارشریف، مرکز این ولایت به رشد این کسب‌وکار و ایجاد فرصت‌های کاری برای بیش از ۳۰۰ زن کمک کرده‌است. آقای دی‌کرو این کارگاه را نمونه‌ای از سرمایه‌گذاری در روند بهبود اقتصادی افغانستان دانسته ‌و گفته است که ایجاد شغل در بخش خصوصی می‌تواند به تقویت اقتصاد محلی کمک کند. او با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در بازدید از کارگاه «میو‌ه‌های خشک تک» در مزارشریف، تأثیر رویکرد حمایتی این برنامه در بخش‌های مختلف اقتصادی را دیده ‌است. وی تاکید کرد که حمایت از کشاورزان، زیربناهای محلی و شرکت‌های خصوصی، به رشد این کارگاه کمک کرده و زمینه‌ی کار برای زنان را فراهم ساخته‌است. این در حالی‌ست که رییس برنامه‌ی توسعه‌ای سازمان ملل متحد، به تاز‌گی در افغانستان سفر کرده که هدف آن بررسی مستقیم وضعیت بشردوستانه و توسعه‌ای، گفتگو با مردم و ارزیابی راه‌های حمایت از جوامع محلی عنوان شده‌است. سازمان ملل گفته است که این سفر بر یافتن راه‌حل‌های عملی برای حمایت از زنان، عودت‌کنندگان، بی‌جاشدگان داخلی و جوامع میزبان متمرکز است.

برنامه اسکان بشر ملل متحد (UN-Habitat) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بازگشت میلیون‌ها مهاجر به افغانستان، فشار بر مناطق شهری، حاشیه‌شهری و روستایی این کشور را افزایش داده است. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۱۶ سرطان) با نشر گزارشی گفته است که تنها در سال ۲۰۲۵ میلادی حدود ۲.۸ میلیون تن به این کشور بازگشته‌اند. برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که احتمال دارد نزدیک به دو میلیون تن دیگر نیز در سال ۲۰۲۶ میلادی به کشور بازگردند. این نهاد تصریح کرد که افزایش شمار بازگشت‌کنند‌گان، نیاز به ایجاد سکونت‌گاه‌های پایدار، تامین مسکن و توسعه زیرساخت‌های اجتماعی را افزایش داده است. برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد افزوده است که هدف از این بررسی‌ها، کمک به برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری درباره سرمایه‌گذاری در شهرک‌ها برای حمایت از ادغام مجدد بازگشت‌کنندگان در افغانستان است. همچنین پیشتر سازمان ملل در گزارشی اعلام کرده بود که افغانستان با یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های آوار‌گی در جهان روبرو است.

شورای پناهندگان ناروی اعلام کرده است که با حمایت اداره‌ی حفاظت مدنی و کمک‌های بشردوستانه‌ی اتحادیه‌ی اروپا، یک‌هزار و ۶۱۴ دانش‌آموز، از جمله ۸۹۷ دختر، در مناطق دورافتاده‌ی ولایت‌های هرات و بادغیس از فرصت‌های آموزشی برخوردار شده‌اند. این شورا با نشر پیامی گفته است که صنف درسی تنها مکانی برای آموزش نیست، بلکه فضایی است که دانش‌آموزان در آن رشد می‌کنند، اعتماد‌به‌نفس به دست می‌آورند و مهربانی و همدلی را در خود پرورش می‌دهند. شورای پناهندگان ناروی درباره‌ی نوع برنامه‌های آموزشی یا سطح صنف‌های تحت پوشش این پروژه، جزییات بیش‌تری ارائه نکرده است. این حمایت در حالی صورت می‌گیرد که دختران بالاتر از صنف ششم در افغانستان برای پنجمین سال پیاپی از آموزش متوسطه و دانشگاهی محروم‌اند و محدودیت‌ها دسترسی میلیون‌ها دختر به آموزش را به‌شدت محدود کرده است. در چنین شرایطی، برنامه‌های آموزشی در سطح ابتدایی و در مناطق دورافتاده، همچنان یکی از معدود فرصت‌های آموزشی برای بسیاری از کودکان، به‌ویژه دختران، به شمار می‌رود. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

نهادهای سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد هشدار داده‌اند که افغانستان با یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های بی‌جاشدگان در جهان روبرو است. اداره‌های سازمان ملل امروز (سه‌شنبه، ۱۶ سرطان) با نشر گزارشی گفته‌اند که افغانستان در میان فقر، خشک‌سالی و زمین‌لرزه‌ها با یکی از بی‌سابقه‌ترین بحران‌های بی‌جاشدگان مواجه است. در بخشی از این گزارش، به نقل از دفتر برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) آمده است که اقتصاد شکننده افغانستان، چهار دهه جنگ، بازگشت ۲.۷ میلیون تن، تشدید پیامدهای تغییرات اقلیمی و کاهش مشارکت زنان، فشار بر معیشت مردم و خدمات عمومی را افزایش داده است. الکساندر دی کرو، رییس برنامه توسعه سازمان ملل که همراه با برهم صالح، کمیشنر کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهند‌گان، در جریان دیدار از بازگشت‌کنند‌گان، نهادهای امدادرسان و مقام‌های خکومت سرپرست سخن می‌گفت، اظهار داشته است که در افغانستان، بحران‌ها به‌ندرت به‌تنهایی رخ می‌دهند. او در ادامه تاکید کرده است که اين سفر، بار دیگر نشان دهنده تعهد مشترک سازمان ملل به تقويت تاب‌آورى و يافتن راه‌حل‌هاى پايدار است. این در حالی است که افغانستان سال‌ها است با بحران‌های پی‌درپی از جمله جنگ، فقر، خشک‌سالی، رویدادهای طبیعی و بازگشت گسترده مهاجران روبرو است که میلیون‌ها تن را بی‌جا کرده و فشار بر خدمات عمومی و جوامع میزبان را افزایش داده است.