نمایندگی اتحادیه اروپا درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در شرایط کنونی، زنان و دختران در افغانستان، با آسیب‌پذیری بیشتری روبرو هستند. این اتحادیه امروز (یک‌شنبه، ۱۶ قوس) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود به مناسبت کارزار ۱۶ روزه مبارزه با خشونت علیه زنان، نوشته است که متعهد است کرامت و حفاظت زنان و دختران افغانستان را در بحران‌های جاری تضمین کند. اتحادیه اروپا در ادامه تاکید کرده است که نیازهای زنان و دختران را در اولویت قرار می‌دهد و بیش‌ترین توجه خود را به حمایت از آسیب‌پذیرترین گروه‌ها متمرکز خواهد کرد. این سازمان از نهادهای بین‌المللی خواسته است تا برای پایان دادن به هرگونه خشونت، به‌ویژه خشونت علیه زنان و دختران در افغانستان، در جریان مهاجرت، جابه‌جایی‌های داخلی و بازگشت به وطن، اقدامات موثری انجام دهند. در حالی اتحادیه اروپا از حقوق زنان و دختران دفاع می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

بخش زنان سازمان ملل متحد برای افغانستان به ممنوعیت ورود کارکنان زنان به دفاتر این سازمان واکنش نشان داده و از حکومت سرپرست خواسته است که ممنوعیت ورود کارکنان زن به دفاتر را لغو کند تا کمک‌ها به زنان و دختران برسد. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۱۶ قوس) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که سه ماه از ممنوعیت ورود کارکنان زن به ساختمان‌های سازمان ملل در سراسر کشور می‌گذرد و در طول این ۹۱ روز، کارمندان زن به کار حیاتی‌شان برای مردم افغانستان از خانه‌های‌شان ادامه داده‌اند. سوزان فرگوسن، نماینده ویژه بخش زنان سازمان ملل در افغانستان گفته است که زنان و دختران افغانستان برای کار سازمان ملل متحد در این کشور ضروری هستند و این سازمان تنها از طریق حضور آنان می‌تواند به زنان و دختران دسترسی پیدا کرده و کمک ارائه کند. این مقام سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که کمک‌ها باید توسط زنان و به زنان ارائه شوند. نماینده ویژه بخش زنان سازمان ملل متحد تصریح کرد که به‌شدت مخالف محدودیت‌ها است؛ زیرا اصول بنیادین حقوق بشر و برابری سازمان ملل، مندرج در منشور این سازمان را نقض و توانایی آن را در انجام وظایف تضعیف می‌کند. وی افزوده است: «ما خواستار لغو ممنوعیت ورود کارکنان و پیمانکاران زن افغان به محوطه سازمان ملل متحد و دسترسی ایمن آن‌ها به دفاتر و میدان هستیم تا کمک‌ها به زنانی و دخترانی که بیشترین نیاز را به آن دارند، برسد.» این در حالی است که حکومت فعلی سه سال پیش کار زنان در نهادهای غیردولتی از جمله سازمان ملل متحد را ممنوع اعلام کرده بودند، در حالی‌که کار زنان در ادارات دولتی در روز نخست بازگشت به قدرت ممنوع شد. علی‌رغم این ممنوعیت، زنان به کار در نهادهای سازمان ملل و شماری از نهادهای کمک‌رسان ادامه داده بودند. دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) در ماه سنبله سال جاری اعلام کرد که نیروهای حکومتی مانع ورود کارمندان زن به دفاتر این سازمان می‌شوند. این سازمان اشاره کرده است که پس از ممنوعیت ورود کارمندان زن، آژانس‌ها، صندوق‌ها و نهادهای سازمان ملل متحد در افغانستان برنامه‌های عملیاتی خود را تعدیل کرده‌اند و در حال ارزیابی گزینه‌های مناسب برای ادامه عملیات هستند.

سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با وجود محدودیت‌ها بر زند‌گی و کار زنان و دختران افغانستان، این سازمان از مراکز فرآوری مواد غذایی برای آنان حمایت می‌کند. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۱۶ قوس) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که با وجود محدودیت‌ها، زراعت و کشاورزی فرصت‌های ارزشمندی در اختیار زنان و دختران افغانستان قرار می‌دهد. سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که زنان و دختران در افغانستان با تولید مربا، ترشی و برخی ترکیبات غذایی دیگر، منبع درآمد ایجاد کرده‌اند. در بخشی از اعلامیه آمده است: «برنامه گسترده‌تر امنیت غذا، تغذیه و معیشت فائو در افغانستان بر حمایت از فقیرترین ۲۰ درصد خانواده‌ها در هر ولسوالی هدف تمرکز دارد.» سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد در ادامه افزوده است که از ماه اپریل ۲۰۱۰ میلادی تا اکنون، این برنامه بیش از ۳۸۵ هزار تن را در ۱۶ ولسوالی از هشت ولایت تحت پوشش قرار داده و از ۵۵ هزار خانواده حمایت کرده است. قابل ذکر است که پس از تسلط مجدد حکومت سرپرست بر افغانستان، زنان و دختران از کار، تحصیل و حضور در اجتماع محروم شده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها زن و دختر از کار، آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که دختران باید در همه فضاها، چه آنلاین و حضوری، احساس امنیت کنند تا بتوانند بیاموزند، و به توانایی‌های خود دست یابند. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که امنیت تنها به معنای حفاظت فیزیکی نیست، بلکه زمینه اعتمادبه‌نفس دختران را برای کشف فرصت‌ها و تحقق پتانسیل‌هایشان نیز فراهم می‌کند. یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد از دولت‌ها و نهادهای جامعه مدنی خواسته است که با ایجاد محیط‌های امن و حمایت‌کننده، زمینه رشد، آموزش و پیشرفت همه دختران را تضمین کنند. قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

خبرگزاری فرانسه درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که شمار «سقط‌های خودخواسته» جنین پس از بازگشت دوباره‌ی حکومت سرپرست به قدرت در افغانستان افزایش یافته است. این خبرگزاری با نشر گزارش گفته است که با ده زن در افغانستان درباره سقط جنین گفتگو شده و تنها پنج زن حاضر شده‌اند که روایت‌های شان را بازگو کنند. شمار زنان افغانستان که برای پایان‌دادن به بارداری ناخواسته به روش‌های خطرناک خانگی روی می‌آورند، روندی که جان آنان را تهدید می‌کند. بهاره (مستعار) یک زن ۳۵ ساله به خبرگزاری فرانسه گفته است: «وقتی چهار ماهه باردار بودم برای سقط جنین خود به شفاخانه‌ای در کابل مراجعه کرده است، اما داکتران به او گفته‌اند اجازه‌ی چنین کاری ندارند و اگر کسی بفهمد، آن‌ها را زندانی می‌کنند.» این زن در ادامه تاکید کرده است که به دستور «شوهر بیکار خود که دختر پنجم نمی‌خواست» از «نوعی دم‌نوش گیاهی» استفاده و جنین خود را سقط کرده است. او تصریح کرد: «خون‌ریزی آن‌قدر شدید شد که دوباره مجبور شدم به شفاخانه برگردم. به داکتران گفتم که افتاده‌ام، اما می‌دانستند دروغ می‌گویم چون هیچ نشانی روی بدنم نبود. آنها عصبانی شدند، اما به مسوولان گزارش ندادند. عمل کردند و باقی‌مانده جنین را از بدنم خارج کردند.» قابل ذکر است که مطابق با قانون اساسی افغانستان، سقط جنین غیرقانونی است و تنها در صورتی مجاز شمرده می‌شود که جان مادر در خطر جدی قرار داشته باشد؛ اما در عمل تقریبا هرگز اجازه چنین کاری به زنان داده نمی‌شود. همچنین دو سازمان بین‌المللی که در بخش صحت در افغانستان فعالیت می‌کنند نیز افزایش سقط جنین در افغانستان را تایید کرده‌اند. سقط جنین در افغانستان به‌دلیل تابو بودن، با استفاده از داروهای گیاهی و تابلیت‌هایی که به‌صورت غیرقانونی در دواخانه‌ها فروخته می‌شوند، انجام می‌شود. در مواردی هم زنان مجبور می‌شوند با بلند کردن بار سنگین و ضربه زدن به شکم، جنین شان را سقط کنند. حلیمه (مستعار) گفته است که با خوردن تابلیت‌هایی که از دواخانه خریده بود، جنین خود را سقط کرده است. مریم (مستعار) نیز گفته است که با ضربه زدن توسط «سنگ به شکمش» جنین خود را سقط کرده است. یک متخصص نسائی و ولادی در کابل به خبرگزاری فرانسه گفته است تا قبل از بازگشت حکومت فعلی به قدرت می‌توانستند با کمک بعضی انجوها سقط جنین بیشتری انجام دهند، اما حالا داکتران از انجام این کار می‌ترسند. وی افزوده است که زنان از درخواست سقط در شفاخانه‌ها می‌ترسند: «بیشتر زنان تلاش می‌کنند [جنین شان را] در خانه سقط کنند و بعد به شفاخانه می‌آیند و می‌گویند جنین خودبه‌خود سقط شده است.» مریم (مستعار) ۲۲ ساله گفته است که یک ماه از بارداری گذشته بود و مادرش برای سقط جنین او «یک سنگ بسیار سنگین روی شکم اش گذاشته است.» این در حالی است که افغانستان یکی از بالاترین نرخ‌های مرگ‌ومیر مادران و نوزادان را در جهان دارد.

برنامه اسکان بشر سازمان ملل (UN-Habitat) اعلام کرده است که برای پیش‌گیری از مرگ‌ومیر مادران، نوزادن و سایر بیماران در سراسر افغانستان، نیاز اساسی به امکانات صحی مناسب وجود دارد. این سازمان امروز (پنج‌شنبه، ۱۳ قوس) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود بر حمایت و اراه خدمات صحی مورد نیاز برای مادران و نوزادان و سایر بیماران تاکید کرده است. برنامه اسکان بشر سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که همراه با شرکای خود، برای ارتقای زیرساخت‌ها تلاش می‌کند تا مادران، نوزادان و سایر بیماران بتوانند به خدمات حیاتی و نجات‌بخش دسترسی پیدا کنند. این در حالی است که دسترسی مادران و زنان به خدمات صحی در بسیاری از نقاط افغانستان محدود می‌باشد و نبود تجهیزات و نیروی متخصص، خطر مرگ‌ومیر را افزایش داده است. علاوه بر این، کمبود مراکز صحی مجهز و راه‌های طولانی بین روستاها و شفاخانه‌ها، مادران را با دشواری‌های جدی برای دریافت خدمات درمانی نیز روبرو کرده است. همچنین چندی پیش، ولکر ترک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد اعلام کرده بود که افغانستان به دلیل محدودیت‌ها بر دسترسی زنان و دختران به خدمات صحی، یکی از بالاترین نرخ‌های مرگ‌ومیر مادران در جهان را دارد. آقای ترک این سخنان در آغاز شصتمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد مطرح کرده و گفته بود که حکومت سرپرست افغانستان نه‌تنها دسترسی زنان به خدمات صحی را محدود کرده‌، بلکه بسیاری از حقوق بشری آنان را نیز نقض کرده است. قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. حکومت فعلی در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران بست، در حالی که ‏بخش صحت افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش باز بماند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

نمایندگی اتحادیه اروپا برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان و دختران در افغانستان بیش‌ترین بار فقر و فقدان معیشت اولیه را بر دوش می‌کشند. این نمایندگی امروز (پنج‌شنبه، ۱۳ قوس) با نشر پیامی به مناسبت «OrangeTheWorld» در حساب کاربری ایکس خود بر حمایت از زنان افغانستان تاکید کرده است. نمایند‌گی اتحادیه اروپا در بخشی از پیامش تاکید کرده است که زنان و دختران افغانستان با فقدان معیشت پایدار روبرو هستند. در این پیام آمده است: «اتحادیه اروپا از پروژه‌های حمایت از کسب‌وکارهای کوچک و متوسط زنان و تقویت تاب‌آوری اقتصادی آنان حمایت می‌کند.» نمایندگی اتحادیه اروپا در بخشی از پیامش افزوده است که حمایت اقتصادی ابزاری قدرتمند برای کاهش آسیب‌پذیری زنان است. همچنین بخش زنان سازمان ملل به مناسبت روز جهانی افراد دارای معلولیت گفته است که زنان افغانستان بیش‌ترین رنج معلولیت را متحمل می‌شوند. در حالی اتحادیه اروپا هشدار داده است که زنان و دختران بار فقر را بر دوش می‌کشند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

بخش زنان سازمان ملل (UN Women) در افغانستان اعلام کرده است که زنان و دختران دارای معلولیت در کشور با موانع جدی و «نادیده گرفته شدن» از سوی خانواده‌ و جامعه روبرو هستند. این نهاد همزمان با روز جهانی افراد دارای معلولیت، با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است: «براساس برآورد سازمان ملل، زنان ۲۰ درصد بیشتر از مردان احتمال دارد گزارش دهند که با معلولیت زندگی می‌کنند و تقریباً از هر شش زن، یک نفر دچار معلولیت شدید است.» در اعلامیه بر «نیازهای فوری و اغلب نادیده‌گرفته‌شده‌ی زنان و دختران دارای معلولیت» در افغانستان تاکید شده است. سوزان فرگوسن، نماینده ویژه این نهاد در افغانستان، در ادامه تاکید کرده است که زنان و دختران دارای معلولیت در افغانستان با شدیدترین تبعیض‌ها و بزرگ‌ترین موانع در دسترسی به حمایت و خدمات لازم برای داشتن یک زندگی با کرامت مواجه‌اند. وی افزوده است که افزایش شمار زنان دارای معلولیت در افغانستان به عواملی چون افزایش موانع در دسترسی به خدمات صحی و کمک‌های بشردوستانه، افزایش خطر خشونت مبتنی بر جنسیت و تأثیرات عمیق روانی محدودیت‌ها بر حقوق آنان نسبت داده می‌شود. بخش زنان سازمان ملل متحد می‌گوید: «در حالی که تقریباً نیمی از جمعیت افغانستان در سال ۲۰۲۵ میلادی به کمک‌های بشردوستانه نیاز داشتند، بسیاری از زنان و دختران دارای معلولیت برای رسیدن به مراکز توزیع کمک‌ها با مشکل مواجه‌اند.» این نهاد گفته که براساس یک نظرسنجی از بیش از دو هزار زن در سال جاری، سه‌چهارم آنان وضعیت روانی خود را «بد» یا «بسیار بد» توصیف کرده‌اند. همچنین بخش زنان سازمان ملل در بخشی از اعلامیه‌اش، بر لزوم سرمایه‌گذاری فوری‌ برای حمایت و خدمات به زنان و دختران دارای معلولیت در افغانستان تاکید کرده و خواستار افزایش خدمات بشردوستانه برای پاسخ‌گویی به نیازهای آنها شده است. با این وجود یوناما گفته است که حدود ۱.۵ میلیون تن در افغانستان با معلولیت‌های جدی زندگی می‌کنند و بسیاری از این ‏معلولیت‌ها پیامدهای چندین دهه جنگ است.‏ این نهاد گفته بود که کودکان معلول ‏بیشترین بار درد معلولیت ناشی از جنگ را بر دوش می‌کشند. ‏

نهاد هماهنگی فعالان زن افغانستان، با فرستادن نامه‌ای سرگشاده به وزارت‌های امور داخله، خارجه و حقوق بشر پاکستان، نسبت به اخراج زنان مدافع حقوق بشر از این کشور ابراز نگرانی کرده و خواستار این روند شدند. این نهاد در نامه‌شان گفته است که سه زن وابسته به این نهاد، پس‌از اخراج ناپدید شده‌اند و دو زن دیگر در افغانستان در شرایط دشواری به‌سر می‌برند. در بخشی از این نامه آمده است که بازگرداندن اجباری زنان، اصول بشردوستانه و قوانین بین‌المللی مربوط به ممنوعیت اخراج پناه‌جویان را نقض می‌کند. نهاد هماهنگی فعالان زنن افغانستان در ادامه تاکید کرده است که زنان افغانستانی مقیم پاکستان در جابه‌جایی داخلی با مشکلات جدی از جمله نداشتن معلومات درباره‌ی شهرهای امن، خطر بازداشت در مسیرها، هزینه‌ی بالای ویزا، روند پیچیده‌ی اداری و خودداری مالک‌های خانه از اجاره به پناه‌جویان بدون ویزا روبرو هستند. این نهاد و سایر امضاکنندگان از دولت پاکستان خواسته‌اند که اخراج زنان مدافع حقوق بشر را فوراً متوقف کند، برای زنان در معرض تهدید اقامت موقت و قانونی فراهم سازد، روند ویزا را عادلانه و قابل‌دسترس بسازد و امنیت جابه‌جایی داخلی را تضمین کند. همچنین آنان خواستار بررسی فوری پرونده‌ی پنج زن اخراج‌شده، به‌ویژه سه زن ناپدید، شده‌اند. قابل ذکر است که به دلیل‌ محدودیت‌ها بسیاری از زنان و دختران، فعالان حقوق بشر، روزنامه‌نگاران، نظامیان پیشین و دیگر قشرهای آسیب‌پذیر مجبور به ترک افغانستان شدند. شمار زیادی از آنان به کشورهای همسایه از جمله ایران و پاکستان پناهنده شدند؛ اما این کشورها در سال‌های پسین روند اخراج  مهاجران افغانستانی را تشدید کرده است.