برچسب: مادران

4 روز قبل - 117 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که از طریق برنامه‌ی «انتقال نقدی برای مادران و کودکان» به خانواده‌های آسیب‌پذیر در افغانستان کمک می‌کند تا نیازهای اساسی خود را تامین کرده و به خدمات صحی و تغذیه‌ای دسترسی بهتری داشته باشند. یونیسف با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته که برنامه‌ی انتقال نقدی برای مادران و کودکان به هدف حمایت از خانواده‌های آسیب‌پذیر در افغانستان اجرا می‌شود. در اعلامیه آمده است که این برنامه با حمایت دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد و صندوق‌های بشردوستانه اوچا به خانواده‌ها کمک می‌کند تا غذای مغذی و سایر نیازهای ضروری خود را تهیه کنند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرد که این برنامه همچنان دسترسی مادران و کودکان به خدمات صحی و تغذیه‌ای را بهبود می‌بخشد. این نهاد افزوده است که هر کودک شایسته‌ی آغازی سالم در زندگی است و حمایت از مادران، نقش مهمی در تامین سلامت کودکان دارد. قابل ذکر است که افغانستان با یکی از بالاترین نرخ‌های سوءتغذیه کودکان و مرگ‌ومیر مادران در جهان روبرو است. کاهش کمک‌های بشردوستانه در سال‌های اخیر، میلیون‌ها خانواده را با دشواری در تامین غذا و دسترسی به خدمات صحی مواجه کرده است.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 101 بازدید

نمایندگی «داکتران بدون مرز» در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که یک مادر ۲۸ ساله در بلخ نوزادان پنج‌گانگی به دنیا آورده است. داکتران بدون مرز امروز (دوشنبه، ۲۹ سرطان) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این نوزادان در شفاخانه ابوعلی سینا در شهر مزار شریف به دنیا آمده‌اند. سازمان داکتران بدون مرز در ادامه تاکید کرده است که این نوزادان هشت روز قبل به دنیا آمده بودند و تا هنوز در بخش مراقبت‌های ویژه نگهداری می‌شوند. مادر این نوزادان نفیسه ۲۸ ساله است. نفیسه می‌گوید نوزادانش در روزهای نخست نمی‌توانستند شیر بخورند و یکی از آنان به‌شدت بیمار شده بود. نفیسه نگران از دست دادن یکی از نوزادان خود بود که داکتران خبر دادند کل پنج نوزاد علایمی چون استفراغ پیدا کرده و دچار زردی شده‌اند. اما بخش مراقبت ویژه‌ نوزادان شفاخانه توانست با مراقبت دوامدار و درمان تخصصی، وضعیت نوزادان را کنترل کند و اکنون حال آنان «رو به بهبود» است. تولدهای چندگانگی اگرچه رویداد نادری نیست ولی طی چهار سال اخیر دست‌کم پنج مورد تولد پنج‌گانگی و چهارگانگی در افغانستان خبرساز شده است.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 79 بازدید

اتحادیه اروپا اعلام کرد که افغانستان یکی از بالاترین میزان‌های مرگ‌ومیر مادران در جهان را دارد و ارائه خدمات صحی مناسب برای مادران و نوزادان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این اتحادیه با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که به‌گونه مشترک با صندوق جمعیت سازمان ملل متحد (UNFPA) از یک مرکز مراقبت‌های زایمان تحت مدیریت قابله‌ها در ولایت لوگر بازدید کرده است. اتحادیه اروپا در ادامه تاکید کرد که این مرکز با حمایت مالی این اتحادیه فعالیت می‌کند و قابله‌های آموزش‌دیده در آن خدمات مصون را برای مادران و نوزادان ارایه می‌کنند. در ادامه آمده است که ارائه خدمات و مراقبت‌های صحی پیش از زایمان و هنگام تولد، از جمله اقداماتی است که می‌تواند به کاهش مرگ‌ومیر مادران و نوزادان کمک کند. نهادهای صحی بین‌المللی بارها نسبت به وضعیت سلامت مادران و کودکان در افغانستان ابراز نگرانی کرده و بر نیاز به گسترش خدمات صحی در این بخش تاکید کرده‌اند. قابل ذکر است که میزان مرگ‌ومیر مادران در این کشور ۵۲۱ مورد در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده است. این در حالی است که نظام بهداشت افغانستان از دهه‌ها به این‌سو با چالش‌های گسترده از جمله کم‌بود مرکزهای درمانی، پزشکان متخصص و دارو روبرو است. در بسیاری از ولایت‌های دوردست این کشور هنوز هم مرکزهای درمانی وجود ندارد.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 65 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است، خانه‌های بهداشت خانواده که از سوی صندوق جمعیت این نهاد حمایت می‌شوند، برای مادران و نوزادان در جوامع دورافتاده خدمات حیاتی ارائه می‌کند. این سازمان امروز (پنج‌‍شنبه، ۲۵ سرطان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که خدمات خانه‌های بهداشت خانواده، هر روز جان مادران و نوزادان را نجات می‌دهد. همچنین سازمان ملل متحد در بخشی از گزارشش افزوده است که کم‌بود بودجه می‌تواند به تعطیلی این مرکزها بینجامد و میزان مرگ‌ومیر مادران را در افغانستان که از پیش با چالش‌های جدی در بخش سلامت مادران روبرو است، افزایش دهد. این در حالی است که بر اساس نگرانی سازمان ملل متحد و سازمان جهانی بهداشت، پیش از این نیز بیش از ۴۰۰ مرکز درمانی به دلیل کم‌بود بودجه در افغانستان تعطیل شده است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 73 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد اعلام کرد که افغانستان ‌همچنان یکی از بالاترین نرخ‌های مرگ‌ومیر مادران در جهان را دارد. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که بر اساس آمار ۲۰۲۴ میلادی، به گونه‌ی تخمینی ۶۳۸ مرگ در برابر هر ۱۰۰ هزار تولد زنده ثبت شده است؛ رقمی که بیش‌ترین میزان در آسیا و هفتمین نرخ بلند را در جهان نشان  می‌دهد. اوچا در ادامه تاکید کرده است که کمبود کارکنان زن در سکتور بهداشت، کاهش منابع مالی، دسترسی محدود به داروهای ضروری و کم‌بود خدمات مراقبت‌های اضطراری زایمان، از عامل‌های اصلی مرگ‌های قابل پیش‌گیری مادران و نوزادان به ویژه در بخش‌های روستایی افغانستان است. دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل افزوده است که وضعیت کنونی بحران سلامتی زنان ممکن است بیش از پیش وخیم شود. اوچا به نقل از یونیسف نوشته است که اگر محدودیت‌های کنونی در برابر آموزش دختران ادامه یابد، افغانستان تا ۲۰۳۰ بیش از ۲۵ هزار آموزگار و کارمند زن بخش بهداشت را از دست خواهد داد. این در حالی است که نظام بهداشت افغانستان از دهه‌ها به این‌سو با چالش‌های گسترده از جمله کم‌بود مرکزهای درمانی، پزشکان متخصص و دارو روبرو است. در بسیاری از ولایت‌های دوردست این کشور هنوز هم مرکزهای درمانی وجود ندارد.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 90 بازدید

اوچا یا دفتر کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی بیش از ۱۰ میلیون و ۷۰۰ هزار زن و دختر افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۲۳ سرطان) با نشر گزارشی گفته است که محدودیت‌های شدید بر رفت‌وآمد، آموزش و اشتغال زنان و دختران، دسترسی آنان به خدمات حیاتی را به‌شدت کاهش داده است. گزارش نشان می‌دهد که زنان و دختران همچنان از آسیب‌پذیرترین گروه‌ها در بحران جاری افغانستان هستند و محدودیت‌های گسترده، وضعیت آنان را بیش از پیش بحرانی کرده است. اوچا تاکید کرد که این محدودیت‌ها نه‌تنها مانع بهره‌مندی زنان از خدمات اساسی شده، بلکه خطرات حفاظتی را افزایش داده و آسیب‌پذیری‌های موجود را عمیق‌تر کرده است. همچنین در کنار آن، سایر نهادهای امدادی بشردوستانه در سراسر افغانستان از وخامت شاخص‌های سلامت، افزایش ناامنی غذایی و کاهش دسترسی به خدماتی که توسط کارکنان زن ارائه می‌شود، خبر می‌دهند. اوچا افزوده است که بخش سلامت افغانستان تحت فشار شدید قرار دارد و همچنان یکی از بالاترین نرخ‌های مرگ‌ومیر مادران در جهان را ثبت کرده است. براساس آمار سازمان ملل، در سال ۲۰۲۴ میلادی حدود ۶۳۸ مورد مرگ مادر به ازای هر ۱۰۰ هزار تولد زنده گزارش شده که بالاترین رقم در آسیا و هفتمین در سطح جهان محسوب می‌شود. اوچا می‌گوید که وضعیت نگران‌کننده نتیجه مجموعه‌ای از عوامل از جمله کمبود شدید کارکنان زن در بخش بهداشت، کاهش منابع مالی، دسترسی محدود به داروهای ضروری و کمبود خدمات عاجل بهداشت باروری و زنان است. طبق بررسی سازمان ملل، مشکلات به‌ویژه در مناطق روستایی و دورافتاده که دسترسی به خدمات درمانی محدودتر است، موجب افزایش مرگ‌های قابل پیشگیری در میان مادران و نوزادان شده است. سازمان ملل در گزارش خود نسبت به وخیم‌تر شدن اوضاع در آینده درباره تأمین نیروی انسانی زن در حوزه‌های سلامت و آموزش با ادامه محدودیت‌ها بر آموزش دختران هشدار داده است. اوچا هشدار می‌دهد که بدون افزایش فوری کمک‌های بشردوستانه و رفع محدودیت‌های موجود، این بحران می‌تواند پیامدهای جدی‌تر و طولانی‌مدت‌تری برای سلامت و زندگی میلیون‌ها زن و کودک افغان به همراه داشته باشد.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 110 بازدید

گاهی وقت‌ها وقتی دختر دو ساله‌اش در میان حویلی کوچک خانه می‌دود، دست‌هایش را باز می‌کند و بی‌هدف دور خودش می‌چرخد، فرشته بی‌اختیار لبخند می‌زند؛ اما این لبخند تنها چند لحظه دوام می‌آورد. خیلی زود نگاهش به جایی دور خیره می‌شود؛ به سال‌هایی که خودش نیز دختری پرجنب‌وجوش و سرشار از آرزو بود. در ذهنش بارها همان صحنه‌ها تکرار می‌شوند؛ روزهایی که پس از پایان درس‌های مکتب، با شتاب کتاب‌هایش را کنار می‌گذاشت، لباس سفید تکواندو را می‌پوشید و با شوق به باشگاهی می‌رفت که برایش تنها یک سالن ورزشی نبود، بلکه دنیایی بود که در آن احساس قدرت، آزادی و امید می‌کرد. هر بار که وارد تشک مسابقه می‌شد، باور داشت آینده‌اش می‌تواند با تلاش خودش ساخته شود. آن روزها تصور می‌کرد اگر سخت تمرین کند، روزی در مسابقات بزرگ شرکت خواهد کرد، مدال خواهد گرفت و ثابت خواهد ساخت که دختران افغانستان نیز می‌توانند قهرمان باشند. فرشته در خانواده‌ای معمولی بزرگ شده بود. پدرش کارگر بود و درآمد اندکی داشت، اما با وجود دشواری‌های زندگی، هیچ‌گاه مانع علاقه دخترش به ورزش نشد. مادرش نیز هرچند گاهی از آسیب دیدن او نگران می‌شد، اما وقتی شوق و شادی را در چشمان دخترش می‌دید، سکوت می‌کرد. فرشته شاگرد خوبی در مکتب بود و معلمانش همیشه از پشتکار و علاقه‌اش به درس تعریف می‌کردند. او میان کتاب و ورزش تعادل برقرار کرده بود و باور داشت می‌تواند هم تحصیل کند و هم ورزشکار موفقی شود. آینده برایش پر از تصویرهای روشن بود؛ دانشگاه، مسابقات ورزشی و زندگی‌ای که خودش برای آن تصمیم می‌گرفت. اما یک روز همه چیز ناگهان تغییر کرد. خبر بسته شدن مکتب‌ها برای دختران، مانند سایه‌ای سنگین بر زندگی او افتاد. روزی که آخرین بار از دروازه مکتب بیرون آمد، هرگز تصور نمی‌کرد آن خداحافظی شاید سال‌ها ادامه پیدا کند. چند روز بعد، تمرین‌های تکواندو نیز متوقف شد و باشگاهی که همیشه پر از صدای تشویق و هیجان بود، به سکوت فرو رفت. لباس سفید تکواندویش روی چوب‌لباسی ماند و هر روز که از کنار آن عبور می‌کرد، احساس می‌کرد بخشی از وجودش نیز همان‌جا بی‌حرکت مانده است. آن روزها برای فرشته تنها از دست دادن مکتب و ورزش نبود؛ گویی بخشی از هویت و آینده‌ای که برای خودش ساخته بود، از او گرفته شده بود. او ناگهان از دختری که هر روز برای رسیدن به هدف‌هایش برنامه داشت، به کسی تبدیل شد که بیشتر وقت‌ها باید منتظر تصمیم دیگران می‌ماند. گاهی کتاب‌های درسی‌اش را ورق می‌زد و به صفحه‌هایی نگاه می‌کرد که دیگر فرصت آموختن از آن‌ها را نداشت. دوستانش نیز هر کدام به سرنوشت‌های متفاوتی رفتند و فاصله میان آرزوهای گذشته و واقعیت امروز، برایش سنگین‌تر می‌شد. با این حال، در دلش هنوز امید کوچکی زنده بود؛ امیدی که به او می‌گفت شاید مسیر زندگی تغییر کرده باشد، اما علاقه‌اش به یادگیری و پیشرفت هنوز از بین نرفته است. خانه نیز دیگر مانند گذشته نبود. مشکلات اقتصادی هر روز بیشتر می‌شد و نگرانی آینده، ذهن همه اعضای خانواده را درگیر کرده بود. چند ماه پس از بسته شدن مکتب، صحبت از خواستگاری مردی شد که چند سال از او بزرگ‌تر بود. فرشته هنوز امیدوار بود شرایط تغییر کند و دوباره بتواند به مکتب برگردد، اما کسی از امیدهای او نمی‌پرسید. تصمیم‌ها یکی پس از دیگری گرفته شدند و او فقط نظاره‌گر سرنوشتی بود که دیگران برایش نوشته بودند. خیلی زود لباس عروسی جای لباس تکواندو را گرفت؛ تغییری که برای دیگران شاید عادی بود، اما برای فرشته به معنای پایان دنیایی بود که سال‌ها برای ساختنش تلاش کرده بود. امروز او نوزده سال دارد و مادر دختری دو ساله است. مسئولیت خانه و فرزند، تمام ساعت‌های روزش را پر کرده است، اما هیچ‌کدام از این مسئولیت‌ها نتوانسته‌اند علاقه او به یادگیری را از بین ببرند. اگرچه از ادامه تحصیل بازمانده است، اما هر بار که کتابی به دستش می‌رسد، با اشتیاق آن را می‌خواند. کتاب برای او تنها چند صفحه کاغذ نیست؛ پلی است میان زندگی امروز و آینده‌ای که هنوز به آن امید دارد. او داستان می‌خواند، کتاب‌های تربیت کودک را مطالعه می‌کند، درباره روان‌شناسی، اخلاق و تاریخ می‌آموزد تا هر روز چیزی تازه یاد بگیرد. باور دارد مادری که آگاه باشد، می‌تواند آینده بهتری برای فرزندانش بسازد. همسرش گاهی با تعجب می‌پرسد چرا این همه مطالعه می‌کند، در حالی که دیگر مکتبی وجود ندارد که به آن برگردد. فرشته در پاسخ فقط لبخند می‌زند و می‌گوید: «اگر نتوانستم شاگرد مکتب باشم، هنوز می‌توانم شاگرد زندگی باشم.» او نمی‌خواهد دخترش مادری داشته باشد که پاسخ پرسش‌هایش را نداند یا او را از یادگیری دور کند. آرزو دارد روزی فرزندانش به او افتخار کنند؛ نه به خاطر ثروت یا مقام، بلکه به خاطر دانشی که با سختی و امید به دست آورده است. هر بار که دختر کوچکش با ذوق می‌پرد یا دستانش را مانند ورزشکاران تکان می‌دهد، قلب فرشته تندتر می‌تپد. او ساعت‌ها به آینده دخترش فکر می‌کند. در ذهنش بارها تصویر روزی را می‌سازد که دست دخترش را بگیرد و او را به یک باشگاه ورزشی ببرد. برای او مهم نیست آن باشگاه تکواندو باشد یا رشته‌ای دیگر؛ مهم این است که دخترش فرصت انتخاب داشته باشد، فرصت تجربه کردن، یاد گرفتن و رسیدن به رؤیاهای خودش. فرشته نمی‌خواهد دخترش زندگی او را تکرار کند. نمی‌خواهد روزی او نیز با حسرت از آرزوهای ناتمامش سخن بگوید. گاهی شب‌ها، وقتی دخترش خوابیده است، صندوقچه کوچکی را باز می‌کند که هنوز لباس تکواندویش در آن نگهداری می‌شود. پارچه سفید لباس دیگر مانند گذشته درخشان نیست، اما برای او ارزشمندترین یادگار سال‌های نوجوانی است. لباس را روی زانوهایش می‌گذارد، با دست روی آرم باشگاه می‌کشد و خاطرات روزهایی را به یاد می‌آورد که صدای تشویق مربی، انگیزه ادامه راهش بود. اشک‌هایش آرام روی لباس می‌چکد، اما آن را دوباره با دقت تا می‌کند و در صندوق می‌گذارد؛ نه به این دلیل که گذشته را فراموش کرده، بلکه چون می‌خواهد آن را به عنوان یادآوری آرزوهایش حفظ کند. با وجود همه این حسرت‌ها، فرشته نمی‌گذارد ناامیدی وارد دلش شود. او باور دارد شاید نتوانسته باشد زندگی دلخواهش را تجربه کند، اما هنوز فرصت دارد آینده فرزندانش را بهتر بسازد. امروز بزرگ‌ترین آرزوی فرشته دیگر ایستادن روی سکوی قهرمانی نیست. او آرزو دارد روزی در کنار میدان مسابقه بنشیند، دخترش را در حالی که با اعتمادبه‌نفس وارد رقابت می‌شود تشویق کند و از دور با افتخار نگاهش کند. شاید آن روز هیچ‌کس نداند که اشک‌های شوق مادر، از سال‌ها حسرت و امید سرچشمه می‌گیرد، اما خود فرشته خواهد دانست که هر صفحه کتابی که خوانده، هر سختی‌ای که تحمل کرده و هر امیدی که در دلش زنده نگه داشته، بیهوده نبوده است. او باور دارد اگر بتواند فرزندانی آگاه، مهربان، بااخلاق و موفق به جامعه تقدیم کند، بخشی از آرزوهای ازدست‌رفته‌اش دوباره جان خواهند گرفت و زندگی‌اش، با همه تلخی‌ها، معنایی تازه پیدا خواهد کرد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 121 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که مادران و کودکان در منطقه «پنگانی» بدخشان به خدمات اساسی صحی در نزدیک محل زند‌گی‌شان دسترسی پیدا کرده‌اند. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در بدخشان، دسترسی به خدمات صحی می‌تواند تفاوت میان مرگ و زند‌گی را رقم بزند. دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرد که حمایت‌های بشردوستانه این سازمان زمینه ارائه خدمات صحی ضروری برای مادران و کودکان در «پنگانی» را فراهم کرده است. این سازمان در ادامه افزوده است که خدمات صحی ارائه شده شامل زایمان مصون و درمان سوءتغذیه برای کودکان و مادران می‌باشد. اوچا تصریح کرد که نزدیک‌تر شدن خدمات صحی به مناطق دورافتاده، نقش مهمی در بهبود دسترسی مردم به مراقبت‌های درمانی دارد. قابل ذکر است که میزان مرگ‌ومیر مادران در این کشور ۵۲۱ مورد در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده است. این در حالی است که نظام بهداشت افغانستان از دهه‌ها به این‌سو با چالش‌های گسترده از جمله کم‌بود مرکزهای درمانی، پزشکان متخصص و دارو روبرو است. در بسیاری از ولایت‌های دوردست این کشور هنوز هم مرکزهای درمانی وجود ندارد.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 84 بازدید

کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که به ۴۰۰ زن باردار و شیرده در شهر مزارشریف، مرکز ولایت بلخ، کمک نقدی ارائه کرده است. این کمیته امروز (یک‌شنبه، ۳۱ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری اکس خود نوشته است که این کمک‌ نقدی به زنان آسیب‌پذیر ارائه شده است. در اعلامیه آمده است که زنان باردار و شیرده با استفاده از این کمک‌های نقدی می‌توانند مواد خوراکی تهیه کرده و نیازهای اساسی‌شان را نیز، برآورده کنند. کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ در ادامه تاکید کرده است که این پشتیبانی به مادرانی که با چالش‌های اقتصادی مواجه هستند، ثبات بیشتری برای خانواده‌های‌شان فراهم می‌کند. این کمک‌ها در حالی به شماری از زنان در مزارشریف ارائه می‌شود که افغانستان همچنان با یکی از جدی‌ترین بحران‌های انسان‌دوستانه در جهان روبرو است. بر بنیاد داده‌های سازمان ملل متحد، حدود 22 میلیون نفر در افغانستان در سال روان میلادی به کمک‌های انسان‌دوستانه نیاز دارند. به گفته‌ی برنامه‎ی جهانی غذا، زنان، دختران و کودکان به‌گونه‌ی نامتناسبی از این بحران متاثر شده‌اند. بر مبنای آمار سازمان ملل، میلیون‌ها نفر در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند و برنامه جهانی غذا پیش از این هشدار داده بود که افغانستان با یکی از شدیدترین بحران‌های گرسنگی در سطح جهان مواجه است.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 116 بازدید

بخش انسان‌دوستانه‌ی سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان یکی از بلندترین نرخ‌های مرگ‌ومیر مادران را در جهان دارد. این نهاد صبح امروز (چهارشنبه، ۲۷ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که شمار زیادی از زنان و دختران در افغانستان همچنان در دسترسی به خدمات صحی با موانع جدی روبرو هستند. سازمان ملل متحد با اطمینان‌دادن از حمایت مادران و نوزادان از سوی کارکنان صحی، افزوده است که این کارکنان صحی به پشتیبانی نیاز دارند و خدماتی که ارائه می‌کنند نیز باید گسترش یابد. کم‌بود کارکنان صحی زن به ویژه قابله در کنار کم‌بود مرکزهای درمانی معیاری، یکی از جدی‌ترین چالش‌ها در برابر سلامت زنان به ویژه زنان باردار و مادران در بخش‌های دوردست افغانستان گفته شده است. قابل ذکر است که افغانستان از جمله کشورهایی است که با میزان بالای مرگ‌ومیر مادران و نوزادان روبرو است. کم‌بود امکانات صحی، دسترسی محدود به آموزش‌های تخصصی و فاصله‌ی زیاد روستاها تا مرکزهای درمانی، چالش‌های جدی در ارایه‌ی خدمات به مادران باردار ایجاد کرده است. در بسیاری از مناطق، زنان در خانه یا درمانگاه‌های کوچک زایمان می‌کنند و قابله‌ها اغلب با امکانات اندک و بدون دسترسی فوری به راهنمایی‌های تخصصی کار می‌کنند.

ادامه مطلب