برچسب: زنان و دختران

13 ساعت قبل - 35 بازدید

یوناما: ۹۰ درصد نیروی کار قالین‌بافی در افغانستان زنان هستند

یوناما یا دفتر نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حدود ۹۰ درصد چرخ‌کاران و بافندگان صنعت قالین‌بافی در این کشور را زنان و دختران تشکیل می‌دهند. این نهاد در حساب کاربری فیس‌بوک خود نوشته است که با وجود سهم گسترده‌ی زنان و دختران در صنعت قالین‌بافی افغانستان، آنان در پایین‌ترین سطح زنجیره‌ی تولید قرار دارند و در برابر کار سنگین خود، دست‌مزد ناچیزی دریافت می‌کنند. سوسن فرگوسن، نماینده‌ی ویژه‌ی بخش زنان سازمان ملل متحد در افغانستان، تاکید کرده است که زنان و دختران باید در همه‌ی مرحله‌های تولید قالین از تولید پشم و ریسندگی گرفته تا بافت، تکمیل و توسعه‌ی کسب‌وکار- مورد حمایت قرار گیرند. یوناما در ادامه افزوده است که بخش زنان سازمان ملل متحد متعهد است با تقویت رهبری زنان، زمینه‌ای فراهم کند تا آنان از ارزش فرهنگی و اقتصادی بزرگی که خلق می‌کنند، بهره‌مند شوند. همچنین این نهاد تصریح کرد که صنعت قالین‌بافی افغانستان بیش از هر چیز، به ‌واسطه‌ی تلاش، مهارت و پایداری زنان زنده مانده است. قابل ذکر است که قالین‌بافی یکی از مهم‌ترین صنایع دستی و کالای صادراتی افغانستان به‌شمار می‌رود؛ صنعتی که زنان و دختران در همه مرحله‌های تولید آن نقش اساسی دارند. طی چهار سال اخیر با محدودیت‌های گسترده بر آموزش و اشتغال دختران، شمار زیادی از زنان ناچار شده‌اند برای تأمین معیشت به این بخش روی آورند. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


14 ساعت قبل - 90 بازدید

منابع: رانندگان تکسی در هرات از انتقال زنان بدون چادر خودداری می‌کنند

منابع محلی از ولایت هرات می‌گویند که رانندگان تکسی‌‌های شهری در این ولایت بعد از وضع محدودیت بر رفت‌وآمد سه‌چرخه‌ها در بخشی از نقاط شهر از انتقال زنان و دختران بدون چادر خودداری می‌کنند. دست‌کم سه منبع امروز (شنبه، ۲۷ جدی) به رسانه گوهرشاد گفته‌اند که زنان و دختران و به ویژه زنان بدون چادر ساعت‌ها کنار ایستگاه‌‌ها منتظر می‌مانند، اما رانندگان تکسی‌های شهری با وجود خالی‌بودن تکسی، حاضر به انتقال آنان نیستند. منبع در ادامه تاکید کرده است که این وضعیت در روزهای اخیر به دلیل محدویت‌ها از سوی نیروهای امر به معروف و نهی از منکر، افزایش یافته و بسیاری از زنان و دختران در رفت‌وآمد روزانه با مشکل جدی روبرو شده‌اند. یک منبع دیگر در ادامه افزوده است :«نیروهای امر به معروف و نهی از منکر تکسی‌ها ایستاده کرده و چک می‌کنند و اگر زنان و دختران بدون چادر باشند‌‌، آنان را پیاده می‌کنند.» یک منبع دیگر تصریح کرد که تکسی‌های شهری به دلیل کم‌بود مسافر زن، از سوار کردن آنان در ست پشت‌سر نیز خودداری می‌کنند. همچنین شماری از زنان و دختران در هرات می‌گویند که برای انجام کارهای ضروری ناچار هستند مسافت‌های طولانی را پیاده طی کنند. زنان و دختران در هرات می‌گویند که پس از آن‌که نیروهای امر به معروف و نهی از منکر حکومت فعلی فعالیت سه‌چرخه‌ها را ممنوع کردند، دسترسی زنان و دختران به وسایط نقلیه برای رفت‌وآمد به‌طور چشم‌گیری کاهش یافته است. منبع از نیروهای امر به معروف و نهی از منکر خواسته است که محدودیت‌ها را بر تکسی‌های شهری را کاهش داده و بر ارائه خدمات تلاش کنند. این در حالی است که پیش‌تر نیز نیروهای حکومتی به رانندگان تکسی‌ها در هرات هشدار داده بودند که زنان بدون حجاب را نباید انتفال دهند. این در حالی است که محتسبان امر به معروف و نهی از منکر در روزهای اخیر زنان را به‌دلیل نداشتن «چادرنماز» از موتر و تکسی‌ها پایین کرده و مانع رفت‌وآمد آنان شده بودند.

ادامه مطلب


16 ساعت قبل - 75 بازدید

مقام سازمان ملل: دختران افغانستان برای ازدواج زودهنگام فروخته می‌شوند

جان ایلیف، رییس برنامه جهانی غذا در افغانستان از بحران رو به وخامت سوء‌تغذیه در کشور اظهار نگرانی کرد و می‌گوید : «شاهدیم که دختران برای ازدواج زودهنگام فروخته می‌شوند، فقط برای اینکه خانواده‌های‌شان بتوانند غذا تهیه کنند.» آقای ایلیف در صحبت با خبرگزاری فرانسه گفته است که بحران رو به وخامت سوءتغذیه تأثیرات وخیمی بر زنان و دختران افغانستان دارد که توسط جامعه‌ی جهانی نادیده گرفته شده‌اند. طبق آماری که وی ارائه کرده، در ۱۲ ماه آینده، پنج میلیون زن و کودک در افغانستان، دچار سوء تغذیه خواهند شد. او در ادامه تاکید کرده است که نزدیک به چهار میلیون کودک به درمان سوءتغذیه نیاز خواهند داشت. کمیته بین‌المللی نجات نیز پیشتر نسبت به تشدید بحران گرسنگی در افغانستان هشدار داد. این نهاد گفته بود که در پی کاهش بودجه ایالات متحده، میزان دسترسی به کمک‌های بشردوستانه در افغانستان تقریبا دو سوم کاهش یافته است. رییس برنامه جهانی غذا در افغانستان هم کاهش کمک‌ها به افغانستان را نگران‌کننده خواند. او هشدار داد که «اگر نتوانیم کودکان مبتلا به سوءتغذیه را درمان کنیم، خواهند مرد.» به گفته وی، کلینیک‌هایی که کودکان مبتلا به سوءتغذیه را درمان می‌کنند، در حال تعطیلی هستند.» جان ایلیف می‌گوید وقتی به خانواده‌ها گفته می‌شود برنامه جهانی غذا دیگر پولی برای درمان فرزند شما ندارد، «تکان‌دهنده» است. او گفت: «در مناطقی که ما به عنوان برنامه جهانی غذا کمک‌های خود را متوقف کرده‌ایم، شاهدیم که دختران برای ازدواج زودهنگام فروخته می‌شوند، فقط برای اینکه خانواده‌هایشان بتوانند غذا تهیه کنند. شاهدیم که کودکان از مکتب بیرون کشیده می‌شوند و به سر کار فرستاده می‌شوند.»

ادامه مطلب


3 روز قبل - 40 بازدید

هفت تن در هرات شلاق زده شدند

دادگاه عالی حکومت سرپرست درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که هفت تن، از جمله یک زن را به اتهام‌های روابط خارج از ازدواج، «لواطت» و سرقت در ولایت هرات شلاق زده است. این دادگاه امروز (پنج‌شنبه، ۲۵ جدی) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این افراد در ولسوالی‌های ادرسکن، پشتون‌زرغون و شیندند مجازات شده‌اند. در اعلامیه آمده است که این افراد هر کدام به یک سال زندان و بیش از ۳۰ ضربه شلاق محکوم شده‌اند. این در حالی است که دادگاه عالی حکومت فعلی روز گذشته نیز چهار تن را در ولایت غزنی شلاق زده بودند. حکومت سرپرست طی ۱۰ ماه گذشته بیش از ۸۰۰ تن را در دادگاه‌ها خود شلاق کرده است. نهادهای بین‌المللی حقوق‌‌ بشری اعدام و مجازات بدنی علنی افراد متهم را خلاف قوانین بین‌المللی و کرامت انسانی می‌دانند و خواستار توقف آن هستند. پیشتر ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان‌ ملل برای افغانستان، اجرای حکم شلاق را ناقض قوانین بین‌المللی دانست و افزوده است: «این مجازات‌های شدید در سال ۲۰۲۵ میلادی به‌طور چشم‌گیری افزایش یافته‌اند و باید فورا متوقف شوند.»

ادامه مطلب


3 روز قبل - 80 بازدید

مرگ‌ومیر زنان؛ جاپان سه میلیون دالر به بخش بهداشت افغانستان کمک کرد

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که سه میلیون دالر کمک تازه از سوی دولت جاپان دریافت کرده تا خدمات صحی اساسی و حمایت‌های روانی–اجتماعی را برای مردم محروم و آسیب‌دیده به‌ویژه زنان در مناطق دورافتاده‌ی افغانستان گسترش دهد. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۲۵ جدی) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این کمک بخشی از بسته‌ی ۱۹٫۵ میلیون دالری کمک‌های جاپان به افغانستان است و برای اجرای پروژه‌ای اختصاص یافته که خدمات صحی مادران، نوزادان، کودکان و نوجوانان، به‌هم‌راه حمایت‌های روانی، را تقویت می‌کند. در ادامه آمده است که این برنامه از طریق «خانه‌های صحی خانواده» اجرا می‌شود؛ مرکز‌های صحی کوچک و جامعه‌محور که توسط قابله‌ها اداره می‌شود و در مناطقی فعالیت دارند که در نزدیکی آن‌ها هیچ مرکز صحی دیگری وجود ندارد. این نهاد در بخشی از گزارشش تاکید کرده است که با این کمک از ۶۰ خانه‌ی صحی خانواده در ولایت‌های دایکندی، فاریاب، خوست، کنر و پکتیکا حمایت می‌شود. صندوق جمعیت سازمان ملل افزوده است که هدف این پروژه پر‌کردن کم‌بودهای جدی نظام صحی افغانستان، کاهش مرگ‌ومیر قابل پیش‌گیری مادران و نوزادان و بهبود سلامت زنان، دختران و جوانان است. در ادامه آمده است که خدمات روانی–اجتماعی نیز بخش مهم این برنامه را تشکیل می‌دهد. براساس این گزارش، این کمک قرار است ۲۱۰ هزار نفر، از جمله زنان، دختران نوجوان، مادران باردار و شیرده و کودکان زیر پنج سال را در پنج ولایت تحت پوشش قرار دهد. بی‌جاشدگان داخلی، بازگشت‌کنندگان از پاکستان و ایران و هم‌چنان جوامع میزبان محروم در مناطق آسیب‌دیده از حوادث طبیعی نیز شامل این برنامه‌اند. در بخشی از این گزارش آمده است که در چارچوب این برنامه، دست‌کم ۸۴۰ فرد دارای معلولیت نیز تحت پوشش قرار می‌گیرند تا دست‌رسی برابر به خدمات اساسی صحی برای آنان فراهم شود. همچنین صندوق جمعیت سازمان ملل گفته است که در سال ۲۰۲۶ میلادی حدود ۲۱٫۹ میلیون نفر، معادل ۴۵ درصد جمعیت افغانستان، به کمک‌های بشردوستانه نیاز خواهند داشت که از این میان، ۱۴٫۴ میلیون نفر به خدمات صحی نیازمند ‌اند. این نهاد افزوده است که دولت جاپان از سال‌ها به این‌سو یکی از شریکای اصلی‌اش در افغانستان بوده و از سال ۲۰۲۱ تا اکنون، با اختصاص ۵٫۱ میلیون دالر کمک، زمینه‌ی دست‌رسی بیش از ۱٫۱ میلیون نفر که ۷۷ درصد آنان زنان و دختران بوده‌اند به خدمات صحی را فراهم کرده است.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 66 بازدید

یک زن افغانستانی در هالند نامزد انتخابات شورای شهرداری شد

سانگه صدیقی، فعال حقوق بشر درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از سوی یک حزب سیاسی، نامزد شورای شهرداری زوترمیر در هالند معرفی شده است. خانم صدیقی با نشر اعلامیه‌ای گفته است که هدفش نقش و مشارکت معنادار زنان در حوزه‌های تصمیم‌گیری است. این شهر در جنوب هالند موقعیت دارد و جمعیت آن بیش از ۱۱۹ هزار نفر است. وی تاکید کرده است که شورای شهرداری در هالند نهاد تصمیم‌گیر در امور محلی است که مسوول تصویب سیاست‌ها و مقررات شهری، تایید بودجه، نظارت بر عملکرد شهرداری و برنامه‌ریزی استراتژیک شهری است و نمایندگی از شهروندان را در تصمیم‌گیری‌های محلی بر عهده دارد. انتخابات شورای شهرداری در شهر زوترمیر هالند به تاریخ (۲۷ حوت/۱۸ مارچ) برگزار می‌شود. خانم صدیقی که ۱۷ سال پیش از افغانستان به هالند مهاجرت کرده است، هم‌اکنون در وزارت مالیه هالند کار می‌کند. او از سوی حزب دموکرات‌های ۶۶ (D66) نامزد انتخابات شورای شهر شده است. دموکرات‌های ۶۶ بزرگ‌ترین حزب سیاسی هالند به‌شمار می‌رود که در انتخابات پارلمانی پیروز شده و قرار است به‌زودی کابینه خود را معرفی کند. خانم صدیقی می‌گوید تعهد او به سیاست، به‌ویژه در زمینه نقش و مشارکت معنادار زنان در میزهای تصمیم‌گیری، انتخابی جدی و آگاهانه است. او باور دارد که زنان با تکیه بر تجربه‌های زیسته، حس مسئولیت‌پذیری و پیوند عمیق با جامعه می‌توانند سیاست را انسانی‌تر، عادلانه‌تر و پاسخ‌گوتر سازند. وی تصریح کرد که این نامزدی تنها یک گام شخصی نیست، بلکه تلاشی برای تقویت صدای زنان، افراد دارای پیشینه مهاجرت و همه شهروندانی است که خواهان جامعه‌ای عادلانه، باز و فراگیر بر پایه فرصت‌های برابر هستند. در حالی سانگه صدیقی نامزد انتخابات شورای شهرداری می‌شود که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 241 بازدید

یک مربی زن تکواندو در هرات بازداشت شد

منابع محلی از ولایت هرات می‌گویند که نیروهای امر به معروف و نهی از منکر حکومت سرپرست، خدیجه احمدزاده، مربی زن تکواندو در منطقه جبرئیل از مربوطات ناحیه سیزدهم شهر این ولایت را بازداشت کرده‌اند. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که خدیجه احمدزاده روز (شنبه، ۲۰ جدی) از باشگاه مخفیانه‌اش توسط محتسبان امر به معروف و نهی از منکر همراه با پدرش بازداشت و به زندان منتقل شده است. منبع در ادامه تاکید کرده است:«ساعت ۷ صبح روز شنبه نیروهای امر به معروف به باشگاه رفتند و در ساعت ۸:۳۰ او را بازداشت کردند. بعد از جستجوی زیاد فهمیدیم که در محبس زندانی کردند.» منبع در افزوده است که این مربی زن حدودا ۲۲ ساله بوده است و دختران زیر نظر او تکواندو تمرین می‌کردند. مسوولان محلی در ولایت هرات تا اکنون در این مورد واکنشی نشان نداده‌اند. باید گفت که بازداشت خدیجه احمدزاده در حالی رخ می‌دهد که فعالیت‌های ورزشی زنان در افغانستان توسط طالبان ممنوع شده است. مراکز و باشگاه‌های ورزشی به روی دختران بسته شده و امکان ادامه آموزش و تمرین‌های ورزشی برای آنان ممنوع می‌باشد.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 59 بازدید

پولیس پاکستان یک خبرنگار زن افغانستانی را بازداشت کرد

منابع از میان مهاجران اهل افغانستان در پاکستان خبر داده‌اند که پولیس این کشور، یک خبرنگار زن افغانستانی را بازداشت کرده و به کمپ مهاجران منتقل کرده است. دست‌کم دو منبع از میان مهاجران گفته‌اند که این خبرنگار زن، اسما محمدی بوده و حوالی ساعت ۱۱:۳۰ قبل از ظهر روز گذشته (سه‌شنبه، ۲۳ جدی) از شهرک «فیصل تاون» اسلام‌آباد بازداشت شده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که اسما محمدی پس از بازداشت به کمپ مهاجران منتقل شده است. منبع می‌گوید که شماره تماس این خبرنگار زن پس از بازداشت، از دسترس خارج شده است و تا اکنون از سرنوشت وی جزییات در دست نیست. همچنین یک منبع دیگر افزوده است که اسما محمدی، از سه سال پیش به این‌سو در پاکستان زندگی می‌کرد. در ادامه آمده است که این خبرنگار سابقه‌ی همکاری با رسانه‌های محلی پروان را دارد. قابل ذکر است که پس از بازگشت دوباره‌ی حکومت فعلی به قدرت، بسیاری از نظامیان حکومت پیشین، کارمندان دولتی، خبرنگاران و فعالان حقوق بشر که به کشورهای همسایه مهاجر شده‌‌اند تا هنوز موفق به دریافت ویزای کشورهای مهاجرپذیر نشده‌اند. بسیاری از این پناه‌جویان که توسط کشورهای میزبان به افغانستان بازگردانده شده‌اند. در هفته‌های اخیر، حکومت پاکستان روند تمدید ویزه برای شهروندان افغانستان را دشوار کرده و هم‌زمان، روند بازداشت و اخراج مهاجران از این کشور شدت یافته است. همچنین شماری از نهادهای مدافع حقوق بشر گفته‌اند که این اقدام‌ها برخلاف اصول بین‌المللی پناهندگی است و جان بسیاری از خبرنگاران و فعالان مدنی افغانستان در پاکستان را در معرض خطر قرار داده است. پاکستان همه روزه مهاجران افغانستان را بازداشت و اخراج می‌کند.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 44 بازدید

روایتی از زنانی که پس از جنگ تنها ماندند

صبح هنوز کاملاً روشن نشده که زن، چادر کهنه‌اش را محکم‌تر به دور خود می‌پیچد. هوای کابل سرد است؛ بادی که از میان کوچه‌های خاکی می‌گذرد، گرد و غبار شب را به صورتش می‌زند. دختر هفت‌ساله‌اش با پیراهنی نازک و کفش‌هایی که کمی از پایش بزرگ‌تر است، کنار او ایستاده و دستان کوچکش را به گوشه‌ی چادر مادر گره زده است. زن سی‌وچهار سال دارد، اما چین‌های عمیق صورتش، نگاه خسته و شانه‌های خمیده‌اش، او را بسیار پیرتر نشان می‌دهد. نامش مهم نیست؛ در این شهر، کسی نام او را نمی‌پرسد. او فقط «یک زن گدا» است. او هر روز صبح از اتاق کوچکی که در حاشیه‌ی شهر کابل با کرایه‌ای ناچیز گرفته، بیرون می‌شود؛ اتاقی با سقف حلبی که در زمستان سرما از در و دیوارش می‌ریزد. سه کودک دارد؛ دو پسر خردسال و همین دختر هفت‌ساله که همیشه همراهش است. پسرها را نزد زن همسایه می‌گذارد؛ زنی که خودش هم چیزی ندارد، اما دلش هنوز از سنگ نشده است. راهش را به سمت چهارراهی‌های شلوغ شهر می‌گیرد؛ جایی که موترها توقف می‌کنند، آدم‌ها عجله دارند و نگاه‌ها یا بی‌تفاوت‌اند یا پر از قضاوت. او کنار پیاده‌رو می‌ایستد، دستش را جلو می‌آورد و با صدایی آرام که بیشتر شبیه نجواست تا درخواست، می‌گوید: «به خدا رحم کنین… سه طفل دارم…» گاهی کسی سکه‌ای می‌اندازد، گاهی نانی، و بیشتر وقت‌ها فقط نگاه است؛ نگاه‌هایی که یا از سر ترحم‌اند یا از سر تحقیر. بعضی‌ها حتی زحمت نگاه‌کردن هم به خود نمی‌دهند. انگار او بخشی از سنگفرش شهر است؛ چیزی که همیشه بوده و کسی به آن فکر نمی‌کند. هفت سال پیش، زندگی‌اش مسیر دیگری داشت. آن زمان هنوز شوهر داشت؛ مردی که با همه‌ی سختی‌ها، نان‌آور خانه بود. ازدواج‌شان از روی عشق بود، اما بدون رضایت خانواده‌ی دختر. خانواده‌ی پدرش هرگز این انتخاب را نبخشیدند. وقتی دستش را در دست مرد گذاشت و از خانه بیرون رفت، پشت سرش همه‌ی درها بسته شد. او فکر می‌کرد عشق کافی است، فکر می‌کرد با هم می‌توانند زندگی بسازند. اما کابل، شهر انفجار و ناامنی، فرصتی برای رؤیا باقی نگذاشت. یک روز، شوهرش برای کار بیرون رفت و دیگر برنگشت. انفجاری در یکی از نقاط شهر. نامش در فهرست کشته‌شدگان آمد؛ بی‌صدا، بی‌مراسم، بی‌عدالت. وقتی خبر را آوردند، زن هنوز باور نمی‌کرد. چند روز تمام منتظر ماند؛ شاید اشتباه شده باشد، شاید زنده باشد. اما حقیقت مثل پتک بر سرش فرود آمد: مرده بود. و با مرگ او، تمام ستون‌های زندگی زن فرو ریخت. بعد از آن، همه‌چیز به دوش او افتاد؛ نان، کرایه، دوا، لباس، آینده‌ی کودکان. خانواده‌ی شوهرش فقیرتر از آن بودند که کمکی کنند. خانواده‌ی پدرش هم، همان‌طور که سال‌ها پیش تهدید کرده بودند، او را «مرده» حساب کردند. نه تلفنی، نه خبری، نه کمکی. زن تنها ماند؛ تنها با سه کودک و شهری که برای زنان بی‌پناه رحم ندارد. او اول تلاش کرد کار پیدا کند. در خانه‌های مردم برای پاک‌کاری رفت؛ روزی پنجاه، روزی صد افغانی. اما کار دوام نداشت. بعضی خانه‌ها وقتی می‌فهمیدند بیوه است، نگاه‌شان تغییر می‌کرد. بعضی‌ها دستمزد نمی‌دادند، بعضی تحقیر می‌کردند. یک بار، مردی در خانه‌ای که برای پاک‌کاری رفته بود، با نگاه و حرف‌هایی مواجه‌اش کرد که بدنش لرزید. همان‌جا کار را رها کرد و بیرون آمد. گریه کرد، اما گریه نان نمی‌شد. وقتی هیچ کاری نماند، گدایی آخرین راه بود. راهی که دلش را شکست، غرورش را له کرد، اما شکم کودکانش را سیر نگه داشت. اولین روزی که دست دراز کرد، تمام بدنش می‌لرزید. احساس می‌کرد همه‌ی شهر به او نگاه می‌کنند. اما وقتی شب با نان برگشت و کودکانش با ولع خوردند، فهمید که دیگر حق انتخاب ندارد. او می‌گوید: «در سرک، آدم فقط فقیر نیست، بی‌دفاع هم است.» بارها شده که مردانی با لبخندهای آلوده نزدیک شده‌اند. بعضی آهسته گفته‌اند: «اگر بخواهی، پول خوب می‌دهم.» بعضی مستقیم‌تر، شرم‌آورتر. او هر بار سرش را پایین انداخته و دور شده، اما ترس همیشه با اوست؛ ترس از اینکه روزی کسی جلو راهش را بگیرد یا دخترش چیزی ببیند که نباید ببیند. دختر هفت‌ساله‌اش حالا گدایی را یاد گرفته است. می‌داند کِی دست دراز کند، کِی بگوید: «کاکا، نان نداریم.» زن وقتی این را می‌بیند، دلش آتش می‌گیرد. می‌گوید: «من نمی‌خواستم طفل‌ام این‌طور بزرگ شود، اما چه کنم؟ مکتب پول می‌خواهد، لباس می‌خواهد، نان می‌خواهد.» شب‌ها، وقتی کودکان خواب‌اند، زن به آینده فکر می‌کند؛ به این‌که اگر مریض شود، چه می‌شود؟ به این‌که اگر دیگر نتواند در سرک بایستد، چه کسی نان می‌دهد؟ هیچ بیمه‌ای، هیچ نهادی، هیچ حمایتی نیست. او یکی از هزاران زن بی‌سرپرست در کابل است؛ زنانی که دیده نمی‌شوند مگر وقتی دست دراز می‌کنند. او از دولت گله دارد، از نهادها، از کسانی که فقط وعده می‌دهند. می‌گوید: «ما صدقه نمی‌خواهیم، کار می‌خواهیم. امنیت می‌خواهیم. مکتب برای طفل‌ها می‌خواهیم.» صدایش آرام است، اما خشم در آن موج می‌زند؛ خشمی که سال‌ها در سینه‌اش جمع شده. با همه این‌ها، هنوز زنده است، هنوز هر صبح بلند می‌شود، هنوز برای کودکانش می‌جنگد. او نماد رنجی است که در گوشه‌گوشه کابل جریان دارد؛ رنج زنانی که شوهران‌شان را جنگ و انفجار گرفت و جامعه پشت‌شان را خالی کرد. وقتی غروب می‌شود، زن دست دخترش را می‌گیرد و به اتاق سردشان برمی‌گردد. پول امروز را می‌شمارد؛ شاید برای نان کافی باشد، شاید نه. اما فردا دوباره می‌آید، دوباره کنار جاده می‌ایستد. چون مادری که انتخابی ندارد، تسلیم نمی‌شود؛ فقط ادامه می‌دهد، حتی اگر هر روز کمی بیشتر بشکند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


5 روز قبل - 49 بازدید

سازمان ملل: از رهبری زنان در جهان به‌عنوان یک حق حمایت می‌کنیم

بخش زنان سازمان ملل متحد (UN Women) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی، از رهبری زنان در سراسر جهان حمایت خواهد کرد و این امر را نه تنها به‌عنوان یک وعده، بلکه به‌عنوان یک حق دنبال می‌کند. این سازمان با نشر گزارشی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بخش زنان سازمان ملل امروز یک نیروی جهانی است که در ۱۰۹ کشور فعالیت می‌کند و برای چهار میلیارد زن و دختر، خدمات‌های مختلف ارائه می‌دهد. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که این سازمان نقش یک مدافع جهانی را ایفا می‌کند و تلاش دارد موانع حضور زنان در پارلمان‌ها، میزهای صلح و سایر عرصه‌های تصمیم‌گیری را از میان بردارد. همچنین این سازمان در بخشی از گزارشش افزوده است که فعالیت‌هایش به تقویت رهبری زنان در تمامی مناطق جهان متمرکز است و هدف آن ایجاد تغییرات در زنده‌گی زنان و دختران و پیش‌برد برابری جنسیتی در سطح بین‌المللی است. در حالی سازمان ملل متحد از رعایت حقوق زنان سخن می‌گوید که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب