انجمن افغان‌های لوکزامبورگ قطعنامه‌ای را در حمایت از حقوق، آزادی و کرامت زنان و دختران افغانستان صادر کرده و خواستار لغو فوری محدودیت‌ها علیه آن‌ها شده است. این انجمن با برگزاری یک گردهمایی اعتراضی اعلام کرده است که زنان و دختران افغانستان از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی و شهروندی، از جمله آموزش، کار، مشارکت سیاسی و آزادی رفت‌وآمد محروم شده‌اند. شرکت‌کنندگان این گردهمایی شامل فعالان حقوق بشر، اعضای نهادهای مدنی، زنان، جوانان و شهروندان بوده و عنوان کرده‌اند که این محدودیت‌ها ناقض اصول حقوق بشر و کرامت انسانی بوده و با ارزش‌های عدالت و برابری در تضاد است. در این قطعنامه همچنان از افزایش فشارها و محدودیت‌ها علیه زنان در هفته‌های اخیر ابراز نگرانی شده و به مواردی از بازداشت‌های خودسرانه، خشونت و سرکوب اعتراضات مسالمت‌آمیز اشاره شده است. شرکت‌کنند‌گان به‌گونه ویژه از رویدادهای اخیر در شهرک جبرئیل هرات ابراز نگرانی کرده و گفته‌اند که گزارش‌هایی از بازداشت، ضرب‌وشتم و برخوردهای خشونت‌آمیز علیه زنان نشر شده است. در بخشی از این قطعنامه آمده است که ادامه این وضعیت، آینده افغانستان را با بحران‌های عمیق انسانی، اجتماعی و اقتصادی روبرو می‌سازد و چشم‌انداز صلح و توسعه پایدار را تضعیف می‌کند. در پایان این قطعنامه، از جامعه جهانی، سازمان ملل متحد و نهادهای حقوق بشری خواسته شده است تا اقدامات فوری و هماهنگ برای حمایت از زنان افغانستان و پاسخگو ساختن عاملان نقض حقوق بشر انجام دهند.

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در تازه‌ترین اعلام کرده است که دسترسی زنان و دختران به خدمات صحی و مراقبت‌های تخصصی، نقش مهمی در بهبود سلامت مادران و نوزادان و کاهش مشکلات ناشی از بارداری‌های پی‌درپی دارد. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که ارائه خدمات مشاوره‌ای و صحی در مراکز محلی می‌تواند به زنان کمک کند تا درباره تنظیم فاصله میان بارداری‌ها آگاهی پیدا کنند و تصمیم‌های بهتری برای سلامت خود و خانواده‌های شان بگیرند. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که تجربه‌های زنان و دختران در مناطق دوردست نشان می‌دهد که نبود خدمات کافی صحی، فشارهای جسمی و روانی را افزایش می‌دهد، اما دسترسی به مشاوره‌های تخصصی می‌تواند وضعیت آنان را به‌طور چشم‌گیری بهبود بخشد. در اعلامیه آمده است که ارائه خدمات تنظیم خانواده، آموزش‌های صحی و حمایت‌های اجتماعی از مهم‌ترین راهکارها برای کاهش خطرات صحی مادران و کودکان به شمار می‌رود. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد افزوده است که سرمایه‌گذاری در خدمات صحی ابتدایی و قابل دسترس برای زنان، به بهبود کیفیت زندگی خانواده‌ها و تقویت سلامت جامعه کمک می‌کند. قابل ذکر است که افغانستان از جمله کشورهایی است که با میزان بالای مرگ‌ومیر مادران و نوزادان روبرو است. کم‌بود امکانات صحی، دسترسی محدود به آموزش‌های تخصصی و فاصله‌ی زیاد روستاها تا مرکزهای درمانی، چالش‌های جدی در ارایه‌ی خدمات به مادران باردار ایجاد کرده است. در بسیاری از مناطق، زنان در خانه یا درمانگاه‌های کوچک زایمان می‌کنند و قابله‌ها اغلب با امکانات اندک و بدون دسترسی فوری به راهنمایی‌های تخصصی کار می‌کنند.

اوچا یا دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد هشدار داده است که افزایش محدودیت‌ها بر زنان و دختران، دسترسی آن‌ها به خدمات حیاتی و نجات‌بخش را محدودتر می‌کند. اولگا چروکو، مسوول بخش افغانستان اوچا در ویدیویی گفته است ک افغانستان در حال حاضر یکی از بالاترین نرخ‌های مرگ و میر مادران را در جهان دارد. وی با ابراز نگرانی شدید از وضعیت جاری اعلام کرد که افغانستان با ثبت حدود ۶۰۰ مرگ در هر ۱۰۰ هزار تولد، یکی از بالاترین نرخ‌های مرگ‌ومیر مادران در جهان را دارد و بحران بشردوستانه کنونی، بیش از همه به زنان و دختران آسیب رسانده است. وی با تاکید بر اهمیت حضور کارکنان زن در سیستم صحی گفت: «نگرانی‌های فزاینده‌ای وجود دارد که محدودیت‌ها علیه مشارکت زنان و دختران در عرصه‌های عمومی و فرصت‌های شغلی، هم پاسخ‌های بشردوستانه و هم توانایی زنان و دختران را برای دسترسی و بهره‌مندی از خدمات حیاتی و نجات‌بخش محدودتر کند.» اوچا در افغانستان با اشاره به فعالیت یک شفاخانه در ولایت بامیان که دارای تنها بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان در منطقه است، افزود: «در این مرکز، کارکنان بهداشتی و امدادگران که بسیاری از آن‌ها را زنان تشکیل می‌دهند، تمام تلاش خود را برای نجات جان مادران و نوزادان به کار بسته‌اند. پایداری این خدمات برای حفظ جان انسان‌ها بسیار حیاتی است.» این نهاد پیشتر نیز تاکید کرده بود که سرمایه‌گذاری در آموزش و استخدام کارکنان صحی زن و تقویت خدمات اولیه صحی، برای کاهش فوری مرگ‌ومیر مادران حیاتی است. قابل ذکر است که از زمان بازگشت حکومت سرپرست به قدرت، محدودیت‌های گسترده‌ای بر فعالیت‌های اجتماعی و حرفه‌ای زنان اعمال شده است. یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل نیز در ماه ثور هشدار داد که با ادامه محدودیت‌ها، افغانستان تا سال ۲۰۳۰ با کمبود ۲۵ هزار آموزگار و کادر درمانی زن روبرو خواهد شد. این محدودیت‌ها نه‌تنها حضور زنان به‌عنوان کادر درمانی را کاهش داده، بلکه دسترسی بیماران زن به خدمات پزشکی ضروری را نیز با چالش جدی مواجه کرده است.

بخش انسان‌دوستانه‌ی سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان یکی از بلندترین نرخ‌های مرگ‌ومیر مادران را در جهان دارد. این نهاد صبح امروز (چهارشنبه، ۲۷ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که شمار زیادی از زنان و دختران در افغانستان همچنان در دسترسی به خدمات صحی با موانع جدی روبرو هستند. سازمان ملل متحد با اطمینان‌دادن از حمایت مادران و نوزادان از سوی کارکنان صحی، افزوده است که این کارکنان صحی به پشتیبانی نیاز دارند و خدماتی که ارائه می‌کنند نیز باید گسترش یابد. کم‌بود کارکنان صحی زن به ویژه قابله در کنار کم‌بود مرکزهای درمانی معیاری، یکی از جدی‌ترین چالش‌ها در برابر سلامت زنان به ویژه زنان باردار و مادران در بخش‌های دوردست افغانستان گفته شده است. قابل ذکر است که افغانستان از جمله کشورهایی است که با میزان بالای مرگ‌ومیر مادران و نوزادان روبرو است. کم‌بود امکانات صحی، دسترسی محدود به آموزش‌های تخصصی و فاصله‌ی زیاد روستاها تا مرکزهای درمانی، چالش‌های جدی در ارایه‌ی خدمات به مادران باردار ایجاد کرده است. در بسیاری از مناطق، زنان در خانه یا درمانگاه‌های کوچک زایمان می‌کنند و قابله‌ها اغلب با امکانات اندک و بدون دسترسی فوری به راهنمایی‌های تخصصی کار می‌کنند.

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که سرمایه‌گذاری در بخش سلامت روان زنان و دختران در بامیان، ایجاد فضاهای امن، کمک مالی و فراهم‌سازی آب، زندگی مردم را دگرگون کرده است. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۲۶ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که سرمایه‌گذاری در بخش خدمات و بازتوانی زنان، جوامع محلی در بامیان را توان‌مندتر کرده است. بخش زنان ملل متحد افزوده است که این برنامه‌ها با پشتیبانی برنامه‌ی توسعه‌ای ملل متحد، برنامه جهانی غذا، یونسکو و سازمان جهانی بهداشت اجرا می‌شود. این در حالی است که زنان در افغانستان به ویژه در جوامع روستایی با محدودیت‌ها و چالش‌های فزاینده‌‍ای از جمله کم‌بود دسترسی به منابع آب، تغذیه و خدمات بهداشتی روبرو هستند. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

شماری از مهاجران افغانستان، در یک گردهمایی اعتراضی بر حمایت از زنان و دختران افغانستان تاکید کرده و خواستار به‌رسمیت شناسی نسل‌کشی هزاره‌ها و آپارتاید جنسیتی در افغانستان شدند. اين گردهمایی اعتراضی با اشتراک‌ مهاجران، فعالان حقوق بشر و مدافعان حقوق زنان در شهر تورنتو کانادا برگزار شده است. اشتراک‌کنندگان، اعتراض خود را علیه نقض گسترده حقوق بشر، سرکوب ساختاری و آپارتاید جنسیتی در افغانستان ابراز کرده و همبستگی خود را با زنان و دختران افغانستان، به‌ویژه زنان هرات، اعلام کرده‌اند. مهاجران افغانستان در کانادا در قطع‌نامه‌ای گفته‌اند که افغانستان امروز با بحران عمیق حقوق بشری روبرو است، محدودیت‌های گسترده‌ علیه زنان و دختران سبب شده آن‌ها از عرصه‌ی عمومی حذف شوند. همچنین اشتراک‌کنندگان این گردهمایی گفته‌اند این وضعیت، نقض آشکار اصول حقوق بشر و تلاشی سازمان‌یافته برای حذف نیمی از جامعه از زندگی عمومی است. همچنان آن‌ها خواهان به رسمیت شناخته شدن آپارتاید جنسیتی علیه زنان افغانستان به عنوان جنایت علیه بشریت در چارچوب حقوق بین‌الملل شده‌اند. مهاجران افغانستان در کانادا همچنین تاکید کردند که از تبعیض ساختاری در برابر اقلیت‌های مذهبی و قومی در افغانستان ابراز نگرانی کرده‌اند. آن‌ها از جامعه جهانی و سازمان‌های حقوق بشری خواسته‌اند که نسل‌کشی هزاره‌ها را به رسمیت بشناسند و برای متوقف کردن آن اقدام کنند. همچنین معترضان از سازمان ملل متحد، دولت کانادا، دولت‌های دموکراتیک و نهادهای حقوق بشری خواسته‌اند که در برابر وضعیت افغانستان سکوت نکنند. آن‌ها خواستار پایان دادن به نظام تبعیض جنسیتی، بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها به روی دختران، تأمین حق کار، آموزش و مشارکت اجتماعی زنان، آزادی تمامی بازداشت‌شدگان سیاسی و توقف سرکوب اعتراضات مسالمت‌آمیز زنان شده‌اند.

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد، همزمان با ۲۴ جوزا، روز مادر در افغانستان، از نقش و تلاش‌های مادران در عرصه‌های آموزش، سلامت و مراقبت از خانواده‌ها قدردانی کرده است. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۲۴ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این نهاد در روز مادر و تمامی روزهای سال در کنار مادران افغانستانی می‌ایستد؛ زنانی که به‌عنوان آموزگار، قابله، پرستار، مشاور تغذیه و امور اجتماعی، کارکنان صحی جامعه‌محور و یا مراقبان خانواده در خانه، نقش مهمی در زندگی کودکان و جوامع محلی ایفا می‌کنند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد، مادران در افغانستان را «قهرمانان» جامعه خوانده و از تلاش‌های آنان در پرورش نسل آینده و ارائه‌ی خدمات حیاتی به خانواده‌ها قدردانی کرده است. یونیسف در ادامه تاکید کرده است مادران، چه در محیط کار و چه در خانه، نقش اساسی در سلامت، آموزش و رفاه کودکان دارند و حمایت از آنان برای آینده‌ی افغانستان اهمیت ویژه‌ای دارد. این در حالی است که24 جوزا در افغانستان به عنوان روز مادر گرامی داشته می‌شود. این روز فرصتی برای قدردانی از نقش مادران در خانواده و جامعه است.

صندوق امانی ویژه سازمان ملل متحد برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال گذشته‌ی میلادی بیش از ۳۶۵ هزار زن و دختر در پنج ولایت جنوبی افغانستان از برنامه‌های حمایتی این نهاد بهره‌مند شدند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۲۴ جوزا) با نشر گزارشی گفته است که در ۲۰۲۵ میلادی به بیش از ۵۰۲ هزار نفر در افغانستان خدمات ارائه کرده که از این میان، بیش از ۳۶۵ هزار نفر آنان، زنان و دختران بودند. در گزارش آمده است که این برنامه در پنج ولایت جنوبی افغانستان اجرا شده و بر بهبود دسترسی به خدمات اساسی، ایجاد فرصت‌های معیشتی، افزایش تاب‌آوری در برابر تغییرها‌ی آب‌وهوای و توان‌مندسازی زنان تمرکز داشته است. صندوق امانی ویژه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که بخش قابل توجهی از فعالیت‌های برنامه به حمایت از زنان و دختران اختصاص یافته تا آنان بتوانند از فرصت‌های اقتصادی و اجتماعی بیشتری بهره‌مند شوند. صندوق امانی ویژه‌ی سازمان ملل متحد در ادامه از کشورهای کمک‌کننده و نهادهای هم‌کار برای حمایت از اجرای این برنامه قدردانی کرده است. قابل ذکر است که زنان و دختران در افغانستان در سال‌های اخیر با چالش‌های گسترده‌ای در زمینه دسترسی به آموزش، اشتغال و خدمات اجتماعی مواجه بوده‌اند. نهادهای بین‌المللی بارها بر ضرورت ادامه‌ی حمایت از برنامه‌های توان‌مندسازی زنان و تقویت نقش آنان در توسعه جوامع محلی تاکید کرده‌اند. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

کمیته مدافعان حقوق بشر افغانستان از واکنش‌های تکراری جامعه‌ی جهانی در قبال زنان و دختران افغانستان انتقاد کرده و می‌گوید که زنان افغانستان از شنیدن «ابراز نگرانی» خسته شده‌اند. این کمیته با نشر اعلامیه‌ای خطاب به جامعه‌ی جهانی گفته است که زنان و دختران افغانستان اکنون بیش از هر زمان دیگری به اقدام عملی و حمایت موثر نیاز دارند. کمیته مدافعان حقوق بشر افغانستان در ادامه درباره رویدادهای اخیر هرات اشاره کرده و تاکید کرد که در سال‌های گذشته، عبارت «ابراز نگرانی» بیش از هر عبارت دیگری از سوی سازمان ملل، یوناما و نهادهای بین‌المللی در واکنش به وضعیت زنان افغانستان تکرار شده است. این کمیته افزوده است که گزارش‌دهی، مستندسازی موارد نقض حقوق بشر و ابراز نگرانی بخشی از مسوولیت نهادهای بین‌المللی است، اما این اقدامات به‌تنهایی برای پایان دادن به محرومیت زنان افغانستان کافی نیست. این کمیته در ادامه تصریح کرد که مسوولیت اخلاقی و سیاسی سازمان ملل، کشورهای عضو و نهادهای بین‌المللی فراتر از صدور بیانیه و ابراز نگرانی است. به گفته‌ی کمیته مدافعان حقوق بشر، جامعه‌ی جهانی باید از همه ابزارهای حقوقی، دیپلوماتیک و سیاسی برای حمایت مؤثر از زنان و دختران افغانستان بهره بگیرد.

منابع محلی از ولایت بامیان می‌گویند که یک نوجوان در ولسوالی یکاولنگ نمبر یک این ولایت هنگام جلوگیری از ربودن خواهرش توسط آدم‌ربایان کشته شده است. دست‌کم دو منبع به رسانه گوهرشاد گفته‌اند که این رویداد (چهارشنبه‌شب، ۲۰ جوزا) در روستای «شمس‌الدین» از مربوطات ولسوالی یکاولنگ نمبر یک رخ داده است. منبع می‌گوید که نوجوان محمدامین نام داشت و حدود ۱۹ ساله بود. به گفته‌ی منبع، محمدامین تنها پسر خانواده‌اش بوده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که این رویداد هنگامی رخ داده است که چهار مرد مسلح با هدف ربودن یک دختر ۱۲ ساله وارد یک خانه‌ی مسکونی شده بودند و محمدامین در پی درگیری با افراد مسلح برای جلوگیری از ربودن خواهرش، هدف گلوله آدم‌ربایان قرار گرفته و «به صورت فجیعی» به قتل رسیده است. منبع در ادامه افزوده است که آدم‌ربایان پس از تلاش ناموفق برای ربودن این دختر و کشتن برادر نوجوان او از ساحه فرار کردند. همچنین صبور فرزان سیغانی، سخنگوی والی بامیان وقوع این رویداد را تایید کرده و گفته است یک فرد در پیوند به «قتل یک نوجوان و تلاش برای ربودن خواهر او» در درگیری با نیروهای پولیس کشته شده است. آقای سیغانی گفته است که این فرد علی فرزند حسین، باشنده‌ اصلی روستای «سرِ ترنوک» ولسوالی یکاولنگ بوده و دیروز (جمعه، ۲۲ جوزا) هنگام درگیری با نیروهای دولتی کشته شده است. سخنگوی والی بامیان در مورد هویت علی چیزی نگفته است. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان به‌دست اعضای خانواده‌های‌شان از ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است.