برچسب: زنان و دختران

4 ساعت قبل - 54 بازدید

سازمان ملل: ۸۸ درصد زنان سرپرست از نیازهای اولیه محروم ‌هستند

برنامه‌ی توسعه‌ای سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ۸۸ درصد زنان سرپرست خانواده در افغانستان قادر به تأمین نیازهای اولیه زندگی نیستند؛ وضعیتی که در پی کاهش فرصت‌های شغلی و محدودیت‌های گسترده بر فعالیت‌های اقتصادی زنان تشدید شده است. این نهاد امروز (دوشنبه، ۲۷ دلو) با نشر گزارشی گفته است که دسترسی زنان و دختران شاغل به منابع مالی بسیار محدود شده و فرصت‌های کاری برای آنان رو به کاهش است. برنامه توسعه‌ای ملل متحد در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که برای حمایت از رشد کسب‌وکارهای زنان و دختران در افغانستان، به آنان وام اعطا می‌کند. این نهاد می‌گوید که شماری از زنان با دریافت این وام‌ها توانسته‌ فعالیت‌های خصوصی خود را گسترش دهند و برای دیگران نیز فرصت‌های آموزش حرفه‌ای، اشتغال و درآمدزایی فراهم کنند. این برنامه با حمایت مالی اتحادیه‌ی اروپا، در سراسر افغانستان اجرا می‌شود و هدف آن پشتیبانی از فعالیت‌های اقتصادی زنان و تقویت توان‌مندی‌های معیشتی آنان است. قابل ذکر است که افغانستان در سال‌های اخیر به‌طور مداوم با بحران ناامنی غذایی روبرو بوده است؛ بحرانی که زنان و کودکان بیش از سایر اقشار از آن آسیب دیده‌اند. بر بنیاد داده‌های سازمان ملل متحد، ۷۵ درصد جمعیت افغانستان با ناامنی غذایی مواجه ‌اند و در سال جاری میلادی ۲۱ میلیون و ۹۰۰ هزار نفر در این کشور به کمک‌های انسان‌دوستانه نیاز دارند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 57 بازدید

سازمان ملل: چهار میلیون دختر در ۲۰۲۶ در معرض خطر انجام ختنه قرار دارند

سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد هشدار داده است که بیش از چهار میلیون دختر در سال جاری میلادی در معرض خطر ختنه زنان قرار دارند. این سازمان امروز (یک‌شنبه، 26 دلو( با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود هشدار داده است که این خطر دختران زیر پنج سال را نیز تهدید می‌کند. در بخشی از پیام سازمان ملل متحد آمده است: «هیچ دختری نباید مجبور باشد آسیب‌های جسمی و خطرات مادام‌العمر ناشی از ختنه زنان (FGM) را تحمل کند.» قابل ذکر است که براساس معلومات سازمان‌های بین‌المللی، ختنه زنان و دختران به هرگونه بریدن، آسیب‌زدن یا تغییر دادن اندام تناسلی خارجی دختران گفته می‌شود که دلیل پزشکی ندارد و معمولاً به دلایل فرهنگی و سنتی انجام می‌شود. این سنت بیش‌تر در برخی از کشورهای آفریقایی، خاورمیانه و آسیا رواج دارد. همچنین پیشتر آنتونیو گوترش، دبیر کل سازمان ملل متحد، ختنه زنان را نقض آشکار حقوق بشر دانسته و گفته است که این عمل به حق زند‌گی، سلامت و تمامیت جسمی زنان و دختران آسیب می‌زند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 41 بازدید

سازمان ملل: یک‌سوم مرکزهای درمان اعتیاد در افغانستان به زنان خدمات ارائه می‌کند

دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان مبتلا به اختلالات مصرف مواد مخدر در افغانستان دسترسی محدودی به خدمات درمانی دارند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که نزدیک به دو سوم مرکزهای درمان اختلالات مصرف مواد مخدر در افغانستان به مردان خدمات ارائه می‌کنند، در حالی که کمی بیش از یک‌سوم این مرکزها به زنان خدمات می‌دهند. دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل متحد در این اعلامیه، جزییات بیشتری در مورد شمار دقیق زنان معتاد به مواد مخدر ارائه نکرده است. طبق گزارش‌ها، زنان مبتلا به اختلالات مصرف مواد مخدر بیش‌تر به دلیل انگ اجتماعی، محدودیت‌های خانوادگی و نبود مرکزهای اختصاصی، کم‌تر به خدمات درمانی دسترسی پیدا می‌کنند. این در حالی است که نظام بهداشت افغانستان نیز با کم‌بود بودجه، تجهیزات و نیروی انسانی متخصص دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ وضعیتی که ارائه‌ی خدمات درمانی به معتادان مواد مخدر، به‌ویژه زنان، را بیش از پیش دشوار کرده است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 67 بازدید

آمنه محمدی، ورزشکار افغانستانی سند بین‌المللی مربیگری کیک‌بوکسینگ دریافت کرد

رسانه‌های بین‌المللی گزارش داده‌اند که آمنه سادات محمدی، مربی و ورزشکار اهل افغانستان، موفق به دریافت مدرک بین‌المللی مربیگری کیک‌بوکسینگ از سازمان جهانی این رشته (واکو) شد. این مدرک پس از سپری‌کردن دوره‌های آموزشی تخصصی به او اعطا شده است. در گزارش‌ها آمده است که آمنه سادات محمدی، پیش از این سابقه مربیگری و داوری در رشته تکواندو را نیز در کارنامه دارد، بیش از ده سال است که به‌گونه حرفه‌ای در رشته‌های تکواندو و کیک‌بوکسینگ فعالیت می‌کند. او در حال حاضر در شهر هامبورگ آلمان، به آموزش ورزش‌های رزمی برای زنان مهاجر مشغول است. سازمان جهانی کیک بوکسینگ یا «واکو» (WAKO - The World Association of Kickboxing Organizations) به‌عنوان تنها نهاد رسمی و بین‌المللی کیک‌بوکسینگ در جهان شناخته می‌شود و دریافت مدرک مربیگری این سازمان، یکی از معتبرترین گام‌ها در مسیر حرفه‌ای مربیان این رشته به شمار می‌رود. کسب این سند بین‌المللی از سوی آمنه سادات محمدی، نه‌تنها موفقیتی فردی، بلکه دستاوردی ارزشمند برای حضور و نقش‌آفرینی زنان افغان در ورزش‌های رزمی در سطح بین‌المللی محسوب می‌شود. در حالی آمنه سادات محمدی، سند بین‌المللی مربیگری کیک‌بوکسینگ دریافت کرده است که ورزش زنان و دختران در افغانستان منع شده است.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 67 بازدید

میان سنت، تحقیر و سکوت اجباری

سحر هنوز به‌درستی از راه نرسیده بود که چشم‌هایش باز شد. هوا تاریک بود و سکوت خانه سنگین. چند لحظه همان‌طور نشست، دست‌هایش را روی زانو گذاشت و نفس عمیقی کشید. این عادت هرروزه‌اش شده بود؛ پیش از آن‌که از جا بلند شود، چند نفس بکشد، انگار خودش را برای یک روز دیگرِ تحمل آماده می‌کرد. در این خانه، زود بیدار شدن انتخاب نبود، وظیفه بود. عروسی که دیر از خواب بیدار می‌شد، از همان اول روز متهم بود. در گوشه‌ای از شهر بلخ، در خانه‌ای کهنه و خاموش، زنی زندگی می‌کند که ۲۹ سال دارد؛ اما اگر کسی به چهره‌اش نگاه کند، سنش را بیشتر حدس می‌زند. نه به‌خاطر چین‌وچروک، بلکه به‌خاطر خستگی‌ای که در نگاهش لانه کرده؛ خستگی‌ای که نه از کار، بلکه از سال‌ها تحقیر، انتظار و بی‌پناهی آمده است. هشت سال از روزی می‌گذرد که به این خانه عروس شد؛ هشت سالی که هرکدامش سنگین‌تر از قبلی بوده است. آن روز که برای اولین‌بار از خانه پدر بیرون آمد، هنوز دختر بود؛ دختری که باور داشت ازدواج آغاز زندگی است. مادرش هنگام خداحافظی اشک ریخت، اما گفت: «دخترم، زن که شدی، دیگر گریه‌ات را قورت بده. زندگی زن همین است.» او سرش را پایین انداخت؛ چون در فرهنگ ما دختر حق سؤال ندارد. آن روز نمی‌دانست همین جمله سال‌ها بعد مثل طناب دور گلویش سفت خواهد شد. ماه‌های اول عروسی‌اش با ترس و شرم گذشت. هنوز به خانه عادت نکرده بود، هنوز نمی‌دانست کدام گوشه خانه خط قرمز است، کدام حرف را نباید بزند و کدام نگاه خطرناک است. سعی می‌کرد همه‌چیز را درست انجام دهد؛ صبح‌ها زود بیدار می‌شد، نان می‌پخت، حویلی را جاروب می‌کرد و ظرف‌ها را می‌شست. فکر می‌کرد اگر عروس خوبی باشد دوستش خواهند داشت، اما در این خانه خوبیِ زن معیار دیگری داشت. هنوز یک سال کامل نشده بود که نگاه‌ها تغییر کرد. دیگر کسی با مهربانی صدایش نمی‌زد. زن‌های فامیل وقتی می‌آمدند با کنجکاوی به شکمش نگاه می‌کردند و سؤال‌ها شروع شد؛ اول آرام، بعد پی‌درپی: «چرا اولاد نمی‌شی؟ شاید دوا نمی‌خوری؟ فلانی زود مادر شد، تو چرا نه؟» او اول لبخند می‌زد، بعد بهانه می‌آورد و بعد شب‌ها پنهانی گریه می‌کرد. کم‌کم خودش هم ترسید. به شوهرش گفت بهتر است به داکتر بروند، اما شوهرش گفت: «فعلاً خودت برو، ببین مشکل از کجاست.» همین جمله مرز تنهایی‌اش را کشید. از آن روز، رفتن به داکتر بخشی از زندگی‌اش شد. تنها می‌رفت؛ با پولی که گاهی از کم کردن خرج خانه جمع می‌کرد. در کلینیک‌های شلوغ می‌نشست، میان زن‌هایی که هرکدام داستان خودشان را داشتند، آزمایش می‌داد، جواب‌ها را می‌گرفت و دوا می‌خورد. بعضی داکترها با حوصله حرف می‌زدند، بعضی بی‌حوصله، بعضی طوری نگاه می‌کردند که انگار او مقصر همه‌چیز است. آمپول‌ها درد داشت و دواها بدنش را ضعیف می‌کرد. بعضی شب‌ها از درد شکم تا صبح خوابش نمی‌برد، اما صبح که می‌شد باز هم باید بلند می‌شد. کسی حالش را نمی‌پرسید و اگر می‌گفت درد دارم، جواب می‌شنید: «زن درد را تحمل می‌کند.» سال‌ها گذشت. هر سال امیدش کمتر شد و فشار بیشتر. خانواده شوهر دیگر پنهان هم نمی‌کردند و در جمع‌ها می‌گفتند: «این زن خیر ندارد.» مادرشوهرش گاهی مستقیم می‌گفت: «خانه بدون اولاد قبرستان است.» شوهرش کم‌کم سرد شد؛ دیگر نه هم‌صحبتی، نه دل‌داری، فقط سکوت. سال پنجم عروسی، حرف زن دوم جدی شد. اول از زبان دیگران شنید، بعد مادرشوهرش گفت: «پسرم جوان است، حق دارد نسلش را داشته باشد.» آن شب دلش فرو ریخت، تا صبح گریه کرد، قرآن خواند و دعا کرد. صبح به شوهرش گفت: «من مقصر نیستم. همه داکترها گفتند شاید مشکل مشترک باشد.» شوهرش گفت: «سرنوشت همین است.» چند ماه بعد زن دوم آمد؛ جوان‌تر، شادتر و با حمایت کامل. از همان روز اول معلوم بود جایگاهش فرق دارد، کسی از او کار نخواست و همه‌چیز روی دوش زن اول افتاد. وقتی زن دوم حامله شد، خانه پر از شادی شد؛ شیرینی آوردند، دعا خواندند و خندیدند، اما او گوشه‌ای ایستاده بود و حس می‌کرد دیگر هیچ‌کس او را نمی‌بیند. وقتی طفل به دنیا آمد، همه‌چیز تغییر کرد. حالا زن دوم «مادر» بود و او فقط «زن بی‌اولاد». تمام کارهای خانه به عهده‌اش افتاد؛ اگر خسته می‌شد می‌گفتند: «تو که درد زایمان نکشیدی» و اگر اشتباه می‌کرد تحقیر می‌شد. زن دوم کاری نمی‌کرد و طفل بهانه همه‌چیز بود. شب‌ها، وقتی شوهرش در اتاق زن دوم می‌خوابید، او تنها می‌ماند. روی فرش کهنه می‌نشست، به سقف نگاه می‌کرد و به خودش می‌گفت: «گناه من چی بود؟» سؤالی که هیچ‌وقت جواب نگرفت. چند بار تصمیم گرفت به خانه پدرش برگردد. یک بار رفت و با گریه گفت: «من دارم می‌شکنم.» پدرش گفت: «طلاق ننگ است» و مادرش گفت: «زن باید بسازد.» هیچ‌کس نگفت حق داری؛ هیچ‌کس نگفت بمان یا برو، فقط گفتند تحمل کن. برگشت، چون راه دیگری نداشت. حالا هر روزش شبیه روز قبل است؛ صبح زود بیدار می‌شود، کار می‌کند، خاموش است و تحقیر می‌شود. شب که می‌شود، خسته و خالی به گوشه‌ای می‌رود؛ نه جایی برای شکایت دارد، نه گوشی برای شنیدن. او قربانی ناباروری نیست؛ قربانی فرهنگی است که زن را فقط در مادر شدن خلاصه می‌کند؛ قربانی سکوت مردان، قضاوت زنان و دیواری به نام «آبرو». در گوشه‌ای از بلخ، زنی زندگی می‌کند که هنوز نفس می‌کشد، اما زندگی برایش فقط دوام آوردن است؛ او هنوز ایستاده، نه چون قوی است، بلکه چون اجازه نشستن ندارد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


5 روز قبل - 50 بازدید

سازمان ملل: برابری در آموزش برای پیشرفت بشریت مهم است

سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد به مناسبت روز جهانی زنان در علوم اعلام کرده است که حکومت سرپرست در افغانستان بیش از چهار سال است زنان و دختران را از کار و آموزش محروم کرده‌ است. این سازمان امروز (چهارشنبه، ۲۲ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که برابری در آموزش برای پیشرفت بشریت اهمیت اساسی دارد. سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است: «این موضوع همچنین برای شکل‌دهی آینده‌ای که در آن فناوری و هوش مصنوعی به‌عنوان ستون‌های اساسی رفاه عمل می‌کنند، نیز حیاتی است.» در ادامه آمده است که ممنوعیت آموزش دختران نه‌تنها آنان را به حاشیه می‌راند، بلکه مانع جدی در برابر پیشرفت و رفاه بلندمدت است. همچنین سازمان ملل متحد در بخشی از پیامش از حکومت فعلی خواسته است که اجازه دهند دختران و زنان به تحصیل ادامه دهند. یوناما نیز در پیامی به مناسبت روز جهانی زنان در علوم، خواهان بازگشایی مکاتب شده است. در حالی سازمان ملل خواستار آموزش برابر می‌شود که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 44 بازدید

اتحادیه اروپا: زنان افغانستان باید در کانون آموزش قرار داشته باشند

نمایندگی اتحادیه اروپا در افغانستان همزمان با روز جهانی زنان و دختران در علوم اعلام کرده است که زنان و دختران افغانستان باید در کانون آموزش قرار داشته باشند. اتحادیه اروپا امروز (چهارشنبه، ۲۲ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که از پرستاران و قابله‌ها گرفته تا پژوهشگران، نقش فعال آن‌ها برای داشتن افغانستان سالم و شکوفا حیاتی است. نمایندگی اتحادیه اروپا در بخشی از پیامش بر حمایت خود از زنان و دختران افغانستان تاکید کرده است. روز جهانی زنان و دختران در علوم در حالی فرا رسیده است که حکومت سرپرست دختران و زنان را از مکتب و دانشگاه محروم کرده‌اند. همچنین حکومت فعلی زنان و دختران را از تحصیل در رشته‌های پزشکی محروم کرده است. طبق گزارش یونیسف، بیش از دو میلیون دختر جوان از مکتب محروم شده‌اند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 54 بازدید

راشد خان: دوست دارم افغانستان تیم ملی کریکت زنان داشته باشد

راشد خان، ستاره جهانی کریکت اهل افغانستان می‌گوید که مشتاق است افغانستان در آینده تیم ملی کریکت زنان خود را وارد میدان سبز کند. راشد خان این اظهارات را پیش از دیدار افتتاحیه جام جهانی ۲۰ آووره، در پاسخ به این سوال که آیا دوست دارد افغانستان تیمی متشکل از زنان به رقابت‌ها بفرستد، گفت :«بله، قطعا. داشتن تیم زنان، از جمله شرایط و معیارهای شورای جهانی کریکت برای پذیرفتن افغانستان به‌عنوان عضو کامل نیز هست.» وی در ادامه تاکید کرده است: «شورای جهانی کریکت و هیئت کریکت افغانستان بهتر می‌دانند، اما ما دوست داریم هر کسی را که از افغانستان نمایندگی می‌کند، روی صحنه ببینیم.» راشد خان در ادامه افزوده است که حضور زنان در کریکت به تصمیم هیئت کریکت افغانستان و شورای جهانی کریکت بستگی دارد. آقای خان تاکید کرد که او به عنوان بازیکن، اختیارات زیادی ندارد و تنها به چیزهایی می‌اندیشد که قابل کنترول‌اند. او تصریح کرد: «ما در وضعیتی قرار داریم که واقعا نمی‌توانی چندان نقش داشته باشی. با این حال، بله، حمایت همیشه بوده است. اما در نهایت افراد قدرتمندتر تصمیم می‌گیرند.» اظهارات آقای خان با واکنش تند فیروزه افغان، بازیکن تیم ملی کریکت زنان افغانستان که اکنون از فعالیت بازمانده، روبه‌رو شده است. خانم افغان در یادداشتی در اینستاگرام خود نوشته است که شورای جهانی کریکت در سال ۲۰۱۷ میلادی به طور آگاهانه با اعطای عضویت کامل به افغانستان بدون داشتن یک تیم کریکت زنان، مقررات بین‌المللی خود را نقض کرد. او این تصمیم را ضربه‌ای مستقیم و ویرانگر به کریکت زنان در افغانستان توصیف کرد و افزود: «سپس هیئت کریکت افغانستان از این ناکامی بهره‌برداری کرد و این روایت را تقویت بخشید که فقط تیم مردان شایسته این دستاوردها بوده و وجود یک تیم زنان غیرضروری است.» خانم افغان در ادامه خطاب به راشد خان با اشاره با این اقدامات نوشت که با تصمیمی به این اندازه «بی‌پروا و آسیب‌زا»، نمی‌توان ادعا کرد که شورای جهانی کریکت و هیئت کریکت افغانستان «بهتر می‌دانند». او افزود: «اگر واقعاً چنین بود، کریکت زنان افغانستان به حاشیه رانده و خاموش نمی‌شد. به‌صورت نظام‌مند نادیده گرفته نمی‌شد. افغانستان از قبل یک تیم کریکت زنان دارد.» این در حالی است که حکومت سرپرست پس از بازگشت به قدرت، در کنار محدودیت‌های دیگر، زنان و دختران را از ورزش منع و تمام تیم‌های ملی زنان را منحل کرد. باید گفت که هیئت کریکت افغانستان در سال ۲۰۲۰ دارای ۲۵ بازیکن زن بود، اما پس از تسلط حکومت فعلی، اکثر این بازیکنان اکنون در استرالیا، کانادا و بریتانیا در تبعید زندگی می‌کنند. شمار زیاد از اعضای تیم زنان کریکت افغانستان در شهرهای کانبرا و ملبورن مقیم شده‌اند و برای باشگاه‌های محلی بازی می‌کنند.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 42 بازدید

ریچارد بنت در لاهور: افغانستان برای بازگشت زنان و دختران امن نیست

ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد برای افغانستان هشدار داده است که اخراج مهاجران افغانستان از پاکستان می‌تواند آنان را در معرض خطر جدی نقض حقوق بشر قرار دهد و از اسلام‌آباد خواست به تعهدات بین‌المللی خود در قبال پناه‌جویان پایبند بماند. آقای بنت این اظهارات را در کنفرانس «اسما جهانگیر» درباره وضعیت حقوق بشر در پاکستان مطرح کرده و گفته است که افغانستان برای بازگشت بسیاری از افراد، به‌ویژه زنان و دختران امن نیست. او در ادامه تاکید کرده است که سیاست‌های جاری فضای زندگی و کار را برای بخش بزرگی از جامعه بسته است و بازگشت اجباری می‌تواند پیامدهای خطرناکی داشته باشد. همچنین ریچارد بنت در بخشی از سخنان با اشاره به ممنوعیت آموزش و اشتغال برای زنان و دختران افزود که گروه‌های مختلفی از جمله خبرنگاران، مدافعان حقوق بشر، کارمندان پیشین دولت، اقلیت‌های قومی و مذهبی با خطر بازداشت خودسرانه و تهدید مواجه‌اند. به گفته‌ی او، این وضعیت بازگشت داوطلبانه و امن را عملاً ناممکن کرده است. او در بخش دیگری از سخنانش گفت که تنها در سال گذشته بیش از دو میلیون مهاجر افغانستان یا به کشور بازگشته‌اند یا وادار به بازگشت شده‌اند و صدها هزار نفر از آنان از پاکستان اخراج شده‌اند. وی افزوده است که بسیاری از این افراد نه از روی انتخاب، بلکه به دلیل ترس از بازداشت و فشارهای امنیتی مجبور به ترک پاکستان شده‌اند. همچنین گزارشگر ویژه سازمان ملل نسبت به پیامدهای این بازگشت‌ها بر کودکان هشدار داد و گفت که آموزش هزاران کودک مختل شده، خطر ازدواج زودهنگام افزایش یافته و برخی از آنان در معرض قاچاق و سوءاستفاده قرار گرفته‌اند. ریچارد بنت در پایان به بحران‌های هم‌زمان در افغانستان، از جمله ناامنی غذایی گسترده، خشکسالی طولانی‌مدت، فروپاشی اقتصادی و محدود شدن فضای مدنی اشاره کرد و گفت این شرایط، ضرورت توجه بیشتر به حمایت از مهاجران و به‌ویژه زنان مهاجر افغانستان را دوچندان کرده است.

ادامه مطلب


6 روز قبل - 49 بازدید

بخش زنان سازمان ملل: دختران هر روز در بخش‌های مختلف کلیشه‌ها را به چالش می‌کشند

بخش زنان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دختران و زنان در سراسر جهان هر روز در عرصه‌های مختلف در حال به چالش کشاندن کلیشه‌های جنسیتی و نشان دادن توانایی‌های خودشان به جهانیان هستند. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۲۱ دلو/۱۰ فبروری) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که دختران در مکاتب، ورزش، نوآوری، مشاغل و حوزه‌های مختلف با به چالش کشیدن دیدگاه‌های سنتی، ثابت می‌کنند که هیچ محدودیتی برای مشارکت و موفقیت آنان در هیچ بخشی وجود ندارد. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است: «باشد که همیشه به یاد داشته باشیم آنان توانمندند و جهانی بسازیم که فرصت‌های برابر در اختیارشان قرار دهد.» همچنین پیش از این نیز سازمان ملل گفته بود که ایجاد دسترسی برابر به آموزش، حمایت از مشارکت دختران در فناوری و نوآوری و مقابله با تبعیض، از گام‌های اساسی برای توانمندسازی نسل آینده به شمار می‌رود. در حالی سازمان ملل متحد می‌گوید که دختران در بخش‌های مختلف کلیشه‌ها را به چالش می‌کشند، شرایط دختران در افغانستان بسیار نگران کننده گزارش شده و آنان از ابتدایی‌ترین حقوق خود از جمله حق تحصیل، کار، ورزش و حضور فعال در اجتماع منع شده‌اند. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب