برچسب: زنان و دختران

3 ساعت قبل - 57 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد به افزایش تهدیدها، آزار و اذیت آنلاین و حملات مبتنی بر جنسیت علیه خبرنگاران زن در مناطق بحرانی واکنش نشان داده و خواستار اقدام فوری برای حفاظت از آنان و تأمین آزادی فعالیت رسانه‌ای شد. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که خبرنگاران زن در مناطق درگیری با تهدیدهای فزاینده روبرو هستند و مصونیت عاملان خشونت، خطرهای کاری آنان را بیشتر کرده است. ماریا رسا، برنده جایزه صلح نوبل، در سخنرانی‌اش در سازمان ملل متحد گفته است: «هر خبرنگار زنی که از یک منطقه درگیری رانده می‌شود، به معنای از دست رفتن یک شاهد در روند صلح است.» وی در بخشی از صحبت‌هایش از دولت‌ها خواسته است به وعده‌ها بسنده نکنند و برای حفاظت از خبرنگاران زن در محل کارشان، اقدامات عملی انجام دهند. همچنین در بخشی از این گزارش، حمیده امان، خبرنگار و بنیان‌گذار رادیو بیگم، درباره وضعیت خبرنگاران زن در افغانستان گفته است که شمار آنان از حدود دو هزار و ۸۰۰ نفر پیش از بازگشت حکومت سرپرست به قدرت، به کمتر از ۷۰۰ نفر کاهش یافته است. او با استناد به آمار فدراسیون بین‌المللی خبرنگاران افزوده است که محدودیت‌ها فعالیت رسانه‌ای زنان را به‌طور فزاینده دشوار ساخته است. خانم امان گفته است: «اجازه فعالیت داشتن به معنای آزادی فعالیت نیست.» بنیان‌گذار رادیو بیگم تاکید کرده است که حفاظت از خبرنگاران زن تنها به معنای حمایت از یک گروه شغلی نیست، بلکه به معنای حفظ دسترسی میلیون‌ها زن به اطلاعات و جلوگیری از حذف صدای آنان از زندگی عمومی است. این در حالی‌ست که محدودیت‌های گسترده‌ای بر کار خبرنگاران زن در افغانستان وضع شده و فعالیت رسانه‌ای آنان را دشوار ساخته‌اند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 95 بازدید

مارتین فریزر، نماینده دائم ایرلند در سازمان ملل می‌گوید که جامعه جهانی و نهادهای بین‌المللی نباید در برابر وضعیت زنان افغانستان سکوت کند. فریزر با ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر افغانستان، دیدار کرده و درباره وضعیت حقوق بشر در افغانستان گفتگو کرده است. سفیر ایرلند تاکید کرده است که فعالیت‌های ریچارد بنت در زمینه نظارت بر وضعیت حقوق بشر و گزارش‌دهی درباره موارد نقض آن در افغانستان، نقش مهمی در حمایت از تلاش‌ها برای تأمین پاسخ‌گویی و حفظ این موضوع در دستور کار جامعه جهانی دارد. او تاکید کرد که این تلاش‌ها به‌ویژه در زمینه برجسته نگه‌داشتن تبعیض گسترده علیه زنان و دختران افغانستان اهمیت دارد. این در حالی است که شماری از کشورها بارها از محدودیت‌ها بر حقوق زنان و دختران افغانستان ابراز نگرانی کرده و خواستار لغو این محدودیت‌ها شدند. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 100 بازدید

نمایندگی دایمی ایتالیا در سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که این کشور به حمایت از زنان و دختران افغانستان و تلاش برای تأمین حقوق اساسی آنان متعهد است. این نمایندگی با نشر اعلامیه‌ای گفته است که ایتالیا از امضاکنندگان بیانیه مشترک درباره وضعیت زنان و دختران افغانستان بوده که در هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، در کمیته سوم، ارائه شده است. نمایندگی دایمی ایتالیا بر ضرورت اقدام جامعه جهانی در برابر وضعیت زنان و دختران افغانستان و تلاش برای تأمین عدالت، برابری و پاسخ‌گویی در قبال نقض حقوق آنان تاکید شده است. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 110 بازدید

روزی که فهمید دیگر نمی‌تواند به دانشگاه برود، برای چند لحظه احساس کرد تمام راه‌هایی که به آینده‌اش ختم می‌شدند، یک‌باره بسته شده‌اند. کتاب‌ها و یادداشت‌های درسی‌اش هنوز در گوشه‌ی اتاق قرار داشتند و لباس‌هایی که برای رفتن به دانشگاه آماده کرده بود، همچنان در کمد آویزان بودند؛ اما دیگر خبری از رفتن به صنف، دیدن هم‌صنفی‌ها و خیال‌پردازی درباره‌ی روزی نبود که با گرفتن مدرک دانشگاهی بتواند زندگی متفاوتی برای خود بسازد. این دختر جوان که در کابل زندگی می‌کند، مانند هزاران دختر دیگر افغانستان، با آرزوی ادامه‌ی تحصیل وارد مسیر آموزش شده بود. او باور داشت که با درس خواندن می‌تواند آینده‌ی بهتری برای خود و خانواده‌اش بسازد؛ اما پس از بسته شدن دروازه‌های دانشگاه به روی دختران، ناگهان خود را در برابر واقعیتی یافت که برای پذیرفتن آن آمادگی نداشت. روزها می‌گذشتند و او هر بار که به دوستانش فکر می‌کرد، از خود می‌پرسید با این همه آرزو و توانایی چه باید بکند. مدتی در خانه ماند. روزهایش بیشتر در سکوت می‌گذشت و گاهی با دیدن کتاب‌هایش احساس می‌کرد بخشی از زندگی‌اش را از دست داده است. او می‌دانست که به‌تنهایی نمی‌تواند شرایط را تغییر دهد؛ اما نمی‌خواست تمام عمر منتظر بماند تا شاید روزی فرصت‌های ازدست‌رفته دوباره به دست آیند. با خودش فکر کرد که اگر فعلاً نمی‌تواند به دانشگاه برود، دست‌کم باید راه دیگری برای یادگیری، کار کردن و مفید بودن پیدا کند. خیاطی یکی از مهارت‌هایی بود که از پیش به آن علاقه داشت. او با خود اندیشید که شاید بتواند همین مهارت را به فرصتی برای آغاز دوباره تبدیل کند. در آغاز، امکانات زیادی در اختیار نداشت. راه‌اندازی یک کارگاه خیاطی به سرمایه، ماشین خیاطی، وسایل کار و مکان مناسب نیاز داشت؛ چیزهایی که فراهم کردن همه‌ی آن‌ها برای یک دختر جوان آسان نبود. با این حال، تصمیم گرفت با امکاناتی که در دسترس داشت، کارش را آغاز کند و به‌تدریج آن را گسترش دهد. شروع کار چندان آسان نبود. تهیه‌ی وسایل، پیدا کردن مشتری و جلب اعتماد مردم، هرکدام دشواری‌های خود را داشتند. درآمد کارگاه در روزهای نخست ثابت نبود و گاهی سفارش‌ها آن‌قدر کم می‌شدند که نمی‌توانست با اطمینان برای روزهای بعد برنامه‌ریزی کند. با این همه، تلاش می‌کرد کیفیت کارش را حفظ کند، مهارت‌هایش را افزایش دهد و مشتریان بیشتری به دست آورد. برایش مهم بود که کارگاه تنها محلی برای کسب درآمد نباشد، بلکه جایی باشد که در آن بتواند دوباره احساس کند هنوز توانایی ساختن آینده‌ی خود را دارد. به‌تدریج، کارگاه کوچک او شکل گرفت و سفارش‌های بیشتری دریافت کرد. او که زمانی به دلیل محرومیت از دانشگاه در خانه مانده بود، حالا بخش زیادی از وقتش را با طراحی لباس، اندازه‌گیری، بریدن پارچه و دوختن لباس‌ها می‌گذراند. هر سفارشی که دریافت می‌کرد، برایش نشانه‌ای بود از این‌که تلاش‌هایش بی‌نتیجه نمانده است. اما چیزی که این دختر جوان را بیش از پیش به ادامه‌ی کار تشویق می‌کرد، تنها پیشرفت شخصی‌اش نبود. او می‌دید که زنان و دختران دیگری نیز در اطرافش با مشکلات مشابهی روبه‌رو هستند؛ زنانی که به دلیل محدودیت‌های اجتماعی، کمبود فرصت‌های شغلی یا مشکلات اقتصادی، امکان کار کردن و تأمین نیازهای خود را نداشتند. بعضی از آن‌ها برای کمک به خانواده‌هایشان به درآمد نیاز داشتند و برخی دیگر می‌خواستند در کنار انجام مسئولیت‌های خانوادگی، مهارتی بیاموزند و مستقل‌تر شوند. او تصمیم گرفت درهای کارگاهش را به روی زنان و دختران دیگری نیز باز کند. با گسترش فعالیت کارگاه، توانست حدود شش زن و دختر را در بخش‌های مختلف خیاطی مشغول به کار سازد. اکنون آن‌ها در کنار یکدیگر کار می‌کنند، سفارش‌ها را آماده می‌سازند و می‌کوشند از این راه، بخشی از نیازهای زندگی خود و خانواده‌هایشان را تأمین کنند. برای این دختر، دیدن زنانی که با امید بیشتری به کارگاه می‌آیند، معنای خاصی دارد. او می‌داند که درآمد خیاطی شاید نتواند تمام مشکلات اقتصادی یک خانواده را حل کند؛ اما همین درآمد، هرچند اندک، می‌تواند در پرداخت کرایه‌ی خانه، خرید مواد غذایی، تأمین نیازهای کودکان و پوشش هزینه‌های روزمره‌ی خانواده کمک‌کننده باشد. از سوی دیگر، کار کردن در کنار زنان دیگر به آن‌ها فرصت می‌دهد تا مهارت‌های تازه‌ای بیاموزند و احساس کنند که هنوز می‌توانند در زندگی خود تصمیم بگیرند و برای آینده‌شان تلاش کنند. البته اداره‌ی یک کارگاه کوچک در کابل، با توجه به مشکلات اقتصادی موجود، همیشه آسان نیست. هزینه‌ی تهیه‌ی پارچه و وسایل خیاطی، کمبود سفارش‌ها در بعضی روزها و ناپایداری درآمد، گاهی او را نگران می‌سازد. او باید هم به ادامه‌ی فعالیت کارگاه فکر کند و هم مراقب باشد زنانی که در آن کار می‌کنند، فرصت ادامه‌ی کار خود را از دست ندهند. گاهی مسئولیت این کار برایش سنگین می‌شود؛ به‌ویژه وقتی می‌داند که چند زن دیگر نیز برای تأمین نیازهای روزانه‌ی خود به همین کارگاه وابسته‌اند. با وجود این دشواری‌ها، او نمی‌خواهد تسلیم شود. باور دارد که اگر در برابر مشکلات عقب‌نشینی کند، نه‌تنها خودش، بلکه زنانی که به او اعتماد کرده‌اند نیز با فرصت‌های کمتری روبه‌رو خواهند شد. به همین دلیل، تلاش می‌کند سفارش‌های بیشتری به دست آورد، کارگاهش را گسترش دهد و در آینده زمینه‌ی آموزش خیاطی را برای دخترانی فراهم سازد که به دلیل محدودیت‌ها از آموزش رسمی محروم مانده‌اند. او هنوز هم به دانشگاه و ادامه‌ی تحصیل فکر می‌کند. خیاطی برایش جایگزین آرزوی درس خواندن نشده است؛ بلکه راهی است تا در شرایط دشوار کنونی، زندگی‌اش را متوقف نسازد. می‌گوید اگر روزی دروازه‌های دانشگاه دوباره به روی دختران باز شود، دوست دارد تحصیلاتش را ادامه دهد؛ زیرا باور دارد که کار و آموزش در تضاد با یکدیگر نیستند و یک دختر می‌تواند هم مهارت بیاموزد، هم کار کند و هم برای رسیدن به آرزوهای بزرگ‌تر تلاش داشته باشد. از نظر او، محرومیت از دانشگاه نباید به معنای محروم شدن از تمام فرصت‌های زندگی باشد. او نمی‌خواهد شرایطی که در آن قرار گرفته است، تمام هویت و آینده‌اش را تعیین کند. به همین دلیل، هر روز با این امید به کارگاه می‌رود که شاید تلاش امروز او بتواند فردای بهتری برای خودش و زنانی بسازد که در کنارش کار می‌کنند. این دختر جوان می‌گوید که هیچ‌کس نباید در برابر مشکلات زندگی به‌سادگی ناامید شود. به باور او، گاهی انسان نمی‌تواند مانع بسته شدن یک دروازه شود؛ اما می‌تواند به دنبال راه دیگری بگردد و از همان فرصت‌های کوچک برای ساختن آینده استفاده کند. او می‌خواهد دختران دیگر نیز بدانند که محرومیت از آموزش و کار نباید آن‌ها را از باور داشتن به توانایی‌های خود بازدارد. با این حال، او تأکید می‌کند که تلاش فردی نمی‌تواند جای حق آموزش و فرصت‌های برابر را بگیرد. ایجاد یک کارگاه خیاطی، هرچند برای او و شش زن و دختر دیگر فرصت کار فراهم کرده است، به این معنا نیست که دختران باید از حق تحصیل در دانشگاه چشم‌پوشی کنند. او همچنان امیدوار است روزی فرا برسد که هیچ دختری مجبور نباشد برای رهایی از ناامیدی ناشی از محرومیت آموزشی، راه دیگری برای ادامه‌ی زندگی پیدا کند. اکنون، در میان صدای ماشین‌های خیاطی و پارچه‌هایی که هر روز به لباس تبدیل می‌شوند، دختری کار می‌کند که زمانی فکر می‌کرد با بسته شدن دروازه‌های دانشگاه، آینده‌اش نیز متوقف شده است. او هنوز به آرزوی تحصیل می‌اندیشد؛ اما در کنار آن، برای خودش و شش زن و دختر دیگر فرصت کار و تلاش فراهم کرده است. این فرصت نشان می‌دهد که حتی در دشوارترین شرایط نیز می‌توان برای تغییر تلاش کرد. او می‌خواهد پیامش به دختران افغانستان روشن باشد: ناامیدی نباید پایان راه باشد. باید تلاش کرد، مهارت آموخت و از فرصت‌های موجود بهره گرفت؛ اما هیچ دختری نباید از حق آموزش و ساختن آینده‌ای که آرزویش را دارد، محروم بماند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


3 روز قبل - 113 بازدید

کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، با حمایت اتحادیه اروپا، برای ۴۰ زن در ولایت بامیان زمینه آموزش ساخت کیف‌های چرمی و خامک‌دوزی با مهره را فراهم کرده است. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این برنامه با هدف تقویت مهارت‌های حرفه‌ای و ایجاد فرصت‌های درآمدزایی برای زنان اجرا می‌شود تا آنان بتوانند از طریق راه‌اندازی کسب‌وکارهای کوچک، در تأمین هزینه‌های خانواده‌های‌شان سهم بگیرند. در اعلامیه آمده است شماری از زنان بازگشت‌کننده که در این برنامه اشتراک دارند، می‌گویند امیدوارند با فراگیری این مهارت‌ها زمینه کسب درآمد و تأمین نیازهای خانواده‌های‌شان را فراهم کنند. بر بنیاد گزارش‌ نهاد‌های بین‌المللی، محدودیت‌ها بر اشتغال زنان، فرصت‌های کاری آنان را کاهش داده است. با این حال، شماری از زنان از طریق کسب‌وکارهای کوچک و صنایع دستی برای تأمین نیازهای خانواده‌های‌شان تلاش می‌کنند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 75 بازدید

منابع از میان مهاجران در پاکستان می‌گویند که نیکبخت عارفی، فعال حقوق بشر و مسوول جنبش زنان «پنجره امید»، همراه با اعضای خانواده‌اش از سوی پولیس این کشور بازداشت شده است. منبع تاکید کرد که خانم عارفی روز گذشته (چهارشنبه، ۶ عقرب) همراه با خواهرش حوریه عارفی و دو عضو دیگر خانواده‌اش بازداشت است. منبع در ادامه تاکید کرد که او همراه با اعضای خانواده‌اش به حاجی‌کمپ منتقل شده است. با این وجود، جنبش زنان پنجره امید نیز بازداشت نیکبخت عارفی را تایید کرده است. تا کنون جزییات بیشتری از بازداشت این خانواده و وضعیت کنونی آنان منتشر نشده است. این بازداشت در حالی صورت می‌گیرد که روند بازداشت و اخراج پناه‌جویان افغانستان از پاکستان همچنان ادامه دارد. این وضعیت نگرانی‌ها درباره امنیت و سرنوشت پناه‌جویان افغانستان، به‌ویژه زنان، فعالان حقوق بشر و روزنامه‌نگارانی را که در پاکستان به‌سر می‌برند، افزایش داده است.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 100 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که روزانه دست‌کم ۲۵ زن و دختر در درگیری‌های مسلحانه در سراسر جهان کشته می‌شوند. این سازمان امروز (چهارشنبه، ۶ عقرب/ ۲۸ اکتوبر) با نشر در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که سهم زنان و دختران از تلفات غیرنظامیان در مقایسه با سال ۲۰۲۱ میلادی دو برابر شده است. این سازمان در اعلامیه‌اش تاکید کرده است که زنان و دختران بهای جنگ را می‌پردازند، اما همچنان تا حد زیادی از روند صلح‌سازی کنار گذاشته می‌شوند. سازمان ملل در ادامه افزوده است که افزایش سهم زنان و دختران از تلفات غیرنظامیان، نشان‌دهنده پیامدهای سنگین درگیری‌های مسلحانه بر زند‌گی آنان است. همچنین این سازمان بر ضرورت مشارکت زنان در روندهای صلح تاکید کرده است زیرا با وجود تحمل پیامدهای جنگ، زنان همچنان از نقش‌آفرینی در تلاش‌ها برای برقراری صلح محروم می‌مانند. بخش زنان سازمان ملل نیز گزارش داده بود که حدود ۷۵۰ میلیون زن و دختر اکنون در فاصله ۵۰ کیلومتری مناطق فعال درگیری زند‌گی می‌کنند، رقمی که در مقایسه با سال ۲۰۲۴ حدود ۴۰ میلیون تن افزایش یافته و از سال ۱۹۹۰ تا کنون بی‌سابقه است.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 89 بازدید

رزماری دی‌کارلو، معاون سیاسی دبیرکل سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد بر نقش زنان در رهبری، دادخواهی و صلح‌سازی تاکید کرده است. خانم دی‌کارلو با نشر اعلامیه‌ای گفته است که تلاش‌های زنان و دختران در افغانستان و دیگر کشورهای درگیر بحران باید با اقدامات عملی همراه شود تا تغییرات ملموس در زندگی آنان به‌وجود آید. او تاکید کرد که زنان از افغانستان تا سوریه و فراتر از آن، با وجود شرایط دشوار، همچنان برای دفاع از حقوق خود، مشارکت در روندهای صلح و ایجاد جوامع باثبات‌تر تلاش می‌کنند. وی افزوده است که عزم و اراده‌ی زنان باید با اقدام‌های مشخص و مؤثر همراه باشد. معاون سیاسی دبیرکل سازمان ملل تصریح کرد که تطبیق دستورکار «زنان، صلح و امنیت» تنها به اعلام حمایت محدود نمی‌شود، بلکه مستلزم برداشتن گام‌های عملی برای بهبود وضعیت زنان و ایجاد تغییرات واقعی در زندگی آنان است. این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که زنان و دختران در افغانستان با محدودیت‌های گسترده در زمینه آموزش، اشتغال و مشارکت در زندگی عمومی روبرو هستند. سازمان ملل متحد بارها بر ضرورت حفاظت از حقوق زنان و دختران افغانستان و فراهم‌سازی زمینه مشارکت معنادار آنان در روندهای سیاسی و صلح تاکید کرده است. همچنین دی‌کارلو در سفر اخیر خود به افغانستان نیز با نمایندگان جامعه مدنی، فعالان زن و کارمندان زن سازمان ملل دیدار کرد و نگرانی‌ها درباره محدودیت‌های اعمال‌شده بر زنان و دختران، به‌ویژه دسترسی دختران به آموزش، را با مسوولان حکومت سرپرست در میان گذاشته بود.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 97 بازدید

سیما باهوس، مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حضور زنان و دختران در محور روند صلح‌سازی، به دوام بیشتر توافق‌نامه‌های صلح و تقویت تاب‌آوری جوامع کمک می‌کند. خانم باهوس امروز (سه‌شنبه، ۵ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که رهبری زنان و امنیت آنان، هر دو برای تامین امنیت ملی و بین‌المللی ضروری‌ هستند. او در بخشی از پیامش بر سرمایه‌گذاری در بخش زنان، صلح و امنیت تاکید کرد. وی افزوده است که این سرمایه‌گذاری برای تامین امنیت مردم و حفاظت از حقوق آنان ضروری است. این سخنان در حالی مطرح می‌شود که نایارادزایی گومبونزواندا، معاون مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل متحد، نیز از ادامه محرومیت دختران افغانستان از آموزش ابراز نگرانی کرده است. او هشدار داده است که افغانستان با شدیدترین بحران حقوق زنان در جهان روبرو است. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 115 بازدید

نایارادزایی گومبونزواندا، معاون مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل هشدار داده است که افغانستان با شدیدترین بحران حقوق زنان در جهان مواجه است. خانم گومبونزواندا این اظهارات در نشستی درباره زنان، صلح و امنیت برگزار شده بود، مطرح کرده و نسبت به محرومیت‌های اعمال ‌شده علیه زنان و دختران در افغانستان ابراز نگرانی کرد. او تاکید کرد: «افغانستان که امروز با شدیدترین بحران حقوق زنان در جهان روبرو است، دختران از آموزشی محروم می‌شوند که می‌تواند زندگی آنان را دگرگون کند.» او همچنین هشدار داد که جنگ‌ها بیش از گذشته برای زنان و دختران «مرگ‌بار» شده‌اند و جهان در برابر افزایش تلفات غیرنظامیان و رنج زنان و دختران نباید بی‌تفاوت بماند. این مقام ملل متحد گفت که سال گذشته بیش از ۳۷ هزار غیرنظامی در درگیری‌های مسلحانه کشته شدند که یک‌چهارم آنان زنان و دختران بودند. به گفته او، بیش از ۷۵۰ میلیون زن و دختر در فاصله ۵۰ کیلومتری مناطق درگیر منازعات فعال زندگی می‌کنند و روزانه دست‌کم ۲۵ زن و دختر کشته می‌شوند. معاون مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل گفت که جنگ دسترسی زنان به خدمات صحی و مراقبت‌های دوران بارداری و زایمان را نیز با خطر جدی روبرو کرده است. او با اشاره به وضعیت غزه گفت که تخریب شفاخانه‌ها و مراکز زایمان و اختلال در دسترسی به نیازمندی‌های اساسی، با کاهش ۴۱ درصدی تولد نوزادان زنده و افزایش ۳۰۰ درصدی سقط جنین همراه بوده است. همچنین خانم گومبونزواندا از افزایش خشونت‌های جنسی مرتبط با منازعات ابراز نگرانی کرد و گفت که سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۵ میلادی، تعداد ۹ هزار و ۷۸۸ مورد از این خشونت‌ها را تایید کرده است. این مقام سازمان ملل خواستار مشارکت زنان در تمامی مذاکرات صلح در جایگاه تصمیم‌گیرندگان و تامین منابع مالی برای سازمان‌های زنان شد. در افغانستان زنان و دختران از حق آموزش، اشتغال، مشارکت در زندگی عمومی و بسیاری از حقوق اساسی خود محروم شده‌اند.

ادامه مطلب