شماری از فعالان حقوق زن و حامیان حقوق بشر در شهر اوتاوا، پایتخت کانادا، در راهپیمایی سالانه «شال سرخ» شرکت کرده و همبستگی خود را با زنان و دختران افغانستان اعلام کرده و خواستار پایان آپارتاید جنسیتی در افغانستان شدند. شرکت‌کنندگان با حمل پلاکاردهایی که روی آن نوشته شده بود «آپارتاید جنسیتی یک جرم است، آن را نام ببرید، آن را پایان دهید»، تاکید کردند که زنان و دختران افغانستان را فراموش نخواهند کرد. برگزارکنندگان گفته‌اند که هدف از این راهپیمایی، حمایت از زنانی است که از حق آموزش، کار، آزادی رفت‌وآمد و مشارکت در زنده‌گی اجتماعی محروم شده‌اند. آنها گفتند: «ما صدای کسانی هستیم که از آزادی‌های ابتدایی محروم شده‌اند؛ آزادی راه رفتن در ملأ عام، رفتن به مکتب، کار کردن و مشارکت کامل در جامعه. ما تا دستیابی زنان و دختران افغانستان به کرامت، آزادی، آموزش و برابری در کنارشان خواهیم ایستاد.» لورین اوتس، مدیر اجرایی سازمان حق آموزش در افغانستان گفت: «با حمایت از این راهپیمایی، کانادایی‌ها نشان می‌دهند که حقوق زنان مهم است و زنان افغان تنها نیستند.» این راهپیمایی در حالی برگزار شده است که حکومت سرپرست طی نزدیک به پنج سال گذشته، محدودیت‌های گسترده‌ای بر کار، تحصیل و حضور اجتماعی زنان و دختران اعمال کرده‌اند.

وزارت مهاجرت هالند در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان و دختران افغانستان که در هالند درخواست پناهندگی داده‌اند، به احتمال زیاد می‌توانند در این کشور بمانند. هالند تایمز به نقل از بارت فان دن برینک، وزیر مهاجرت هالند، گزارش داده است که زنان و دختران اهل افغانستان در بیشتر موردها اجازه‌ی اقامت در این کشور را دریافت خواهند کرد. در بخشی از گزارش هالند تایمز آمده است که این تصمیم پس از آن گرفته شده است که وزارت خارجه‌ی هالند هشدار داده که وضعیت زنان در افغانستان بیشتر از پیش وخیم شده است. بر اساس قوانین پناهندگی هالند، پیش از این نیز، زنان اهل افغانستان در صورتی که نتوانند از قوانین حکومت سرپرست پیروی کنند و در نتیجه در معرض آزار و اذیت قرار بگیرند، به احمال زیاد می‌توانستند اجازه‌ی اقامت در این کشور را دریافت کنند. بر اساس گزارش هالند تایمز، در سال گذشته‌ی میلادی، ۷۶۰ شهروند افغانستان در هالند درخواست پناهندگی داده‌اند؛ رقمی که در ۲۰۲۴ میلادی به ۴۹۰ تن می‌رسید و سال پیش‌تر از آن به ۶۷۰ تن. در ۲۰۲۵ پس از این که ادارهی مهاجرت و تابعیت هالند و سپس دیوید فان ویل، وزیر مهاجرت این کشور، درخواست پناهندگی چند زن اهل افغانستان را رد کردند، با انتقادهای شدیدی قرار گرفت. فان ویل در آن زمان گفته بود که زنان از نظر تیوریک، می‌توانند با زندگی در افغانستان سازگار شوند. به گزارش هالند تایمز، پس از واکنش شدید عمومی و مجموعه‌ای از چالش‌های حقوقی، اداره مهاجرت هالند در اوایل ۲۰۲۶ تغییر موضع داد و در نهایت به چهار زن اهل افغانستان اجازه‌ی اقامت داد.

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان و دختران در خط نخست بحران اقلیمی قرار دارند و همزمان نقش مهم و منحصربه‌فردی در پیش‌برد اقدام‌های اقلیمی نیز دارند. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۵ جوزا) با نشر گزارشی گفته است که زنان و دختران به گونه‌ی نامتناسبی از تغییرات اقلیمی آسیب می‌بینند؛ زیرا آن‌ها بخش بزرگی از فقیرترین جمعیت جهان هستند و زندگی و معیشت آن‌ها به منابع طبیعی محلی وابسته است. سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که زنان و دختران به ویژه در بخش‌های روستایی، بیشتر مسوول تأمین خوراک، آب و هیزم برای خانواده‌های خود هستند و به همین دلیل، در زمان خشک‌سالی و بارندگی‌های شدید، آن‌ها ناچار هستند بیشتر کار کنند، مسیرهای طولانی‌تر را بپیمایند و زمان زیادی را برای پیداکردن درآمد و منابع ضروری خانواده هزینه کنند. در گزارش آمده است که شرایط ویژه‌ی زنان در برابر تغییرات اقلیمی و افزایش درگیری‌ها، نابرابری‌ها و آسیب‌پذیری‌ها ناشی از تغییرات اقلیمی، می‌تواند آن‌ها را در معرض خطر بیش‌تر خشونت مبتنی بر جنسیت قرار دهد. همچنین سازمان ملل متحد افزوده است که هنگام وقع رویدادهای شدید آب‌وهوایی، احتمال جان‌باختن زنان و کودکان، ۱۴ برابر بیشتر از مردان است؛ زیرا آن‌ها به اطلاعات دسترسی محدود دارند و همین گونه در جابه‌جایی و تصمیم‌گیری نیز با محدودیت روبرو هستند. در ادامه آمده است که این وضعیت در افغانستان نیز به دلیل محدودیت‌های اضافی و شرایط بسته‌ی زنان، آن‌ها را بیشتر در معرض خطر ناشی از رویدادهای شدید طبیعی قرار داده است. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، از زمین‌لرزه‌ی ۱۴۰۲ در هرات،  هزار و ۳۸۴ تن در این رویداد جان باختند که زنان با ۷۵۹ کشته بیش‌تر از ۶۲۵ مرد بودند. همین گونه در این رویداد، هزار و ۵۸۳ تن زخم برداشتند که هزار و ۱۳۷ تن آن‌ها زنان بودند. به گونه‌ی مجموعی، ۹۰ درصد قربانیان این رویداد زنان و کودکان بودند. بر اساس برآورد سازمان ملل، از هر پنج فردی که به‌دلیل پیامدهای تغییرات اقلیمی آواره می‌شوند، چهار تن آن‌ها زنان و دختران هستند.

سازمان ملل متحد (United Nations) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که خالده پوپل، کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان را در فهرست ۱۶ چهره برجسته فوتبال جهان قرار داده است. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود، فهرست این افراد را هم‌زمان با روز جهانی فوتبال اعلام کرده و در این فهرست، اسامی کارلو آنچلوتی، مربی تیم ملی فوتبال برازیل، تا انی آلوکو، قهرمان لیگ برتر زنان و سری‌آ، خاویر زانتی، اسطوره اینتر میلان، و خالده پوپل، کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان شامل می‌شوند. سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است: «این افراد به این هدف معرفی شده‌اند تا با استفاده از جایگاه و محبوبیت خود، درباره اهداف توسعه پایدار آگاهی‌دهی کنند و برای آینده‌ای بهتر برای مردم و کره زمین دادخواهی نمایند.» در ادامه آمده است: «این افراد نقش غیررسمی سفیران جهانی را برای ترویج پایداری، برابری جنسیتی، شمولیت و حقوق بشر عهده‌دار شدند.» مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ماه می سال ۲۰۲۴ میلادی قطعنامه‌ای را برای تعیین روز جهانی فوتبال تصویب کرد؛ قطعنامه‌ای که گستره جهانی فوتبال، تأثیر آن بر صلح و دیپلماسی، و نقش این ورزش در ایجاد فضای همکاری را به‌رسمیت می‌شناسد. ملل متحد افزوده است که محبوبیت و دسترسی گسترده فوتبال در جهان، این ورزش را به بستری قدرت‌مند برای مشارکت عمومی در موضوعاتی چون اقدام برای اقلیم، سلامت، آموزش، شمولیت و برابری جنسیتی تبدیل کرده است. این در حالی است که خالده پوپل، در سال ۲۰۰۷ میلادی با همکاری تعدادی از زنان، تیم ملی فوتبال زنان افغانستان را بنیان‌گذاری کرد. او به‌عنوان نخستین کاپیتان این تیم شناخته می‌شود. پوپل در سال ۲۰۱۱ میلادی با افزایش تهدیدها و فشارهای اجتماعی به‌دلیل فعالیت‌هایش در حمایت از حقوق زنان، افغانستان را ترک و در دنمارک ساکن شد. همچنین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان در ۲۰۲۱ از هم پاشید. اعضای تیم ملی فوتبال زنان افغانستان پس از بازگشت حکومت سرپرست به قدرت، از کشور خارج شده‌ و اکنون در کشورهای استرالیا، بریتانیا، آلبانیا، پرتغال و امریکا پناهنده شده‌اند.

فیلم مستند «لبه‌ی تیز صلح» به کارگردانی رویا سادات، فیلم‌ساز افغانستانی جایزه‌ی بهترین فیلم مستند حقوق بشر دوازدهمین دور جشنواره‌ی جهانی «صدای زنان اکنون» را به دست آورد. در اعلامیه‌ی این جشنواره آمده است که جشنواره‌ی جهانی صدای زنان اکنون که از ۲۰ اپریل تا ۲۶ می در شهر لاس‌آنجلس آمریکا برگزار شده و در سال روان، ۳۹ فیلم از ۲۰ کشور شامل آن بود. اعلامیه تاکید کرده است که این فیلم‌ها بیشتر به هدف نمایش میراث ماندگار پایداری و مقاومت زنان انتخاب شده‌اند. رویا سادات، کارگردان اهل افغانستان در حساب کاربری فیس‌بوک خود نوشته است که فیلم مستند «لبه‌ی تیز صلح» به کارگردانی او و تهیه‌کنندگی لوسلی توماس، جایزه‌ی بهترین مستند حقوق بشر را به دست آورده است. همچنین خانه‌ فیلم رویا نیز نوشته است که دریافت این جایزه، نه تنها ادای احترام به سینمای افغانستان است، بلکه بزرگ‌داشت از قدرت و پایداری زنان افغانستان نیز به شمار می‌رود؛ زنانی که صداها و روایت‌های‌ شان، با وجود سال‌ها سکوت و دشواری، همچنان الهام‌بخش جهان است. نهاد «صدای زنان اکنون»، از ۲۰۱۱ به این سو بستری را برای فیلم‌سازان نوظهور فراهم کرده تا از رسانه‌های اثرگذار اجتماعی به ‌عنوان ابزاری برای دادخواهی و پشتیبانی استفاده کنند. این نهاد با فراهم‌کردن فرصت شبکه‌سازی با فعالان صنعت سینما، کمک می‌کند تا روایت‌های مهم و واقعی به مخاطبان جهانی برسند. در حالی رویا سادات این جایزه را کسب می‌کند که زنان و دختران در افغانستان با محدودیت‌های گسترده مواجه هستند و از آموزش و اشتغال محروم هستند.

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دختران هر روز در مکتب، ورزش، نوآوری، حرفه‌ها و دیگر عرصه‌ها در سراسر جهان کلیشه را به چالش می‌کشند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۳ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود از همه خواسته است که توان‌مندی زنان و دختران را همیشه به یاد داشته باشند. همچنین بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه خواستار ایجاد جهانی شده که فرصت‌های برابر را در دسترس دختران قرار بدهد. این در حالی است که دختران در افغانستان، از دسترسی به حقوق ابتدایی خود مانند حق آموزش، حق آزادی رفت‌وآمد و حق کار و حضور در جامعه محروم هستند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.