برچسب: رسانه گوهرشاد

6 ماه قبل - 179 بازدید

سازمان همکاری اسلامی: توانمندسازی زنان ستون اساسی توسعه پایدار می‌باشد

حسین ابراهیم طه، دیبرکل سازمان همکاری گفته است که توانمندسازی زنان ستون توسعه پایدار کشورها است و از دین برای حمایت از حقوق زنان استفاده شود. آقای ابراهیم طه این اظهارات را در نشست بین‌المللی گفتمان دینی و تاثیر آن بر حفظ حقوق زنان مسلمان که در قاهره، پایتخت مصر برگزار شده بود، مطرح کرده و گفته است که در این نشست بر ضرورت استفاده از دین «به‌شیوه‌ای عقلانی و روشنگرانه» برای تامین و تحکیم حقوق زنان تاکید شده است. وی در ادامه تاکید کرده است که توانمندسازی زنان صرفا یک حق انسانی نیست، بلکه «ستون اساسی توسعه پایدار و ثبات جوامع اسلامی» است. دبیرکل سازمان همکاری اسلامی تدوین سیاست‌های تضمین‎‌کننده مشارکت فعال زنان در تمامی بخش‌ها را ضروری دانست و همچنان بر «تعهد راسخ» این سازمان برای حمایت از حقوق زنان تاکید کرد. همچنین برای دو روز برنامه‌ریزی شده، وزیران امور زنان کشورهای عضو، نمایندگان سازمان‌های بین‌المللی و مقامات دولتی شرکت کرده‌اند. این در حالی است که شورای امنیت سازمان ملل در ماه قوس اعلام کرده بود که سیاست‌های حکومت سرپرست علیه زنان سالانه بیش از یک میلیارد دالر به اقتصاد افغانستان زیان وارد می‌کند. تحقیقات درباره پیامدهای اقتصادی محرومیت زنان افغان از آموزش و کار، نشان می‌دهد که ممنوعیت دولتی، سالانه بیش از ۱.۴ میلیارد دالر به اقتصاد افغانستان ضربه می‌زند. دست‌کم ۷۵ کشور اسلامی به شمول افغانستان، عضو سازمان همکاری اسلامی‌اند. افغانستان از آغاز تاسیس این سازمان در سال ۱۳۴۸ تا اکنون عضو آن است. این سازمان در قوس سال گذشته در نشستی اعلام کرد منع آموزش دختران توسط حکومت فعلی خلاف قطعنامه این نهاد است. این سازمان گفت زنان در افغانستان به‌طرز جدی شاهد نقض حقوق بنیادین خود در حوزه آموزش بوده‌اند.

ادامه مطلب


6 ماه قبل - 218 بازدید

زنانی که دیده نمی‌شوند؛ روایت یک زندگی شکسته در دل هرات

در یکی از پس‌کوچه‌های قدیمی شهر هرات، جایی که کوچه‌ها باریک‌اند و دیوارها بلند، زنی زندگی می‌کند که ده سال است نام خودش را کمتر به زبان آورده. این کوچه شبیه صدها کوچه‌ی دیگر است؛ دیوارهای گِلی، درهای آهنیِ رنگ‌باخته، صدای پای مردم، صدای کودکان، بوی نان تازه و گاهی بوی نمِ قالین. اما پشت یکی از همین درها، زندگی زنی جریان دارد که هر روزش شبیه روز قبل است؛ بی‌تفاوت، سنگین و پر از سکوت. او حدود ده سال پیش عروس شد. آن زمان هنوز باور داشت که ازدواج می‌تواند راه نجات باشد. از خانه‌ی پدر به خانه‌ی شوهر رفت، با همان تصور ساده‌ای که خیلی از دختران این سرزمین دارند: این‌که بعد از عروسی، زن صاحب خانه می‌شود، حرمت پیدا می‌کند و زندگی‌اش شکل تازه‌ای می‌گیرد. هیچ‌کس به او نگفت که بعضی خانه‌ها فقط چهاردیواری نیستند؛ زندان‌اند. از همان ماه‌های اول فهمید که جایگاهش در این خانه مشخص است: پایین‌تر از همه. مادرشوهرش زنی بود با زبان تند و نگاهی سنگین؛ زنی که عروس را نه به‌عنوان انسان، بلکه به‌عنوان نیروی کار می‌دید. خواهرشوهرها از همان روزهای نخست، رفت‌وآمدهایش را زیر نظر داشتند. هر خنده‌اش زیادی بود و هر سکوتش مشکوک. شوهرش، که باید پناهش می‌بود، اغلب خاموش بود؛ یا اگر حرفی می‌زد، بیشتر برای آرام نگه‌داشتن خانواده‌اش، نه برای دفاع از زن خودش. به‌تدریج، محدودیت‌ها شکل گرفت. اول گفتند: «فعلاً زیاد به خانه‌ی مادرت نرو.» بعد شد: «اصلاً ضرور نیست بروی.» بعدتر، بیرون رفتن بدون اجازه ممنوع شد. زن فهمید که آزادی‌اش آرام‌آرام از او گرفته می‌شود، بدون این‌که کسی نامش را ظلم بگذارد. خانه‌ی اقوامش حالا جایی دور شده بود؛ نه از نظر فاصله، بلکه از نظر دسترسی. مادرش بیمار شد، اما او نتوانست کنارش باشد. خواهرش زایمان کرد، اما فقط خبرش را شنید. هر بار که نام خانواده‌ی خودش را می‌آورد، با نگاه سرد یا حرفی تلخ روبه‌رو می‌شد. کم‌کم یاد گرفت کمتر حرف بزند، کمتر بخواهد و کمتر اعتراض کند. زندگی‌اش به داخل همان خانه خلاصه شد: حیاطی کوچک، اتاقی تاریک و دارِ قالینی که گوشه‌ی خانه بسته شده بود. قالین‌بافی کاری‌ست که در خیلی از خانه‌های هرات جریان دارد؛ کاری که زن‌ها از کودکی یاد می‌گیرند. اما برای او، قالین‌بافی فقط کار نبود؛ تنها راهی بود که اجازه داشت با آن نفس بکشد. هر روز صبح، پیش از آن‌که آفتاب کامل بالا بیاید، از خواب بیدار می‌شد. طفل‌ها هنوز خواب بودند. دست و رویش را با آب سرد می‌شست، چادر کهنه‌اش را سر می‌کرد و کنار دار قالین می‌نشست. ساعت‌ها همان‌جا می‌ماند؛ نخ‌ها را گره می‌زد و رنگ‌ها را مرتب می‌کرد، بدون این‌که بداند قالینی که می‌بافد، آخرش به کجا می‌رود و پولش به دست چه کسی می‌رسد. انگشتانش همیشه زخم بود. بعضی زخم‌ها کهنه شده بودند و بعضی تازه. گاهی خون لای نخ‌ها می‌رفت و کسی متوجه نمی‌شد. کمرش درد می‌کرد و گردنش خشک می‌شد، اما حق نداشت شکایت کند. اگر آهی می‌کشید، می‌گفتند: «زن هستی، عادت کن.» در این ده سال، سه طفل به دنیا آورد؛ دو دختر و یک پسر. هر بارداری برایش هم ترس بود و هم امید؛ ترس از این‌که اگر باز هم دختر شود، تحقیرها بیشتر شود، و امید به این‌که شاید طفل‌ها زندگی‌اش را کمی معنا بدهند. دختر بزرگش حالا مکتب نمی‌رود؛ نه به‌خاطر این‌که استعداد ندارد، بلکه چون خانواده‌ی شوهر اجازه نمی‌دهد. می‌گویند: «دختر است، آخرش شوهر می‌کند.» دختر دوم هنوز کوچک‌تر است، اما او هم بیشتر وقت‌ها کنار مادر می‌نشیند و قالین‌بافی را نگاه می‌کند. پسرش تنها کسی‌ست که کمی فرق دارد؛ چون پسر است. اما حتی همین پسر هم شاهد رنج مادرش بوده، بدون این‌که بتواند کاری بکند. شب‌ها، وقتی خانه آرام می‌شود، زن به پشت‌بام یا گوشه‌ی اتاق می‌رود. همان‌جا می‌نشیند، زانوهایش را بغل می‌گیرد و فکر می‌کند؛ فکر به زندگی‌ای که می‌توانست داشته باشد و نداشت، فکر به روزهایی که گذشت و هیچ‌وقت برنگشت. در این فکرها، مرگ مثل یک راه فرار آرام جلوه می‌کند؛ نه با خشونت، نه با ترس، فقط به‌عنوان پایان. او بارها با خودش گفته: «اگر نباشم، همه چیز تمام می‌شود.» اما بعد، صورت دخترها جلوی چشمش آمده؛ پسرش که صبح‌ها صدایش می‌زند: «مادر.» و همین صدا او را دوباره به این دنیا برگردانده است؛ نه از روی عشق به زندگی، بلکه از روی ترس از رها کردن طفل‌هایی که هیچ پناهی جز او ندارند. شوهرش گاهی می‌بیند که زنش ساکت‌تر از همیشه است، اما نمی‌پرسد چرا. شاید نمی‌خواهد بداند، شاید هم فکر می‌کند این سکوت طبیعی است. در این خانه، حرف زدن زن بیشتر دردسر می‌آورد تا راه‌حل. سال‌ها گذشته و زن حالا دیگر چیزی نمی‌خواهد؛ نه خوشبختی، نه آزادی کامل. فقط می‌خواهد «خلاص» شود. خودش دقیق نمی‌داند این خلاص شدن یعنی چه؛ شاید یعنی یک روز بیدار شود و ببیند این زندگی تمام شده، شاید یعنی بچه‌هایش بزرگ شوند و دیگر محتاج او نباشند، شاید یعنی مرگی آرام که صدایش در این خانه نپیچد. او یکی از هزاران زن افغانستان است؛ زنی که نه نامش در جایی ثبت شده و نه رنجش تیتر خبر شده. زندگی‌اش در پس‌کوچه‌ها جریان دارد، آرام و خاموش، مثل قالینی که سال‌ها طول می‌کشد تا بافته شود، اما هیچ‌کس به زحمت بافنده‌اش فکر نمی‌کند. این زن هنوز زنده است. هر روز صبح بیدار می‌شود، قالین می‌بافد، غذا می‌پزد، طفل‌ها را آرام می‌کند و شب، با خستگی می‌خوابد. هیچ‌کس نمی‌داند در دلش چه می‌گذرد. فقط خودش می‌داند که ده سال است دارد دوام می‌آورد؛ نه برای خودش، بلکه برای سه طفلی که اگر او نباشد، دنیا برای‌شان بی‌رحم‌تر می‌شود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


6 ماه قبل - 234 بازدید

قتل‌های مرموز؛ اجساد سه زن در قندهار پیدا شدند

منابع محلی از ولایت قندهار می‌گويند که اجساد سه زن که به صورت «بی‌رحمانه و مرموز» به قتل رسیده‌‌اند از ولسوالی اسپین بولدک این ولایت کشف شده است. دست‌کم دو منبع به رسانه گوهرشاد گفته‌اند که این اجساد امروز (دوشنبه، ۱۳ دلو) از نزدیکی کوه «سارگو» از مربوطات در ناحیه‌ی ششم اسپین بولدک پیدا شده‌اند. منبع در ادامه تاکید کرده است که اجساد این سه زن داخل یک «بوجی» انداخته شده و سپس دفن شده بودند. منبع در ادامه افزوده است که بر اساس علائم، این سه زن مدت‌ها پیش به‌قتل رسیده بوده‌اند. همچنین تصاویری که از اجساد این سه زن در شبکه‌های اجتماعی نشر شده است، نشان می‌دهد که اجساد کاملا پوسیده و قابل شناسایی نیست. هویت زنان کشته‌شده و انگیزه‌ی قتل آنان تاکنون روشن نیست. در عین حال، اسدالله جمشید، سخنگوی پولیس ولایت قندهار با تایید این رویداد گفته است که جسد سه زن در کوه سارگو در ولسوالی سپین بولدک پیدا شده است که مدتی پیش به طور مرموزی کشته و دفن گردیده بودند. او می‌گوید که اجساد توسط نیروهای امنیتی به شفاخانه ولسوالی اسپین بولدک منتقل شده تا به اقارب شان تحویل داده شود. آقای جمشید افزود که نهادهای امنیتی و کشفی در مورد سه زن مقتول تحقیق می‌کنند و تلاش خواهند کرد تا عاملان را پیدا کرده و آنها را به نهادهای عدلی و قضایی تحویل دهند. پس از تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، قتل‌های مرموز زنان، کودکان و جوان در در سراسر کشور افزایش کم‌پیشینه یافته است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


6 ماه قبل - 205 بازدید

یک زن در ننگرهار به قتل رسید

منابع محلی از ولایت ننگرهار می‌گویند که یک زن در این ولایت توسط برادر شوهرش به شکل بسیار فجیع به قتل رسیده است. دست‌کم دو منبع به رسانه گوهرشاد گفته‌اند که این زن در ساحه «کمپونو» از مربوطات حوزه‌ی اول امنیتی شهر جلال‌آباد، مرکز ولایت ننگرهار رخ داده است. منبع در مورد دلیل و انگیزه‌ی این قتل معلومات ارائه نکرده است. در همین حال، سید طیب حماد، سخنگوی فرماندهی پولیس ننگرهار نیز قتل این را تایید کرده است. آای حماد افزوده است که یک مرد به اتهام قتل همسر برادرش بازداشت شده است. به گفته‌ی وی، این زن بر اثر خشونت خانوادگی به قتل رسیده و فرد متهم پس از فرار، توسط نیروهای دولتی بازداشت شده است. همه‌روزه گزارش‌هایی از موارد قتل از ولایت‌های مختلف کشور منتشر می‌شود. این رویدادها در حالی رخ می‌دهد که حکومت فعلی مدعی‌اند امنیت سراسری را در کشور تأمین کرده‌اند. پس از تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، قتل‌های مرموز زنان، کودکان و جوان در در سراسر کشور افزایش کم‌پیشینه یافته است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


6 ماه قبل - 267 بازدید

آغاز کارزار تطبیق واکسن پولیو؛ ۷.۳ میلیون کودک واکسن دریافت خواهند کرد

وزارت صحت عامه‌ی حکومت سرپرست درتازه‌ترین مورد از آغاز کارزار تطبیق واکسن پولیو (فلج کودکان) در ۱۸ ولایت کشور خبر داده است. این وزارت با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این کارزار در ۱۵ ولایت، به‌شمول کابل، از امروز (دوشنبه، ۱۳ دلو) آغاز شده و تا روز پنج‌شنبه ادامه خواهد داشت. در اعلامیه آمده است که اما در ولایت‌های هلمند، ارزگان و زابل، این کارزار از روز سه‌شنبه آغاز خواهد شد و تا روز جمعه ادامه می‌یابد. وزارت صحت عامه در ادامه تاکید کرده است که در دو ولسوالی ولایت فاریاب و دو ولسوالی ولایت بادغیس نیز کارزار تطبیق واکسن از دوشنبه آینده آغاز خواهد شد. در بخشی از اعلامیه آمده است که در جریان این کارزار در تمامی ولایت‌ها، حدود ۷.۳ میلیون کودک زیر پنج سال واکسن خواهند شد. نهاد «افغانستان عاری از پولیو» نیز از این کارزار خبر داده است. این کارزار با همکاری نهادهای بین‌المللی انجام می‌شود. طبق معلومات موجود، این نخستین کارزار تطبیق واکسن پولیو در افغانستان در سال ۲۰۲۶ میلادی است. این در حالی است که در سال ۲۰۲۵ میلادی، نُه مورد مثبت بیماری فلج اطفال یا پولیو در افغانستان ثبت شده بود. از این میان، یک مورد در ارزگان، سه مورد در هلمند، یک مورد در بادغیس، یک مورد در نورستان، دو مورد در پکتیکا و یک مورد در فراه گزارش شده بود. باید گفت که در سال جاری میلادی تا اکنون گزارشی از ثبت موارد مثبت بیماری پولیو در افغانستان منتشر نشده است. در حال حاضر، افغانستان و پاکستان تنها کشورهای جهان‌اند که بیماری فلج اطفال در آن‌ها به‌طور کامل ریشه‌کن نشده است.

ادامه مطلب


6 ماه قبل - 176 بازدید

مردی در پکتیا همسرش را کشت و خودش نیز خودکشی کرد

منابع محلی از ولایت پکتیا می‌گویند که یک مرد در شهر گردیز، مرکز این ولایت ابتدا همسرش را به شکل بسیار فجیع به قتل رسانده و سپس خودش با شلیک گلوله به زندگی خود پایان داده است. دست‌کم دو منبع به رسانه گوهرشاد گفته‌اند که این رویداد (جمعه‌شب، ۱۰ دلو) در ساحه‌‌ی «ملک‌خیل» از مربوطات مرکز شهر گردیز رخ داده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که این مرد ۳۵ ساله و همسرش باشندگان اصلی ولسوالی «زاره کوت» ولایت خوست بودند. تا اکنون علت و انگیزه این رویداد مشخص نیست، اما عمدتاً خشونت خانوادگی عامل چنین رویدادهای دانسته می‌شود. همچنین مسوولان محلی حکومت سرپرست در ولایت پکتیا تا اکنون در این مورد اظهارنظر نکرده‌اند. پس از تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، قتل‌های مرموز زنان، کودکان و جوان در در سراسر کشور افزایش کم‌پیشینه یافته است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


6 ماه قبل - 233 بازدید

پژوهشگران: شب‌بیداری خطر حلمه قلبی و سکته مغزی را افزایش می‌دهد

بر مبنای یک پژوهش تازه، افراد شب‌بیدار، ۱۶ درصد بیشتر نسبت به افراد «صبح‌گرا» در معرض خطر حمله قلبی و سکته مغزی قرار دارند. محقیقان اعلام کرده‌اند که یافته‌های این پژوهش که در مجله «انجمن قلب آمریکا» منتشر شده، همچنین نشان می‌دهد که پیامدهای رفتاری شب‌بیداری در میان زنان شدیدتر از مردان است. بر اساس یافته‌ها، زنان شب‌بیدار ۹۶ درصد بیشتر در معرض دریافت نمره پایین سلامت قلب قرار دارند، در حالی که این میزان در میان مردان ۶۷ درصد گزارش شده است. این پژوهش، داده‌های بیش از ۳۲۰ هزار بزرگسال در سنین ۳۹ تا ۷۴ سال را بررسی کرده است. پژوهشگران سلامت قلب هر فرد را بر اساس شاخص «هشت اصل اساسی زندگی» انجمن قلب آمریکا، ارزیابی کردند. این شاخص شامل کیفیت تغذیه، فعالیت بدنی، مدت خواب، مصرف نیکوتین، فشار خون، قند خون و سطح چربی خون بوده است. بر اساس این پژوهش، افراد شب‌بیدار، ۷۹ درصد بیشتر از گروه میانه در معرض سلامت ضعیف قلب قرار دارند. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که افزایش خطر بیماری‌های قلبی در میان افرادی که دیر می‌خوابند، بیشتر ناشی از عادت‌های ناسالم زندگی و عوامل صحی است، نه صرفا شب‌بیداری. بر اساس این تحقیق، مصرف نیکوتین مهم‌ترین عامل تأثیرگذار بر سلامت قلب است و ۳۴ درصد از ارتباط میان دیر خوابیدن و بیماری‌های قلبی را توضیح می‌دهد. کمبود خواب با ۱۴ درصد، قند خون بلند با ۱۲ درصد، و وزن نامناسب بدن و تغذیه ناسالم هرکدام با حدود ۱۱ درصد، در افزایش این خطر نقش دارند. پژوهشگران تاکید می‌کنند که اصلاح این عادت‌ها می‌تواند نقش مهمی در کاهش خطر بیماری‌های قلبی در میان افراد شب‌بیدار داشته باشد. بر اساس گزارش مرکز کنترول و پیشگیری بیماری‌ها در امریکا، بیماری‌های قلبی هنوز هم عامل اصلی مرگ‌ومیر در این کشور هستند. پژوهشگران نتیجه گرفتند که تلاش‌های پیشگیرانه باید بر بهبود عادت‌های زندگی، به‌ویژه هنگام بیدار ماندن در شب، تمرکز داشته باشد. کریستن ناتسون، استاد دانشگاه نورث‌وسترن در امریکا، گفت: «واضح‌ترین راه ترک سیگار است. اما منظم خوابیدن، یعنی رفتن به بستر در یک ساعت مشخص، می‌تواند به تنظیم رفتارهای دیگر مانند غذا خوردن، ورزش و دریافت نور کمک کند.»

ادامه مطلب


6 ماه قبل - 229 بازدید

سازمان ملل در افغانستان: ۱۶ میلیون نفر برای دسترسی به آب و بهداشت نیاز به کمک دارند

اوچا یا دفتر سازمان ملل متحد در امور هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی تخمین زده می‌شود که ۱۵.۹ میلیون نفر در افغانستان برای دسترسی به آب و بهداشت نیاز به کمک خواهند داشت. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که برای رسیدگی به این نیاز به ۱۶۳.۳ میلیون دالر بودجه ضرورت است و شوک‌های هم‌زمان از جمله بازگشت‌های گسترده‌ی مهاجران، خشک‌سالی، بیماری‌های واگیر، سیل‌های مکرر و زمین‌لرزه دسترسی به آب و بهداشت را متأثر کرده است. در گزارش آمده است که آسیب‌پذیری‌های آب و بهداشت در افغانستان همچنان تحت تأثیر فشارهای انسانی و اقلیمی است که تاب‌آوری را در سطح جامعه و سیستم تضعیف می‌کند. دفتر سازمان ملل متحد در امور هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه تاکید کرده است که طبق ارزیابی کل افغانستان در سال گذشته‌ی میلادی، ۸۵ درصد خانوارها حداقل یک خطر زیست‌محیطی را تجربه کرده‌اند، در حالی که این درصد در سال ۲۰۲۴ میلادی، ۶۷ درصد بوده است. همچنین در بخشی از گزارش آمده است که ۳۷ درصد از خانوارها فاقد صابون هستند که نشان‌دهنده‌ی شکاف‌های مقرون‌به‌صرفه و محدودیت‌های عرضه است. براساس اعلام اوچا، در سال جاری میلادی ۲۱.۹ میلیون نفر در افغانستان نیاز به کمک‌های بشردوستانه دارند. اوچا در ادامه افزوده است که نهادهای بشردوستانه رسیدگی به ۱۷.۵ میلیون نفر را در اولویت قرار داده‌اند و برای رسیدگی به آنان به ۱.۷۲ میلیارد دالر بودجه نیاز است. این در حالی است که سال پیش میلادی، نهادهای بشردوستانه بارها از کاهش شدید بودجه‌ی بشردوستانه هشدار داده و گفته‌اند که مجبور شده‌اند میلیون‌ها نیازمند را در افغانستان از فهرست دریافت‌کنندگان کمک‌ها حذف کنند.

ادامه مطلب


6 ماه قبل - 199 بازدید

رویداد در ترافیکی در بغلان؛ سه تن به شمول یک زن و یک کودک جان باختند

مسوولان محلی حکومت سرپرست از ولایت بغلان می‌گویند که سه تن به‌شمول یک کودک و یک زن در پی یک رویداد ترافیکی در این ولایت جان باخته‌اند. شیراحمد برهانی، سخنگوی فرماندهی پولیس ولایت بغلان امروز (یک‌شنبه، ۱۲ دلو) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این رویداد در ولسوالی دوشی رخ داده است. آقای برهانی در ادامه تاکید کرده است که در این رویداد یک موتر فولدر با یک موتر پاسو برخورد کرده است. وی در ادامه افزوده است که در این رویداد چهار تن دیگر زخمی شده‌اند. او تصریح کرد که زخمیان این رویداد به شفاخانه منتقل شده‌اند. دو روز پیش از این دو تن در ولسوالی شهربزرگ بدخشان در پی رویداد ترافیکی جان باختند. رویدادهای ترافیکی در روزهای اخیر در ولایت‌های مختلف کشور افزایش یافته است. حوادث ترافیکی در افغانستان سالانه جان صدها نفر را می‌گیرد و صدها زخمی برجای می‌گذارد. نبود علایم ترافیکی، خرابی جاده‌ها و بی‌احتیاطی رانندگان از عوامل اصلی وقوع این حوادث گفته می‌شود.

ادامه مطلب


6 ماه قبل - 154 بازدید

گوردون براون: ممنوعیت آموزش دختران، افغانستان را بیشتر منزوی می‌کند

گوردون براون، فرستاده‌ی ویژه‌ی سازمان ملل متحد در امور آموزش جهانی درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در پی محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی حکومت سرپرست، بیش از ۲.۲ میلیون دختر در افغانستان از دسترسی به آموزش محروم شده‌اند و شرایط آموزشی و حقوقی زنان و دختران در این کشور رو به وخامت است. آقای براون با اشاره به ممنوعیت آموزش متوسطه و عالی برای دختران گفته است: «آن‌چه امروز در افغانستان جریان دارد، از سوی نهادهای بین‌المللی به‌عنوان نوعی آپارتاید جنسیتی توصیف شده و ابعاد آن به‌طور نگران‌کننده‌ای در حال گسترش است.» وی در ادامه تاکید کرده است که از زمان بازگشت حکومت فعلی به قدرت، زنان از تحصیل دانشگاهی، بسیاری از مشاغل دولتی و غیردولتی و حضور در فضاهای عمومی محروم شده‌اند و این محدودیت‌ها طی سال‌های اخیر تشدید شده است. او در ادامه هشدار داده که تداوم این روند، پیامدهای بلندمدتی برای آینده‌ی اجتماعی و اقتصادی افغانستان خواهد داشت. همچنین فرستاده‌ی ویژه‌ی سازمان ملل در امور آموزش جهانی به افزایش تعامل برخی کشورها با حکومت سرپرست اشاره کرده و گفته این رویکرد، هم‌زمان با تشدید محدودیت‌ها علیه زنان، نگرانی‌هایی را در سطح بین‌المللی ایجاد کرده است. براون در ادامه افزوده است که در مجامع بین‌المللی، از جمله شورای حقوق بشر سازمان ملل، بحث‌هایی درباره‌ی مشروط‌کردن هرگونه تعامل با حکومت فعلی به رعایت حقوق آموزشی دختران در جریان است و برخی نهادها در حال بررسی راه‌کارهای حقوقی برای پاسخ‌گو کردن مقام‌های حکومتی استند. به گفته‌ی او، با وجود نبود یک نیروی سازمان‌یافته‌ی مخالف در داخل افغانستان، تلاش‌هایی مانند آموزش‌های غیررسمی و زیرزمینی، مکتب‌های خانگی و ادامه‌ی تحصیل برخی دختران در خارج از کشور هم‌چنان ادامه دارد. فرستاده‌ی ویژه‌ی سازمان ملل، تاکید کرده که «عدم سرمایه‌گذاری بر آموزش نیمی از جمعیت کشور، توان افغانستان برای مقابله با بحران‌های اقتصادی، فقر و ناامنی غذایی را به‌شدت تضعیف می‌کند» و این مساله یکی از چالش‌های اصلی آینده‌ی این کشور خواهد بود. این نگرانی‌ها در حالی مطرح می‌شود که زنان و دختران در بیش از چهار سال گذشته از ابتدایی‌ترین حقوق‌شان محروم شده‌اند.

ادامه مطلب