برچسب: اخراج اجباری

15 ساعت قبل - 78 بازدید

سازمان ملل: بازگشت میلیون‌ها مهاجر فشار بر افغانستان را افزایش داده است

برنامه اسکان بشر ملل متحد (UN-Habitat) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بازگشت میلیون‌ها مهاجر به افغانستان، فشار بر مناطق شهری، حاشیه‌شهری و روستایی این کشور را افزایش داده است. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۱۶ سرطان) با نشر گزارشی گفته است که تنها در سال ۲۰۲۵ میلادی حدود ۲.۸ میلیون تن به این کشور بازگشته‌اند. برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که احتمال دارد نزدیک به دو میلیون تن دیگر نیز در سال ۲۰۲۶ میلادی به کشور بازگردند. این نهاد تصریح کرد که افزایش شمار بازگشت‌کنند‌گان، نیاز به ایجاد سکونت‌گاه‌های پایدار، تامین مسکن و توسعه زیرساخت‌های اجتماعی را افزایش داده است. برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد افزوده است که هدف از این بررسی‌ها، کمک به برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری درباره سرمایه‌گذاری در شهرک‌ها برای حمایت از ادغام مجدد بازگشت‌کنندگان در افغانستان است. همچنین پیشتر سازمان ملل در گزارشی اعلام کرده بود که افغانستان با یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های آوار‌گی در جهان روبرو است.

ادامه مطلب


19 ساعت قبل - 60 بازدید

سازمان ملل: به زنان بازگشته از ایران خدمات پزشکی ارائه می‌کنیم

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که به زنان و دختران بازگشته از ایران خدمات پزشکی نجات‌بخش ارائه می‌کند. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که به زنان و دختران بازگشته مراقبت‌های فوری پزشکی و خدمات روانی-اجتماعی را فراهم می‌کند. قابل ذکر است که بازگشت اجباری شهروندان از ایران و پاکستان که از سپتمبر ۲۰۲۳ میلادی شدت گرفته، زنان و کودکان را در آسیب‌پذیری بیشتری قرار داده است. بر اساس گزارش نهادهای بین‌المللی به ویژه سازمان پزشکان بدون مرز و کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان، ضعف سکتور بهداشتی افغانستان سبب شده که بازگشت‌کنندگان زن در این کشور در دسترسی به خدمات بهداشتی با محدودیت روبرو شوند. بازگشت مهاجران افغانستان از کشورهای پاکستان و ایران همچنان ادامه دارد و در فصل تابستان این روند با چالش‌های جدی مواجه است. این در حالی است که در پی تشدید محدودیت‌ها، بسیاری از زنان و دختران، فعالان حقوق بشر، روزنامه‌نگاران، نظامیان پیشین و دیگر قشرهای آسیب‌پذیر مجبور به ترک افغانستان شدند. شمار زیادی از آنان به کشورهای همسایه از جمله ایران و پاکستان پناهنده شدند؛ اما این کشورها در سال‌های پسین روند اخراج مهاجران افغانستانی را تشدید کرده است.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 77 بازدید

از ایران تا خانه‌ای ویران؛ روایت رنج یک خانواده مهاجر

صدای کوبیده شدن چکش بر تکه‌ای چرم، تنها صدایی بود که سکوت خانه نیمه‌ویران را می‌شکست. عبدالحمید روی چهارپایه‌ای شکسته نشسته بود و با دستانی که از سال‌ها کفش‌دوزی پینه بسته بود، تلاش می‌کرد پاشنه کفش کهنه‌ای را دوباره سر جای خود محکم کند. هنوز چند ضربه بیشتر نزده بود که دردی تیز از میان مهره‌های کمرش تا شانه‌هایش دوید. چکش از دستش افتاد، دستش را روی کمر گذاشت و برای لحظه‌ای چشمانش را بست. چند لحظه بی‌حرکت ماند و به سقف ترک‌خورده خیره شد؛ سقفی که هر بار باران می‌بارید، قطره‌های آب از چندین نقطه آن به داخل خانه می‌چکید. کنار او، زلیخا هنوز بیدار بود. از نیمه‌های شب خواب به چشمانش نیامده بود، زیرا تمام شب به این فکر می‌کرد که امروز برای شش نفر نان از کجا پیدا کند. سه دخترشان، مریم، سمیه و نازیه، در گوشه‌ای از اتاق زیر لحافی کهنه کنار هم خوابیده بودند و احمد، تنها پسر خانواده، دست‌هایش را زیر سر گذاشته و روی تشکی نازک دراز کشیده بود. خانه‌ای که اکنون سرپناهشان شده بود، بیشتر به یک خرابه شباهت داشت تا یک خانه. دیوارهای گلی آن در چند جا فرو ریخته بود، پنجره‌ها شیشه نداشتند و کف اتاق‌ها از خاک و سنگ‌ریزه پوشیده بود. اما همین خرابه، تنها جایی بود که پس از اخراج اجباری از ایران توانسته بودند در آن پناه بگیرند. چند هفته پیش، زمانی که مأموران از آنان خواستند ایران را ترک کنند، هیچ‌کس فرصت خداحافظی با سال‌هایی را که در آن کشور سپری کرده بودند، پیدا نکرد. عبدالحمید بیش از پانزده سال در ایران کفش‌دوزی کرده بود. هرچند زندگی آسانی نداشت، اما دست‌کم می‌توانست با درآمد اندکش شکم خانواده را سیر کند. سال‌ها روی چهارپایه‌ای چوبی می‌نشست، کفش‌های کهنه را وصله می‌کرد، پاشنه می‌دوخت و به چرم‌های فرسوده جان دوباره می‌بخشید. اما چند سال پیش، هنگام جابه‌جا کردن دستگاهی سنگین، مهره‌های کمرش آسیب دید. پزشک گفته بود باید استراحت کند و از کارهای سنگین بپرهیزد، اما مردی که پنج فرزند گرسنه دارد، چگونه می‌تواند استراحت کند؟ او با همان درد به کار ادامه داد تا جایی که دیگر حتی توان نشستن طولانی را هم از دست داد. با این حال، وقتی مجبور به بازگشت شدند، تنها چیزی که توانست با خود بیاورد، همان جعبه ابزار کهنه کفش‌دوزی بود؛ جعبه‌ای که حالا در گوشه اتاق مخروبه قرار داشت و بیشتر به یادگاری روزهای گذشته می‌مانست تا وسیله‌ای برای کسب درآمد. خانه‌ای که اکنون در آن زندگی می‌کردند، سال‌ها متروکه مانده بود. صاحب خانه که یکی از آشنایان دورشان بود، گفته بود اگر بتوانند آن را قابل استفاده کنند، فعلاً بدون پرداخت کرایه در آن بمانند. اما قابل استفاده کردن چنین خانه‌ای نیز پول می‌خواست؛ پولی که آنان حتی برای خرید یک بوجی آرد هم نداشتند. در روزهای نخست، زلیخا و دخترها با بیل و جارو خاک‌های انباشته را بیرون کردند، شیشه‌های شکسته را جمع کردند و با پارچه‌های کهنه جلوی سوراخ‌های پنجره را پوشاندند تا باد کمتر به داخل نفوذ کند. با این همه، شب‌ها سرمای هوا از میان شکاف دیوارها عبور می‌کرد و کودکان را از خواب بیدار می‌ساخت. عبدالحمید هر صبح، با وجود درد شدید کمر، جعبه ابزارش را برمی‌داشت و در گوشه حویلی کوچک خانه می‌نشست. روی تخته‌چوبی کهنه، چند قالب کفش، چکشی زنگ‌زده، سوزن، نخ ضخیم و مقداری چرم باقی‌مانده را می‌چید و منتظر می‌ماند شاید رهگذری کفش پاره‌ای برای ترمیم بیاورد. اما آن محله پر از خانواده‌های فقیر بود؛ مردمی که بیشترشان خود نیز نان شب نداشتند. بسیاری از کفش‌ها آن‌قدر فرسوده شده بود که دیگر قابل دوختن نبود و اگر هم نیاز به تعمیر داشت، صاحبانشان توان پرداخت هزینه آن را نداشتند. گاهی عبدالحمید تمام روز را روی همان چهارپایه می‌نشست و حتی یک مشتری هم پیدا نمی‌شد. عصر که می‌شد، بی‌آنکه چیزی به دست آورده باشد، ابزارش را جمع می‌کرد و با شرمندگی وارد اتاق می‌شد. نگاهش از نگاه همسر و فرزندانش می‌گریخت، زیرا می‌دانست آنان منتظرند شاید امروز چیزی برای خوردن آورده باشد. زلیخا تلاش می‌کرد ستون این خانواده باقی بماند. هرگز اجازه نمی‌داد فرزندانش اشک‌هایش را ببینند. صبح‌ها زودتر از همه بیدار می‌شد؛ اگر آردی در خانه بود، نان می‌پخت و اگر چیزی نبود، تنها آب جوش آماده می‌کرد تا کودکان دست‌کم با نوشیدن آن اندکی کمتر احساس گرسنگی کنند. گاهی به خانه‌های مردم می‌رفت و لباس می‌شست، گاهی در پاک کردن سبزی یا پختن نان کمک می‌کرد و در پایان روز چند قرص نان یا مقدار اندکی آرد دستمزد می‌گرفت. بارها پیش آمده بود که تمام دستمزدش فقط یک بسته کوچک برنج یا چند سیب‌زمینی باشد، اما همان هم برای او ارزش زیادی داشت، زیرا می‌توانست سفره خالی خانه را اندکی رنگ ببخشد. مریم، دختر بزرگ خانواده، پیش از بازگشت به افغانستان آرزو داشت درسش را ادامه دهد. همیشه می‌گفت می‌خواهد معلم شود تا دختران فقیر را آموزش دهد. اما حالا صبح‌هایش با آوردن آب از چاه محله آغاز می‌شد. دبه‌های پلاستیکی را روی دست و شانه حمل می‌کرد و بارها در مسیر طولانی تا خانه نفسش بند می‌آمد. سمیه و نازیه نیز که هنوز کودک بودند، خیلی زود بزرگ شدند. دیگر کمتر از اسباب‌بازی یا لباس نو حرف می‌زدند. هر دو کنار مادر می‌نشستند، لباس‌های کهنه را وصله می‌کردند، خانه را جارو می‌زدند و گاهی از شاخه‌های خشک اطراف هیزم جمع می‌کردند. احمد نیز هر صبح به بازار می‌رفت؛ شاید کسی او را برای حمل بار، تمیز کردن دکان یا انجام کاری موقت صدا بزند. او با وجود سن کم، دیگر مانند کودکان هم‌سن خود بازی نمی‌کرد و نگاهش سنگین‌تر از سنش شده بود. سرما که از راه رسید، زندگی برای این خانواده دشوارتر شد. سقف فرسوده در برابر باران تاب مقاومت نداشت. شب‌هایی بود که زلیخا و دخترها تا نیمه‌شب ظرف‌ها و دیگ‌های خالی را زیر چکه‌های آب جابه‌جا می‌کردند تا جای خواب کودکان خشک بماند. بخاری کوچکی داشتند که بیشتر روزها خاموش بود، زیرا پول خرید زغال پیدا نمی‌شد. عبدالحمید نیز شب‌ها از شدت درد کمر نمی‌توانست بخوابد. هر بار که می‌خواست از جا بلند شود، با هر دو دست زانوهایش را می‌گرفت و آهسته برمی‌خاست. گاهی درد آن‌قدر شدید می‌شد که اشک در چشمانش حلقه می‌زد، اما نمی‌خواست فرزندانش او را در آن حال ببینند. وقتی همه خواب بودند، آرام به حویلی می‌رفت، به آسمان پرستاره نگاه می‌کرد و زیر لب دعا می‌خواند؛ دعا می‌کرد روزی برسد که دوباره بتواند با کار خودش نان حلال برای خانواده‌اش فراهم کند. با وجود همه این سختی‌ها، غرور عبدالحمید اجازه نمی‌داد دست نیاز به سوی کسی دراز کند. او همیشه می‌گفت: «تا زمانی که دستم توان گرفتن سوزن را داشته باشد، از کسی چیزی نمی‌خواهم.» اما حقیقت این بود که همان دست‌ها نیز دیگر مانند گذشته توان نداشتند. انگشتانش از سال‌ها کار با چرم، پر از زخم‌های کهنه بود و کمرش هر روز خمیده‌تر می‌شد. با این حال، هر صبح دوباره ابزار کفش‌دوزی را مرتب می‌کرد، نخ را از سوراخ سوزن می‌گذراند و منتظر می‌نشست؛ گویی امید، آخرین چیزی بود که هنوز از او گرفته نشده بود. شاید دردناک‌ترین لحظه برای این خانواده زمانی بود که کوچک‌ترین دختر، نازیه، یک روز از مادرش پرسید: «مادر، ما همیشه در همین خانه خراب زندگی می‌کنیم؟» زلیخا چند لحظه سکوت کرد. نه می‌خواست دروغ بگوید و نه امید دخترش را از بین ببرد. نازیه را در آغوش گرفت، موهایش را نوازش کرد و گفت: «نه دخترم، هیچ زمستانی همیشگی نیست. خدا راهی باز می‌کند.» خودش نمی‌دانست آن راه چه زمانی خواهد رسید، اما باور داشت اگر امید را از فرزندانش بگیرد، دیگر چیزی برای ادامه زندگی باقی نمی‌ماند. روزها یکی پس از دیگری سپری می‌شدند. گاهی یکی دو مشتری پیدا می‌شد و عبدالحمید چند صد افغانی به دست می‌آورد؛ پولی که همان روز صرف خرید آرد، روغن یا دوا می‌شد. گاهی هم چندین روز هیچ درآمدی نداشتند و سفره‌شان تنها با نان خشک و چای ساده پر می‌شد. با این همه، هر شب وقتی همه دور سفره کوچک پارچه‌ای جمع می‌شدند، زلیخا تلاش می‌کرد لبخند بزند، عبدالحمید از روزهای بهتر گذشته برای فرزندانش قصه بگوید و کودکان نیز وانمود کنند که سیر هستند تا پدر و مادرشان کمتر غصه بخورند. این خانواده تنها یک روایت خیالی از رنج نیست، بلکه تصویر زندگی هزاران خانواده مهاجر بازگشته‌ای است که با دست‌های خالی، خاطره سال‌های مهاجرت و آینده‌ای نامعلوم به افغانستان بازمی‌گردند. آنان نه در پی ثروت‌اند و نه آسایشی بزرگ؛ آرزویشان تنها خانه‌ای امن، لقمه‌ای نان حلال و فرصتی برای کار کردن است. عبدالحمید هنوز هر صبح جعبه کفش‌دوزی‌اش را باز می‌کند، هرچند درد کمر امانش را بریده است. زلیخا هنوز هر شب امید را برای فرزندانش تکرار می‌کند، هرچند خودش هم نمی‌داند فردا چه خواهد شد. و کودکان این خانه مخروبه، با همه محرومیت‌ها، هنوز وقتی خورشید از پشت دیوارهای شکسته طلوع می‌کند، باور دارند شاید امروز روزی باشد که زندگی‌شان اندکی بهتر شود؛ زیرا در فرهنگ خانواده‌های افغان، حتی در سخت‌ترین روزها، امید آخرین چراغی است که خاموش نمی‌شود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 86 بازدید

زنان معترض در پاکستان: اخراج به افغانستان جان ما را تهدید می‌کند

شماری پناه‌جوی افغانستان از جمله زنان دارای پرونده‌های پی‌۱ و پی۲، در یک گردهمایی مسالمت‌آمیز در شهر پیشاور پاکستان نسبت به خطر اخراج اجباری هشدار داده و خواستار اقدام فوری برای جلوگیری از بازگرداندن‌شان به افغانستان زیر کنترل شدند. شرکت‌کنندگان، با نشر اعلامیه‌ای گفته‌اند که بازگشت به افغانستان برای بسیاری از زنان و دختران به معنای مواجهه با تهدیدهای جدی امنیتی، محدودیت‌های گسترده و از دست‌دادن حقوق اساسی است. معترضان با اشاره به مهلت تعیین‌شده از سوی دولت پاکستان برای اخراج پناهندگان اهل افغانستان در ۱۰ جولای ۲۰۲۶ میلادی، خواستار توقف فوری این روند شدند. آنان تاکید کردند که اخراج اجباری، جان بسیاری از زنان، کودکان و دیگر اعضای خانواده‌های دارای پرونده‌های مهاجرتی را در معرض خطر قرار می‌دهد. پناه‌جویان از دولت ایالات متحده، کنگره آمریکا و وزارت امور خارجه این کشور خواستند با همکاری دولت پاکستان، روند اخراج پناه‌جویان افغانستان را متوقف کرده و رسیدگی به پرونده‌های پی‌۱ و پی۲ را از سر گرفته و تسریع کنند. زنان معترض می‌گویند که سال‌ها انتظار و بلاتکلیفی آنان را در شرایط دشواری قرار داده و بازگشت به افغانستان برای‌شان امن نیست. همچنین برگزارکنندگان از نهادهای مدافع حقوق بشر، حامیان و شخصیت‌های حامی پناه‌جویان خواسته‌اند که بر توقف روند اخراج‌شان به افغانستان با کشور میزبان گفتگو کنند. این در حالی است که پس از بازگشت حکومت سرپرست به قدرت در ۲۰۲۱ میلادی، صدها شهروند افغانستان، از جمله زنان، فعالان حقوق بشر، روزنامه‌نگاران، قاضیان، دادستان‌ها، نیروهای امنیتی پیشین، فعالان جامعه مدنی و دیگر افرادی که در معرض تهدید قرار داشتند، ناچار به ترک این کشور شدند. بخش بزرگی از این افراد به کشورهای همسایه، از جمله پاکستان و ایران، پناه بردند و بسیاری از آنان همچنان در انتظار تکمیل روند بررسی پرونده‌های اسکان مجدد و انتقال به کشورهای امن، به سر می‌برند.

ادامه مطلب


6 روز قبل - 78 بازدید

شورای عالی مردم افغانستان: پاکستان باید اخراج زنان را متوقف کند

شورای عالی مردم افغانستان در تازه‌ترین مورد، از دولت پاکستان خواسته است که روند اخراج اجباری پناهندگان، به‌ویژه زنان، دختران، خبرنگاران، فعالان جامعه‌ی مدنی، نظامیان و کارمندان حکومت پیشین را متوقف کند. این شورا با نشر اعلامیه‌ای گفته است که بسیاری از این افراد پس از سقوط نظام جمهوری افغانستان، به دلیل تهدیدهای امنیتی، ناچار به ترک کشور شده‌اند و در صورت بازگردانده‌شدن به افغانستان، با «خطر بازداشت، شکنجه، ناپدیدشدن اجباری و حتا قتل» رو‌برو خواهند شد. این شورا ضمن ابراز نگرانی از تصمیم اخیر وزارت داخله‌ی پاکستان درباره‌ی اخراج اتباع افغانستان فاقد اسناد، از دولت و پارلمان پاکستان خواسته است که وضعیت پناهندگان آسیب‌پذیر را با در نظر گرفتن اصول حقوق بین‌الملل و اصول بشردوستانه بررسی کنند. در اعلامیه آمده است که شمار زیادی از این پناهندگان پس از ورود به پاکستان، در دفتر‌های کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، ثبت‌نام و بایومتریک شده‌اند و پرونده‌های پناهندگی آنان همچنان در حال بررسی است. شورای عالی مردم افغانستان تاکید کرده است که اخراج اجباری این افراد پیش از تکمیل روند قانونی، با اصل «عدم بازگرداندن اجباری» در تضاد است. همچنین این شورا از سازمان ملل متحد، سازمان بین‌المللی مهاجرت، نهادهای حقوق بشری و کشورهای کمک‌کننده خواسته است که برای حفاظت از جان پناهندگان افغانستانی، روند بررسی پرونده‌ها و انتقال افراد واجد شرایط به کشورهای امن را تسریع کنند. در اعلامیه آمده است که هزاران خانواده‌ی افغانستانی در پاکستان در شرایط دشوار و بلاتکلیف زندگی می‌کنند و بی‌توجهی به وضعیت آنان می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیر انسانی در پی داشته باشد.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 140 بازدید

امسو: اخراج خبرنگاران افغانستان از پاکستان جان آن‌ها را در خطر جدی قرار می‌دهد

سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان (AMSO) اعلام کرده است که ده‌ها خبرنگار و کارمند رسانه افغانستان مقیم پاکستان، در پی تصمیم وزارت داخله این کشور برای بازداشت و اخراج شهروندان خارجی فاقد مدرک، با خطر اخراج اجباری مواجه شدند. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای، نگرانی عمیق خود را نسبت به تصمیم وزارت داخله پاکستان برای بازداشت و اخراج اجباری مهاجرین فاقد مدرک، ابراز کرده است. در ادامه تاکید شده است که در حال حاضر ده‌ها خبرنگار، کارمند رسانه‌ای اهل افغانستان و اعضای خانواده‌های آنان که به دلیل تهدیدهای جدی امنیتی به پاکستان پناه برده‌اند، با مشکلات گسترده در زمینه تمدید ویزا و اقامت روبرو هستند و خطر بازداشت و اخراج اجباری آنان را تهدید می‌کند. سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان در ادامه از دولت پاکستان خواسته است با در نظر گرفتن ملاحظات انسانی، خبرنگاران افغانستانی، کارکنان رسانه و اعضای خانواده‌های آنان را از برنامه بازداشت و اخراج اجباری مستثنا قرار دهند. این سازمان گفته است، اخراج خبرنگاران از پاکستان، زندگی آن‌ها را در سایه حاکمیت طالبان در معرض خطر جدی قرار می‌دهد. در اعلامیه آمده است که آزادی بیان، بر اساس ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر، از حقوق بنیادین هر انسان به شمار می‌رود. سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان همچنین از نهادهای مسوول در پاکستان خواسته است که تسهیلات لازم را برای تمدید ویزا و اقامت خبرنگاران که در انتظار انتقال به کشورهای ثالث هستند، فراهم کنند. همچنین این سازمان از نهادهای مسوول سازمان ملل خواسته روند انتقال خبرنگاران از پاکستان به یک کشور امن را تسریع کند. این در حالی است که با حاکمیت دوباره‌ی حکومت سرپرست در افغانستان، صدها خبرنگار و کارمند رسانه‌ای به پاکستان رفتند و در تلاش رفتن به یک کشور سوم و امن هستند. قبلا سازمان خبرنگاران بدون مرز هم گفته بود، شماری از خبرنگاران افغانستان که پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت به پاکستان پناه برده‌اند، در پی افزایش تنش میان پاکستان و افغانستان بازداشت شده‌اند و با خطر اخراج به افغانستان روبرو هستند. پاکستان از بیش از یک سال گذشته اخراج مهاجران فاقد مدرک از این کشور را سرعت بخشیده است.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 109 بازدید

اتحادیه اروپا: ۲۰ میلیون یورو برای حمایت از بازگشت‌کنندگان به افغانستان اختصاص دادیم

اتحادیه اروپا در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ۲۰ میلیون یورو برای کمک به بازگشت‌کنندگان و آوارگان در افغانستان از طریق سازمان بین‌المللی مهاجرت، اختصاص می‌دهد. اتحادیه اروپا با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این حمایت مالی در زمانی صورت می‌گیرد که افغانستان همچنان یکی از بزرگ‌ترین و پیچیده‌ترین بحران‌های انسانی جهان را تجربه می‌کند و با تعداد بالای بازگشت‌ها، این بحران تشدید شده است. همچنین ورونیکا بوسکویچ پوهار، سرپرست نمایندگی اتحادیه اروپا در افغانستان گفته است: «اتحادیه اروپا همچنان به تعهد خود برای حمایت از ادغام مجدد بازگشت‌کنندگان در افغانستان پابند است و به آنان در گذار از وابستگی به خودکفایی کمک می‌کند.» وی در ادامه تاکید کرده است که همکاری اتحادیه اروپا با سازمان بین‌المللی مهاجرت در این راستا نقش محوری دارد و این اتحادیه از سال ۲۰۲۲ میلادی تا اکنون بیش از ۱۴۰ میلیون یورو را برای پاسخ‌گویی به بحران آوارگی در افغانستان کمک کرده است. موتیا مسکون، معاون دفتر سازمان بین‌المللی مهاجرت در افغانستان می‌گوید که اتحادیه اروپا شریک دیرینه‌ی این نهاد برای پاسخ به آوارگی و بازگشت مهاجران به افغانستان بوده است. وی تصریح کرد: «در زمانی که میلیون‌ها شهروند افغانستان همچنان به جوامعی که از قبل با منابع و خدمات محدود دست‌وپنجه نرم می‌کنند، بازمی‌گردند، این کمک، سازمان بین‌المللی مهاجرت را قادر می‌سازد تا حمایت‌های حیاتی را گسترش دهد، معیشت را تقویت کند، از مشاغل کوچک حمایت کند و دسترسی به خدمات ضروری را از طریق مراکز منابع اجتماعی افزایش دهد و به بازگشت‌کنندگان و جوامع میزبان کمک کند تا آینده‌ای مقاوم‌تر بسازند.» اتحادیه اروپا افزوده است که کمک این اتحادیه حمایت یکپارچه از بازگشت‌کنندگان، آوارگان داخلی و جوامع میزبان را از طریق خدمات حفاظتی، صحی، حمایت‌ روانی-اجتماعی، معیشت و بازیابی، در مناطق و ولایت‌های با بازگشت بالا، گسترش خواهد داد. همچنین نمایندگی اتحادیه اروپا می‌گوید که با این بودجه از ادغام مجدد پایدار بازگشت‌کنندگان، به‌ویژه زنان و سایر گروه‌های آسیب‌پذیر، از طریق حمایت از معیشت، آموزش‌های حرفه‌ای و کمک به شرکت‌های کوچک و متوسط، حمایت می‌شود. براساس آمار سازمان بین‌المللی مهاجرت، از سپتامبر سال ۲۰۲۳ میلادی تا می ۲۰۲۶ میلادی بیش از ۶.۰۴ میلیون مهاجر از ایران و پاکستان اخراج و به افغانستان بازگشته‌اند. آمارهای این سازمان نشان می‌دهد که تنها در سال ۲۰۲۵ میلادی ۲.۸ میلیون مهاجر از ایران و پاکستان اخراج و وارد افغانستان شدند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 71 بازدید

سازمان بین‌المللی مهاجرت: بازگشت‌کنندگان در مرزهای افغانستان با نیازهای فوری انسانی مواجه هستند

سازمان بین‌المللی مهاجرت در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بازگشت‌کنندگان به افغانستان در گذرگاه‌های مرزی با نیازهای فوری انسانی از جمله غذا، سرپناه، مراقبت‌های صحی و حمایت‌های مالی روبه‌رو هستند و افزایش گسترده بازگشت مهاجران در سال ۲۰۲۵ میلادی فشار قابل توجهی بر مراکز پذیرش مرزی وارد کرده است. این سازمان در گزارشی گفته است که بسیاری از بازگشت‌کنندگان پس از سفرهای طولانی و دشوار، بدون منابع مالی کافی و در شرایطی وارد افغانستان می‌شوند که به کمک‌های فوری برای تأمین نیازهای اولیه خود ضرورت دارند. در ادامه آمده است که نبود حمایت‌های سازمان‌یافته پس از ورود می‌تواند بازگشت‌کنندگان را در معرض خطرات مختلف، از جمله سرگردانی در مناطق مرزی و آسیب‌پذیری‌های بیشتر قرار دهد. سازمان بین‌المللی مهاجرت افزوده است که با استفاده از بودجه انعطاف‌پذیر، توانسته حضور عملیاتی خود را در مراکز پذیرش مرزی در امتداد مرزهای افغانستان با ایران و پاکستان حفظ کند و خدمات فوری پس از ورود را برای بازگشت‌کنندگان فراهم سازد. در گزارش آمده است که این خدمات شامل ارزیابی آسیب‌پذیری‌ها، توزیع غذا، فراهم‌سازی اقامت موقت و کمک‌های نقدی برای ادامه سفر به مناطق مختلف کشور بوده است. در گزارش تاکید شده است که ۴۲۷ هزار و ۴۴۸ بازگشت‌کننده در سال جاری کمک‌هزینه حمل‌ونقل دریافت کرده‌اند تا بتوانند سفر خود را از مناطق مرزی به مقصدهای مورد نظرشان ادامه دهند. همچنین ۳۷ هزار و ۵۲۰ خانواده کمک‌های نقدی چندمنظوره دریافت کرده‌اند تا بتوانند نیازهای فوری خود را پس از بازگشت برطرف کنند. همچنین این سازمان گفته است که کمک‌های حمایتی ویژه به ۳۳ هزار و ۹۸۸ خانواده، معادل ۱۴۱ هزار و ۳۱۶ تن، که دارای آسیب‌پذیری‌های شدید تشخیص داده شده‌اند، ارائه شده است. به گفته‌ی سازمان بین‌المللی مهاجرت، این کمک‌ها با هدف حمایت از خانواده‌هایی انجام شده که در معرض بیشترین خطر قرار دارند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 96 بازدید

شهباز شریف: ۲.۴ میلیون مهاجر افغانستانی از پاکستان اخراج شدند

شهباز شریف، نخست‌وزیر پاکستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از سپتمبر ۲۰۲۳ میلادی تا جون ۲۰۲۶ میلادی، دستکم ۲.۴ میلیون مهاجر از این کشور به افغانستان اخراج شده‌اند. آقای شریف با نشر اعلامیه‌ای به مناسبت «۲۰ جون، روز جهانی پناهندگان» گفته است که این بازگشت‌دادن‌ها به گونه تدریجی، منظم و همراه با حفظ کرامت انسانی مهاجران انجام شده است؛ در حالی که سازمان‌ها جهانی از نقض حقوق و بازداشت مهاجران در این کشور سخن می‌زنند. او تاکید کرد: «این ارقام تنها آمار نیستند؛ بلکه روایت‌گر زندگی میلیون‌ها انسانی هستند که در دشوارترین دوران زندگی خود، در خاک پاکستان امنیت، سرپناه، و امکانات معیشتی یافته‌اند.» نخست‌وزیر پاکستان افزوده است که میزبانی و تسهیل بازگشت میلیون‌ها مهاجر، مسوولیت مشترک در سطح جهانی است. افغانستانی صلح‌آمیز، باثبات، و دارای توان اقتصادی، برای «بازگشت عزت‌مندانه» و ادغام پایدار مهاجران افغانستان در کشور شان ضروری است. در ادامه آمده است که پاکستان برای همکاری خود با سازمان بین‌المللی مهاجرت، کمیشنری عالی ملل متحد در امور پناهجویان و جامعه بین‌المللی در پیش‌برد این هدف مشترک، ارزش فراوانی قائل است. این در حالی است که پاکستان پس از به قدرت رسیدن دوباره حکومت سرپرست به کشور و تنش‌ها میان دو طرف، روند اخراج اجباری مهاجران افغانستان را شدت بخشیده و بر بنیاد گزارش‌های سازمان‌های جهانی، از سپتمبر ۲۰۲۳ میلادی به این‌سو، هزاران تن به دلیل نداشتن مدارک قانونی اقامت و حضور در این کشور، بازداشت شده‌‌اند. با این حال، برنامه توسعه‌ای ملل متحد به مناسبت «۲۰ جون، روز جهانی پناهندگان» گفته است که افغانستان با یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های آوارگی در سطح جهان روبه‌رو است. از طرفی هم سازمان عفو بین‌الملل به مناسبت این روز گفته است که میلیون‌ها پناهنده افغانستان از سراسر جهان اخراج می‌شوند و این تعداد روز به روز در حال افزایش است. به گفته‌ی این سازمان، در کشورهای میزبان این پناه‌جویان با «بازداشت‌های خودسرانه و جدایی از خانواده‌ها» روبرو هستند. سازمان عفو بین‌الملل تاکید کرده است اما پس از بازگشت اجباری به کشورشان، این پناه‌جویان همچنین در بحبوحه یکی از شدیدترین بحران‌های انسانی در جهان، با نقض حقوق بشر روبه‌رو می‌شوند. روز جهانی پناهندگان هر ساله به منظور تجلیل از شجاعت و استقامت میلیون‌ها انسانی که به دلیل جنگ، آزار و خشونت مجبور به ترک خانه‌های خود شده‌اند، گرامی داشته می‌شود.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 89 بازدید

سازمان ملل: حمایت از ادغام مجدد برای بازسازی زندگی بازگشت‌کنندگان ضروری است

همزمان با روز جهانی پناهندگان، کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان اعلام با بازگشت‌کنندگان و آوارگان داخلی اعلام همبستگی کرده و تاب‌آوری و شجاعت آن‌ها در شرایط بحرانی را ستوده است. این نهاد امروز (شنبه، ۳۰ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که حمایت از بازگشت امن، داوطلبانه و باعزت و همین طور ادغام دوباره‌ی پایدار، برای تقویت جوامع و بازسازی درازمدت زندگی بازگشت‌کنندگان ضروری است. کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان در ادامه تاکید کرده است که بازگشت‌کنندگان به افغانستان، به مسیرهایی برای شمولیت اقتصادی، خوداتکایی و ادغام پایدار در جامعه نیاز دارند. به گفته‌ی کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان، داشتن هویت قانونی، نخستین گام اساسی برای بازسازی زندگی باعزت و کرامت برای بازگشت‌کنندگان است. قابل ذکر است که کمیساریای عالی سازمان ملل، یونیسف، برنامه‌ توسعه‌‍ای ملل متحد و سازمان خوراک و کشاورزی این نهاد، قبلاً طرحی سه‌ساله را برای پشتیبانی از دسترسی بازگشت‌کنندگان به هویت قانونی ایجاد کرده که در آن به یک میلیون و ۵۰۰ هزار بازگشت‌کننده سهولت دسترسی به شناس‌نامه و اسناد ثبت تولد را فراهم می‌کند. این در حالی است که اخراج اجباری هزاران مهاجر افغانستان از کشورهای همسایه، به‌ویژه پاکستان و ایران ادامه دارد. بنابرگزارش‌ها، بازگشت اجباری مهاجران افغانستان، سبب تشدید مشکلات معیشتی، مسکن و اشتغال شده است.

ادامه مطلب