برچسب: خبرنگاران

2 روز قبل - 89 بازدید

یونسکو: در دو دهه‌ی اخیر هزار و ۶۰۰ خبرنگار در جهان کشته شدند

یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از سال ۲۰۰۶ میلادی تا سال ۲۰۲۵ میلادی بیش از هزار و ۶۰۰ خبرنگار در جهان کشته شده‌اند. این نهاد امروز (دوشنبه،‌ ۱۱ عقرب) به‌مناسبت «روز جهانی پایان دادن به مصونیت از مجازات جنایات علیه خبرنگاران» گفته است که تنها در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ میلادی، ۱۸۹ خبرنگار در حملات خشونت‌آمیز کشته شده‌اند؛ از جمله ۵۰ نفر در حملات پهپادی در شش منطقه‌ی جنگی که نشان‌دهنده‌ی ظهور تهدیدات جدید مبتنی بر فناوری برای خبرنگاران است. در اعلامیه آمده است که بااین‌حال، نرخ جهانی مصونیت از مجازات برای جنایات علیه خبرنگاران همچنان ۸۵ درصد است و نزدیک شش مورد از هفت مورد قتل خبرنگاران، همچنان از نگاه قضایی حل‌نشده باقی مانده‌اند. این نهاد گفته است که مصونیت از مجازات به تکرار قتل‌ها می‌انجامد و اغلب نشانه‌ای از تشدید مناقشات و فروپاشی نظام‌های حقوقی و قضایی است. یونسکو تصریح کرد که مصونیت از مجازات، با سرپوش گذاشتن بر نقض‌های فاحش حقوق بشر، فساد و جنایات، به کل جامعه آسیب می‌رساند. یونسکو از دولت‌ها، جامعه‌ی مدنی، رسانه‌ها و تمامی کسانی که دغدغه‌ی حفظ حاکمیت قانون را دارند، خواسته است تا به تلاش‌های جهانی برای پایان دادن به مصونیت از مجازات جنایات علیه خبرنگاران بپیوندند. این نهاد گفته است که نرخ مصونیت از مجازات در کشورها نیز از سال ۲۰۱۲ با ۱۷ درصد کاهش به ۷۷ درصد رسیده است. یونسکو می‌گوید که کارزاری را با شعار‌ «تهدیدها تغییر می‌کند، اما مصونیت از مجازات باقی است» راه‌اندازی و در آن توجه را به تهدیدهای در حال تحول پیش روی روزنامه‌نگاران و الگوهای مختلف مصونیت از مجازات در محیط‌های جنگی و غیرجنگی جلب می‌کند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 97 بازدید

بخش زنان سازمان ملل: محدودیت‌ها فعالیت خبرنگاران زن را دشوار کرده است

بخش زنان سازمان ملل متحد به افزایش تهدیدها، آزار و اذیت آنلاین و حملات مبتنی بر جنسیت علیه خبرنگاران زن در مناطق بحرانی واکنش نشان داده و خواستار اقدام فوری برای حفاظت از آنان و تأمین آزادی فعالیت رسانه‌ای شد. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که خبرنگاران زن در مناطق درگیری با تهدیدهای فزاینده روبرو هستند و مصونیت عاملان خشونت، خطرهای کاری آنان را بیشتر کرده است. ماریا رسا، برنده جایزه صلح نوبل، در سخنرانی‌اش در سازمان ملل متحد گفته است: «هر خبرنگار زنی که از یک منطقه درگیری رانده می‌شود، به معنای از دست رفتن یک شاهد در روند صلح است.» وی در بخشی از صحبت‌هایش از دولت‌ها خواسته است به وعده‌ها بسنده نکنند و برای حفاظت از خبرنگاران زن در محل کارشان، اقدامات عملی انجام دهند. همچنین در بخشی از این گزارش، حمیده امان، خبرنگار و بنیان‌گذار رادیو بیگم، درباره وضعیت خبرنگاران زن در افغانستان گفته است که شمار آنان از حدود دو هزار و ۸۰۰ نفر پیش از بازگشت حکومت سرپرست به قدرت، به کمتر از ۷۰۰ نفر کاهش یافته است. او با استناد به آمار فدراسیون بین‌المللی خبرنگاران افزوده است که محدودیت‌ها فعالیت رسانه‌ای زنان را به‌طور فزاینده دشوار ساخته است. خانم امان گفته است: «اجازه فعالیت داشتن به معنای آزادی فعالیت نیست.» بنیان‌گذار رادیو بیگم تاکید کرده است که حفاظت از خبرنگاران زن تنها به معنای حمایت از یک گروه شغلی نیست، بلکه به معنای حفظ دسترسی میلیون‌ها زن به اطلاعات و جلوگیری از حذف صدای آنان از زندگی عمومی است. این در حالی‌ست که محدودیت‌های گسترده‌ای بر کار خبرنگاران زن در افغانستان وضع شده و فعالیت رسانه‌ای آنان را دشوار ساخته‌اند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 140 بازدید

از میکروفون تا سوزن؛ روایت رؤیایی ناتمام

هر بار که صدای چرخ خیاطی در اتاق کوچک خانه بلند می‌شود، خاطرات روزهایی در ذهنش زنده می‌شوند که به‌جای نشستن پشت چرخ خیاطی، میکروفون به دست می‌گرفت، به میان مردم می‌رفت و از دردها، امیدها و مشکلات آنان گزارش تهیه می‌کرد. روزهایی که باور داشت، با وجود دشواری‌های خبرنگاری در افغانستان، می‌تواند با تلاش و پشتکار به کارش ادامه دهد و صدای کسانی باشد که کمتر فرصت شنیده‌شدن دارند. اکنون اما، در ولایت غزنی، زندگی او مسیر دیگری پیدا کرده است؛ مسیری که نه از روی علاقه، بلکه از سر ناچاری انتخاب کرده تا خانواده‌اش را از گرسنگی و تنگ‌دستی نجات دهد. او دختری است که مدتی با یکی از رسانه‌های محلی در ولایت غزنی کار می‌کرد. خبرنگاری برایش تنها یک وظیفه یا راهی برای دریافت معاش نبود؛ بلکه بخشی از هویت و رؤیای زندگی‌اش به شمار می‌رفت. از همان روزهای نخست کار، هنگامی که برای تهیه گزارش از مشکلات مردم بیرون می‌رفت، احساس می‌کرد حرفه‌اش معنایی فراتر از یک شغل دارد. با خانواده‌هایی گفت‌وگو می‌کرد که با فقر دست‌وپنجه نرم می‌کردند، از زنانی گزارش تهیه می‌کرد که با دشواری‌های فراوان روبه‌رو بودند و روایت کسانی را ثبت می‌کرد که صدایشان کمتر به گوش دیگران می‌رسید. گاهی برای تهیه یک گزارش، ساعت‌ها در رفت‌وآمد بود و گاهی ناچار می‌شد با دشواری‌های مسیر، کمبود امکانات و نگرانی‌های امنیتی کنار بیاید. با این همه، هنگامی که گزارشش نشر می‌شد و می‌دید مشکلات یک خانواده یا صدای زنی در رسانه بازتاب یافته است، احساس می‌کرد تلاش‌هایش بی‌نتیجه نمانده‌اند. معاش خبرنگاری‌اش شاید چندان زیاد نبود، اما برای خانواده‌ای که به درآمد او نیاز داشت، اهمیت فراوانی داشت. او باور داشت که با ادامه کار می‌تواند هم به خانواده‌اش کمک کند و هم جایگاه خود را در حرفه‌ای که دوستش دارد، محکم‌تر سازد. برای آینده‌اش برنامه‌هایی داشت؛ می‌خواست تجربه بیشتری به دست بیاورد، گزارش‌های گسترده‌تری تهیه کند و روزی بتواند درباره مشکلات زنان و دختران افغانستان، به‌ویژه کسانی که در شرایط دشوار زندگی می‌کنند، بیشتر بنویسد. اما زندگی همیشه مطابق برنامه‌های انسان پیش نمی‌رود؛ به‌خصوص در کشوری که تغییرات سیاسی و محدودیت‌های اجتماعی می‌توانند در زمانی کوتاه مسیر زندگی افراد را دگرگون کنند. با افزایش محدودیت‌ها بر فعالیت رسانه‌ها و دشوارترشدن کار خبرنگاران، فضای کاری او نیز روزبه‌روز تنگ‌تر شد. رسانه‌ای که در آن کار می‌کرد، با مشکلات جدی روبه‌رو شد و سرانجام فعالیتش متوقف گردید. با بسته‌شدن رسانه، او نیز شغلش را از دست داد. دیگر خبری از رفتن به دفتر، تهیه گزارش، گفت‌وگو با مردم و آماده‌کردن خبر برای نشر نبود. وسایلی که زمانی ابزار کارش بودند، کم‌کم در گوشه‌ای ماندند و روزهایی که با امید به آینده آغاز می‌شدند، جای خود را به نگرانی درباره فردایی نامعلوم دادند. در آغاز تصور می‌کرد این وضعیت موقتی باشد و بتواند دوباره به خبرنگاری برگردد. گاهی به این فکر می‌کرد که شاید رسانه دیگری دروازه‌هایش را به روی او باز کند یا فرصتی فراهم شود تا بار دیگر به حرفه‌اش ادامه دهد. اما با گذشت زمان، انتظار به بخشی از زندگی روزمره‌اش تبدیل شد؛ انتظاری که نه درآمدی برایش داشت و نه می‌توانست نیازهای خانواده‌اش را برآورده کند. مشکل اصلی تنها بیکاری او نبود. خانواده‌اش برای تأمین هزینه‌های روزانه به درآمد نیاز داشت و با ازدست‌رفتن معاش او، فشار اقتصادی بیشتر شد. هزینه مواد غذایی، کرایه خانه، لباس و دیگر نیازهای ضروری همچنان پابرجا بودند، اما منبع درآمدش از میان رفته بود. در چنین شرایطی، علاقه به خبرنگاری نمی‌توانست جای نان سفره را بگیرد و آرزوهایش نیز توان پرداخت هزینه‌های زندگی را نداشتند. او ناچار شد برای یافتن راهی دیگر جهت کسب درآمد تلاش کند. این تصمیم در ظاهر ساده به نظر می‌رسید، اما برای دختری که بخش مهمی از زندگی‌اش را با خبرنگاری و روایت‌کردن داستان دیگران سپری کرده بود، آسان نبود. سرانجام به خیاطی روی آورد؛ کاری که می‌توانست در خانه انجام دهد و از طریق آن، هرچند اندک، درآمدی به دست بیاورد. او خیاطی را نه از آن رو انتخاب کرد که رؤیای خبرنگاری را فراموش کرده بود، بلکه به این دلیل که زندگی از او پاسخی فوری می‌خواست. وقتی خانواده به نان نیاز دارد، هزینه‌های روزانه منتظر نمی‌مانند و هیچ تضمینی برای بازگشت به شغل پیشین وجود ندارد، انسان گاهی ناچار می‌شود میان علاقه و نیاز، راهی را برگزیند که خانواده‌اش را از دشواری بیشتری نجات دهد. اکنون بخش زیادی از روزهای او در کنار چرخ خیاطی می‌گذرد. پارچه‌ها را اندازه می‌کند، برش می‌زند، لباس‌ها را می‌دوزد و سفارش‌هایی را که به دستش می‌رسند، با دقت آماده می‌سازد. درآمدش به تعداد سفارش‌ها و توانایی مشتریان در پرداخت هزینه دوخت بستگی دارد. بعضی روزها کار بیشتر است و می‌تواند پولی برای نیازهای خانه کنار بگذارد؛ روزهای دیگر اما، سفارش چندانی ندارد و نگرانی‌های مالی دوباره بر زندگی‌اش سایه می‌اندازند. با وجود این دشواری‌ها، او می‌کوشد شکایت از زندگی را به عادت روزانه‌اش تبدیل نکند. می‌داند که خانواده‌اش به او چشم دوخته‌اند و همین احساس مسئولیت باعث می‌شود به کارش ادامه دهد. هر لباسی که می‌دوزد، برایش تنها یک سفارش نیست؛ بخشی از تلاش او برای حفظ زندگی خانواده‌اش است. با درآمد خیاطی می‌کوشد سهم خود را در تأمین نیازهای خانه ادا کند، هرچند این درآمد همیشه برای پاسخ‌گویی به تمام هزینه‌ها کافی نیست. با این همه، آنچه بیش از خستگی کار آزارش می‌دهد، فاصله‌ای است که میان زندگی امروز و آرزوهای گذشته‌اش ایجاد شده است. او هنوز خبرنگاری را دوست دارد. هنوز هم وقتی خبری درباره وضعیت زنان، بسته‌شدن رسانه‌ها یا مشکلات مردم می‌شنود، ذهنش به روزهایی برمی‌گردد که خودش در میان مردم حضور داشت و تلاش می‌کرد واقعیت‌های زندگی آنان را ثبت کند. گاهی هنگام کار به گزارش‌هایی فکر می‌کند که می‌توانست تهیه کند؛ به زنانی که می‌توانست با آنان گفت‌وگو کند و به داستان‌هایی که هنوز ناگفته باقی مانده‌اند. او می‌داند که خیاطی شغلی ارزشمند است و با کار خود می‌تواند به خانواده‌اش کمک کند، اما دردش این است که فرصت ادامه حرفه‌ای را که برای آن زحمت کشیده بود، از دست داده است. برای او، بسته‌شدن رسانه تنها به معنای ازدست‌دادن یک شغل نبود؛ بلکه به معنای دورماندن از فضایی بود که در آن احساس می‌کرد می‌تواند توانایی‌هایش را به کار بگیرد و در جامعه نقش داشته باشد. سال‌هایی که می‌توانست صرف آموختن، کسب تجربه و پیشرفت در خبرنگاری کند، اکنون با نگرانی‌های معیشتی، تلاش برای یافتن مشتری و تأمین هزینه‌های خانه سپری می‌شوند. وضعیت او بازتاب بخشی از دشواری‌هایی است که شماری از زنان خبرنگار در افغانستان پس از محدودشدن فعالیت‌های رسانه‌ای با آن روبه‌رو شده‌اند. زنانی که در شرایط دشوار وارد حرفه خبرنگاری شدند، تجربه اندوختند و برای رساندن صدای مردم تلاش کردند، اما ازدست‌دادن فرصت‌های کاری آنان را وادار کرده است برای تأمین زندگی به مشاغل دیگری روی بیاورند. برای برخی، این تغییر راهی برای ادامه زندگی است؛ اما برای بسیاری، با ازدست‌رفتن فرصت رشد حرفه‌ای و دورشدن از علاقه‌هایشان همراه بوده است. در جامعه‌ای که فرصت‌های شغلی برای زنان محدود است، ازدست‌دادن یک شغل می‌تواند پیامدهایی فراتر از مشکلات اقتصادی داشته باشد. زنی که شغلش را از دست می‌دهد، ممکن است برای یافتن کار تازه با موانع بیشتری روبه‌رو شود و ماه‌ها یا حتی سال‌ها نتواند به حرفه خود بازگردد. برای یک خبرنگار زن، این دشواری زمانی بیشتر می‌شود که فرصت‌های کاری در رسانه‌ها کاهش یابد و امکان فعالیت حرفه‌ای نیز با محدودیت روبه‌رو باشد. با این حال، دختر خبرنگار غزنی هنوز تمام امیدش را کنار نگذاشته است. او چرخ خیاطی‌اش را به کار می‌اندازد، سفارش‌هایش را انجام می‌دهد و برای خانواده‌اش تلاش می‌کند؛ اما در گوشه ذهنش، هنوز جایی برای خبرنگاری باقی مانده است. امیدوار است روزی شرایط تغییر کند و بتواند دوباره به رسانه برگردد، گزارش بنویسد و با مردم گفت‌وگو کند. شاید بار دیگر فرصتی پیدا شود تا تجربه‌هایی را که به دست آورده است، در خدمت آگاهی‌رسانی قرار دهد. تا آن روز، زندگی او میان دو جهان می‌گذرد؛ جهانی که در آن خبرنگار بود و با قلم و میکروفون از واقعیت‌های جامعه سخن می‌گفت، و جهانی که اکنون در آن با نخ و سوزن برای تأمین نیازهای خانواده تلاش می‌کند. در جهان نخست، روایت زندگی دیگران را ثبت می‌کرد و در جهان امروز، با هر بخیه می‌کوشد بخشی از دشواری‌های زندگی خودش را پشت سر بگذارد. او هنوز کار می‌کند، هنوز مسئولیت خانواده‌اش را بر دوش دارد و هنوز می‌خواهد زندگی را ادامه دهد. اما پشت صدای چرخ خیاطی، آرزوی خبرنگاری زنده است؛ آرزوی دختری که نمی‌خواست حرفه‌اش را ترک کند، اما شرایط او را به مسیری دیگر کشاند. داستان او تنها روایت تغییر شغل یک دختر نیست؛ روایت انسانی است که میان علاقه و مسئولیت خانوادگی، ناچار شده است مسئولیت را در اولویت قرار دهد. او با خیاطی تلاش می‌کند نگذارد سفره خانواده‌اش خالی بماند، اما همچنان امید دارد روزی به کاری بازگردد که برایش معنا، انگیزه و احساس اثرگذاری داشت. برای او، چرخ خیاطی وسیله‌ای برای ادامه زندگی است؛ اما خبرنگاری هنوز رؤیایی است که نمی‌خواهد از دست بدهد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 181 بازدید

طی سه ماه نشرات ۱۰ رسانه متوقف و چهار خبرنگار بازداشت شدند

یوناما یا دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان می‌گوید آزادی بیان و شرایط کار برای رسانه‌ها و خبرنگاران همچنان با محدودیت‌هایی مواجه است و طی سه ماه نشرات ۱۰ رسانه متوقف و چهار خبرنگار بازداشت شدند. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۶ اسد) با نشر گزارشی گفته است که از اول ماه اپریل تا پایان جون، چهار خبرنگار توسط استخبارات دولت بازداشت شده‌اند و سه رسانه از سوی دولت و هفت رسانه به‌دلیل ناتوانی در تأمین وجوه مالی جواز فعالیت، مجبور شده‌اند نشرات خود را متوقف کنند و یک رسانه مجبور شده است با تغییر هیا‌ت رهبری نشرات خود را از سر بگیرد. در گزارش یوناما آمده است که به‌تاریخ ۱۱ اپریل در شهر خوست، مرکز ولایت خوست، ریاست اطلاعات و فرهنگ و ریاست معارف، برنامه‌های آموزشی رادیو «لونگ» را متوقف کردند و اعلام نمودند که این برنامه‌ها با نصاب آموزشی مطابقت ندارد. سازمان ملل تاکید کرد که به‌تاریخ ۱۷ می در شهر بامیان، مرکز ولایت بامیان، ریاست عمومی استخبارات دستور توقف فعالیت «رادیو بامیان» را صادر کرد. این رادیو متهم شده بود که بدون «جواز معتبر» نشرات انجام می‌دهد. رادیو بامیان به‌تاریخ ۲۳ جون فعالیت خود را از سر گرفت. همچنین در ادامه آمده است که به‌تاریخ ۲۱ جون وزارت اطلاعات و فرهنگ به تلویزیون «راه‌ فردا» اجازه داد تا پس از تغییر هیأت رهبری (صاحب‌امتیاز و مدیرمسئول) نشرات خود را از سر بگیرد. طبق گزارش نمایندگی سازمان ملل، این شبکه به‌تاریخ ۲۸ فبروری سال جاری میلادی به‌دلیل اظهارات مالک آن، محمد محقق تعلیق شده بود. یوناما می‌گوید در همین مدت، دست‌کم هفت ایستگاه رادیویی در ولایت‌های قندهار و غزنی به‌دلیل «ناتوانی در برآورده ساختن تعهدات مالی» و سایر «الزامات مربوط به حصول و حفظ جوازهای لازم» نتوانستند به فعالیت خود ادامه دهند. بخش حقوق بشر یوناما مستند نموده است که در ماه می در شهر کابل ریاست عمومی استخبارات طالبان در دو رویداد جداگانه، سه خبرنگار را بازداشت کرده است. یوناما سرنوشت این خبرنگاران را توضیح نداده است. اما در ماه می، جاوید نیازی، خبرنگار خبرگزاری پیگرد و منصور نیازی و عمران دانش، خبرنگاران طلوع‌نیوز بازداشت شده بودند. خبرنگاران طلوع‌نیوز به‌تاریخ ۲۶ می و جاوید نیازی به‌تاریخ ۷ جولای آزاد شدند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 174 بازدید

سازمان حمایت از رسانه‌ها: رسانه‌ها با محدودیت دسترسی به اطلاعات و سانسور روبرو است

سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان اعلام کرد که در یک ماه اخیر، فضای رسانه‌ای افغانستان با فشارهای سازمان‌یافته و ساختارمند روبرو بوده است. در گزارش زیر نام «در سایه‌ی ترس و سانسور» منتشر شده وضعیت رسانه‌ها و دسترسی به اطلاعات در بازه‌ی زمانی ۱۰ جون تا ۱۰ جولای بررسی شده است. در گزارش آمده است که در یک ماه گذشته، امنیت فیزیکی خبرنگاران به طور مستقیم هدف قرار گرفته است و نهادهای حکومت سرپرست، به جای بهره‌گیری از مجراهای قانونی، از فشارهای اطلاعاتی و امنیتی برای تحمیل خواسته‌های خود بر خبرنگاران استفاده کرده‌اند. در گزارش آمده است که در این دوره، مواردی از بازداشت و زندانی‌شدن خبرنگاران، پس از پوشش رویدادهای خبری رسمی و همین طور لت‌وکوب خبرنگاران ثبت شده است. سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان افزوده است که خبرنگاران در جریان بازداشت، تحت فشار شدید قرار گرفته و تهدید شده‌اند. در بخشی از گزارش آمده است که سازوکار رسمی اطلاع‌رسانی حکومت فعلی، به جای تسهیل فعالیت رسانه‌ها، به عاملی برای ایجاد مانع در مسیر کار خبرنگاران تبدیل شده است. همچنین در گزارش آمده است که مداخله‌های وزارت امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر نیز بر فعالیت رسانه‌ها اثر گذاشته است؛ طوری که به رادیوها در باره‌ی دریافت تماس تلفنی و پخش صدای زنان هشدار داده شده است. در بخش دیگر گزارش آمده است که ممنوعیت استفاده از گوشی‌های هوشمند در برخی اداره‌ها موجب محدودشدن شدید دسترسی به اطلاعات و توقف مصاحبه‌های تصویری رسمی شده است.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 227 بازدید

شورای عالی مردم افغانستان: پاکستان باید اخراج زنان را متوقف کند

شورای عالی مردم افغانستان در تازه‌ترین مورد، از دولت پاکستان خواسته است که روند اخراج اجباری پناهندگان، به‌ویژه زنان، دختران، خبرنگاران، فعالان جامعه‌ی مدنی، نظامیان و کارمندان حکومت پیشین را متوقف کند. این شورا با نشر اعلامیه‌ای گفته است که بسیاری از این افراد پس از سقوط نظام جمهوری افغانستان، به دلیل تهدیدهای امنیتی، ناچار به ترک کشور شده‌اند و در صورت بازگردانده‌شدن به افغانستان، با «خطر بازداشت، شکنجه، ناپدیدشدن اجباری و حتا قتل» رو‌برو خواهند شد. این شورا ضمن ابراز نگرانی از تصمیم اخیر وزارت داخله‌ی پاکستان درباره‌ی اخراج اتباع افغانستان فاقد اسناد، از دولت و پارلمان پاکستان خواسته است که وضعیت پناهندگان آسیب‌پذیر را با در نظر گرفتن اصول حقوق بین‌الملل و اصول بشردوستانه بررسی کنند. در اعلامیه آمده است که شمار زیادی از این پناهندگان پس از ورود به پاکستان، در دفتر‌های کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، ثبت‌نام و بایومتریک شده‌اند و پرونده‌های پناهندگی آنان همچنان در حال بررسی است. شورای عالی مردم افغانستان تاکید کرده است که اخراج اجباری این افراد پیش از تکمیل روند قانونی، با اصل «عدم بازگرداندن اجباری» در تضاد است. همچنین این شورا از سازمان ملل متحد، سازمان بین‌المللی مهاجرت، نهادهای حقوق بشری و کشورهای کمک‌کننده خواسته است که برای حفاظت از جان پناهندگان افغانستانی، روند بررسی پرونده‌ها و انتقال افراد واجد شرایط به کشورهای امن را تسریع کنند. در اعلامیه آمده است که هزاران خانواده‌ی افغانستانی در پاکستان در شرایط دشوار و بلاتکلیف زندگی می‌کنند و بی‌توجهی به وضعیت آنان می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیر انسانی در پی داشته باشد.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 241 بازدید

امسو: اخراج خبرنگاران افغانستان از پاکستان جان آن‌ها را در خطر جدی قرار می‌دهد

سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان (AMSO) اعلام کرده است که ده‌ها خبرنگار و کارمند رسانه افغانستان مقیم پاکستان، در پی تصمیم وزارت داخله این کشور برای بازداشت و اخراج شهروندان خارجی فاقد مدرک، با خطر اخراج اجباری مواجه شدند. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای، نگرانی عمیق خود را نسبت به تصمیم وزارت داخله پاکستان برای بازداشت و اخراج اجباری مهاجرین فاقد مدرک، ابراز کرده است. در ادامه تاکید شده است که در حال حاضر ده‌ها خبرنگار، کارمند رسانه‌ای اهل افغانستان و اعضای خانواده‌های آنان که به دلیل تهدیدهای جدی امنیتی به پاکستان پناه برده‌اند، با مشکلات گسترده در زمینه تمدید ویزا و اقامت روبرو هستند و خطر بازداشت و اخراج اجباری آنان را تهدید می‌کند. سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان در ادامه از دولت پاکستان خواسته است با در نظر گرفتن ملاحظات انسانی، خبرنگاران افغانستانی، کارکنان رسانه و اعضای خانواده‌های آنان را از برنامه بازداشت و اخراج اجباری مستثنا قرار دهند. این سازمان گفته است، اخراج خبرنگاران از پاکستان، زندگی آن‌ها را در سایه حاکمیت طالبان در معرض خطر جدی قرار می‌دهد. در اعلامیه آمده است که آزادی بیان، بر اساس ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر، از حقوق بنیادین هر انسان به شمار می‌رود. سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان همچنین از نهادهای مسوول در پاکستان خواسته است که تسهیلات لازم را برای تمدید ویزا و اقامت خبرنگاران که در انتظار انتقال به کشورهای ثالث هستند، فراهم کنند. همچنین این سازمان از نهادهای مسوول سازمان ملل خواسته روند انتقال خبرنگاران از پاکستان به یک کشور امن را تسریع کند. این در حالی است که با حاکمیت دوباره‌ی حکومت سرپرست در افغانستان، صدها خبرنگار و کارمند رسانه‌ای به پاکستان رفتند و در تلاش رفتن به یک کشور سوم و امن هستند. قبلا سازمان خبرنگاران بدون مرز هم گفته بود، شماری از خبرنگاران افغانستان که پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت به پاکستان پناه برده‌اند، در پی افزایش تنش میان پاکستان و افغانستان بازداشت شده‌اند و با خطر اخراج به افغانستان روبرو هستند. پاکستان از بیش از یک سال گذشته اخراج مهاجران فاقد مدرک از این کشور را سرعت بخشیده است.

ادامه مطلب


6 ماه قبل - 208 بازدید

نشست سالانه‌ی مرکز آزادی بیان در کانادا؛ خبرنگاران در تبعید مجبورند کارهای غیرمسلکی انجام دهند

«مرکز آزادی بیان» اعلام کرده است که خبرنگاران در تبعید با مشکلات گسترده روبرو هستند و با وجود سال‌ها تجربه‌ی کاری و تحصیلات عالی، همچنان مجبور می‌شوند برای تأمین زندگی در بخش‌های غیرمسلکی کار کنند. این مرکز با نشر اعلامیه‌ای گفته است که سومین نشست سالانه‌ی مرکز آزادی بیان با حضور ۳۰۰ خبرنگار تبعیدی، فعالان رسانه و چهره‌های دانشگاهی و سیاسی از نقاط مختلف جهان، در شهر تورنتو کانادا برگزار شد. محور اصلی نشست امسال به «بررسی وضعیت آزادی بیان و چالش‌های جدی خبرنگاران تبعیدی» اختصاص یافته بود. نجیب اصیل، رییس «مرکز آزادی بیان» گفته است: «خبرنگارانی که بسیاری از آنان به‌دلیل تهدید، سانسور، فشار سیاسی و خطرات امنیتی، کشورهای‌شان را ترک کرده‌اند، در تبعید نیز با مشکلات گسترده روبه‌رو هستند.» وی در ادامه تاکید کرده است: «بسیاری از خبرنگاران در تبعید، باوجود سال‌ها تجربه‌ی کاری و تحصیلات عالی در رشته‌ی خبرنگاری، در کشورهای میزبان قادر به یافتن کار در بخش رسانه نیستند و برای تأمین زندگی مجبور می‌شوند در بخش‌های غیرمسلکی کار کنند.» همچنین لیز دوست، خبرنگار بی‌بی‌سی و نویسنده‌ی کتاب «بهترین هتل در کابل: تاریخ مردمی افغانستان»، از نقش خبرنگاران تبعیدی افغانستان در «مستندسازی تحولات افغانستان» ستایش کرد. در بخشی از این نشست، میزگردی با عنوان «چگونه می‌توان درباره‌ی کشور خود گزارش داد وقتی نمی‌توانیم به آن‌جا بازگردیم» با مدیریت جنیفر هالت، رییس رسانه والروس، برگزار شد. در این میزگرد، هارون نجفی‌زاده، رییس تلویزیون افغانستان اینترنشنال، اندرسن بوسکن، خبرنگار ارشد تحقیقی از اکوادور، آرزو یلدز، خبرنگار تحقیقی تبعیدی از ترکیه و ولید بتراوی، خبرنگار پیشین الجزیره از فلسطین، درباره‌ی چالش‌های خبرنگاری در تبعید پرداختند. اشتراک‌کنندگان اشاره کردند که کار رسانه‌ای در تبعید با دشواری‌هایی همراه است؛ محدودیت دسترسی به منابع، مشکلات امنیتی، و فشارهای روانی ‌همواره وجود دارد. قابل ذکر است که پس از روی‌کارآمدن مجدد حکومت سرپرست در افغانستان، هزاران خبرنگار به‌دلیل ترس کشور را ترک کردند و یا از شغل خود دست کشیدند. شماری از خبرنگاران افغانستانی که به کشورهای اروپایی یا آمریکا پناه برده‌اند، با ایجاد رسانه‌هایی که بیشتر در پلتفرم‌های آنلاین فعالیت دارند، همچنان تلاش دارند وضعیت افغانستان را پوشش دهند.

ادامه مطلب


6 ماه قبل - 219 بازدید

آنتونیو گوترش: ۸۵ درصد جرایم علیه خبرنگاران بدون پیگرد باقی می‌مانند

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد می‌گوید که در حال حاضر ۸۵ درصد از جرایم علیه خبرنگاران بدون بررسی و مجازات باقی می‌مانند. آقای گوترش با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود هشدار داده است که در سال‌های اخیر کشتن هدفمند و عامدانه خبرنگاران در سراسر جهان افزایش یافته است. وی در ادامه تاکید کرده است که تمام آزادی‌ها وابسته به آزادی رسانه‌هاست و بدون آزادی رسانه‌ها، صلح، توسعه پایدار و حقوق بشر در جوامع نهادینه نمی‌شود. دبیرکل سازمان ملل متحد بدون پیگرد باقی ماندن جرایم علیه خبرنگاران را سطح «غیرقابل قبول» مصئونیت توصیف کرد و افزوده است که فشارهای اقتصادی، فناوری‌های جدید و سانسور آزادی رسانه‌ها را تحت «فشار بی‌سابقه‌» قرار داده‌ است. آنتونیو گوترش تصریح کرد که تصور بسیاری بر این است که نخستین قربانی جنگ حقیقت است، اما، نخستین قربانیان جنگ خبرنگاران و کارکنان رسانه‌ای هستند که زندگی خود را به خطر می‌اندازند تا حقیقت را گزارش کنند. همچنین آقای گوترش علاوه کرد: «نه‌تنها در جنگ، بلکه در هر جای جهان که قدرتمندان از بررسی و نظارت بیم دارند، خبرنگاران و کارکنان رسانه‌ای با خطر سانسور، تهدید، آزار و اذیت و حتا مرگ روبرو هستند.» او افزود زمانی که مسائل عمومی تحریف شود، انسجام اجتماعی تضعیف می‌شود. اما زمانی که روزنامه‌نگاری تضعیف شود، بحران‌ها بسیار عمیق‌تر می‌شوند. او تاکید و تکرار کرد که تمام آزادی‌ها وابسته به آزادی مطبوعات است. این مقام ملل متحد از کشورها خواست از حقوق خبرنگاران حفاظت کنند و جهانی بسازند که در آن حقیقت و حقیقت‌گویان در امنیت باشند.

ادامه مطلب


6 ماه قبل - 217 بازدید

ریچارد بنت: خبرنگاران زن در افغانستان با رفتارهای تبعیض‌آمیز روبرو هستند

همزمان با روز جهانی آزادی مطبوعات، ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر افغانستان هشدار است که شرایط خبرنگاران زن در افغانستان به‌مراتب دشوارتر شده است. آقای بنت امروز (یک‌شنبه، ۱۳ ثور) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که خبرنگاران زن در افغانستان، با تبعیض، محدودیت رفت‌وآمد و الزامات پوشش اجباری روبرو هستند. وی بار دیگر بر ضرورت حمایت از خبرنگاران به‌ویژه خبرنگاران زن و تامین امنیت شغلی آنان تاکید کرده است. گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر افغانستان در ادامه تاکید کرده است که تنها در سال ۲۰۲۵ میلادی، مرکز خبرنگاران افغانستان دست‌کم ۳۲ مورد بازداشت خبرنگاران را ثبت کرده و این آمار نشان می‌دهد فشارها بر رسانه‌ها همچنان رو به افزایش است. همچنین او به سانسور کتاب‌ها و نشریات و محدود شدن دسترسی به اطلاعات اشاره کرده و گفته است خبرنگاران حتا به‌خاطر فعالیت در شبکه‌های اجتماعی نیز با مجازات روبرو می‌شوند. قابل ذکر است که در افغانستان نیز حکومت سرپرست طی بیش از چهار سال حاکمیت خود، با وضع محدودیت‌ها، ده‌ها خبرنگار، کارمند و فعال رسانه‌ای را بازداشت کرده است.

ادامه مطلب