نویسنده: رسانه‌ای گوهر شاد

2 ماه قبل - 237 بازدید

خالده ضیا، اولین نخست‌وزیر زن بنگلادش امروز (سه‌شنبه، ۹ جدی) بر اثر بیماری طولانی‌مدت در سن ۸۰ سالگی درگذشت. داکتران گفته‌اند خالده ضیا سیروز پیشرفته‌ی کبد، آرتروز، دیابت و مشکلات قفسه‌ی سینه و قلب داشته است و او در اوایل سال ۲۰۲۵ میلادی برای درمان به لندن رفت و چهار ماه در آن‌جا ماند و سپس به خانه بازگشت. خانم ضیا دو دوره در سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۶ و ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ میلادی به عنوان نخست‌وزیر بنگلادش کار کرد. کارنامه سیاسی خالده ضیا و شیخ حسینه، نخست‌وزیر پیشین بنگلادش رقابت تنگاتنگی را شاهد بود که به «نبرد بیگم‌ها» معروف شد. خانم ضیا سه سال پس از آن‌که همسرش ضیاءالرحمان، فرمانده نظامی و ریيس‌جمهور وقت بنگلادش در ۱۹۸۱ در یک کودتای نافرجام ترور شد، پا به عرصه سیاست گذاشت. او که پیشتر زنی خانه‌نشین و مشغول تربیت فرزندان بود، رهبری حزب ملی‌گرای بنگلادش را که همسرش بنیان گذاشته بود، بر عهده گرفت. خالده ضیا در سال ۱۹۹۱ میلادی در پی کسب حمایتی غافلگیرکننده از جماعت اسلامی، بزرگ‌ترین حزب اسلامی بنگلادش، در انتخابات پیروز و اولین نخست‌وزیر زن بنگلادش شد. خانم ضیا هرچند از سال ۲۰۰۶ میلادی از قدرت دور بوده و چند سال را در زندان و حبس خانگی گذرانده، اما او و حزب راست میانه بی‌ان‌پی همواره از حمایت گسترده‌ای برخوردار بوده‌اند. در انتخابات آینده بنگلادش که قرار است در ماه فبروری برگزار شود، گفته می‌شود که حزب ملی‌گرای بنگلادش بخت پیروزی را دارد. طارق رحمان، پسر خالده ضیا و رهبر بی‌ان‌پی، هفته گذشته پس از نزدیک به ۱۷ سال تبعید خودخواسته به بنگلادش بازگشت و به‌طور گسترده به‌عنوان نامزد قدرتمند نخست‌وزیری شناخته می‌شود. از آگوست پارسال که حکومت شیخ حسینه در پی اعتراضات مرگبار دانشجویی سقوط کرد،‌ بنگلادش از سوی حکومت موقت به رهبری محمد یونس، برنده جایزه صلح نوبل اداره می‌شود.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 147 بازدید

سازمان جهانی مهاجرت درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال روان میلادی، چهار هزار و ۳۸۵ شغل جدید در افغانستان ایجاد شده که یک هزار و ۵۹۸ مورد آن به زنان اختصاص دارد. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در سال روان میلادی همچنان به حفظ نُه هزار و ۸۹۹ شغل دیگر در افغانستان کمک کرده که از این میان، دو هزار و ۸۷۱ مورد مربوط به زنان بوده است. سازمان جهانی مهاجرت در ادامه تاکید کرده است که با فراهم‌سازی منابع مالی، تجهیزات و آموزش، از کسب‌وکارهای کوچک حمایت می‌کند تا فرصت‌های شغلی برای بی‌جاشدگان، بازگشت‌کنندگان، جوانان و زنان ایجاد شود. این سازمان در ادامه افزوده است که توان‌مندسازی اقتصادی زنان نقش کلیدی در بهبود معیشت خانواده‌ها و افزایش تاب‌آوری جوامع آسیب‌پذیر دارد و به همین دلیل، زنان در بسیاری از برنامه‌های اشتغال‌زایی این نهاد در اولویت قرار گرفته‌اند. این در حالی است که در بیش از چهار سال گذشته، دسترسی زنان به کار و فرصت‌های اقتصادی به‌شدت محدود شده و نهادهای بین‌المللی بارها نسبت به پیامدهای اجتماعی و انسانی این وضعیت هشدار داده‌اند. کارهای خصوصی از معدود بخش‌های باقی‌مانده برای کار زنان و دختران است. به گفته‌ی ملل متحد، کارهای خصوصی آخرین کانال کسب درآمد زنان در افغانستان است. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 147 بازدید

منابع محلی از ولایت کاپیسا می‌گویند که برنامه‌ی جهانی غذای سازمان ملل متحد به‌دلیل کم‌بود بودجه، ۴۱ کارمند زن را در این ولایت اخراج کرده است. دست‌کم دو منبع با تایید این موضوع گفته‌‌اند: «این زنان در بخش‌های صحی به‌ویژه تغذیه‌ای مشغول به کار بودند. همه را اخراج کرده است. گفته است که بودجه نیست.» منبع در ادامه تاکید کرد که تمام کارمندان بخش تغذیه (TSFP) در مراکز صحی ولایت کاپیسا به‌طور ناگهانی و بدون اطلاع قبلی از کار برکنار شده‌اند. منبع در ادامه افزوده است که این تصمیم سبب ایجاد مشکلات اقتصادی برای کارمندان اخراج شده و نگرانی شدید در میان مردم محل شده است. همچنین یک منبع دیگر گفته است که خدمات تغذیه‌ به‌ویژه برای کودکان مبتلا به سوءتغذیه و زنان باردار و شیرده یک نیاز حیاتی است. منابع تصریح کردند که قطع این خدمات در مناطق محروم، می‌تواند پیامدهای خطرناک برای مردم مناطق مختلف به‌دنبال داشته باشد و دسترسی مردم به مراقبت‌های صحی ضروری را محدود کند. این در حالی‌ست که برنامه‌ی جهانی غذای سازمان ملل متحد بار‌ها از افزایش شمار مادران و کودکان ‌مبتلا به سوتغذی ابراز نگرانی کرده و گفته که ناامنی غذایی و سوءتغذیه در افغانستان با سرعت نگران‌کننده‌ای در حال تشدید است. بربنیاد آمار سازمان ملل متحد، نزدیک به ۲۳ میلیون نفر در افغانستان نیازمند کمک‌های فوری غذایی استند. در سوی دیگر، نهادهای سازمان ملل متحد بارها هشدار داده که زنان و دختران به دلیل محدودیت‌های فرهنگی و طالبان، بیش‌ترین آسیب را از بحران انسانی تجربه می‌کنند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 229 بازدید

رسانه‌های پاکستانی درتازه‌ترین مورد گزارش داده‌اند که جسد حلق‌آویزشده‌ی یک زن اهل افغانستان و سه کودکش در شهر کراچی این کشور پیدا شده است. روزنامه دان پاکستان با نشر گزارشی گفته است که جسد این افراد روز (یک‌شنبه، ۷ جدی) از خانه‌ی‌شان در منطقه‌ی «سهراب گوت» از مربوطات شهر کراچی پیدا شده است. پولیس پاکستان گفته است این زن «فاطمه نجیب» نام داشت و احتمالا به‌دلیل اختلالات روانی و مشکلات خانوادگی، دختر سه‌ساله، پسر دوساله و دخترخوانده‌ی ۱۰ ساله‌اش را کشته و سپس به زندگی خود پایان داده است. پولیس در ادامه تاکید کرده است که نجیب‌الله، شوهر این زن که اهل پنجاب پاکستان است، زمانی که از کار برگشت، با جسد حلق‌آویزشده‌ی همسر و کودکانش مواجه شد. پولیس گفته است که فاطمه همسر دوم نجیب‌الله بود و یک دختر ۱۰ ساله از همسر اول خود داشت. همچنین عبدالجبار تخاری، سرقنسول حکومت سرپرست افغانستان در پاکستان، پیدا شدن جسدهای حلق‌آویزشده یک زن افغانستانی و سه کودک او در شهر کراچی را تایید کرده؛ اما درباره این رویداد جزییات بیشتری ارائه نکرده است. پولیس پنجاب دستور تحقیق فوری را در مورد این پرونده صادر کرده و گفته است که علت دقیق مرگ تا زمان روشن شدن نتایج کالبدشکافی اعلام نمی‌شود. این رویداد در حالی رخ می‌دهد که خانواده‌های مهاجر افغانستانی در پاکستان، به‌ویژه در مناطق حاشیه‌ای شهرهای بزرگ، با ناامنی، فشارهای اقتصادی، خشونت‌های خانگی و نبود حمایت‌های حقوقی مؤثر روبرو هستند؛ شرایطی که زنان و کودکان را بیش از دیگران آسیب‌پذیر ساخته است. فعالان حقوق بشر هشدار می‌دهند که این حادثه یک مورد استثنایی نیست. در ماه‌های اخیر نیز گزارش‌هایی از قتل و خشونت مرگ‌بار علیه مهاجران افغانستانی در شهرهای مختلف پاکستان منتشر شده است؛ رخدادهایی که زنگ خطر جدی درباره وضعیت امنیتی و حقوق بشری این جامعه به‌صدا درآورده است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 218 بازدید

او هنوز به دنیا نیامده بود که سرنوشتش نوشته شد، اما هیچ‌کس هرگز زحمت نداد آن نوشته را برای خودش بخواند. در مزار شریف، جایی میان دیوارهای گلی و کوچه‌هایی که صدای پای دختران در آن همیشه محتاط بود، کودکی‌اش همچون شمعی نیم‌سوخته گذشت؛ نوری کم‌جان، عمری کوتاه، و بادی دائمی که تهدید می‌کرد هر لحظه خاموشش کند. او هنوز معنای «آینده» را درست نمی‌دانست که آینده‌اش را معامله کردند. هنوز فرق میان بازی و زندگی را نفهمیده بود که زندگی با تمام سنگینی‌اش روی شانه‌های نحیفش آوار شد. وقتی گفتند «باید عروس شوی»، نه گریه کرد، نه فریاد زد؛ چون از کودکی یاد گرفته بود که بعضی چیزها را نمی‌شود رد کرد، فقط می‌شود تحمل کرد. لباس عروسی برای تنش بزرگ بود، اما تقدیر بسیار بزرگ‌تر. دست‌هایی که او را به خانه‌ی شوهر بردند، دست‌های محافظ نبودند؛ دست‌هایی بودند که فقط تحویل می‌دادند، مثل باری که دیگر مسئولیتی بر دوش کسی نمی‌گذارد. خانه‌ی شوهر برایش خانه نشد؛ میدان آزمونی شد، جایی که هر اشتباه، چه واقعی و چه خیالی، بهایی داشت. در آن خانه، زن‌بودن یعنی نادیده‌گرفته‌شدن، و دخترک‌بودن جرمی نابخشودنی. نگاه‌ها تیز بودند، کلمات سنگین، و سکوت‌ها مرگبار. هر روز، بخشی از خودش را در گوشه‌ای از آن خانه جا می‌گذاشت؛ اول خنده‌اش، بعد اعتمادش، و بعد حتی تصورش از اینکه «من هم حق دارم». سال‌ها مثل سایه از رویش گذشتند، اما نه، آن‌ها سایه نبودند؛ سنگ بودند. بدنش زیر بار بارداری‌های پیاپی خم شد، اما روحش زیر بار تحقیرهای مداوم ترک برداشت. او مادر شد، نه از سر انتخاب، بلکه از سر اجبار؛ و مادری‌اش، به‌جای آن‌که پناهی باشد، باری شد که اجازه نمی‌داد فروبریزد، حتی وقتی تمام وجودش خواهان شکستن بود. شب‌ها، وقتی کودکانش خواب بودند، او بیدار می‌ماند؛ نه برای رویا دیدن، بلکه برای فکر کردن. فکر به اینکه آیا زندگی همیشه همین‌قدر تنگ است؟ آیا زن بودن یعنی همیشه مقصر بودن؟ آیا جایی در این دنیا هست که دختری خسته را فقط به‌عنوان انسان ببیند؟ نه وسیله، نه بار، نه سکوت؟ وقتی به کابل آمدند، شهر بزرگ‌تر شد، اما فضای نفس کشیدنش کوچک‌تر. در کابل، خشونت لباس متمدن‌تری به تن داشت؛ کمتر فریاد، بیشتر فشار. کمتر ضربه‌ی آشکار، بیشتر خردشدن آرام. او در میان ازدحام شهر گم شد؛ زنی بی‌نام در دریایی از بی‌تفاوتی. ساختمان‌ها بالا می‌رفتند، اما امید او پایین‌تر می‌آمد. در بیست‌وپنج‌سالگی، چهار فرزند داشت و صورتی که سال‌ها زودتر از زمانش پیر شده بود؛ نه از سن، بلکه از فکر، نه از کار، بلکه از دردهای ناگفته. بدنش هنوز حرکت می‌کرد، اما روحش سال‌ها بود که زخمی راه می‌رفت. بارها به مرزی رسید که ادامه‌دادن شبیه ناممکن بود؛ مرزی که آدم نمی‌خواهد ناپدید شود، فقط آرزو دارد درد متوقف شود. اما هر بار، چیزی او را نگه می‌داشت: صدای نفس‌های کودک، نگاه ترسیده‌ی فرزندی که جهان را فقط از پشت شانه‌های مادرش می‌دید. او قهرمان نبود چون پیروز شده بود؛ قهرمان بود، چون باختنِ کامل را نپذیرفت. هر صبح که از خواب برمی‌خاست، تصمیمی نانوشته می‌گرفت: «امروز هم باید بگذرد.» نه برای خودش، بلکه برای چهار زندگی کوچک که ایستادنشان به ایستادن او وابسته بود. او یاد گرفت با قلبی ترک‌خورده دوست بدارد، با بدنی خسته کار کند، و با روحی زخمی دوام بیاورد. گاهی کنار پنجره می‌ایستاد و به کابل نگاه می‌کرد؛ به شهری که می‌توانست هزاران فرصت داشته باشد، اما برای او فقط هزاران سؤال داشت: آیا روزی کسی صدایش را خواهد شنید؟ آیا عدالت فقط کلمه‌ای در کتاب‌هاست؟ آیا دختران پس از او نیز مجبور خواهند بود همان مسیر تکراری و پررنج را طی کنند؟ او هنوز می‌ترسد، هنوز محتاط است، هنوز شب‌ها با کوچک‌ترین صدا از جا می‌پرد؛ اما چیزی در او هست که نشکسته: توان زنده‌ماندن در بدترین شرایط، توان مادر ماندن در جهانی که مادرها را فراموش می‌کند. داستان او، فقط داستان یک زن نیست؛ داستان نسلی‌ است که در کودکی پیر شد، دخترانی که انتخاب نداشتند، و زنانی که با وجود همه‌چیز، هنوز نفس می‌کشند. او هنوز ایستاده است. و همین، در دنیایی که بارها خواست او را بشکند، بزرگ‌ترین مقاومت است. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 111 بازدید

منابع محلی از ولایت غور می‌گویند که یک مرد در غور قصد داشته است دختر خردسالش را به‌دلیل مشکلات اقتصادی و فقر به فروش برساند. ویدیویی که امروز (دوشنبه، ۸ جدی) در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده نشان می‌دهد که مردی به نام شیرعلی به‌دلیل گرسنگی، مشکلات اقتصادی، نبود غذا و مواد سوخت، مجبور شده دختر خردسالش را برای تامین نیازهای خانواده‌اش به فروش برساند. منبع تاکید کرده است که تا اکنون کسی حاضر نشده است، دختر این خانواده بخرد و مقام‌های محلی نیز به مشکلات این خانواده رسیدگی نکرده است. همچنین رسانه‌های محلی گزارش داده‌اند که این خانواده در شرایط بسیار سخت زند‌گی می‌کنند و حتا از حداقل امکانات برای غذا و گرما در فصل زمستان برخوردار نیستند. منبع در ادامه افزوده است که باید دولت و تاجرین به مشکلات این خانواده رسیدگی نکنند و اجازه ندهند دخترشان را به فروش بگذارد. منبع در بخشی از صحبت‌هایش نهادهای امدادرسان را به سهل‌انگاری متهم نموده و خواستار کمک‌رسانی عاجل شده است. این رویداد نگرانی‌ها درباره وضعیت معیشتی خانواده‌های فقیر در مناطق دورافتاده و بحران فقر شدید در زمستان افغانستان را افزایش می‌‌دهد. این در حالی است که پیش از این نیز گزارش‌های نشر شده بود که چند خانواده در شهرک سبز هرات، به‌دلیل فقر و مشکلات اقتصادی، دختران خوردسال شان را در بدل پول به‌فروش رسانده بودند. باید گفت که از چهار سال به این طرف، فقر و مشکلات اقتصادی در افغانستان به دلیل کاهش بودجه‌های حمایتی و کمک‌های بشردوستانه، نسبت به هر زمان دیگر به شدت افزایش یافته است. برنامه جهانی غذا (WFP) سازمان ملل نیز هشدار داده است که بیش از ۱۷ میلیون تن در افغانستان این زمستان با ناامنی غذایی شدید روبه‌رو خواهند بود.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 180 بازدید

اداره ملی احصائیه و معلومات درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از آغاز روند توزیع شناس‌نامه‌ی الکترونیکی تا اکنون ۱۷ میلیون و ۶۸ هزار نفر شناس‌نامه دریافت کرده‌اند. اداره‌ احصائیه و معلومات امروز (دوشنبه، ۸ جدی) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که ۱۰ میلیون و ۶۲۱ هزار نفر از دریافت‌کنندگان شناس‌نامه‌ی الکترونیک مردان و شش میلیون و ۴۴۷ هزار نفر دیگر زنان هستند. در اعلامیه آمده است که بیشترین شناس‌نامه‌ی الکترونیکی در ولایت‌های کابل، هرات، قندهار، بلخ و ننگرهار توزیع شده است. اداره احصائیه و معلومات در ادامه تاکید کرده است که در حال حاضر به‌شمول کابل در سراسر کشور ۸۱ مرکز آسان‌خدمت و توزیع شناس‌نامه‌ی الکترونیکی و یک مرکز آسان‌خدمت در امارات متحده عربی فعال است. قابل ذکر است که روند توزیع این شناس‌نامه‌ها در ماه ثور سال ۱۳۹۷ بعد از سال‌ها جنجال، آغاز شده بود. این در حالی است که در اوایل توزیع این روند در حکومت پیشین، درج واژه‌ی «افغان» به‌عنوان ملیت و فهرست اقوام، مورد جنجالی در روند توزیع شناس‌نامه‌ی الکترونیک بود. همچنین در حال حاضر شناس‌نامه‌ی الکترونیک همانند پاسپورت با لوگوی حکومت پیشین افغانستان توزیع می‌شود.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 241 بازدید

برنامه‌ی توسعه‌ی سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که براساس آمارهای موجود، بیش از ۲.۸ میلیون مهاجر از کشورهای همسایه در سال ۲۰۲۵ میلادی به افغانستان بازگشته‌اند. این سازمان با نشر گزارشی گفته است، این هجوم که عمدتا از کشورهای همسایه مانند ایران و پاکستان می‌آید، به بحران کشوری که وضعیت‌اش از پیش شکننده است و با پی‌آمدهای دهه‌ها بی‌ثباتی و بلایای طبیعی اخیر دست‌وپنجه نرم می‌کند، می‌افزاید. در بخشی از گزارش آمده است که بسیاری از کسانی که در حال بازگشت به کشور هستند، با دارایی یا پس‌انداز کمی به این کشور می‌رسند، بدون جایی برای اقامت یا شغلی برای تأمین معاش خود و خانواده‌های‌شان. برنامه‌ی توسعه‌ی سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که برای رسیدگی به این مشکل در شرق افغانستان، این سازمان با تأمین مالی صندوق امانی ویژه افغانستان (اس‌تی‌اف‌ای)، در حال اجرای یک پروژه‌ی مشترک راه‌حل‌های پایدار چندسازمانی برای کمک به بازگشت‌کنندگان است. در ادامه تاکید شده است که این پروژه‌ی مشترک، یک راه‌حل دائمی و بلندمدت برای آوارگان است که به آنان اجازه می‌دهد زندگی عادی و عاری از محرومیت و تبعیضی که اغلب با آوارگی مرتبط است، داشته باشند. این در حالی است که با بازگشت مهاجران، بحران تغییرات اقلیمی و کاهش کمک‌های جهانی، بحران بشری در افغانستان بدتر شده است. باید گفت که برنامه جهانی غذا هشدار داده است که بیش از ۱۷ میلیون نفر در این زمستان با ناامنی غذایی حاد مواجه هستند و مقیاس و شدت گرسنگی و سوءتغذیه عمیق‌تر می‌شود.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 193 بازدید

سازمان بین‌المللی مهاجرت درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کودکان بازگشت‌کننده از کشورهای همسایه در مرزها واکسن پولیو یا فلج اطفال دریافت می‌کنند. این نهاد امروز (دوشنبه، ۸ جدی) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در همکاری با «ابتکار جهانی ریشه‌کن کردن فلج اطفال» واکسن‌های حیاتی را به مناطق دورافتاده افغانستان نیز می‌رساند. سازمان بین‌المللی مهاجرت در ادامه تاکید کرده است که با این اقدام از هزاران کودک و زن محافظت می‌شود. همچنین این نهاد در بخشی از پیامش تاکید کرده است که از دسامبر سال ۲۰۲۳ میلادی تا اکنون، به هزاران زن و کودک در سراسر افغانستان واکسن فراهم شده است. نهاد «افغانستان عاری از پولیو» همچنان تاکید کرده است که تمام مسافران در مرزهای افغانستان باید پیش از ورود واکسن دریافت کنند. افغانستان و پاکستان همچنان تنها دو کشوری در جهان‌اند که هنوز موارد ابتلا به بیماری فلج کودکان در آن‌ها گزارش می‌شود. قابل ذکر است که ریشه‌کنی پولیو دهه‌هاست که یکی از اهداف جهانی سلامت است. واکسیناسیون گسترده از سال ۱۹۸۸ میلادی میلادی به‌طور چشمگیری موارد ابتلا به فلج اطفال را کاهش داده است، اما ویروس همچنان باقی مانده است. در سال ۲۰۲۵ میلادی، حدود ۳۶ مورد ابتلای تأییدشده به ویروس پولیو در افغانستان و پاکستان ثبت شده است؛ دو کشوری که این بیماری هنوز در آن بومی است. در همین حال، ۱۴۹ مورد از «پولیو ناشی از واکسن» در کشورهایی از جمله نایجریا گزارش شده است. این نوع زمانی رخ می‌دهد که کودکان واکسن‌شده، ویروس را دفع می‌کنند و این ویروس پس از جهش می‌تواند در میان جمعیت واکسینه‌نشده گسترش یابد. با وجود این خطر، مقام‌های بهداشتی جهانی تاکید می‌کنند که ادامه واکسیناسیون و نظارت دقیق، کلید پایان دادن قطعی به این بیماری است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 187 بازدید

غلامحسین مظفری، استاندار/والی خراسان رضوی در تازه‌ترین مورد مدعی شده است که پول شهروندان افغانستان ساکن ایران یک سرمایه برای این کشور بوده و پیشنهاد کرده است که به جای خروج این نقدینگی، باید اجازه داد این پول صرف خرید کالای ایرانی و رونق صادرات به افغانستان شود. آقای مظفری این اظهارات را در صحبت با خبرگزاری دانشجو مطرح کرده و همچنان از گفتگوهای مستقیم ایران با حکومت سرپرست افغانستان برای گسترش تجارت نیز خبر داده است. وی در ادامه تاکید کرده است: «با گفتگو‌های مستقیم در مرز و میزبانی از مقامات همسایه، بسیاری از گره‌های دیرینه مرزی را باز کردیم تا مسیر تجارت هموار شود.» این مقام جمهوری اسلامی گفته است در حالیکه صادرات کل ایران در شش ماه اول امسال با رشد منفی همراه بود، خراسان رضوی با رشد ۳۶ درصدی صادرات دست یافته است. همچنین او بخشی از صحبت‌هایش در تایید اظهارات دیگر مقامات ایران ادامه داد صادرات این کشور به افغانستان از کل صادرات ایران به اروپا بیشتر است. این در حالی است که چند روز پیش، عباس عراقچی، وزیر خارجه ایران پیشتر گفته بود که حجم تجارت این کشور با افغانستان بیشتر از تجارت ایران با کل اروپا است. در حالی والی خراسان رضوی این اظهارات را مطرح می‌کند که ایران بعد از جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل، مهاجران افغانستانی را به صورت اجباری با پیمانه گسترده اخراج کرده است.

ادامه مطلب