تاجالدین اویواله، نمایندهی یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد برای افغانستان اعلام کرده است که این کشور با یکی از شدیدترین بحرانهای سوءتغذیه در جهان روبرو است. آقای اویواله با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که که ۳.۵ میلیون کودک دچار سوءتغذیه حاد هستند و یک میلیون نفر به شدت لاغر و در معرض خطر قرار دارند. وی در ادامه تاکید کرده است: «این قابل پیشگیری است. بودجه پایدار و دسترسی به کارکنان بهداشتی زن میتواند جان انسانها را نجات دهد و آینده کودکان را محافظت کند.» همچنین پیشتر اوچا یا دفتر هماهنگکنندهی کمکهای بشردوستانهی سازمان ملل متحد گفته بود که افغانستان با یکی از بدترین بحرانهای گرسنگی در جهان روبرو است. این نهاد گفته بود که ۹.۵ میلیون نفر بهشدت از ناامنی غذایی رنج میبرند و از هر پنج نفر، یک نفر نمیداند وعده غذایی بعدیاش از کجا خواهد آمد. بازگشت حکومت سرپرست به قدرت و تشدید خشکسالی، منجر به گسترش فقر در افغانستان شده است. سازمان ملل متحد چند وقت پیش گزارش داده بود که بیش از ۲۲ میلیون نفر در کشور نیاز به کمکهای بشردوستانه دارند. این در حالی است که کمکهای جهانی به افغانستان نیز کاهش یافته است. همچنین در حالی وضعیت اقتصادی در افغانستان رو به وخامت است که کشورهای همسایه در حال بازگرداندن مهاجران اند. تنها امسال بیش از دو میلیون مهاجر از کشورهای ایران و پاکستان به افغانستان بازگشتهاند.
برچسب: افغانستان
ریچارد بنت، گزارشگر ویژهی حقوق بشر سازمان ملل متحد در تازهترین مورد اعلام کرده است که حملات شاخهی خراسان گروه داعش علیه اقلیتها در افغانستان که عمدتا هزارهها را هدف قرار میدهد، تمامی نشانههای جنایات بینالمللی را دارد. آقای بنت این موضوع را در گزارش تازهاش که در مجمع عمومی سازمان ملل ارائه کرده بود، مطرح کرده است. در این گزارش، وضعیت حقوق بشر در افغانستان در ماههای نخست سال جاری میلادی بررسی شده است. وی در بخشی از گزارشش تاکید کرده است که شکایتها و نارضایتیهای جوامع قومی، مذهبی و زبانی در افغانستان و نیز حملات علیه آنان، تا اکنون به اندازهی کافی مستندسازی، تحلیل و رسیدگی نشده است و همچنان بیاعتنایی نسبت به این نارضایتیها ادامه دارد. آقای بنت هشدار داده است که بیتوجهی حکومت سرپرست به تبعیضها و شکافهای قومی و مذهبی میتواند به افزایش تنشها و ناآرامیها در افغانستان منجر شود. او از حکومت فعلی افغانستان خواسته است سیاستهای تبعیضآمیز خود را کنار بگذارند و زمینهی حضور و نمایندگی واقعی همهی اقوام و جوامع مذهبی را در روند تصمیمگیری فراهم کنند. در این گزارش آمده است که در دورهی مورد بررسی، موارد متعددی از نقض آزادی مذهبی در افغانستان ثبت شده است. همچنین گزارشگر ویژهی سازمان ملل متحد در بخشی از گزارشش از استفاده از واژهها و سخنان تحقیرآمیز توسط مقامهای حکومت فعلی ابراز نگرانی کرده است. او برای نمونه به سخنرانی محمدخالد حنفی، وزیر امر به معروف و نهی از منکر اشاره کرده که در آن غیرمسلمانان را با «حیوانات چهارپا» مقایسه کرده بود.
من زهرا هستم، شانزده سال دارم، اما احساس میکنم عمرم از غصه و دلتنگی، خیلی بیشتر گذشته است. گاهی که در آینه نگاه میکنم، چشمهایم را نمیشناسم. دیگر از آن برق امید روزهای کودکی خبری نیست؛ فقط خستگیست، سکوت و اندوهی که در دلم جا خوش کرده. یادم میآید وقتی در ایران بودیم، چقدر عاشق مکتب رفتن بودم. هر صبح زود، پیش از طلوع آفتاب، مادرم بیدارم میکرد. صدای اذان از دور شنیده میشد و من با شوق، لباس مکتبم را میپوشیدم. کفشهایم همیشه برق میزد، و در چشمانم رؤیای داکتر شدن موج میزد. راه تا مکتب طولانی بود، اما با هر قدم، احساس میکردم به آینده نزدیکتر میشوم. در آنجا، کسی نمیپرسید «دختر هستی یا پسر؟»؛ فقط میپرسیدند: «چه میخواهی یاد بگیری؟» من عاشق ریاضی بودم؛ عاشق اعداد و معماهایش. وقتی معلم مسئلهای روی تخته مینوشت، حس میکردم وارد دنیایی از منطق و زیبایی شدهام. گاهی با دوستم مهتاب زیر درخت چنار حیاط مکتب مینشستیم و از آینده حرف میزدیم. او میخواست معلم شود، من داکتر. باورمان این بود که هیچچیز نمیتواند مانع ما شود. اما تقدیر... تقدیر همیشه بیرحمتر از آن است که خیال میکنی. وقتی پدرم گفت باید به افغانستان برگردیم، اشک در چشمان مادرم جمع شد. من نمیفهمیدم چرا. فقط خوشحال بودم که دوباره وطنم را میبینم؛ همان خاکی که در قصههای مادرم زیبا بود، با کوههای بلند، دشتهای پرگل، و آدمهای مهربان. اما وقتی رسیدیم، همهچیز فرق داشت. شهر آرام بود، اما در چهرهی مردم غمی سنگین نشسته بود. زنها در کوچه کمتر دیده میشدند. دختران با چادرهای تیره و نگاههای خاموش از کنارم میگذشتند... چند روز بعد، با خوشحالی به مکتب رفتم تا ثبتنام کنم. نگهبان دروازه جلویم را گرفت و گفت: «دختر جان، بعد از صنف ششم دیگر اجازه نداری بیایی.» فکر کردم شوخی میکند. خندیدم و گفتم: «ولی من صنف نهم هستم، کارنامهام را هم دارم!» او فقط سرش را پایین انداخت و آرام گفت: «قانون است... دخترها نمیتوانند.» در آن لحظه، دنیا دور سرم چرخید. دلم فرو ریخت، انگار تمام امیدهایم را یکجا از من گرفتند. در راه برگشت، کتابهایم را محکم در آغوش گرفته بودم، اما اشکها بیاجازه میآمدند. مردم در کوچهها میرفتند و میآمدند، ولی من فقط به آن دروازهی بسته فکر میکردم؛ دروازهای که میان من و آیندهام دیوار کشید. از آن روز به بعد، هر صبح که صدای زنگ مکتب همسایه را میشنوم، دلم میسوزد. بچهها با کیفهای رنگی از کنار خانهمان میگذرند، و من، از پشت پنجره، نگاهشان میکنم. دلم میخواهد با آنها بروم. دلم میخواهد دوباره روی چوکی مکتب بنشینم، تخته سفید را ببینم، و صدای معلمم را بشنوم. اما حالا، روزهایم بیرنگ است و شبهایم بیخواب... گاهی کتابهایم را باز میکنم. بوی کاغذشان مرا به روزهای ایران میبرد. کنار بعضی صفحهها یادداشتهایی نوشتهام: «امید یعنی ادامه دادن، حتی وقتی سخت است.» اما حالا... دیگر معنای امید را فراموش کردهام. مادرم میگوید: — «زهرا جان، غم نخور، شاید دوباره اجازه بدهند.» اما در صدایش هم دیگر امیدی نیست. او خودش هر روز با دلی شکسته، ساکت و خسته، به کارهای خانه مشغول است. گاهی میبینم پنهانی گریه میکند. میگوید از دیدن افسردگی من، دلش درد میگیرد. من حالا بیشتر وقتها ساکتم. دوستانم در ایران گاهی برایم پیام میفرستند. یکیشان نوشته بود: «زهرا، ما حالا در صنف یازدهم هستیم. سال آینده کنکور داریم. تو چطور؟» و من... نتوانستم جوابی بدهم. فقط گوشی را خاموش کردم و تا صبح گریستم... دلم تنگ است... برای بوی گچ تخته، برای صدای زنگ تفریح، برای خندههای مهتاب، برای لحظهای که معلمم دستم را گرفت و گفت: «تو استعداد داری، هیچوقت از درس دست نکش.» اما حالا، درس برای من تنها خاطرهای دور است. هر شب که به آسمان نگاه میکنم، در دل به ستارهها میگویم: «آیا روزی دوباره به مکتب برمیگردم؟» ستارهها سکوت میکنند؛ شاید آنها هم جوابی ندارند. افسردگی مثل سایهای آرام و بیصدا، بر زندگیام افتاده. صبح که بیدار میشوم، انگیزهای برای بلند شدن ندارم. انگار زمان متوقف شده، و من در قفس روزهای تکراری گیر کردهام. پدرم میگوید: «دخترم، زندگی همین است.» اما من میدانم زندگی این نیست. زندگی یعنی یاد گرفتن، رشد کردن، رؤیا دیدن... و من هنوز رؤیا دارم. من نمیخواهم خاموش شوم. نمیخواهم آیندهام را پشت دیوار جهل دفن کنم. ما دختران این سرزمین، تنها علم میخواهیم، نه چیز دیگر. ما دشمن نیستیم؛ ما فقط میخواهیم بیاموزیم، رشد کنیم و وطنمان را آباد بسازیم. امشب، در گوشهی اتاق، دفتر قدیمیام را ورق میزنم. در آخرین صفحه مینویسم: «من زهرا هستم، دختری با آرزوی مکتب رفتن. حالا، پشت دیوارهای بلند خاموشی، هر روز ذرهذره از درون میمیرم. اما هنوز امید دارم — امیدی کوچک، مثل شمعی در باد. از حکومت سرپرست افغانستان خواهش میکنم: دروازههای مکتب را به روی دختران باز کنید. بگذارید ما هم بیاموزیم، بگذارید ما هم نفس بکشیم. خاموشی ما، خاموشی آیندهی افغانستان است.» و بعد، دفتر را میبندم. اشکها آرام میریزند، اما در دلم، هنوز آن شمع کوچک میسوزد — شمعی به نام دانش. نویسنده: سارا کریمی
تیم ملی فوتسال زیر ۱۷ سال افغانستان در فینال مسابقات فوتسال بازیهای آسیایی جوانان سال ۲۰۲۲۵ میلادی، ایران را دو بر یک شکست داد و مقتدرانه بر سکوی قهرمانی ایستاد. این دیدار شب (پنجشنبه، ۸ عقرب) در شهر ورزشی خلیفه در منامه، پایتخت بحرین برگزار شد. برای افغانستان در این بازی عباس حیدری در نیمهی اول و علی احمدی در نیمهی دوم گلزنی کردند. تکگل ایران نیز در نیمهی دوم بازی به ثمر رسید، اما نوجوانان فوتسال کشور تا پایان بازی برتری خود را حفظ کردند و قهرمان این مسابقات شدند. قابل ذکر است که در ثانیههای پایانی بازی، حسینرضا یوسفی، بازیکن ایرانی با لگد زدن به دروازهبان تیم افغانستان باعث درگیری و بینظمی در جریان بازی شد. اما در نهایت، داوران قادر شدند بازی را بار دیگر آغاز کنند و سوت پایان و قهرمانی افغانستان را به صدا در آورند. نوجوانان فوتسال افغانستان در این رقابتها بدون هیچ شکستی به قهرمانی دست یافتند و اولین مدال طلای تاریخ افغانستان را در بازیهای آسیایی نوجوانان کسب کردند. باید گفت که این نخستین قهرمانی تاریخ فوتسال افغانستان در مسابقات آسیایی است. همچنین ایران در مسابقات دوم شد و تایلند به مقام سوم رسید. در کنار آن اوزبیکستان نیز در رده چهارم قرار گرفت.
تیم فوتبال زنان متحد افغانستان (Afghan Women United) در دومین دیدار خود در تورنمنت بینالمللی فیفا با نام FIFA Unites: Women’s Series 2025، با نتیجه ۰–۴ مقابل تیم زنان تونس شکست خورد. این دیدار شب گذشته (چهارشنبه، ۷ عقرب) با حضور جیانی اینفانتینو، رییس فدراسیون بینالمللی فوتبال (فیفا در مراکش برگزار شده بود، تیم ملی فوتبال زنان افغانستان با نتیجهی ۰-۴ مغلوب تیم ملی فوتبال زنان تونس شد. پیش از آغاز مسابقه، اینفانتینو با پوشیدن پیراهن سرخ تیم افغانستان وارد میدان شد و با بازیکنان هر دو تیم دست داد. تیم افغانستان در این بازی با ترکیب منتها مصلح، بهاره صمیمی، خرسند عزیزی، سوسن خجسته، فاطمه سادات، سونیا عظیمی، فاطمه حیدری، نیلاب محمدی و زینب مظفری به میدان رفت. نیمه نخست دیدار با برتری ۲–۰تونس پایان یافت و در نیمه دوم نیز تیم تونس دو گل دیگر به ثمر رساند تا در پایان با نتیجه ۴–۰پیروز میدان شود. تیم زنان افغانستان در دیدار نخست خود نیز با نتیجه ۱–۶در برابر تیم چاد تن به شکست داده بود. رقابتهای این تورنمنت از ۲۶اکتوبر تا اول نوامبر ۲۰۲۵ برابر با ۴تا ۱۰ عقرب ۱۴۰۴برگزار میشود و چهار تیم افغانستان، چاد، لیبیا و تونس در آن حضور دارند. تیم تونس در آخرین لحظات جایگزین امارات متحده عربی شد. در ابتدا قرار بود این رقابتها در شهر دوبی برگزار شود؛ اما بهدلیل خودداری مقامهای امارات از صدور ویزا برای بازیکنان افغان، مسابقات به کشور مراکش منتقل شد. این رویداد نخستین حضور رسمی زنان فوتبالیست افغان در یک رقابت بینالمللی پس از حدود چهار سال دوری از میدانهای جهانی است. بازیکنان این تیم از طریق سه کمپ استعدادیابی در آسترالیا و انگلستان و زیر نظر پالین هامیلی، ملیپوش پیشین اسکاتلند و سرمربی فعلی تیم، برگزیده شدهاند. تیم زنان متحد افغان در آخرین دیدار خود در برابر تیم لیبیا به میدان خواهد رفت.
ذکیه خدادادی، قهرمان پاراتکواندو و نخستین مدالآور افغانستان در تاریخ رقابتهای پارالمپیک، جایزه معتبر شورای اروپا (Council of Europe) را در مراسم رسمی در شهر لیسبون از رییسجمهور پرتگال در پارلمان این کشور دریافت کرد. ذکیه خدادادی با نشر پیامی در حساب کاربری اینستاگرام خود نوشته است که این جایزه که به نام «جایزه شمال–جنوب» (North-South Prize) یاد میشود، یکی از مهمترین جوایز بینالمللی در عرصه حقوق بشر و گفتوگوی فرهنگی میان ملتها است. در ادامه آمده است که در این مراسم، مارسلو ربلو دی سوزا، رییسجمهور پرتگال، شخصاً این جایزه را به ذکیه خدادادی اهدا کرد. خانم خدادادی در مورد این جایزه گفته است: «این تقدیر برای من تنها یک جایزه نیست، بلکه نمادی است از امید، مقاومت و باور به رؤیاها برای تمام کسانی که در مسیر زندگی با موانع بزرگ روبهرو میشوند، اما باز هم تسلیم نمیشوند.» وی در ادامه تاکید کرده است: «به عنوان یک ورزشکار پارالمپیکی و پناهنده، همیشه باور داشتهام که ورزش تنها رقابت نیست، بلکه پلی است برای پیوند میان انسانها و صلح. این جایزه را به تمام پناهندگان، زنان شجاع افغانستان و ورزشکارانی تقدیم میکنم که هر روز برای ساختن آیندهای بهتر تلاش میکنند.» ذکیه خدادادی در سالهای اخیر در میدانهای بزرگ پاراتکواندو درخشیده است. برجستهترین دستاورد او، کسب مدال برنز از رقابتهای پارالمپیک پاریس در سال ۲۰۲۴ میلادی بود که نام ورزشکاران افغانستان را در تاریخ پارالمپیک جاودانه ساخت. این در حالی است که خانم خدادادی ناوقت روز (پنجشنبه، ۵ سرطان) نیز تندیس موفقیت زنان را در مراسم دهمین دوره France Euro Méditerranée که در مجلس سنای فرانسه برگزار شده بود، دریافت کرده بود. او در هشتم جوزای سال روان خورشیدی اعلام کرد که برنده مدال برنز مسابقات آزاد پاراتکواندوی اوپن (Rio Open G2 2025) کشور برازیل شده است. خدادادی در اوایل سال جاری خورشیدی نیز بهدلیل حمایت از حقوق زنان در افغانستان، بهویژه حق آموزش و ورزش دختران، برندهی رده رهبری نوظهور جایزهی روز جهانی زن ۲۰۲۵ کمیته بینالمللی پارالمپیک شد.
یوناما یا دفتر نمایندگی سیاسی سازمان ملل متحد در افغانستان اعلام کرده است که حکومت سرپرست در اواخر ماه آگوست سال جاری در برخی از ولایتها، مدرسههای دینی را نیز بهروی دختران بستهاند. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که حکومت فعلی در ماه آگوست سال جاری میلادی، سه مدرسهی دینی را در کابل بهدلایل «نقض قوانین حجاب، تدریس مضمونهای مکتب و پذیرش دختران بالاتر از صنف ششم» بستند. در گزارش آمده است که مسوولان حکومتی در اواخر ماه آگوست در پکتیکا و بدخشان نیز از «جذب دختران بالاتر از ۱۰ و ۱۳ سال در مدرسههای دینی» خودداری کردهاند. یوناما در ادامه تاکید کرده است که طی سه ماه تهیه این گزارش، دستکم ۴۵۶ مورد دستگیری و بازداشت و ۴۴ مورد بدرفتاری با زنان و مردان در افغانستان توسط نیروهای امر به معروف و نهی از منکر حکومت فعلی را مستند کرده است. طبق گزارش دفتر نمایندگی سیاسی سازمان ملل متحد، این افراد بهدلایل «اصلاح ریش و مو به سبک غربی، نواختن و گوش دادن به موسیقی و رعایت نکردن حجاب» توسط نیروهای امر به معروف بازداشت و با آنها بدرفتاری شدهاند. این نهاد در گزارش خود آورده که مسوولان دولتی طی ماههای جولای، آگوست و سپتامبر سال جاری میلادی، ۲۶۳ تن بهشمول ۲۰۹ مرد و ۵۴ زن را در شماری از ولایتها در ملاءعام شلاق زده است. باید گفت که حکومت فعلی در بیش از چهار سال گذشته بیش از ۸۰ فرمان به هدف محدودکردن زنان و دختران صادر کرده است. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و تحصیل محروم کرده است. حکومت فعلی در آخرین محدودیت خود، دروازههای انستیتوتهای طبی را بهروی دختران و زنان بست، در حالی که بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیونها دانشآموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به باشگاههای ورزشی، رستورانتها، حمامهای عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بینالمللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شدهاند.
فیلم «آهنگ سیما» به کارگردانی رویا سادات، فیلمساز شناختهشدهی افغانستان، برندهی جایزه تماشاگران در جشنوارهی «سین نامرئی» در شهر بیلبائو اسپانیا شد. خانم سادات با نشر پیامی در حساب کاربری ا فیسبوک خود از دریافت این جایزه خبر داده و گفته است که این فیلم بیشترین شمار تماشاگر را در سه نمایش پیاپی خود داشته و با استقبال گستردهی مخاطبان روبرو شده است. وی در بخشی از پیامش نوشته است که این جشنواره برایش «تجربهای بسیار معنادار» بوده است. او در ادامه از سختکوشی، مهماننوازی و تعهد برگزارکنندگان به هنر و ارتباط عمیق آنان با مردم، بهویژه نسل جوان، قدردانی کرده و تاکید کرده است که دریافت این جایزه برایش افتخاری بزرگ است. در بخشی از این پیام آمده است که جایزهی تماشاگران این جشنواره را آلبا سوتورا کلوآ، یکی از تهیهکنندگان این فیلم، از سوی گروه سازنده دریافت کرده است. رویا سادات در ادامه افزوده است که فیلم «آهنگ سیما»، با همکاری شرکتهای خانهی فلیم رویا، بالدر فیلم، ولوس فیلم، یوربن فکتوری و چند استودیوی دیگر ساخته شده است. این کارگردان اهل افغانستان تصریح کرده که در این فیلم بازیگرانی چون مژده جمالزاده، نیلوفر کوخانی، عزیز دلدار، لینا عالم، نیلوفر پزیرا، مکس گروس، پیمان آریانفر، مرتضی علوی، زبیر پاداش و حلیمه احمدی نقشآفرینی کردهاند. قابل ذکر است که که فیلم «آهنگ سیما» روایتی انسانی از زنان، تابآوری و امید در افغانستان امروز است و در جشنوارههای گوناگون بینالمللی با استقبال گسترده روبرو شده است. این در حالی است که چندی پیش نیز رویا سادات برندهی جایزهی افتخاری جشنوارهی بینالمللی فیلم تورنتو (آیافافاسای) شده بود.
خبرگزاری انآرسی اعلام کرده است که حکومت هالند قصد دارد دو زن را به افغانستان بازگرداند و این دو زن میتوانند خود را با قوانین حکومت سرپرست برای زنان در افغانستان وفق دهند. این خبرگزاری به نقل از اداره مهاجرت و تابعیت هالند گزارش داده است که یکی از آنان به این دلیل که «با ارزشهای جامعه هالند سازگار نشده»، میتواند به افغانستان برگردد. اداره مهاجرت هالند، بازگشت این دو زن ۷۹ و ۵۹ ساله را موجه دانسته و گفته است که هر دو میتوانند خود را با شرایط حاکم بر زندگی زنان در افغانستان تطبیق دهند. دادگاهی در لاهه در ماه آگوست حکم بازگرداندن زن ۷۹ ساله را لغو کرد، اما اداره مهاجرت همچنان بر تصمیم خود پافشاری کرده و او بار دیگر به دادگاه تجدیدنظر شکایت برده است. در مورد زن دوم، مقامهای مهاجرت استدلال کرده اند که چون در افغانستان بیشتر کارهای خانه انجام میداد و بهندرت تنها از خانه بیرون میرفت، دلیلی برای پذیرش درخواست پناهندگی او وجود ندارد. این در حالی است که وکیلش میگوید او اکنون در هالند کار میکند و در جامعه فعال است. این تصمیم در حالی گرفته شده که حکومت هالند، همزمان با چند کشور غربی دیگر، از حکومت فعلی در دیوان بینالمللی دادگستری بهدلیل سرکوب و تبعیض گسترده علیه زنان شکایت کرده است. وکلای مدافع این پرونده این رویکرد را «تناقضآمیز» خواندهاند و میگویند حکومت نمیتواند در دادگاه لاهه حکومت فعلی افغانستان را به تبعیض متهم کند و در عین حال اخراج زنان افغانستانی به کشورشان را مجاز بداند. بر اساس حکم اخیر دادگاه اتحادیه اروپا، محدودیتها علیه زنان میتواند بهعنوان «شکل آشکار آزار و اذیت جنسیتی» شناخته شود، اما اداره مهاجرت هالند میگوید پذیرش این تفسیر به معنای آن است که «تمام زنان افغان واجد شرایط پناهندگی» خواهند بود. سخنگوی این سازمان گفت که زنان در کشورهای اسلامی با تبعیض روبرو اند و هالند نمیتواند به زنان مسلمان به علت تبعیض حکومتهای شان پناهندگی بدهد. به گفته وی، کشورش تنها زنانی را میپذیرد که جان شان به طور جدی در خطر است. سخنگوی اداره مهاجرت گفته است که خطر جدی جان این دو زن اهل افغانستان را تهدید نمیکند و اخراجشان به زادگاه شان اشکالی ندارد.
بخش زنان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که گزارشها نشان میدهد که در نتیجهی سیاستهای سختگیرانهی حکومت سرپرست در برابر زنان و دختران در بیش از چهار سال گذشته، افغانستان دومین شکاف جنسیتی بزرگ جهان را دارد. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که افغانستان ۷۶ درصد اختلاف میان زنان و مردان در حوزههای بهداشت، آموزش، شمول مالی و مشارکت در تصمیمگیری را دارد و این کشور یکی از بدترین بحرانهای حقوق بشری را تجربه میکند. یافتههای بخش زنان سازمان ملل متحد، نشان میدهد که از هر 10 زن در افغانستان هشت نفر آنان از آموزش، کار و مهارتآموزی محروم اند؛ آماری که تقریبا چهار برابر مردان است. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه هشدار داده است که اگر همهی جمعیت افغانستان توانمند ساخته نشود، روند توسعه در این کشور همچنان به سقوط ادامه خواهد داد. پیش از این نیز، ملل متحد هشدار داده بود که محدودیتهای وضعشده بر زنان و دختران پس از حاکمیت حکومت سرپرست، دستآوردهای در زمینهی برابری جنسیتی را از بین برده است. بر اساس دادههای سازمان ملل، حکومت فعلی در بیش از چهار سال گذشته بیش از 80 فرمان به هدف محدودکردن زنان و دختران صادر کرده است. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و تحصیل محروم کرده است. حکومت فعلی در آخرین محدودیت خود، دروازههای انستیتوتهای طبی را بهروی دختران و زنان بست، در حالی که بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیونها دانشآموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به باشگاههای ورزشی، رستورانتها، حمامهای عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بینالمللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شدهاند.