برچسب: محدودیت

5 روز قبل - 57 بازدید

گوردون براون، فرستاده‌ی ویژه‌ی سازمان ملل متحد در امور آموزش جهانی درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در پی محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی حکومت سرپرست، بیش از ۲.۲ میلیون دختر در افغانستان از دسترسی به آموزش محروم شده‌اند و شرایط آموزشی و حقوقی زنان و دختران در این کشور رو به وخامت است. آقای براون با اشاره به ممنوعیت آموزش متوسطه و عالی برای دختران گفته است: «آن‌چه امروز در افغانستان جریان دارد، از سوی نهادهای بین‌المللی به‌عنوان نوعی آپارتاید جنسیتی توصیف شده و ابعاد آن به‌طور نگران‌کننده‌ای در حال گسترش است.» وی در ادامه تاکید کرده است که از زمان بازگشت حکومت فعلی به قدرت، زنان از تحصیل دانشگاهی، بسیاری از مشاغل دولتی و غیردولتی و حضور در فضاهای عمومی محروم شده‌اند و این محدودیت‌ها طی سال‌های اخیر تشدید شده است. او در ادامه هشدار داده که تداوم این روند، پیامدهای بلندمدتی برای آینده‌ی اجتماعی و اقتصادی افغانستان خواهد داشت. همچنین فرستاده‌ی ویژه‌ی سازمان ملل در امور آموزش جهانی به افزایش تعامل برخی کشورها با حکومت سرپرست اشاره کرده و گفته این رویکرد، هم‌زمان با تشدید محدودیت‌ها علیه زنان، نگرانی‌هایی را در سطح بین‌المللی ایجاد کرده است. براون در ادامه افزوده است که در مجامع بین‌المللی، از جمله شورای حقوق بشر سازمان ملل، بحث‌هایی درباره‌ی مشروط‌کردن هرگونه تعامل با حکومت فعلی به رعایت حقوق آموزشی دختران در جریان است و برخی نهادها در حال بررسی راه‌کارهای حقوقی برای پاسخ‌گو کردن مقام‌های حکومتی استند. به گفته‌ی او، با وجود نبود یک نیروی سازمان‌یافته‌ی مخالف در داخل افغانستان، تلاش‌هایی مانند آموزش‌های غیررسمی و زیرزمینی، مکتب‌های خانگی و ادامه‌ی تحصیل برخی دختران در خارج از کشور هم‌چنان ادامه دارد. فرستاده‌ی ویژه‌ی سازمان ملل، تاکید کرده که «عدم سرمایه‌گذاری بر آموزش نیمی از جمعیت کشور، توان افغانستان برای مقابله با بحران‌های اقتصادی، فقر و ناامنی غذایی را به‌شدت تضعیف می‌کند» و این مساله یکی از چالش‌های اصلی آینده‌ی این کشور خواهد بود. این نگرانی‌ها در حالی مطرح می‌شود که زنان و دختران در بیش از چهار سال گذشته از ابتدایی‌ترین حقوق‌شان محروم شده‌اند.

ادامه مطلب


6 روز قبل - 58 بازدید

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل می‌گوید که نهادهای افغانستان باید به طور واقعی فراگیر باشند و از تمام گروه‌های قومی و بخش‌های جامعه افغانستان نمایندگی کنند. آقای گوترش گفته است: «سازمان ملل متحد چهار هدف را در افغانستان دنبال می‌کند. نهادهای افغانستان باید به طور واقعی فراگیر باشند. به این معنا که از تمام گروه‌های قومی و بخش‌های جامعه افغانستان نمایندگی کنند. ما این موضوع را شرطی اساسی برای صلح پایدار در افغانستان می‌دانیم.» او در یک نشست خبری در نیویارک گفت: «حکومت سرپرست افغانستان از سیاست ممنوعیت کار و آموزش زنان عقب‌نشینی نکرده است.» همچنین دبیرکل سازمان ملل به همکاران زن این سازمان در افغانستان که حق رفتن به دفاتر خود را ندارند، اشاره کرده و گفته است که ملل متحد اجازه یافته است که از کارمندان زن در فضای باز مانند ماموریت‌های ساحوی استفاده کند. آقای گوترش گفت که جلوگیری از کار زنان در دفاتر سازمان ملل به دستور حکومت فعلی «به شدت ناامیدکننده و غیرقابل قبول» است. همچنین سوزان فرگوسن، نماینده ویژه زنان سازمان ملل در افغانستان در ماه قوس در بیانیه‌ای گفته بود که سازمان ملل به کارمندان زن نیاز دارد، زیرا کمک‌ها به زنان افغان باید به وسیله امدادرسان‌های زن ارائه شود. او گفت همکاران زن سازمان ملل به کار از خانه و با حضور در محل ادامه داده‌اند. او افزود: «تنها از طریق حضور آن‌ها می‌توانیم با خیال راحت به زنان و دختران دسترسی پیدا کنیم و کمک‌های لازم را به کسانی که بیشترین نیاز را دارند، ارائه دهیم. کمک‌ها باید توسط زنان، به زنان، ارائه شود.» دبیرکل سازمان ملل گفت که اداره حکومت فعلی باید به حقوق بشر احترام بگذارد.

ادامه مطلب


6 روز قبل - 62 بازدید

او بیست‌ونه‌ساله است، اما وقتی صبح‌ها از خواب بیدار می‌شود، بدنش سنگین‌تر از سنش است. معمولاً قبل از اذان صبح چشم باز می‌کند؛ نه چون عادت مذهبی داشته باشد، بلکه چون صدای حرکت مادرش در آشپزخانه یا سرفه‌های پدر، خواب را از سرش می‌پراند. اتاقی که در آن می‌خوابد کوچک است؛ یک فرش کهنه کف آن افتاده، یک تشک نازک کنار دیوار، و یک چمدان قدیمی که هنوز باز نشده؛ همان چمدانی که از ایران آورده بود. لباس‌هایش بیشتر همان لباس‌هاست، چون خرید لباس جدید همیشه به تعویق افتاده؛ مثل خیلی چیزهای دیگر در زندگی‌اش. وقتی می‌نشیند، زانوهایش را بغل می‌کند و چند دقیقه به دیوار خیره می‌ماند. این مکث‌های کوتاه، تنها زمانی است که کسی از او چیزی نمی‌خواهد. سال‌های بودن درایران برایش سخت بود، اما قابل پیش‌بینی. صبح زود بیدار می‌شد، سوار سرویس کارگاه می‌شد، ساعت‌ها پشت چرخ خیاطی می‌نشست، ناهار ساده می‌خورد و شب خسته برمی‌گشت. مزدش کم بود، تحقیرش زیاد، اما دست‌کم برنامه داشت. می‌دانست اگر کار کند، آخر ماه پولی خواهد گرفت؛ اگر خسته شود، می‌تواند سکوت کند. وقتی خانواده تصمیم به بازگشت گرفتند، هیچ‌کس نظرش را نخواست. پدر گفت دیگر نمی‌شود ماند، مادر گفت این‌جا آینده‌ای نیست و تمام. در مسیر بازگشت، او بیشتر از همه ساکت بود. نه اعتراض کرد، نه سؤال پرسید. فقط فهمید که دوباره باید خودش را با جایی وفق بدهد که زن بودن در آن سخت‌تر است. وقتی به افغانستان رسیدند، همان هفته‌ی اول، فضای خانه تغییر کرد. رفت‌وآمدها بیشتر شد؛ خاله، عمه، همسایه. سوال‌ها مستقیم نبودند، اما همه یک چیز را نشانه می‌رفتند: «دخترت چند ساله شده؟» «در ایران چرا شوهر نکرد؟» «خواستگار نداشته؟» مادرش اول دفاع می‌کرد، بعد سکوت می‌کرد و بعد از چند هفته، همان حرف‌ها را در خانه تکرار می‌کرد. از همان‌جا فشار شروع شد؛ آرام و تدریجی، مثل فشاری که اول درد ندارد، اما استخوان را می‌شکند. خواستگار اول مردی بود که خود ندیدش. فقط شنید که سی‌وهفت‌ساله است، یک بار ازدواج کرده و دنبال زن «آرام» می‌گردد. وقتی گفت نمی‌خواهد، مادرش گفت: «تو خیلی سخت‌گیر شدی.» خواستگار دوم را دید؛ مردی که بیشتر از ده دقیقه حرف نزد و آخرش گفت: «زن باید سازگار باشد.» او همان‌جا فهمید این ازدواج نیست؛ معامله است. خواستگار سوم و چهارم هم شبیه هم بودند. هیچ‌کدام به خودش نگاه نکردند؛ به سنش نگاه کردند، به شرایطش، به این‌که برگشته است. هر بار که «نه» می‌گفت، واکنش‌ها شدیدتر می‌شد. مادرش داد می‌زد، گاهی گریه می‌کرد، گاهی بشقاب را محکم روی زمین می‌گذاشت. می‌گفت: «من دیگر جواب مردم را ندارم.» برادرش مستقیم‌تر بود. یک بار وسط حویلی، جلوی پدر، گفت: «اگر این‌طور پیش برود، خودم تصمیم می‌گیرم.» آن روز، اولین بار بود که او ترس واقعی را حس کرد؛ نه ترس از شوهر، بلکه ترس از خانواده. خشونت‌ها شکل‌های مختلف داشت. همیشه سیلی نبود. گاهی نگاه تحقیرآمیز بود، گاهی بستن در، گاهی گرفتن تلفن. یک بار که دیرتر از معمول از بیرون برگشت، برادرش بازویش را محکم گرفت و گفت: «دیگر بیرون نمی‌روی.» بازویش تا چند روز درد می‌کرد. مادرش فقط گفت: «خودت مقصر هستی.» هیچ‌کس نپرسید چرا دیر آمده بود؛ آمده بود چون دنبال کار گشته بود، چون می‌خواست دوباره مستقل شود. او می‌گفت هنوز فرد مورد علاقه‌اش را پیدا نکرده. این جمله برای خودش واضح بود؛ یعنی هنوز کسی را ندیده که بتواند کنارش احساس امنیت کند. اما برای خانواده‌اش، این حرف بی‌معنی بود. آن‌ها علاقه را لوکس می‌دانستند. می‌گفتند زن باید به‌موقع شوهر کند، بعد علاقه خودش می‌آید. هر بار که این بحث تکرار می‌شد، او ساکت‌تر می‌شد، اما درونش پر از سؤال بود: چرا زندگی زن باید این‌قدر ساده و بی‌حق تعریف شود؟ شب‌ها وقتی همه می‌خوابیدند، او روی همان تشک نازک دراز می‌کشید و به جزئیات فکر می‌کرد؛ به این‌که اگر ازدواج کند فقط برای رهایی، چه چیزی در انتظارش است: مردی که او را انتخاب نکرده، خانه‌ای که در آن غریبه است، و خشونتی که فقط شکلش عوض می‌شود. گاهی به ایران فکر می‌کرد؛ به کارگاه، به صدای چرخ‌ها، به خستگی‌ای که حداقل معنا داشت. حالا خستگی‌اش بی‌معنا بود. آخرین خواستگار مردی بود که خانواده رویش خیلی حساب کرده بودند. سنش بالا بود، اما «وضعش خوب» بود. همان شب که حرفش جدی شد، دعوا بالا گرفت. برادرش فریاد زد، مادرش گریه کرد، پدر سکوت کرد. او گفت «نه» و بعد دیگر حرفی نزد. آن شب در را از بیرون قفل کردند؛ نه برای این‌که فرار نکند، بلکه برای این‌که بفهمد انتخابی ندارد. آن‌جا، در تاریکی، برای اولین‌بار به این فکر کرد که شاید زندگی‌اش همیشه همین‌طور بماند؛ نه با ازدواج نجات پیدا کند، نه با مقاومت. او هنوز همان‌جاست. نه ازدواج کرده، نه آزاد شده. هر روز با احتیاط حرف می‌زند، با احتیاط راه می‌رود، با احتیاط نفس می‌کشد. این روایت پایان مشخصی ندارد، چون زندگی او هم هنوز ادامه دارد. این داستان نه درباره یک زن خاص، بلکه درباره واقعیتی است که هر روز، بی‌سروصدا، در خانه‌های زیادی تکرار می‌شود؛ زنانی که فقط به‌خاطر خواستنِ حق انتخاب، تحت فشار و خشونت قرار می‌گیرند. این روایت عینی است، چون شبیه زندگی است: طولانی، خسته‌کننده و پر از تصمیم‌هایی که هیچ‌وقت ساده نیستند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


7 روز قبل - 61 بازدید

برنامه جهانی غذا (WFP) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های گرسنگی در جهان روبرو است و از هر سه تن، یک تن به‌شدت به غذا نیاز دارد. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که با کمک‌های مالی شرکای خود، توانسته است در زمان و مکان مورد نیاز، به آسیب‌پذیرترین افراد کمک‌های نجات‌بخش را ارائه کند. همچنین برنامه جهانی غذا پیش از این نیز اعلام کرده بود که با رسیدن فصل سرمای شدید در افغانستان، مر‌دم بیش‌ترین آسیب را از گرسنگی خواهند دید. فقر و مشکلات اقتصادی از جمله چالش‌های عمده شهروندان افغانستان است که در بیش از چهار سال گذشته، زندگی میلیون‌ها تن را در کشور تحت فشار شدید قرار داده است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 62 بازدید

برنامه‌ی توسعه‌ا‌ی سازمان ملل متحد در افغانستان از آغاز مرحله‌ی دوم برنامه‌ی «توان‌مندسازی اقتصادی زنان از طریق کسب‌و‌کار‌های کوچک و متوسط» خبر داده و این برنامه، با سرمایه‌گذاری ۱۰ میلیون یورویی اتحادیه‌ی اروپا، با هدف تقویت نقش اقتصادی زنان و پشتیبانی از کسب‌وکار‌های پای‌دار خانواده‌ها در افغانستان راه‌اندازی شده است. این برنامه با نشر اعلامیه‌ای گفته است که مرحله‌ی دوم این برنامه، زنان را از بخش‌های مختلف فعالیت‌های اقتصادی از گروه‌های کوچک و متوسط تحت پوشش قرار می‌دهد و در تلاش است تا دسترسی آنان را به منابع مالی، بازارها، مهارت‌ها و فرصت‌های درآمد پای‌دار را افزایش دهد. در ادامه آمده است که این برنامه از سازوکارهای مالی سازگار با شریعت و مناسب با شرایط فرهنگی استفاده می‌کند و در کنار آن، خدمات توسعه‌ی کسب‌وکار، راهنمایی حرفه‌ای و پیوند با بازارها را برای زنان فراهم می‌کند. در اعلامیه آمده است که این برنامه همچنان به پیوستن زنان در جامعه و تقویت حضور آنان در بازار کار تمرکز دارد. در ادامه آمده است که این برنامه در شماری از ولایت‌های دوردست به‌ویژه در منطقه‌های مرکزی آن اجرا می‌شود؛ منطقه‌هایی که مشارکت اقتصادی زنان پایین و دسترسی به خدمات مالی محدود است. برنامه‌ی توسعه‌ا‌ی سازمان ملل متحد افزوده است که اجرای این برنامه می‌تواند به افزایش درآمد زنان، تقویت تاب‌آوری خانواده‌ها و ارتقای نقش زنان در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی کمک کند و زمینه‌ساز بهبود پای‌دار اقتصاد محلی در افغانستان شود. همچنین ورونیکا بوشکوویچ پوهار، کاردار اتحادیه‌ی اروپا در افغانستان، گفته است: «این پروژه با هدف تقویت کسب‌و‌کار‌های کوچک و افزایش تاب‌آوری و خودکفایی خانوا‌ده‌ها  اجرا می‌شود. سرمایه‌گذاری در کسب‌وکارهای زنان، به تقویت جوامع و بازارهای محلی کمک می‌کند و فرصت‌های پای‌دار درآمد را برای خانوارها فراهم می‌سازد.» این در حالی است که حکومت سرپرست پس از به‌دست گرفتن قدرت، افزون بر محدودیت‌های دیگر کار در بسیاری از بخش‌ها را برای زنان و دختران منع کرد.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 53 بازدید

هیدر بار، معاون بخش زنان دید‌بان حقوق بشر درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که سیاست‌های حکومت سرپرست در برابر آموزش دختران و دختران، آینده‌ی افغانستان را به‌گونه‌ی جدی تهدید می‌کند. خانم بار با نشر پیامی پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم، تنها بخشی از محدودیت‌های می‌باشد که سبب تضعیف نظام آموزشی در سراسر افغانستان شده است. وی در ادامه تاکید کرده است که حکومت فعلی با اقدام‌هایی چون برکناری آموزگاران شایسته، حذف مضمون‌های غیرمذهبی و وضع محدودیت‌های پی‌درپی، ساختار آموزش را به‌‌طور سیستماتیک تضعیف کرده است. او در ادامه افزوده است که آسیب‌های این سیاست‌ها هر روز بیش‌تر می‌شود و پیامدهای آن دامن‌گیر نسل‌های آینده خواهد شد. معاون بخش زنان دیدبان حقوق بشر تصریح کرد که پیامدهای این روند تنها متوجه دختران نیست؛ بلکه تمام نظام آموزشی کشور را دربر می‌گیرد و آینده‌ی افغانستان را با خطر جدی روبرو کرده است. همچنین صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد هشدار داده است که آموزش در افغانستان به نقطه‌ی بحرانی رسیده است. بر پایه‌ی گزارش این نهاد، بیش از ۹۰ درصد کودکان ده‌ساله در افغانستان توانایی خواندن یک متن ساده را ندارند. یونیسف این وضعیت را نشانه‌ی بحران «آموزش بدون یادگیری» دانسته؛ بحرانی که به گفته‌ی نهادهای بین‌المللی، در نتیجه‌ی سیاست‌های محدودکننده‌ در بخش آموزش به‌وجود آمده است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 92 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که نظام آموزشی افغانستان با موانع و چالش‌‌های جدی روبرو است، اما با این حال امکان بازسازی آن نیز وجود دارد. این سازمان امروز (چهارشنبه، ۸ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود بر اهمیت آموزش دختران و تاثیر مثبت آن در آینده افغانستان تاکید کرده و خواهان لغو محدودیت‌ها در برابر تحصیل آنان شده است. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است: «لغو ممنوعیت آموزش متوسطه دختران، به آنان این امکان را می‌دهد مهارت کسب کنند، وارد حرفه‌های حیاتی مانند بهداشت شوند و خانواده‌ها، جوامع و آینده کشور را تقویت کنند.» همچنین پیش از این نیز یونیسف گزارش داده بود که سیستم آموزشی افغانستان در نقطه بحرانی خود قرار دارد و بیش از ۹۰ درصد کودکان ۱۰ ساله در افغانستان قادر به خواندن متن ساده نیستند. این سخنان در حالی مطرح می‌شود که نظام آموزشی افغانستان در سال‌های اخیر آسیب جدی دیده است. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 48 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد با اشاره به اینکه افغانستان با یکی از شدیدترین بحران‌های سوءتغذیه کودکان در جهان مواجه است، گفته است که هر سال حدود ۳.۷ میلیون کودک از سوءتغذیه حاد متاثر می‌شوند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این وضعیت، خطر مرگ کودکان را تا ۱۲ برابر افزایش می‌دهد. یونیسف با اشاره به پیامدهای جسمی سوءتغذیه حاد بر کودکان تصریح کرد که این بیماری رشد مغزی کودکان را در نخستین روزهای زندگی کودکان آسیب می‌زند، سیستم ایمنی بدن را تضعیف می‌کند و کودکان را در برابر بیماری‌ها آسیب‌پذیرتر می‌کند. این سازمان در ادامه تاکید کرده است که این بحران برای بیش از دو دهه در افغانستان تقریبا بدون هیچ تغییری باقی مانده است. یونیسف به‌رغم هشدار درباره کاهش منابع مادی گفته است که به حمایت از روند درمان کودکان مبتلا به سوءتغذیه در بیش از ۳ هزار و ۴۰۰ مرکز صحی در سراسر افغانستان ادامه خواهد داد. با این‌حال صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل تصریح کرده است که پایان دادن به سوءتغذیه کودکان نیازمند اقدام جمعی، تمویل پایدار و تعهد مشترک برای اولویت دادن به کودکان است. برنامه جهانی غذای سازمان ملل (WFP) در افغانستان چندی پیش در گزارشی نوشت که وضعیت امنیت غذایی در افغانستان بحرانی است. بر اساس گزارش این نهاد، ۱۷ میلیون نفر در افغانستان با گرسنگی حاد روبه‌رو هستند و حدود ۴ میلیون کودک در معرض خطر سوءتغذیه قرار دارند. برنامه جهانی غذای سازمان ملل پیش‌بینی کرده بود که سوءتغذیه کودکان نیز افزایش خواهد یافت و در سال آینده نزدیک به چهار میلیون کودک را تحت تأثیر قرار خواهد دهد. چندی پیش یوناما نیز در گزارشی گفته بود که ناامنی غذایی همچنان شدید است. میزان سوءتغذیه زنان و کودکان ۱۵ درصد افزایش یافته است و میلیون‌ها نفر در زمستان پیش‌رو بدون کمک مانده‌اند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 68 بازدید

ریچارد لیندسی، نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان به مناسبت روز جهانی زنان در چندجانبه‌گرایی گفته است که این روز یادآور نقش اساسی زنان در نظام‌های چندجانبه است. آقای لیندسی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که به همکاری با همکاران زن خود افتخار می‌کند و فداکاری و مهارت‌ زنان برای «ترویج حقوق و آزادی‌های زنان افغانستانی» ضروری است. قتبل ذکر است که ۲۵ جنوری به عنوان روز جهانی زنان در چندجانبه‌گرایی نامگذاری شده است. این روز از سوی یونسکو در ۲۳ نومبر ۲۰۲۱ میلادی به رسمیت شناخته شد. هدف از نام‌گذاری این روز، برجسته‌سازی نقش زنان در ارتقای حقوق بشر، صلح و توسعه پایدار در چارچوب نظام چندجانبه‌گرایی است. یونسکو یا سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد به این مناسبت گفته است که جهان در حال حاضر با بحران عمیق چندجانبه‌گرایی روبرو است و چالش‌هایی چون تغییرات اقلیمی، درگیری‌های مسلحانه، نابرابری‌های فزاینده و تحولات سریع فناوری، بیش از هر زمان دیگری به پاسخ‌های جمعی و مؤثر نیاز دارد. با این حال، به باور این نهاد، نظامی که در خدمت مردم باشد، بدون مشارکت و رهبری کامل زنان قابل تحقق نیست. در حالی ریچارد لیندسی بر حمایت از نقش زنان و دختران افغانستان حمایت می‌کند که زنان و دختران با تسلط حکومت فعلی از آموزش، اشتغال و رفت‌وآمد آزادانه محروم شده‌اند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 57 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد با انتقاد از ادامه‌ی ممنوعیت آموزش دختران در افغانستان هشدار داده است که این وضعیت، یک نسل را در معرض خطر قرار می‌دهد. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که پس از سال ۲۰۲۱ میلادی و اعمال ممنوعیت آموزش دختران، سکتور آموزش افغانستان با بحران جدی روبرو شده است. یونیسف در ادامه تاکید کرده است که به‌دلیل سیاست‌های حکومت سرپرست مبنی بر بسته‌ماندن مکتب‌ها، بیش از دو میلیون و ۲۰۰ هزار دختر از دسترسی به آموزش محروم شده‌اند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه افزوده است که آموزش، حق بنیادی هر کودک است؛ اما در افغانستان این حق از نیمی از جامعه سلب شده است. همچنین یونیسف می‌گوید که در حالی آموزش دختران بالاتر از صنف ششم همچنان ممنوع است، میزان ثبت‌نام پسران در مکتب‌ها نیز کاهش یافته است. باید گفت که  حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب