برچسب: افغانستان

1 ماه قبل - 111 بازدید

منابع محلی از ولایت ننگرهار می‌گویند که یک زن در این ولایت توسط برادر شوهرش به شکل بسیار فجیع به قتل رسیده است. دست‌کم دو منبع به رسانه گوهرشاد گفته‌اند که این زن در ساحه «کمپونو» از مربوطات حوزه‌ی اول امنیتی شهر جلال‌آباد، مرکز ولایت ننگرهار رخ داده است. منبع در مورد دلیل و انگیزه‌ی این قتل معلومات ارائه نکرده است. در همین حال، سید طیب حماد، سخنگوی فرماندهی پولیس ننگرهار نیز قتل این را تایید کرده است. آای حماد افزوده است که یک مرد به اتهام قتل همسر برادرش بازداشت شده است. به گفته‌ی وی، این زن بر اثر خشونت خانوادگی به قتل رسیده و فرد متهم پس از فرار، توسط نیروهای دولتی بازداشت شده است. همه‌روزه گزارش‌هایی از موارد قتل از ولایت‌های مختلف کشور منتشر می‌شود. این رویدادها در حالی رخ می‌دهد که حکومت فعلی مدعی‌اند امنیت سراسری را در کشور تأمین کرده‌اند. پس از تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، قتل‌های مرموز زنان، کودکان و جوان در در سراسر کشور افزایش کم‌پیشینه یافته است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 147 بازدید

وزارت صحت عامه‌ی حکومت سرپرست درتازه‌ترین مورد از آغاز کارزار تطبیق واکسن پولیو (فلج کودکان) در ۱۸ ولایت کشور خبر داده است. این وزارت با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این کارزار در ۱۵ ولایت، به‌شمول کابل، از امروز (دوشنبه، ۱۳ دلو) آغاز شده و تا روز پنج‌شنبه ادامه خواهد داشت. در اعلامیه آمده است که اما در ولایت‌های هلمند، ارزگان و زابل، این کارزار از روز سه‌شنبه آغاز خواهد شد و تا روز جمعه ادامه می‌یابد. وزارت صحت عامه در ادامه تاکید کرده است که در دو ولسوالی ولایت فاریاب و دو ولسوالی ولایت بادغیس نیز کارزار تطبیق واکسن از دوشنبه آینده آغاز خواهد شد. در بخشی از اعلامیه آمده است که در جریان این کارزار در تمامی ولایت‌ها، حدود ۷.۳ میلیون کودک زیر پنج سال واکسن خواهند شد. نهاد «افغانستان عاری از پولیو» نیز از این کارزار خبر داده است. این کارزار با همکاری نهادهای بین‌المللی انجام می‌شود. طبق معلومات موجود، این نخستین کارزار تطبیق واکسن پولیو در افغانستان در سال ۲۰۲۶ میلادی است. این در حالی است که در سال ۲۰۲۵ میلادی، نُه مورد مثبت بیماری فلج اطفال یا پولیو در افغانستان ثبت شده بود. از این میان، یک مورد در ارزگان، سه مورد در هلمند، یک مورد در بادغیس، یک مورد در نورستان، دو مورد در پکتیکا و یک مورد در فراه گزارش شده بود. باید گفت که در سال جاری میلادی تا اکنون گزارشی از ثبت موارد مثبت بیماری پولیو در افغانستان منتشر نشده است. در حال حاضر، افغانستان و پاکستان تنها کشورهای جهان‌اند که بیماری فلج اطفال در آن‌ها به‌طور کامل ریشه‌کن نشده است.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 85 بازدید

تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان اعلام کرده است که افغانستان همچنان شامل کشورهای است که در سال ۲۰۲۶ میلادی به کمک فوری و گسترده نیاز دارد. آقای اویوالی با نشر گزارشی گفته است که تأمین مالی مستمر به یونیسف افغانستان کمک خواهد کرد تا مراقبت‌های بهداشتی را برای ۱۲ میلیون تن در سراسر کشور فراهم کند. نماینده صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان تاکید کرده است که با ارائه این کمک‌ها، می‌توان آموزش اضطراری را برای ۵.۵ میلیون کودک فراهم کرده و نزدیک به ۱۰ میلیون کودک را در برابر بیماری‌ها محافظت کرد. این در حالی است که پیش از این نیز یونیسف گزارش داده بود که در سال ۲۰۲۵ میلادی به ‌دلیل کاهش ۷۲ درصدی بودجه، فعالیت‌های آنان در ۲۰ کشور جهان از جمله افغانستان محدود شده بود. سازمان ملل در گزارش‌های خود افزوده است که حمایت‌های پایدار مالی نقش کلیدی در دسترسی کودکان و خانواده‌ها به خدمات حیاتی و مقابله با بحران‌های انسانی دارد و می‌تواند جان و سلامت میلیون‌ها تن را تضمین کند. برنامه جهانی غذای سازمان ملل (WFP) در افغانستان چندی پیش در گزارشی نوشت که وضعیت امنیت غذایی در افغانستان بحرانی است. بر اساس گزارش این نهاد، ۱۷ میلیون نفر در افغانستان با گرسنگی حاد روبه‌رو هستند و حدود ۴ میلیون کودک در معرض خطر سوءتغذیه قرار دارند. برنامه جهانی غذای سازمان ملل پیش‌بینی کرده بود که سوءتغذیه کودکان نیز افزایش خواهد یافت و در سال آینده نزدیک به چهار میلیون کودک را تحت تأثیر قرار خواهد دهد. چندی پیش یوناما نیز در گزارشی گفته بود که ناامنی غذایی همچنان شدید است. میزان سوءتغذیه زنان و کودکان ۱۵ درصد افزایش یافته است و میلیون‌ها نفر در زمستان پیش‌رو بدون کمک مانده‌اند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 86 بازدید

منابع محلی از ولایت پکتیا می‌گویند که یک مرد در شهر گردیز، مرکز این ولایت ابتدا همسرش را به شکل بسیار فجیع به قتل رسانده و سپس خودش با شلیک گلوله به زندگی خود پایان داده است. دست‌کم دو منبع به رسانه گوهرشاد گفته‌اند که این رویداد (جمعه‌شب، ۱۰ دلو) در ساحه‌‌ی «ملک‌خیل» از مربوطات مرکز شهر گردیز رخ داده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که این مرد ۳۵ ساله و همسرش باشندگان اصلی ولسوالی «زاره کوت» ولایت خوست بودند. تا اکنون علت و انگیزه این رویداد مشخص نیست، اما عمدتاً خشونت خانوادگی عامل چنین رویدادهای دانسته می‌شود. همچنین مسوولان محلی حکومت سرپرست در ولایت پکتیا تا اکنون در این مورد اظهارنظر نکرده‌اند. پس از تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، قتل‌های مرموز زنان، کودکان و جوان در در سراسر کشور افزایش کم‌پیشینه یافته است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 129 بازدید

اوچا یا دفتر سازمان ملل متحد در امور هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی تخمین زده می‌شود که ۱۵.۹ میلیون نفر در افغانستان برای دسترسی به آب و بهداشت نیاز به کمک خواهند داشت. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که برای رسیدگی به این نیاز به ۱۶۳.۳ میلیون دالر بودجه ضرورت است و شوک‌های هم‌زمان از جمله بازگشت‌های گسترده‌ی مهاجران، خشک‌سالی، بیماری‌های واگیر، سیل‌های مکرر و زمین‌لرزه دسترسی به آب و بهداشت را متأثر کرده است. در گزارش آمده است که آسیب‌پذیری‌های آب و بهداشت در افغانستان همچنان تحت تأثیر فشارهای انسانی و اقلیمی است که تاب‌آوری را در سطح جامعه و سیستم تضعیف می‌کند. دفتر سازمان ملل متحد در امور هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه تاکید کرده است که طبق ارزیابی کل افغانستان در سال گذشته‌ی میلادی، ۸۵ درصد خانوارها حداقل یک خطر زیست‌محیطی را تجربه کرده‌اند، در حالی که این درصد در سال ۲۰۲۴ میلادی، ۶۷ درصد بوده است. همچنین در بخشی از گزارش آمده است که ۳۷ درصد از خانوارها فاقد صابون هستند که نشان‌دهنده‌ی شکاف‌های مقرون‌به‌صرفه و محدودیت‌های عرضه است. براساس اعلام اوچا، در سال جاری میلادی ۲۱.۹ میلیون نفر در افغانستان نیاز به کمک‌های بشردوستانه دارند. اوچا در ادامه افزوده است که نهادهای بشردوستانه رسیدگی به ۱۷.۵ میلیون نفر را در اولویت قرار داده‌اند و برای رسیدگی به آنان به ۱.۷۲ میلیارد دالر بودجه نیاز است. این در حالی است که سال پیش میلادی، نهادهای بشردوستانه بارها از کاهش شدید بودجه‌ی بشردوستانه هشدار داده و گفته‌اند که مجبور شده‌اند میلیون‌ها نیازمند را در افغانستان از فهرست دریافت‌کنندگان کمک‌ها حذف کنند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 110 بازدید

مسوولان محلی حکومت سرپرست از ولایت بغلان می‌گویند که سه تن به‌شمول یک کودک و یک زن در پی یک رویداد ترافیکی در این ولایت جان باخته‌اند. شیراحمد برهانی، سخنگوی فرماندهی پولیس ولایت بغلان امروز (یک‌شنبه، ۱۲ دلو) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این رویداد در ولسوالی دوشی رخ داده است. آقای برهانی در ادامه تاکید کرده است که در این رویداد یک موتر فولدر با یک موتر پاسو برخورد کرده است. وی در ادامه افزوده است که در این رویداد چهار تن دیگر زخمی شده‌اند. او تصریح کرد که زخمیان این رویداد به شفاخانه منتقل شده‌اند. دو روز پیش از این دو تن در ولسوالی شهربزرگ بدخشان در پی رویداد ترافیکی جان باختند. رویدادهای ترافیکی در روزهای اخیر در ولایت‌های مختلف کشور افزایش یافته است. حوادث ترافیکی در افغانستان سالانه جان صدها نفر را می‌گیرد و صدها زخمی برجای می‌گذارد. نبود علایم ترافیکی، خرابی جاده‌ها و بی‌احتیاطی رانندگان از عوامل اصلی وقوع این حوادث گفته می‌شود.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 97 بازدید

در جریان دادرسی در دادگاه جنایی شهر وارویک بریتانیا، دو شهروند افغانستان به نام‌های محمد کبیر (۲۴ ساله) و احمد ملاخیل (۲۳ ساله) به اتهامات سنگین ربودن، آزار و تجاوز به یک دختر ۱۲ ساله مورد محاکمه قرار گرفته‌اند. روزنامه بریتانیایی استاندارد با نشر گزارشی گفته است که این دو مرد، ۲۲ جولای سال گذشته در پارکی در شهر نانیتون، واقع در منطقه وارویک‌شایر، با دختر ۱۲ ساله‌ای که مشغول بازی بوده، ملاقات کرده‌اند. در گزارش آمده است که تصاویر دوربین‌های مداربسته که به عنوان مدرک به هیات منصفه نشان داده شده، لحظات گفتگوی ملاخیل با کودک، خروج هر دو متهم از پارک و همچنان حرکت آن‌ها به سمت یک مکان خلوت را ثبت کرده است. دادستان‌ها ادعا می‌کنند که محمد کبیر در مرحله نخست، دختر را مورد «خفگی عمدی» قرار داده و قصد داشته او را با اهداف جنسی به شهرهای دیگر منتقل کند. همچنین در ادامه آمده است که سپس احمد ملاخیل در ساعات بعدی، در مکانی دور از چشم، مرتکب تجاوز جنسی به این کودک شده است. شواهد دوربین مداربسته نشان می‌دهد که پس از وقوع جرم، ملاخیل و دختر ۱۲ ساله با هم به یک مغازه رفته و وی برای کودک نوشیدنی انرژی‌زا خریده است. در اقدامی قابل توجه در روند دادرسی، احمد ملاخیل به یکی از اتهامات خود مبنی بر «تجاوز جنسی دهانی» اعتراف کرده است. با این حال، او سایر اتهامات از جمله ربودن کودک، دو مورد تجاوز دیگر، دو مورد آزار جنسی و گرفتن عکس‌های برهنه کودک را رد کرده است. محمد کبیر نیز تمامی اتهامات وارده، شامل خفگی عمدی، اقدام برای ارتکاب جرم جنسی و تلاش برای ربودن کودک را انکار کرده است. در گزارش آمده است که در جلسه دادگاه، شاهدانی که بلافاصله پس از رویداد با دختر آسیب‌دیده صحبت کرده‌اند، وضعیت روانی شدیداً آسیبدیده او را توصیف کردند. این پرونده در بستری از بحث‌های گسترده‌تر درباره رسیدگی به پرونده‌های پناه‌جویان و مهاجران در نظام قضایی بریتانیا و همچنان اقدامات حفاظتی از کودکان در فضاهای عمومی مطرح شده است.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 135 بازدید

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل می‌گوید که نهادهای افغانستان باید به طور واقعی فراگیر باشند و از تمام گروه‌های قومی و بخش‌های جامعه افغانستان نمایندگی کنند. آقای گوترش گفته است: «سازمان ملل متحد چهار هدف را در افغانستان دنبال می‌کند. نهادهای افغانستان باید به طور واقعی فراگیر باشند. به این معنا که از تمام گروه‌های قومی و بخش‌های جامعه افغانستان نمایندگی کنند. ما این موضوع را شرطی اساسی برای صلح پایدار در افغانستان می‌دانیم.» او در یک نشست خبری در نیویارک گفت: «حکومت سرپرست افغانستان از سیاست ممنوعیت کار و آموزش زنان عقب‌نشینی نکرده است.» همچنین دبیرکل سازمان ملل به همکاران زن این سازمان در افغانستان که حق رفتن به دفاتر خود را ندارند، اشاره کرده و گفته است که ملل متحد اجازه یافته است که از کارمندان زن در فضای باز مانند ماموریت‌های ساحوی استفاده کند. آقای گوترش گفت که جلوگیری از کار زنان در دفاتر سازمان ملل به دستور حکومت فعلی «به شدت ناامیدکننده و غیرقابل قبول» است. همچنین سوزان فرگوسن، نماینده ویژه زنان سازمان ملل در افغانستان در ماه قوس در بیانیه‌ای گفته بود که سازمان ملل به کارمندان زن نیاز دارد، زیرا کمک‌ها به زنان افغان باید به وسیله امدادرسان‌های زن ارائه شود. او گفت همکاران زن سازمان ملل به کار از خانه و با حضور در محل ادامه داده‌اند. او افزود: «تنها از طریق حضور آن‌ها می‌توانیم با خیال راحت به زنان و دختران دسترسی پیدا کنیم و کمک‌های لازم را به کسانی که بیشترین نیاز را دارند، ارائه دهیم. کمک‌ها باید توسط زنان، به زنان، ارائه شود.» دبیرکل سازمان ملل گفت که اداره حکومت فعلی باید به حقوق بشر احترام بگذارد.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 98 بازدید

تیم ملی فوتسال افغانستان در پایان دیدارهای دوم مرحله گروهی جام آسیایی ۲۰۲۶ میلادی با کسب شش امتیاز، ده گل زده و بدون گل خورده، بهترین تیم این مسابقات بوده است. براساس معلومات موجود، شاگردان مجید مرتضایی پرگل‌ترین پیروزی این دوره را با نتیجه ۰-۷ مقابل مالیزیا به دست آوردند و نمایش‌های چشم‌نواز ارائه کردند. افغانستان در دو دیدار خود در مرحله گروهی، تا اکنون با نتایج ۰-۳ و ۰-۷ به ترتیب عربستان سعودی و مالیزیا را شکست داده است. براساس گزارش موجود، پس از افغانستان، تیم‌های اندونیزیا (۰-۵ مقابل کوریای جنوبی)، تایلند (۱-۶ مقابل کویت) و جاپان (۲-۶ مقابل آسترالیا) بیشترین تعداد گل را به ثمر رسانده‌اند. قابل ذکر است که نکته قابل توجه این است، تنها تیمی که تا کنون دروازه خود را بسته نگه داشته، افغانستان است. پس از افغانستان، تیم‌های جاپان و اوزبیکستان با دو گل خورده و تایلند و ایران با یک گل خورده قرار دارند. همچنین افغانستان با کسب شش امتیاز، صعود خود را به مرحله یک‌چهارم نهایی قطعی کرده است. علاوه بر افغانستان، تیم‌های اندونیزیا، عراق، تایلند، ویتنام، جاپان و ایران نیز به دور بعد راه یافته‌اند. تیم‌های قرغیزستان، کوریای جنوبی، عربستان، مالیزیا، لبنان، کویت و استرالیا از رقابت‌ها حذف شده‌اند. در جدول گلزنان برتر مسابقات، رضا حسین‌پور از افغانستان با سه گل زده در کنار اقبال سکندر از اندونیزیا و سالم فیصل از عراق قرار دارد. همچنین امید قنبری، دیگر بازیکن افغانستان، دو گل به ثمر رسانده و در جمع دوگله‌هاست. همچنین، سید مجتبی حسینی، محمد جواد صفری، فرزاد محمودی، محمد مرادی و سید حسین موسوی هر کدام یک گل زده‌اند. در مجموع، از ده گل زده افغانستان، پنج گل آن توسط رضا حسین‌پور و امید قنبری ثبت شده است. تنها بازیکنانی از افغانستان تا اکنون موفق گلزنی نشده‌اند، اکبر کاظمی، حمیدرضا حسینی، سید مرتضی حسینی، عباس حیدری و خداداد ابراهیمی هستند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 120 بازدید

او بیست‌ونه‌ساله است، اما وقتی صبح‌ها از خواب بیدار می‌شود، بدنش سنگین‌تر از سنش است. معمولاً قبل از اذان صبح چشم باز می‌کند؛ نه چون عادت مذهبی داشته باشد، بلکه چون صدای حرکت مادرش در آشپزخانه یا سرفه‌های پدر، خواب را از سرش می‌پراند. اتاقی که در آن می‌خوابد کوچک است؛ یک فرش کهنه کف آن افتاده، یک تشک نازک کنار دیوار، و یک چمدان قدیمی که هنوز باز نشده؛ همان چمدانی که از ایران آورده بود. لباس‌هایش بیشتر همان لباس‌هاست، چون خرید لباس جدید همیشه به تعویق افتاده؛ مثل خیلی چیزهای دیگر در زندگی‌اش. وقتی می‌نشیند، زانوهایش را بغل می‌کند و چند دقیقه به دیوار خیره می‌ماند. این مکث‌های کوتاه، تنها زمانی است که کسی از او چیزی نمی‌خواهد. سال‌های بودن درایران برایش سخت بود، اما قابل پیش‌بینی. صبح زود بیدار می‌شد، سوار سرویس کارگاه می‌شد، ساعت‌ها پشت چرخ خیاطی می‌نشست، ناهار ساده می‌خورد و شب خسته برمی‌گشت. مزدش کم بود، تحقیرش زیاد، اما دست‌کم برنامه داشت. می‌دانست اگر کار کند، آخر ماه پولی خواهد گرفت؛ اگر خسته شود، می‌تواند سکوت کند. وقتی خانواده تصمیم به بازگشت گرفتند، هیچ‌کس نظرش را نخواست. پدر گفت دیگر نمی‌شود ماند، مادر گفت این‌جا آینده‌ای نیست و تمام. در مسیر بازگشت، او بیشتر از همه ساکت بود. نه اعتراض کرد، نه سؤال پرسید. فقط فهمید که دوباره باید خودش را با جایی وفق بدهد که زن بودن در آن سخت‌تر است. وقتی به افغانستان رسیدند، همان هفته‌ی اول، فضای خانه تغییر کرد. رفت‌وآمدها بیشتر شد؛ خاله، عمه، همسایه. سوال‌ها مستقیم نبودند، اما همه یک چیز را نشانه می‌رفتند: «دخترت چند ساله شده؟» «در ایران چرا شوهر نکرد؟» «خواستگار نداشته؟» مادرش اول دفاع می‌کرد، بعد سکوت می‌کرد و بعد از چند هفته، همان حرف‌ها را در خانه تکرار می‌کرد. از همان‌جا فشار شروع شد؛ آرام و تدریجی، مثل فشاری که اول درد ندارد، اما استخوان را می‌شکند. خواستگار اول مردی بود که خود ندیدش. فقط شنید که سی‌وهفت‌ساله است، یک بار ازدواج کرده و دنبال زن «آرام» می‌گردد. وقتی گفت نمی‌خواهد، مادرش گفت: «تو خیلی سخت‌گیر شدی.» خواستگار دوم را دید؛ مردی که بیشتر از ده دقیقه حرف نزد و آخرش گفت: «زن باید سازگار باشد.» او همان‌جا فهمید این ازدواج نیست؛ معامله است. خواستگار سوم و چهارم هم شبیه هم بودند. هیچ‌کدام به خودش نگاه نکردند؛ به سنش نگاه کردند، به شرایطش، به این‌که برگشته است. هر بار که «نه» می‌گفت، واکنش‌ها شدیدتر می‌شد. مادرش داد می‌زد، گاهی گریه می‌کرد، گاهی بشقاب را محکم روی زمین می‌گذاشت. می‌گفت: «من دیگر جواب مردم را ندارم.» برادرش مستقیم‌تر بود. یک بار وسط حویلی، جلوی پدر، گفت: «اگر این‌طور پیش برود، خودم تصمیم می‌گیرم.» آن روز، اولین بار بود که او ترس واقعی را حس کرد؛ نه ترس از شوهر، بلکه ترس از خانواده. خشونت‌ها شکل‌های مختلف داشت. همیشه سیلی نبود. گاهی نگاه تحقیرآمیز بود، گاهی بستن در، گاهی گرفتن تلفن. یک بار که دیرتر از معمول از بیرون برگشت، برادرش بازویش را محکم گرفت و گفت: «دیگر بیرون نمی‌روی.» بازویش تا چند روز درد می‌کرد. مادرش فقط گفت: «خودت مقصر هستی.» هیچ‌کس نپرسید چرا دیر آمده بود؛ آمده بود چون دنبال کار گشته بود، چون می‌خواست دوباره مستقل شود. او می‌گفت هنوز فرد مورد علاقه‌اش را پیدا نکرده. این جمله برای خودش واضح بود؛ یعنی هنوز کسی را ندیده که بتواند کنارش احساس امنیت کند. اما برای خانواده‌اش، این حرف بی‌معنی بود. آن‌ها علاقه را لوکس می‌دانستند. می‌گفتند زن باید به‌موقع شوهر کند، بعد علاقه خودش می‌آید. هر بار که این بحث تکرار می‌شد، او ساکت‌تر می‌شد، اما درونش پر از سؤال بود: چرا زندگی زن باید این‌قدر ساده و بی‌حق تعریف شود؟ شب‌ها وقتی همه می‌خوابیدند، او روی همان تشک نازک دراز می‌کشید و به جزئیات فکر می‌کرد؛ به این‌که اگر ازدواج کند فقط برای رهایی، چه چیزی در انتظارش است: مردی که او را انتخاب نکرده، خانه‌ای که در آن غریبه است، و خشونتی که فقط شکلش عوض می‌شود. گاهی به ایران فکر می‌کرد؛ به کارگاه، به صدای چرخ‌ها، به خستگی‌ای که حداقل معنا داشت. حالا خستگی‌اش بی‌معنا بود. آخرین خواستگار مردی بود که خانواده رویش خیلی حساب کرده بودند. سنش بالا بود، اما «وضعش خوب» بود. همان شب که حرفش جدی شد، دعوا بالا گرفت. برادرش فریاد زد، مادرش گریه کرد، پدر سکوت کرد. او گفت «نه» و بعد دیگر حرفی نزد. آن شب در را از بیرون قفل کردند؛ نه برای این‌که فرار نکند، بلکه برای این‌که بفهمد انتخابی ندارد. آن‌جا، در تاریکی، برای اولین‌بار به این فکر کرد که شاید زندگی‌اش همیشه همین‌طور بماند؛ نه با ازدواج نجات پیدا کند، نه با مقاومت. او هنوز همان‌جاست. نه ازدواج کرده، نه آزاد شده. هر روز با احتیاط حرف می‌زند، با احتیاط راه می‌رود، با احتیاط نفس می‌کشد. این روایت پایان مشخصی ندارد، چون زندگی او هم هنوز ادامه دارد. این داستان نه درباره یک زن خاص، بلکه درباره واقعیتی است که هر روز، بی‌سروصدا، در خانه‌های زیادی تکرار می‌شود؛ زنانی که فقط به‌خاطر خواستنِ حق انتخاب، تحت فشار و خشونت قرار می‌گیرند. این روایت عینی است، چون شبیه زندگی است: طولانی، خسته‌کننده و پر از تصمیم‌هایی که هیچ‌وقت ساده نیستند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب