صندوق امانی ویژه‌ی سازمان ملل متحد برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که به مادران و کودکان در نورستان، کنر، لغمان و ننگرهار کمک می‌کند زندگی ایمنی داشته باشند. این نهاد امروز (دوشنبه، ۵ اسد) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که در سفری به این ولایت‌ها از نزدیک به زنان، کشاورزان و بازگشت‌کنندگان دیدن کرده و تاب‌آوری جوامع مورد حمایت را از نزدیک مشاهده کرده است. صندوق امانی ویژه‌ی افغانسان در ادامه تاکید کرده است که تاب‌آوری در جوامع محلی تحت پشتیبانی از نهاد در حال تقویت و ریشه‌دارشدن است. این نهاد افزوده است که خدمات اساسی را در کنر، نورستان، ننگرهار و لغمان به افرادی ارائه کرده است که از این پیش به آن دسترسی نداشتند. این در حالی است که بیشتر بخش زیادی از جمعیت افغانستان برای تأمین نیازهای خود با مشکل روبرو هستند و بر اساس آمار سازمان ملل متحد بیش از ۱۷ میلیون جمعیت افغانستان با ناامنی شدید غذایی مواجه‌اند. بهبود وضعیت اقتصادی افغانستان از طریق تقویت تاب‌آوری جوامع محلی، از مهم‌ترین روی‌کردهای جامعه‌ی جهانی به ویژه سازمان ملل و اتحادیه‌ی اروپا در سال‌های اخیر بوده است.

برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که هیچ مادری نباید مجبور باشد با کودک بیمار خود در سرما یا گرما فصل‌ها منتظر دسترسی به خدمات درمانی در سراسر افغانستان باشد. این نهاد امروز (دوشنبه، ۵ اسد) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که با پشتیبانی آژانس همکاری بین‌المللی جاپان، به شفاخانه‌ی چهارآسیاب در کابل یک انتظارخانه می‌سازد تا فضای امن‌تر و شایسته‌تری برای بیماران و همراهان آن فراهم شود. برنامه اسکان بشر ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که در حال حاضر کار ساخت شش سالن انتظار در شفاخانه‌های افغانستان از سوی این نهاد در جریان است. این در حالی است که کم‌بود امکانات و انتظارخانه در شفاخانه‌های افغانستان به ویژه شفاخانه‌های دولتی یکی از چالش‌های جدی بیمارداران است. همچنان کم‌بود انتظارخانه در شفاخانه‌ها سبب شده که خیلی وقت‌ها بیمارداران در جریان درمان بیماران شان در پیاده‌روها و حویلی شفاخانه سرگردانی بکشند. قابل ذکر است که میزان مرگ‌ومیر مادران در این کشور ۵۲۱ مورد در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده است. این در حالی است که نظام بهداشت افغانستان از دهه‌ها به این‌سو با چالش‌های گسترده از جمله کم‌بود مرکزهای درمانی، پزشکان متخصص و دارو روبرو است. در بسیاری از ولایت‌های دوردست این کشور هنوز هم مرکزهای درمانی وجود ندارد.

دیدبان حقوق افغانستان در واکنش به دوام ممنوعیت آموزش دختران، می‌گوید که هر روزی که از آموزش دختران می‌گذرد، هرگز باز نمی‌گردد. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که دختران افغانستان، هنوز در انتظار یک صنف درسی، یک کتاب و آینده‌ی خود هستند. دیدبان حقوق افغانستان در ادامه تاکید کرده است که جهان نباید در برابر محرومیت آموزش بالاتر از صنف ششم برای دختران خاموش بماند. این نهاد خواستار فراهم‌سازی فرصت بازگشت دختران به مکتب شده است. در ادامه آمده است که یک هزار و ۷۷۰ روز از ممنوعیت دختران بالاتر از صنف ششم از آموزش سپری شده است. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

اتحادیه‌ اروپا در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از باشندگان بدخشان و به ویژه زنان و دختران حمایت می‌کند تا به خوداتکایی دست پیدا کنند و کیفیت زندگی‌شان بهبود یابد. این نهاد پس از چاشت امروز (یک‌شنبه، ۴ اسد) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که فرصت‌های بیشتری را برای رشد جوانان و زنان در ولسوالی‌های بهارک و ارغنج‌جواه بدخشان فراهم می‌کند. اتحادیه‌ی اروپا در ادامه تاکید کرد: «گوش می‌دهیم، می‌آموزیم، مشارکت می‌کنیم و نتیجه می‌آفرینیم.» در سال‌های اخیر، اتحادیه‌ی اروپا بزرگ‌ترین تمویل‌کننده‌ی پروژه‌های انسان‌دوستانه و توسعه‌ای در افغانستان بوده است. بخشی از فعالیت‌های اتحادیه‌ی اروپا در افغانستان، به بهبود وضعیت اقتصادی افغانستان از طریق پشتیبانی از کسب‌وکارهای محلی به رهبری زنان متمرکز است. در حالی اتحادیه اروپا بر حمایت از زنان و دختران تاکید می‌کند که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

منابع محلی از ولایت دایکندی می‌گویند که یک دختر ‏۲۱ ساله در ولسولی سنگ‌تخت‌وبندر که قصد داشت با یک پسر فرار کند، توسط پدرش به قتل رسیده ‏است.‏ دست‌کم دو منبع گفته‌اند که این دختر باشنده‌ی روستای «سیاه‌خرک‌ وترمه»ی ولسوالی ‏سنگ‌تخت‌وبندر بود و دو روز قبل توسط پدرش با سلاح شکاری ‌‏(چره‌ای) کشته شده است.‏ منبع از این دختر به نام حلیمه یاد کرده است منبع تاکید کرد که این دختر قصد داشت با یک پسر تاجیک‌تبار به ‏طرف کابل فرار کند، اما در بازار سنگ‌تخت‌وبندر، هنگام سوارشدن ‏موتر شناسایی شد. منبع افزوده است که این پسر باشنده‌ی دایکندی نیست ‏و برای فراردادن دختر به این ولایت آمده بود.‏ همچنین منبع خاطر نشان کرد که این دختر و پسر پس از شناسایی ابتدا به حوزه امنیتی ‏منتقل شده بودند و پس از آن دختر به خانواده‌اش تحویل داده شده بود.‏ منبع گفت که دختر شب را در خانه‌ی پدرش گذرانده و صبح توسط پدرش ‏با سلاح چره‌ای کشته شده است. منبع از پدر دختر به‌نام «صفدر» ‏نام برد و گفت که او خودش به حوزه امنیتی رفته و گفته است که ‏دخترش را کشته است. به‌گفته‌ی منابع، این مرد اکنون در مرکز ‏ولسوالی سنگ‌تخت‌وبندر در زندان است.‏ فرار دختران با پسران جوان که عمدتا به قصد ازدواج انجام می‌شود، در ‏دایکندی تبدیل به امر معمول شده است.‏ حکومت سرپرست این کار را فرار از منزل می‌دانند و آن را جرم‌انگاری کرده‌اند. ‏دولت افراد را به اتهام فرار از منزل در ملاءعام شلاق می‌زند.‏

سازمان «زنان برای افغانستان» در نامه‌ای سرگشاده به دبیرکل سازمان ملل متحد و اعضای شورای امنیت این سازمان، خواستار فراهم‌سازی زمینه برای یک روند سیاسی معتبر، فراگیر و مبتنی بر خواست همه شهروندان افغانستان شده است. این سازمان امروز (شنبه، ۳ اسد) اعلام کرده است که این نامه را با مشورت ۳۰ نهاد و ۴۵۰ زن از داخل افغانستان تهیه کرده است. در نخستین بند این نامه از سازمان ملل متحد خواسته شده است که یوناما سازوکاری منظم و هدفمند برای برقراری تعامل دوام‌دار با گروه‌های متنوع زنان افغانستان، نیروهای دموکراتیک، نمایندگان جامعه مدنی و ذی‌نفعان سیاسی، هم در داخل افغانستان و هم در خارج از کشور، ایجاد کند. در نامه تاکید شده است که چنین تعاملی نباید تنها به مشورت محدود شود، بلکه باید مشارکت معنادار و واقعی زنان افغانستان و دیگر جریان‌های سیاسی و اجتماعی را در شکل‌دهی به روند سیاسی تضمین کند. سازمان «زنان برای افغانستان» در این نامه، بر اجرای توصیه‌های ارزیابی مستقل، تعیین نماینده ویژه سازمان ملل متحد برای افغانستان، ایجاد معیارهای مشخص برای سنجش پیشرفت روند سیاسی، افزایش شفافیت و پاسخ‌گویی یوناما و تضمین مشارکت کامل و برابر زنان در روند سیاسی نیز تاکید کرده است. این سازمان در حالی این نامه را به سازمان ملل فرستاده است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

کتاب «دختر ناپدیدشده‌ کابل» اثر زهرا جویا، روزنامه‌نگار و مسوول رسانه رخشانه در بریتانیا منتشر شد. مراسم رونمایی از این کتاب با حضور حدود ۱۲۰ شرکت‌کننده در کتاب‌فروشی مشهور دانت بوکس در لندن برگزار شد. این کتاب با ترکیبی از خاطرات زندگی زهرا جویا، فوریت و دقت روزنامه‌نگاری تحقیقی او و روایت تاریخی از چند دهه رویدادهای افغانستان نوشته شده است. زهرا جویا، نویسنده‌ اثر، در مراسم رونمایی گفت: «کتاب دختر ناپدیدشده‌ کابل تنها روایت زندگی من نیست؛ بلکه تلاشی است برای ثبت تاریخ پنهان و ناگفته‌ی زنان افغانستان و کوششی برای بازشنیده شدن صداهایی که در میان جنگ، مهاجرت، تبعیض و فراموشی گم شده‌اند.» او با اشاره به رویکرد ترکیبی اثر تاکید کرد: «می‌خواستم این کتاب، عمق و صمیمیت یک زندگینامه را با فوریت و دقت روزنامه‌نگاری تحقیقی درهم بیامیزد تا واقعیت‌های تلخ ستم جنسیتی را آشکار کند؛ ستمی که نه‌تنها در افغانستان، بلکه در سراسر جهان جریان دارد.» این کتاب با همکاری امی فریس-راتمن، خبرنگار برجسته و برنده‌ جوایز متعدد روزنامه‌نگاری نوشته شده است. خانم راتمن تجربه‌ سال‌ها کار و گزارش‌دهی از افغانستان را در کارنامه خود دارد و عضو هیات امنای رسانه‌ی رخشانه نیز است. انتشارات رابینسون که یکی از انتشارات مشهور و بین‌المللی است، این کتاب را چاپ و منتشر کرده است. این انتشارات با نشر پیامی در صفحه‌ی فیسبوک خود نوشته است: «امروز با افتخار« کتاب دختر ناپدید شده‌ی کابل»، اثر زهرا جویا را که با همکاری امی فریس-راتمن نوشته شده است، منتشر می‌کنیم.» انتشارات رابینسون گفته: «این، داستانی خارق‌العاده از زندگی زهرا جویا است، روایتی از شجاعت، مقاومت و بیش از هر چیز، امید. این خاطرات قدرتمند و عمیقاً تاثیرگذار، از امروز در تمامی کتاب‌فروشی‌های معتبر در دسترس است.» کتاب دختر ناپدیدشده‌ کابل در ۲۸۳ صفحه نشر شده و قرار است علاوه بر ترجمه به زبان‌های مختلف، در تاریخ ۶ اکتبر در امریکا و دیگر کشورهای انگلیسی‌زبان نیز به بازار عرضه شود.

فمنا یا سازمان حامی جنبش‌های فمینیستی اعلام کرد که محدودیت‌های حکومت سرپرست افغانستان بر رفت‌وآمد زنان و فعالیت کارمندان زن نهادهای امدادرسان، دسترسی زنان به خدمات بشردوستانه و نجات‌بخش را محدود کرده است. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود هشدار داده است که این محدودیت‌ها خطر و آسیب‌پذیری زنان و دختران را در جریان سیلاب‌های نورستان را افزایش داده است. سازمان حامی جنبش‌های فمینیستی در ادامه تاکید کرده است که پیامدهای این بحران برای زنان و دختران، به دلیل محدودیت‌های موجود، می‌تواند شدیدتر شود. این در حالی است که چند روز پیش در پی جاری‌شدن سیلاب‌های ناگهانی در شهر پارون مرکز نورستان، دست‌کم ۲۳ تن جان باختند، حدود ۸۰ تن دیگر زخمی شدند و بیش از ۱۰۰ تن ناپدید گزارش شدند. این سیلاب‌ها پس از بارندگی‌های شدید رخ داد و خسارت‌های گسترده‌ای به خانه‌ها و دارایی‌های باشندگان این ولایت وارد کرد. در جریان سیلاب در ولایت نورستان، هفت خانه به‌صورت کامل و ۲۳ خانه به‌طور قسمی تخریب شده، ۷۰ دکان و ۱۱ هتل در شهر پارون به شکل کامل یا قسمی آسیب دیده و ۴۰ عراده وسایط نقلیه نابود شده‌اند.