برچسب: رسانه گوهرشاد

4 ماه قبل - 186 بازدید

کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که طی چهار سال گذشته، حدود یازده هزار و ۵۰۰ پسر و بیش از هشت هزار دختر مبتلا به بیماری فلج مغزی درمان، خدمات توان‌بخشی و وسایل کمکی دریافت کرده‌اند. این کمیته با نشر گزارشی گفته است که از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ میلادی از طریق برنامه توان‌بخشی جسمی، خدمات درمانی و توان‌بخشی را برای کودکان و بزرگ‌سالان مبتلا به بیماری فلج مغزی در افغانستان ارائه کرده است. در بخشی از گزارش آمده است که این برنامه در هفت مرکز توان‌بخشی در ولایت‌های، کابل، هرات، مزارشریف، بلخ، جلال‌آباد، بدخشان و لشکرگاه اجرا شده است. کمیته بین‌المللی صلیب سرخ تاکید کرده است که هدف این برنامه بازگرداندن حرکت و تسهیل ادغام اجتماعی بیماران است. همچنین در بخشی از گزارش آمده است که این برنامه به کودکان امکان می‌دهد مهارت‌های حرکتی و ارتباطی خود را تقویت کرده و در مکتب‌ها و جامعه مشارکت کنند. این کمیته افزوده است که در این مدت هشت صد و ۲۸ بزرگ‌سال مبتلا به بیماری فلج مغزی ثبت نام کردند که شامل ۵۱۳ مرد و ۳۱۵ زن می‌باشند. این نهاد افزوده است که ثبت‌نام‌ بیماران فلج مغزی در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ میلادی افزایش قابل توجهی داشته است. در گزارش آمده است که از آگوست ۲۰۲۱ میلادی، ۴۰۰ بیمار شامل فعالیت‌هایی مانند فوتسال، درمان تفریحی و سایر ابتکارات اجتماعی شده‌اند که به کودکان فرصت بازی، تعامل و بازسازی اعتماد به نفس در محیط‌های حمایتی را می‌دهد. این در حالی است که کمیته بین‌المللی صلیب سرخ سال گذشته نیز برای بیش از ۱۱ هزار کودک مبتلا به بیماری فلج مغزی در افغانستان خدمات توان‌بخشی ارائه کرده بود.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 202 بازدید

باد سرد پاییزی در کوچه‌های باریک ناحیه‌ی کارته‌نوِ هرات می‌پیچد. خاکِ خشک و ریز در هوا پخش می‌شود و با بوی نم و دود ذغال، بوی فقر را به ریه‌های شهر می‌ریزد. عبدالرووف در آستانه‌ی دروازه‌ی خانه ایستاده است؛ بوجی چرکین پلاستیکی را از روی شانه‌اش پایین می‌گذارد. نفس‌هایش سنگین‌اند و نگاهش به زمین دوخته شده. کف دست‌هایش زخم دارد، انگشتانش از سرما کبود شده‌اند و صدای خش‌خش پاهایش روی خاک، تنها موسیقی این کوچه‌ی خاموش است. عبدالرووف چهل‌و‌دو سال دارد؛ مردی که سال‌های جوانی‌اش در غربتِ ایران گذشت، در میان صدای ماشین‌ها و فریاد سرکارگرهایی که حتی نامش را درست تلفظ نمی‌کردند. آن‌جا، در کارخانه‌ی کاشی‌سازی کار می‌کرد؛ روزی دوازده ساعت، با مزدی ناچیز اما امیدی بزرگ — امید به اینکه روزی بتواند برای فرزندانش خانه‌ای بخرد، یا دست‌کم نانی بی‌قرض بر سر سفره بگذارد. اما حالا، پس از پانزده سال کار و رنج، دوباره به وطن برگشته است؛ به شهری که روزگاری در آن متولد شد و اکنون در همان‌جا احساس غربت می‌کند. او از ایران اخراج شد، مانند هزاران مهاجر دیگر که با چشمانی گریان از مرز اسلام‌قلعه عبور کردند. مأمور ایرانی فقط گفت: «دیگه برنگرد، تموم شد.» و عبدالرووف، بی‌هیچ اعتراضی، سرش را پایین انداخت — چون خوب می‌دانست برای فقیری مثل او، هیچ‌وقت چیزی «تمام» نمی‌شود؛ فقط رنج است که از جایی به جایی دیگر ادامه پیدا می‌کند. وقتی به هرات رسید، در جیبش فقط دوصد هزار تومان ایرانی بود؛ پولی که حتی خرج چند روز زندگی نمی‌شد. چند روز نخست را در خانه‌ی یکی از اقوام دورش گذراند، تا اینکه خانه‌ای کوچک در حاشیه‌ی شهر پیدا کرد. خانه‌ سه اتاق کوچک دارد، با دیوارهایی از خشت خام و سقفی که با پلاستیک و چوب پوسیده پوشیده شده است. هر ماه باید سه‌هزار افغانی کرایه بدهد؛ مبلغی که حالا برای عبدالرووف شبیه کوهی‌ست که هر روز سنگین‌تر می‌شود. همسرش، مریم، زنی لاغر و رنگ‌پریده است با چشمانی همیشه دوخته به زمین. او می‌گوید: «وقتی شب‌ها باد می‌وزد، صدای ناله از دیوارها بلند می‌شود، انگار خانه هم مثل ما از ترسِ سرما می‌لرزد. آن‌قدر چکه‌ی سقف را در یک شب جمع کرده‌ایم که دیگر ظرف خالی در خانه نمانده.» عبدالرووف در روزهای نخست بازگشت، هنوز امید داشت. چند بار به شهرک صنعتی رفت؛ همان‌جایی که صدها کارخانه‌ی کوچک و بزرگ فعالیت می‌کنند. هر بار لباس تمیزش را می‌پوشید، نان خشک می‌خورد و پیاده راهی آن‌جا می‌شد. با احترام وارد می‌شد و می‌پرسید: «کارگر نمی‌خواهید؟ هر کاری باشد، من بلدم.» اما پاسخ‌ها همه شبیه هم بودند: یا می‌گفتند «کارگرها تکمیل‌اند»، یا با لبخندی تلخ می‌پرسیدند: «کسی را این‌جا می‌شناسی؟» عبدالرووف آهی می‌کشید و می‌گفت: «در این شهر، اگر آشنا نداشته باشی، حتی فقرت هم به رسمیت شناخته نمی‌شود.» او بارها به کارخانه‌های آهن‌سازی، نجاری، آجرپزی و حتی کارگاه‌های تولید بوت سر زد، اما هر بار دست خالی برگشت. تنها چیزی که نصیبش شد، گرد و خاک کف کارخانه بود و نگاه‌های بی‌تفاوت مدیرانی که می‌گفتند: «برو، خبرت می‌کنیم.» روزها گذشت و جیب‌هایش خالی‌تر شد. پس از دو ماه بیکاری، ناچار شد کاری را بپذیرد که روزی حتی فکرش را هم نمی‌کرد: جمع‌کردن پلاستیک و بوتل از میان زباله‌ها. صبح‌ها، پیش از طلوع آفتاب، بوجی پاره‌ی سفیدی را بر دوش می‌گیرد و همراه پسر دوازده‌ساله‌اش، عبدالمنان، راهی کوچه‌ها و کوه‌های زباله‌ی اطراف شهر می‌شود. در زمستان، وقتی بوی دود از خانه‌ها بلند می‌شود و صدای خنده‌ی کودکان از پشت پنجره‌ها شنیده می‌شود، عبدالرووف در میان زباله‌ها خم شده، در جستجوی بطری‌های پلاستیکی‌ست. انگشتانش از سرما یخ زده‌اند، اما دلش گرم است به این امید که شاید امروز بتواند پنجاه یا شصت افغانی جمع کند. می‌گوید: «روزهایی هست که از صبح تا شب می‌گردم و بوجی‌ام هنوز نیمه‌خالی‌ست. وقتی به خانه برمی‌گردم، بچه‌ها با نگاه منتظرشان می‌پرسند: پدر، نان آوردی؟ و من فقط لبخند می‌زنم... چون چه بگویم؟ مگر نان از پلاستیک درمی‌آید؟» عبدالمنان، که حالا مکتب را ترک کرده، با دستان کوچک و چشمان غمگینش پدرش را در جمع‌کردن زباله‌ها کمک می‌کند. مریم آه می‌کشد و می‌گوید: «هر بار که او را با بوجی می‌بینم، دلم می‌خواهد گریه کنم. طفل است، باید درس بخواند، بازی کند… نه این‌که در زباله‌ها بگردد. شب‌ها که خواب است، صدای سرفه‌اش می‌آید. فکر می‌کنم از دود و گردی‌ست که روزها در آن نفس می‌کشد.» در خانه‌ی عبدالرووف دیگر چیزی برای فروش نمانده. ماه گذشته تلویزیون کوچک‌شان را به ۱۲۰۰ افغانی فروخت تا کرایه‌ی خانه را بدهد. حالا فقط یک چراغ نفتی دارند و بخاری قدیمی‌ای که با چوب می‌سوزد. زمستان نزدیک است. قیمت ذغال بالا رفته و او هنوز نتوانسته حتی یک  بوجی  ذغال بخرد. می‌گوید: «هر شب، وقتی بچه‌ها می‌خوابند، من تا نیمه‌شب بیدار می‌مانم و فکر می‌کنم اگر برف بیاید، چطور دوام بیاوریم؟ زنم می‌گوید خدا بزرگ است، اما من می‌ترسم بچه‌ها مریض شوند. دوا پول می‌خواهد، داکتر پول می‌خواهد... حتی دعا هم حالا بدون پول قبول نمی‌شود.» در روزهایی که هوا خوب است، عبدالرووف از کوچه‌های شهرک صنعتی می‌گذرد؛ از کنار همان دروازه‌هایی که بارها به رویش بسته شده‌اند. هر بار که از آنجا رد می‌شود، در دلش می‌گوید: «شاید روزی یکی از این مدیرها صدایم بزند، شاید روزی دستم را بگیرد و بگوید: بیا، کار پیدا شد.» اما روزها می‌گذرند، فقط صدای ماشین‌ها از پشت دیوارها می‌آید، و او دوباره راهش را ادامه می‌دهد، با بوجی‌ای بر شانه و چشمانی خسته. گاهی در میان زباله‌ها، عروسکی شکسته یا بوت کهنه‌ی کودکی را پیدا می‌کند، آن را تمیز می‌کند و برای دختر کوچکش، حُمَیرا، می‌برد. دخترک با خوشی آن را در آغوش می‌گیرد و می‌پرسد: «پدر، این را از دکان خریدی؟» و عبدالرووف لبخند می‌زند و می‌گوید: «بله، از دکان آسمان.» سپس رو برمی‌گرداند تا اشک‌هایش را کسی نبیند. چند روز پیش، صاحب‌خانه آمده بود. با صدایی خشن گفت: «اگر کرایه را ندهی، باید خانه را خالی کنی.» عبدالرووف فقط جواب داد: «یک هفته مهلت بده، شاید کاری پیدا کنم.» اما خودش هم می‌دانست، پیدا کردن کار برای کسی مثل او در این شهر، شبیه پیدا کردن بهشت در خاکستر است. مریم، گاهی در خانه نان می‌پزد و از همسایه‌ها آرد قرض می‌گیرد. می‌گوید: «دیگر روی قرض گرفتن ندارم. اما اگر قرض نگیرم هم، بچه‌ها گرسنه می‌مانند. شب‌ها صدای شکم‌شان را می‌شنوم که از گرسنگی ناله می‌کند.» عبدالرووف گاهی در دل، آهسته از خدا شکایت می‌کند، اما بعد با خودش می‌گوید: «نه... من حق ندارم شکایت کنم. شاید خدا هم از دیدن ما خسته شده باشد.» او نمی‌خواهد صدقه بگیرد، نمی‌خواهد دستش را دراز کند. تنها آرزویش این است که روزی بتواند کاری شرافتمندانه پیدا کند، حتی اگر سخت‌ترین کار دنیا باشد. می‌گوید: «من کار می‌خواهم، نه ترحم. می‌خواهم نان خانه‌ام را از عرق پیشانی‌ام درآورم، نه از زباله‌ی مردم.» در آخرین روز گفت‌وگو، آفتاب غروب کرده بود. سایه‌ی بلندش روی دیوار خانه افتاده بود. عبدالرووف بوجی‌اش را گوشه‌ای انداخت و به افق خیره شد. «وقتی از ایران اخراجم کردند، فکر می‌کردم سخت‌ترین روز زندگی‌ام همان است. اما حالا می‌بینم، سختی در وطن خود آدم، دردناک‌تر است. در ایران حداقل بیگانه بودم… این‌جا اما خودی‌ام و هیچ‌کس مرا نمی‌بیند.» باد از کوچه گذشت، خاک نرم را بلند کرد، و میان آسمان و زمین، چهره‌ی مردی گم شد که روزی کارگر بود و امروز پلاستیک‌چین. در دستانش بوی فقر بود، اما در دلش هنوز چیزی کوچک و زنده می‌تپید: *امید*. امیدی که شاید روزی، در یکی از همان شهرک‌های صنعتی، صدایی از پشت در بگوید: «بیا، کار پیدا شد.» نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 192 بازدید

تیم ملی والیبال زنان افغانستان در ادامه رقابت‌های ششمین دوره بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی، سومین شکست متوالی خود را در برابر تیم قدرت‌مند ایران تجربه کرده‌اند. در دیداری که امروز (سه‌شنبه، ۲۰ عقرب) در شهر ریاض عربستان برگزار شد، زنان ملی‌پوش افغانستان با نتیجه ۳ بر ۰ مغلوب تیم ملی زنان ایران شدند. در این مسابقه، تیم ملی زنان ایران با ارائه نمایشی منسجم و برتری فنی، در سه ست پیاپی موفق شد، تیم ملی زنان افغانستان را از پیش رو بردارد. این سومین شکست افغانستان در این رقابت‌ها بود؛ پیش از این، شاگردان محمد اسداللهی برابر تیم‌های ترکیه و تاجیکستان نیز با نتایج مشابه ۳–۰ شکست خورده بودند. این در حالی است که ترکیب ناقص تیم ملی زنان افغانستان که تنها با هشت بازیکن به میدان رفت، از عوامل اصلی این نتایج عنوان شده است. چهار بازیکن دیگر به‌دلیل مشکلات مربوط به تمدید پاسپورت و تأخیر در صدور ویزا نتوانستند تیم را همراهی کنند. همچنین زهرا احمدی، سرپرست تیم، نیز در این سفر حضور ندارد. هدایت تیم افغانستان در این رقابت‌ها بر عهده محمد اسداللهی، سرمربی ایرانی تیم ملی والیبال مردان بزرگ‌سال افغانستان است. این تیم با همکاری کمیته ملی المپیک افغانستان و فدراسیون جهانی والیبال، از کشورهای ایران، استرالیا و اروپا به مسابقات اعزام شده است. باید گفت که تیم ملی والیبال زنان افغانستان فردا، چهارشنبه ۲۱ عقرب، در آخرین دیدار خود از مرحله گروهی، به مصاف تیم ملی آذربایجان خواهد رفت. این مسابقه ساعت ۲:۳۰  بعد از ظهر به وقت کابل برگزار می‌شود. قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از بازگشت به قدرت تمام فعالیت‌های ورزشی را برای زنان در افغانستان ممنوع اعلام کرده و تیم‌های ورزشی زنان را به‌رسمیت نمی‌شناسند. بسیاری از تیم‌های ورزشی زنان افغانستان در بیرون از کشور تشکیل و در شماری از مسابقات شرکت می‌کنند. در ششمین دور رقابت‌های همبستگی کشورهای اسلامی ریاض ۲۰۲۵ میلادی، پنج تیم والیبال زنان از کشورهای ایران، افغانستان، ترکیه، آذربایجان و تاجیکستان اشتراک کرده‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 209 بازدید

برنامه جهانی غذا (WFP) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که میزان سوء‌تغذیه در افغانستان، به‌ویژه در میان زنان و کودکان به‌گونه نگران‌کننده‌ای رو به افزایش است. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای هشدار داده است که با فرارسیدن فصل زمستان، احتمال دارد سطح تغذیه‌ناکافی در کشور به‌طور چشم‌گیری افزایش یابد. برنامه جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که برای نخستین‌بار در چند دهه اخیر ممکن است اجرای کامل برنامه‌های امدادی زمستانی در افغانستان ممکن نباشد. در بخشی از اعلامیه‌ی برنامه جهانی غذا آمده است که این وضعیت «بحرانی قابل پیش‌گیری» است و تاکید شده که حمایت و کمک به‌موقع جامعه جهانی می‌تواند جان هزاران افغان را نجات دهد. این در حالی است که برنامه جهانی غذا ماه گذشته نیز هشدار داده بود که وضعیت گرسنگی و سوءتغذیه در افغانستان رو به وخامت است. این نهاد گفته بود که نیازمند حمایت فوری و اضطراری قبل از آغاز زمستان است، تا کودکان و خانواده‌های افغانستان از خطر گرسنگی شدید در امان بمانند. در حالی برنامه جهانی غذا از گسترش فقر در افغانستان هشدار می‌دهد که اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌ کمک‌های بشردوستانه‌ سازمان ملل متحد نیز اعلام کرده که افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های گرسنگی در جهان روبرو است. این نهاد سازمان ملل در ادامه افزوده است که ۹.۵ میلیون تن در افغانستان با ناامنی شدید غذایی مواجه هستند و از هر پنج تن، یک تن نمی‌داند وعده بعدی غذایش از کجا تأمین خواهد شد. پس از قطع کمک‌های مالی آمریکا و کاهش کمک‌های بشردوستانه‌ی سایر کشورها، نهادهای سازمان ملل متحد بارها از افزایش سوءتغذیه در افغانستان هشدار داده‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 188 بازدید

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که نزدیک به دو میلیارد تن در جهان هنوز به آب آشامیدنی سالم دسترسی ندارند. آقای گوترش با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افزایش دمای جهانی این آسیب‌پذیری‌ها را تشدید می‌کند و باعث شیوع بیماری‌ها، مرگ و جابه‌جایی مردم می‌شود. وی در بخشی از پیامش تاکید کرده است: «ما به سرمایه‌گذاری‌های جسورانه در سیستم‌های مقاوم آب و فاضلاب نیاز داریم تا دسترسی به آب سالم، فاضلاب و بهداشت برای همه محقق شود.» این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که سازمان ملل بارها نسبت به خطرات کمبود آب و تاثیرات تغییرات اقلیمی بر سلامت و امنیت انسانی هشدار داده است. نهادهای مختلف سازمان ملل نسبت به کاهش منابع آبی در افغانستان و همچنین نبود آب سالم هشدار داده‌اند. قابل ذکر است که افغانستان چند سال است که با خشک‌سالی‌های پی‌هم دست‌وپنجه نرم می‌کند.‏ طبق این گزارش‌ها، استخراج آب در حال حاضر سالانه ۴۴ ‏میلیون متر مکعب بیشتر از میزان تغذیه طبیعی آب‌های ‏زیرزمینی است. موسسه مرسی کورپس (Mercy Corps) اعلام کرده بود که افغانستان در آستانه یک بحران سراسری آب قرار دارد و میلیون‌ها شهروند افغانستان که از ایران و پاکستان بازگردانده شده‌اند، بر منابع و سیستم‌های شکننده آبرسانی کشور فشار شدید وارد می‌کنند. این موسسه با نشر گزارشی گفته بود که شهر کابل ممکن است تا سال ۲۰۳۰ میلادی کاملاً با کمبود آب روبرو شود، در حالی‌که ولایت‌های چون هرات و قندهار هم‌اکنون با کاهش شدید منابع آبی و پیامدهای انسانی گسترده مواجه‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 196 بازدید

نهاد کمک‌رسانی ورلد ویژن (World Vision) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان از نظر سوءتغذیه حاد کودکان در رتبه چهارم در سراسر جهان قرار دارد. اين نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های تغذیه در جهان روبرو است و حدود ۳.۷ میلیون کودک زیر پنج سال در افغانستان مبتلا به سوءتغذیه حاد هستند که حدود یک میلیون تن‌شان به‌شدت وزن از دست داده‌اند. در ادامه تاکید شده است که ۱.۲ میلیون زن باردار و شیرده نیز در افغانستان از سوءتغذیه حاد رنج می‌برند. نهاد کمک‌رسان ورلد ویژن از کاهش بودجه برای خدمات‌رسانی به نیازمندان در افغانستان هشدار داده و افزوده است که ۳۰۵ سایت تغذیه به دلیل مسائل مالی و دسترسی بسته شده‌اند. این نهاد کمک‌رسانی نوشته که بودجه فعلی تنها ۳۰ درصد از نیازمندی‌ها در افغانستان را پوشش می‌دهد. نهاد کمک‌رسان ورلد ویژن با تاکید بر فوریت کمک‌رسانی به نیازمندان در افغانستان، می‌گوید: «حالا زمان اقدام است و کودکان گرسنه و دچار سوءتغذیه نمی‌توانند صبر کنند.» نهاد ویژن جهانی چندی پیش نیز هشدار داده بود که کاهش کمک‌های بشردوستانه در افغانستان، هزاران خانواده را در وضعیت بحرانی قرار داده و کودکان را میان گرسنگی و کار شاقه گرفتار کرده است. همچنین چندی پیش اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ی کمک‌های بشردوستانه در افغانستان نوشت که زنان و کودکان بیشترین آسیب را از بحران گرسنگی دیده‌اند. اين نهاد نوشت که افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های گرسنگی جهان روبرو است و حدود ۹.۵ میلیون نفر به شدت دچار ناامنی غذایی هستند و از هر ۵ نفر، ۱ نفر آن‌ها نمی‌داند وعده غذایی بعدی‌اش از کجا خواهد آمد. پیش از این نیز بارها، سازمان‌ها و نهادهای بین‌المللی از وقوع بحران بشری و افزایش گرسنگی در افغانستان زیر حاکمیت طالبان هشدار داده‌ بودند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 173 بازدید

برنامه‌ جهانی غذا درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با بازگشت اجباری بیش از دو‌ونیم‌میلیون مهاجر از پاکستان و ایران، افغانستان تحت فشار عظیمی قرار گرفته است. این برنامه امروز (دوشنبه، ۱۹ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بسیاری از خانواده‌ها با مادران و کودکانی که دچار سوءتغذیه هستند، به افغانستان می‌آیند. برنامه‌ جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که به‌ لطف شرکایی مانند یونان، در مراکز پذیرش و ترانزیت و از طریق خدمات تغذیه‌ای برای مادران و کودکان، حمایت‌های حیاتی را برای خانواده‌ها فراهم می‌کند. این در حالی است که اخیراً اخراج مهاجران افغانستان از پاکستان تشدید شده است، در حالی‌ که در اوایل امسال بازگشت و اخراج از ایران بیشتر بود. براساس اعلام سازمان ملل، تنها در سال جاری بیش از دو‌ونیم‌میلیون مهاجر از ایران و پاکستان به افغانستان بازگشته‌اند. طبق آمار این سازمان، از سال ۲۰۲۳ میلادی که روند اخراج از پاکستان آغاز شد، تا اکنون بیش از چهار‌ میلیون مهاجر به افغانستان اخراج شده‌اند. بازگشت مهاجران در حالی ادامه دارد که افغانستان با بحران بشری مواجه است و کمک‌های جهانی نیز کاهش یافته است.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 242 بازدید

برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان همچنان یکی از کشورهای با ناامنی شدید انرژی در جهان است. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بیش از ۸۰ درصد جمعیت افغانستان هنوز به برق قابل اعتماد دسترسی ندارند و بیشتر خانواده‌ها در افغانستان برای تأمین نیازهای روزمره خود به هیزم متکی هستند که بر سلامت، ایمنی و محیط‌زیست تأثیر می‌گذارد. برنامه توسعه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که با هدف بهبود دسترسی به انرژی پاک و پایدار، پروژه‌هایی در زمینه توسعه منابع انرژی تجدیدپذیر در مناطق مختلف کشور آغاز کرده است. این نهاد سازمان ملل در بخشی از پیامش افزوده است که تلاش می‌کند با کاهش وابستگی به سوخت‌های چوبی، شرایط زنده‌گی مردم را بهبود بخشیده و اثرات مخرب محیط‌زیستی را کاهش دهد. این در حالی است که برنامه توسعه ملل متحد چندی پیش نیز یک سیستم انرژی خورشیدی ۱۰۰ کیلوواتی را در شفاخانه تخصصی قلب و قفسه سینه ابن‌سینا در کابل نصب کرده است. همچنین برنامه توسعه سازمان ملل متحد اعلام کرده است که از سال ۲۰۲۱ میلادی تا اکنون، ۶‌ هزار و ۴۶۹ مرکز و تأسیسات در سراسر افغانستان با انرژی خورشیدی مجهز شده‌اند. این نهاد می‌گوید که از میان این تأسیسات، پنج هزار و ۴۶۲ مرکز صحی و ۱۵۳ مکتب شامل‌ می‌شوند. همچنین ادامه آمده است که ۸۵۴ کسب‌وکار، که بیش‌تر از آن‌ها توسط زنان رهبری می‌شود، اکنون با استفاده از انرژی پاک فعالیت دارند. برنامه توسعه سازمان ملل متحد گفته است که بیش از دو میلیون زن در نتیجه این برنامه‌ها به انرژی پاک، ایمن و پایدار دسترسی پیدا کرده‌‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 297 بازدید

منابع محلی از ولایت هرات می‌گویند که مأموران امر به معروف و نهی از منکر حکومت سرپرست یک داکتر زن را به‌دلیل نپوشیدن برقع بازداشت کرده‌اند. دست‌کم دو منبع با تایید این موضوع گفته‌اند این داکتر شبنم فضلی نام دارد و متخصص جراحی عمومی در شفاخانه حوزوی هرات است که صبح امروز (دوشنبه، ۱۹ عقرب) از پیش این شفاخانه بازداشت شده است. همچنین قدوس خطیبی، همسر خانم فضلی، در حساب کاربری فیس‌بوک‌ خود نوشته است که نیروهای دولتی همسرش را در دروازه‌ی شفاخانه‌ حوزوی هرات بازداشت کرده‌اند. او در ادامه تاکید کرده است که همسرش تلفن همراهش را جواب نمی‌دهد. اداره‌ی امر به معروف حکومت فعلی در هرات از چند روز به این طرف، پوشیدن برقع را اجباری اعلام کرده و گفته است که زنان بدون برقع اجازه‌ی ورود به ادارات دولتی، از جمله شفاخانه‌ها را ندارند. منابع محلی در هرات می‌گویند که اداره‌ی امر به معروف و نهی از منکر حکومت فعلی دیشب از لغو این محدودیت خبر داده بود، اما صبح امروز چند داکتر زن را بازداشت کرده است. این اقدام در حالی صورت می‌گیرد که حکومت فعلی در ماه‌های اخیر محدودیت‌های بیشتری بر پوشش و حضور اجتماعی زنان در هرات وضع کرده است.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 219 بازدید

همزمان با روز جهانی علم برای صلح و توسعه، دفتر نمایندگی اتحادیه اروپا برای افغانستان اعلام کرده است که سرمایه‌گذاری در علم و حمایت از دانش‌آموزان و استادان، قدرتمندترین مسیر به‌سوی آینده‌ی پایدار و مرفه است. این دفتر امروز (دوشنبه، ۱۹ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری فیس‌بوک خود نوشته است که تعهد اتحادیه اروپا به حمایت از آموزش در افغانستان کاملاً حیاتی است. دفتر نمایندگی اتحادیه اروپا در ادامه تاکید کرده است که علم و دانش کلیدهایی برای صلح پایدار، نوآوری و حل مسأله و آینده‌ای متکی به خود برای همه‌ی شهروندان افغانستان است. این دفتر در بخشی از پیامش افزوده است: «ما در باور خود مبنی بر این‌که دانش پایه و اساس پیشرفت است، محکم ایستاده‌ایم. ما باید اطمینان حاصل کنیم که هر جوان افغان می‌تواند پتانسیل خود را شکوفا کند.» در حالی از روز جهانی علم برای صلح و توسعه تجلیل می‌شود که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب