برچسب: افغانستان

5 روز قبل - 81 بازدید

دو فعال افغانستانی و ایرانی برنده جوایز شجاعت و حقوق زنان مجمع ژنو شدند

رسانه‌های بین‌المللی اعلام کرده‌اند که مرضیه حمیدی، تکواندوکار اهل افغانستان جایزه بین‌المللی حقوق زنان و مسیح علی‌نژاد، فعال ایرانی جایزه شجاعت اجلاس ژنو را کسب کرده‌اند. مرضیه حمیدی از چهره‌های نام‌آور ورزش زنان افغانستان به شمار می‌آید. او پس از تسلط حکومت سرپرست در افغانستان در سال ۱۴۰۰ به فرانسه مهاجرت کرد. او اکنون در فرانسه ورزش تکواندو را ادامه می‌دهد. مسیح‌ علی‌نژاد، خبرنگار، نویسنده و فعال حقوق زنان و بنیانگذار کارزار «آزادی‌های یواشکی من» علیه حجاب اجباری است. او که مدتی خبرنگار مجلس نمایندگان ایران بود، پس از انتخابات جنجالی ۱۳۸۸ ایران را ترک کرد و در ایالات متحده زندگی می‌کند. او از چهره‌های شناخته شده اپوزیسیون خارج از کشور جمهوری اسلامی محسوب می‌شود و ریاست «کنگره جهانی آزادی» را بر عهده دارد. این دو فعال مدنی و حقوق زنان جایزه بین‌المللی حقوق زنان و شجاعت را در هجدهمین اجلاس ژنو برای حقوق بشر و دموکراسی کسب کردند. هر سال در آستانه نشست اصلی شورای حقوق بشر سازمان ملل، «اجلاس ژنو برای حقوق بشر و دموکراسی» صدها تن از مخالفان سیاسی، فعالان، قربانیان نقض حقوق بشر، دیپلومات‌ها، روزنامه‌نگاران و رهبران دانشجویی را گردهم می‌آورد تا توجه جهانیان را به بحران‌های فوری حقوق بشری جلب کند. این کنفرانس با حمایت ائتلافی از ۲۵ سازمان حقوق بشری برگزار می‌شود. در کنار مرضیه حمیدی و مسیح علی‌نژاد، پدرو اوروچورتو نوسلی نیز به دلیل فعالیت‌هایش شایسته دریافت جایزه شناخته شده است. پدرو اوروچورتو نوسلی، استاد دانشگاه، کارشناس علوم سیاسی و فعال سیاسی ونزوئلایی است. او هماهنگ‌کننده امور بین‌الملل حزب «ونته ونزوئلا» و از چهره‌های اصلی کارزار متحد اپوزیسیون برای گذار دموکراتیک در این کشور به شمار می‌رود. فعالیت‌های او در حمایت از رهبران سیاسی اپوزیسیون، او را به هدف پیگرد سیاسی رژیم مادورو تبدیل کرد. او در مارچ ۲۰۲۴ میلادی برای جلوگیری از بازداشت به سفارت آرژانتین در کاراکاس پناه برد و بیش از ۴۰۰ روز در آنجا ماند تا سرانجام در مه ۲۰۲۵ میلادی طی عملیاتی بین‌المللی آزاد شد.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 46 بازدید

سازمان ملل: برای ایجاد شغل به زنان افغانستان تلاش می‌کنیم

صندوق امانی ویژه‌ی سازمان ملل متحد برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با تمرکز بر توان‌مندسازی زنان و دختران، برای آنان فرصت‌هایی فراهم می‌کند تا  کسب‌وکارهای خود را گسترش دهند و از این طریق از خانواده‌های‌شان حمایت کنند. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که سرمایه‌گذاری در مهارت‌ها و معیشت، نقش مهمی در تقویت تاب‌آوری بلندمدت دارد. در ادامه آمده است که برنامه‌های حمایتی با همکاری شرکا آن برای جوانان، زنان و مردان اجرا می‌شود تا زمینه‌ی کار و توسعه‌ی فعالیت‌های اقتصادی فراهم گردد. صندوق امانی ویژه‌ی سازمان ملل در بخشی از پیامش تاکید کرده است که حمایت از شغل‌های کوچک و ایجاد فرصت‌های کاری، می‌تواند به رشد اجتماعی و اقتصادی کمک کرده و وابستگی خانواده‌ها به کمک‌های اضطراری را کاهش دهد. در حالی نهادهای سازمان ملل متحد، بر توان‌مندسازی زنان و دختران از طریق شغل‌های آزاد تلاش دارد که حکومت فعلی افغانستان ساحه‌های کاری را به شدت برای زنان و دختران تنگ کرده است. زنان و دختران در افغانستان حق کار در بسیاری از بخش‌ها و حتا دفترهای سازمان ملل متحد را ندارند. با این حال، تجارت‌های کوچک و متوسط از اندک‌ترین فرصت‌های باقی مانده برای زنان و دختران است. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


6 روز قبل - 62 بازدید

سازمان ملل: حضور قابله‌ها برای زایمان امن مادران در افغانستان مهم است

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که قابله‌ها در مناطق دورافتاده‌ی افغانستان، با استفاده از نسخه‌ی فارسی برنامه‌ی «زایمان ایمن» توانسته‌‌اند که مراقبت‌های امن و مؤثرتری برای مادران و نوزادان فراهم کنند. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که این برنامه در مرکزهای درمانی در دسترس قابله‌ها قرار دارد و شامل رهنمایی‌های درمانی، ویدیوهای آموزشی مرحله‌به‌مرحله و موضوع‌های تعاملی است. در گزارش آمده است که قابله‌ها با بهره‌گیری از این برنامه می‌توانند که در محیط‌هایی با امکانات کم، تصمیم‌های درمانی دقیق‌تر و سریع‌تر بگیرند. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که مسوولان صحی می‌گویند برنامه‌ی «زایمان ایمن» افزون بر تقویت دانش و مهارت قابله‌ها، زمینه‌ی تبادل تجربه و افزایش اعتمادبه‌نفس حرفه‌ای آنان را نیز فراهم کرده است. این نهاد به نقل از آنان نوشته است که این ابزار در شرایط کم‌بود امکانات و دسترسی محدود به آموزش حضوری، نقش مهمی در پیش‌گیری از عوارض و نجات جان مادران و نوزادان ایفا می‌کند. برنامه‌ی «زایمان ایمن» یک ابزار آموزشی و درمانی الکترونیکی است که برای پشتیبانی از قابله‌ها و کارکنان صحی در جریان مراقبت‌های بارداری و زایمان طراحی شده است. این برنامه شامل رهنمایی‌های علمی درباره مدیریت عوارض شایع مانند خون‌ریزی پس از زایمان، فشار خون بلند در بارداری، احیای نوزاد و مراقبت از نوزادان نارس است. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد هدف از راه‌اندازی این ابزار، تقویت مهارت‌های عملی قابله‌ها، بهبود تصمیم‌گیری در شرایط بحرانی و کاهش مرگ‌ومیر مادران و نوزادان در مناطق دورافتاده عنوان شده است. قابل ذکر است که افغانستان از جمله کشورهایی است که با میزان بالای مرگ‌ومیر مادران و نوزادان روبرو است. کم‌بود امکانات صحی، دسترسی محدود به آموزش‌های تخصصی و فاصله‌ی زیاد روستاها تا مرکزهای درمانی، چالش‌های جدی در ارایه‌ی خدمات به مادران باردار ایجاد کرده است. در بسیاری از مناطق، زنان در خانه یا درمانگاه‌های کوچک زایمان می‌کنند و قابله‌ها اغلب با امکانات اندک و بدون دسترسی فوری به راهنمایی‌های تخصصی کار می‌کنند.

ادامه مطلب


7 روز قبل - 106 بازدید

از عروس جوان تا زن ناامید؛ روایت پنج سال خشونت پنهان

از همان شبی که برای نخستین بار به خانه‌ی شوهرش قدم گذاشت، چیزی در دلش فرو ریخت؛ احساسی که آن زمان نمی‌توانست نامش را بگذارد، اما بعدها فهمید ترس بوده است؛ ترسی که آهسته و بی‌صدا، مثل رطوبت، در دیوارهای زندگی‌اش نفوذ می‌کرد و هر روز گسترده‌تر می‌شد. او فقط هجده سال داشت؛ دختری که هنوز بوی نوجوانی می‌داد و رویاهای ساده‌ای در سر داشت؛ رویاهایی مثل ادامه‌ی مکتب، خندیدن با دوستان، یا حتی یک زندگی معمولی با شوهری که دوستش داشته باشد. اما در فرهنگ خانواده‌اش، ازدواج بیشتر یک تصمیم جمعی بود تا انتخاب شخصی. وقتی پدرش گفت «خواستگار خوب است، زندگی‌ات تأمین می‌شود»، او فقط سرش را پایین انداخت و قبول کرد، چون از کودکی یاد گرفته بود که دختر خوب مخالفت نمی‌کند. پنج سال گذشت، اما آن پنج سال برای او به اندازه‌ی یک عمر دردناک طول کشید. خانه‌ی شوهرش بزرگ بود، اما در آن خانه برای او جایی امن وجود نداشت. از همان روزهای اول، مادرشوهرش با نگاه‌های سنگین و کلمات نیش‌دار به او فهماند که حضورش مطلوب نیست. هر کاری که می‌کرد، ایرادی پیدا می‌شد؛ اگر غذا می‌پخت، می‌گفتند بدمزه است؛ اگر خانه را تمیز می‌کرد، می‌گفتند هنوز کثیف است؛ اگر سکوت می‌کرد، می‌گفتند بی‌ادب است. خواهرشوهرش که چند سالی از او بزرگ‌تر بود، رفتاری تحقیرآمیز داشت و مدام او را با دختران دیگر مقایسه می‌کرد. پدرشوهرش هم مردی خشن بود که باور داشت زن باید با ترس «آموزش» ببیند. شوهرش در آغاز چندان بدرفتار نبود، اما مشکل اینجا بود که او هیچ‌وقت از همسرش دفاع نکرد؛ سکوتش به اندازه‌ی خشونت دیگران دردناک بود. کم‌کم آن سکوت تبدیل به بی‌تفاوتی شد و بی‌تفاوتی به نوعی همراهی خاموش با ظلم تبدیل شد. اولین بار که لت‌وکوب شد، فقط چند هفته از عروسی‌اش گذشته بود. دلیلش چیزی ساده بود؛ نمک غذا کمی زیاد شده بود. مادرشوهرش سیلی محکمی به صورتش زد، آن‌قدر که گوشش سوت کشید و اشک بی‌اختیار از چشمانش جاری شد. خواهرشوهرش موهایش را کشید و گفت «باید یاد بگیری»، و پدرشوهرش فقط نگاه کرد و گفت «زن باید ادب شود». آن شب او در اتاق کوچکشان نشست و بی‌صدا گریه کرد، اما هنوز امید داشت؛ امیدی کودکانه که شاید اگر بیشتر تلاش کند، اگر مهربان‌تر باشد، اگر اشتباه نکند، همه‌چیز بهتر می‌شود. اما اشتباه او همین بود که فکر می‌کرد مشکل از خودش است. سال اول باردار شد و اولین کودک به دنیا آمد. مادر شدن برایش هم‌زمان شیرین و دردناک بود. وقتی نوزادش را در آغوش می‌گرفت، احساس می‌کرد زندگی هنوز ارزش ادامه دادن دارد، اما همان زمان فشارها بیشتر شد. می‌گفتند «فقط بچه آوردن بلد است»، «هیچ هنر دیگری ندارد». شب‌ها با بدن دردناک از کارهای خانه و زخم‌های تازه، کودک را شیر می‌داد و در سکوت اشک می‌ریخت تا کسی نشنود. دو سال بعد کودک دوم و سپس سوم به دنیا آمدند، اما به‌جای این‌که جایگاهش در خانواده بهتر شود، خشونت شدیدتر شد. حالا او نه‌تنها عروس «بی‌ارزش» بود، بلکه مادری بود که به‌زعم آن‌ها «بار اضافی» آورده است. خشونت فقط به توهین محدود نبود. بارها با دست و چوب زده شد. یک بار آن‌قدر او را هل دادند که به دیوار خورد و چند دقیقه نفسش بند آمد. یک بار ظرف فلزی به طرفش پرتاب شد و پیشانی‌اش شکافت. بدنش پر از کبودی‌هایی بود که یاد گرفته بود پنهان کند. اما درد واقعی در روحش بود؛ تحقیر مداوم، شنیدن جملاتی مثل «تو هیچ نیستی»، «کاش پسر ما با تو ازدواج نمی‌کرد»، «تو بدبختی آوردی». کم‌کم خودش هم این حرف‌ها را باور می‌کرد و اعتمادبه‌نفسش نابود می‌شد. سه ماه قبل از فرارش، خشونت‌ها به اوج رسید. آن روز بهانه فقط لباس‌هایی بود که به‌زعم آن‌ها خوب شسته نشده بود. دعوا شروع شد و خیلی زود به لت‌وکوب تبدیل شد. مادرشوهرش موهایش را کشید، خواهرشوهرش او را هل داد و پدرشوهرش با چوب به او ضربه زد. شوهرش باز هم فقط ایستاده بود. در آن لحظه، چیزی در وجودش شکست؛ نه از ترس، بلکه از خستگی عمیق. احساس کرد اگر بماند، یا خواهد مرد یا کاملاً نابود خواهد شد. همان شب، وقتی همه خواب بودند، به اتاق کودکان رفت، هر سه را بوسید، صورتشان را لمس کرد و با اشک‌های بی‌صدا خداحافظی کرد. سپس در تاریکی خانه را ترک کرد و به سمت خانه‌ی پدرش رفت. وقتی به خانه‌ی پدر رسید، تصور می‌کرد بالاخره پناهگاهی پیدا کرده است، اما خیلی زود فهمید اشتباه کرده است. مادرش ابتدا گریه کرد و او را در آغوش گرفت، اما پدرش عصبانی شد. به‌جای همدردی گفت «زن از خانه‌ی شوهر فرار نمی‌کند». چند روز بعد، خبر رسید که شوهرش او را طلاق داده است؛ به همین سادگی، بدون گفت‌وگو، بدون تلاش. این خبر مثل ضربه‌ای دیگر بر روحش فرود آمد؛ نه به این دلیل که شوهرش را دوست داشت، بلکه چون فهمید حالا کاملاً بی‌پناه شده است. زندگی در خانه‌ی پدر هم آرامش نداشت. سرزنش‌ها شروع شد؛ «آبروی ما را بردی»، «تحمل می‌کردی بهتر بود»، «حالا چه می‌کنی با سه بچه؟». برادرانش گاهی با عصبانیت حرف می‌زدند و حتی او را مقصر می‌دانستند. مادرش میان دلسوزی و ترس از حرف مردم گرفتار بود. او احساس می‌کرد در هیچ جایی پذیرفته نیست؛ نه خانه‌ی شوهر، نه خانه‌ی پدر. کودکانش هم نزد پدرشان مانده بودند و دلتنگی برای آن‌ها قلبش را می‌فشرد. شب‌ها صدای «مادر» گفتنشان را در ذهنش می‌شنید و گریه می‌کرد. در این میان، ناامیدی آن‌قدر عمیق شد که چند بار تلاش کرد به زندگی‌اش پایان بدهد. هر بار فکر می‌کرد دیگر راهی نمانده، دیگر امیدی وجود ندارد. اما هر بار زنده ماند؛ گاهی به‌طور اتفاقی، گاهی به‌خاطر رسیدن ناگهانی یکی از اعضای خانواده. بعد از آخرین بار، فقط گریه می‌کرد و می‌گفت «چرا نمی‌میرم؟» اما در عمق وجودش چیزی هنوز زنده بود؛ عشق به فرزندانش. همین عشق، هرچند ضعیف، مانع شد که کاملاً تسلیم شود. اکنون سه ماه گذشته است. او هنوز در خانه‌ی پدر زندگی می‌کند، هنوز با سرزنش و فشار روبه‌رو است، هنوز آینده‌اش نامعلوم است. اما گاهی جرقه‌ای کوچک از امید در دلش روشن می‌شود؛ شاید بتواند کاری پیدا کند، شاید بتواند دوباره فرزندانش را ببیند، شاید بتواند زندگی تازه‌ای بسازد. او هنوز زخمی است، هنوز شکسته است، اما زنده است. و گاهی در زندگی انسان، زنده ماندن خودِ بزرگ‌ترین مبارزه است. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


7 روز قبل - 99 بازدید

چهار دانش‌جوی دختر افغانستانی به دانشگاه «لیل» فرانسه راه یافته‌اند

رسانه‌های بین‌المللی گزارش داده‌اند که چهار دانشجوی دختر افغانستانی به‌نام‌های فاطمه، فرشته، گیتا و زهرا، با حمایت نهاد‌های محلی وارد فرانسه شده و برای ادامه‌ی تحصیل به دانشگاه «لیل» این کشور راه یافته ‌اند. رضا جعفری، رییس نهاد گفتمان صلح افغانستان و بنیان‌گذار «حزب سبز افغانستان در تبعید»، با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این دانش‌جویان با حمایت نهادهای محلی و خانواده‌های میزبان در شهرهای اسق، ارشی، سیسوآن و فلر-بورگ مورد استقبال قرار گرفته‌‌اند. آقای جعفری این لحظه را «تأثیرگذار» توصیف کرده و تاکید کرده است: «دیدن این دختران در جایگاه دانشجو‌های، هدف‌مند و با اراده به بازسازی آینده‌شان، مایه‌ی افتخار است.» همچنین رضا جعفری از همکاری سفارت‌های فرانسه در تهران و پاکستان و وزارت داخله‌ی فرانسه در تکمیل روند صدور ویزا قدردانی کرده و افزوده است که تلاش‌ها برای صدور ویزای سایر دانش‌جویان افغانستانی که هنوز در ایران یا پاکستان در وضعیت نامناسب به‌سر می‌برند، ادامه دارد. او در پایان نوشته است: «این دختران تنها یک خواست دارند؛ تحصیل، زندگی در آزادی و ساختن آینده‌شان. آموزش تهدید نیست، یک حق است.» قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از بازگشت به قدرت، در نخست دختران بالاتر از صنف ششم را از مکتب محروم کردند. این گروه در ادامه دانشگاه‌ها و انستیتوت‌های طبی را نیز به‌روی زنان و دختران بست. در چهار سال، با وجود درخواست‌های جهانی برای احترام به حقوق زنان و دختران، حکومت فعلی محدودیت‌های خود را تشدید کرده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 97 بازدید

نهاد «افغانستان عاری از پولیو»: محافظت از کودکان در برابر پولیو مسوولیت انسانی است

نهاد «افغانستان عاری از پولیو» درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که محافظت از کودکان در برابر بیماری پولیو یا فلج اطفال مسوولیت دینی و انسانی است. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۲۸ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که پولیو بیماری‌ای است که کودکان مبتلا به آن را تا پایان عمر فلج می‌سازد. در بخشی از پیام نهاد افغانستان عاری از پولیو آمده است: «تمام جهان، به‌شمول کشورهای اسلامی، پولیو را توسط واکسن محو کرده‌اند؛ اما افغانستان و پاکستان هنوز با آن مبارزه می‌کنند.» همچنین پیش از این، گزارش‌هایی منتشر شده است که نشان می‌دهد شهروندان در برخی مناطق کشور به دلیل باورهای مذهبی و ناآگاهی، از واکسن کردن کودکان‌شان خودداری کرده‌اند. این در حالی است که در سال ۲۰۲۵ میلادی، نُه مورد مثبت بیماری فلج اطفال یا پولیو در افغانستان ثبت شده بود. از این میان، یک مورد در ارزگان، سه مورد در هلمند، یک مورد در بادغیس، یک مورد در نورستان، دو مورد در پکتیکا و یک مورد در فراه گزارش شده بود. باید گفت که در سال جاری میلادی تا اکنون گزارشی از ثبت موارد مثبت بیماری پولیو در افغانستان منتشر نشده است. در حال حاضر، افغانستان و پاکستان تنها کشورهای جهان‌اند که بیماری فلج اطفال در آن‌ها به‌طور کامل ریشه‌کن نشده است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 64 بازدید

روایت زنان افغانستانی در استانبول؛ ویگاه مقربی نمایشگاه عکس برگزار کرد

ویگاه مقربی، فیلم‌ساز اهل افغانستان، نمایشگاه عکسی را با محوریت وضعیت زنان، دختران و کودکان افغانستانی در شهر استانبول، ترکیه برگزار کرده است. خانم مقربی با نشر اعلامیه‌ای گفته است که هدف از برگزاری این نمایشگاه، بازتاب واقعیت‌های زندگی در افغانستان، به‌ویژه وضعیت زنان و دختران، برای مخاطبان بین‌المللی است. او در ادامه تاکید کرده است که عکس‌های به‌نمایش‌گذاشته‌شده، زندگی زنان در روستاها و چگونگی کار و تلاش آنان در بیرون از خانه را به تصویر می‌کشد. این نمایشگاه در «مرکز طراحی استانبول» گشایش یافته و از ۱۴ تا ۲۱ فبروری ادامه دارد. قابل ذکر است که ویگاه مقربی پیش از این نیز دومین جشن‌واره‌ی فیلم کوتاه خود را در ترکیه برگزار کرده بود. هم‌زمان با این رویداد، نمایش‌گاه تلفیقی «روشن‌کردن سایه‌ها – زنان افغانستان» نیز در مرکز صلح نوبل در شهر اسلو گشایش یافته است؛ نمایشگاهی که به بازنمایی وضعیت زنان افغانستان می‌پردازد. برگزاری این برنامه‌ها در حالی صورت می‌گیرد که وضعیت حقوق بشری در افغانستان، به‌ویژه برای زنان رو به وخامت گذاشته است. قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از بازگشت به قدرت، در نخست دختران بالاتر از صنف ششم را از مکتب محروم کردند. این گروه در ادامه دانشگاه‌ها و انستیتوت‌های طبی را نیز به‌روی زنان و دختران بست. در چهار سال، با وجود درخواست‌های جهانی برای احترام به حقوق زنان و دختران، حکومت فعلی محدودیت‌های خود را تشدید کرده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 71 بازدید

سازمان ملل: زنان افغانستان با وجود محدودیت‌ها همچنان خواهان ایجاد کسب‌وکار هستند

برنامه توسعه سازمان ملل (UNDP) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان و دختران افغانستان با وجود محدودیت‌های گسترده، همچنان می‌خواهند کار کنند و تلاش دارند با ایجاد کسب‌وکار از خانواده‌های خود حمایت کنند. این سازمان روز (دوشنبه، ۲۷ دلو) با نشر گزارشی گفته است که بررسی‌های انجام‌شده نشان می‌دهد زنان و دختران در شرایط دشوار نیز خواهان حمایت برای ایجاد یا گسترش فعالیت‌های اقتصادی خود هستند. سازمان ملل در بخشی از گزارشش تاکید کرده است که این خواسته‌ها با برنامه‌های این نهاد برای توانمندسازی اقتصادی زنان و ایجاد فرصت‌های برابر، همسو است و نشان می‌دهد مشارکت اقتصادی زنان همچنان ظرفیت بالایی برای رشد دارد. در گزارش آمده است که نمونه‌های موفق کارآفرینی زنان و دختران، بیانگر آن است که سرمایه‌گذاری و حمایت هدفمند می‌تواند دانش و مهارت‌های محلی را به فعالیت‌های اقتصادی پایدار تبدیل کند. همچنین برنامه توسعه سازمان ملل گفته است که ادامه این روند می‌تواند سبب افزایش اشتغال، تقویت معیشت خانواده‌ها و رشد اقتصادی در سطح جامعه شود. قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از بازگشت به قدرت، در نخست دختران بالاتر از صنف ششم را از مکتب محروم کردند. این گروه در ادامه دانشگاه‌ها و انستیتوت‌های طبی را نیز به‌روی زنان و دختران بست. در چهار سال، با وجود درخواست‌های جهانی برای احترام به حقوق زنان و دختران، حکومت فعلی محدودیت‌های خود را تشدید کرده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 59 بازدید

برنامه جهانی غذا: خانواده‌ها در افغانستان با افزایش بحران گرسنگی رو‌برو هستند

برنامه جهانی غذا (WFP) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سراسر افغانستان، خانواده‌ها همچنان با افزایش گرسنگی و نبود مواد غذایی کافی روبرو هستند. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که با حمایت مردم جاپان، کمک‌های غذایی نجات‌بخش به مردم آسیب‌پذیر ارائه می‌شود، درست در زمانی که بیش‌ترین نیاز را دارند. برنامه جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که بحران‌های پی‌درپی مانند زلزله، خشک‌سالی، مشکلات اقتصادی و بازگشت اجباری مهاجران از پاکستان و ایران، زندگی مردم افغانستان را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. همچنین سازمان ملل پیش‌تر نیز گزارش داده بود که میزان نیازمندی‌ها در افغانستان به‌‌شدت افزایش یافته و حدود ۱۷.۴ میلیون تن در کشور با ناامنی غذایی روبرو هستند. قابل ذکر است که یونیسف نیز اعلام کرده بود که ۹۴۲ هزار کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه شدید و حدود ۷۰۰ هزار کودک دیگر در معرض سوءتغذیه متوسط قرار داشته و نیاز فوری به حمایت‌های بشردوستانه دارند. سازمان ملل افزوده است که میزان نیازمندی‌ها در افغانستان به‌‌شدت افزایش یافته و بیش از ۱۷ میلیون تن در کشور با ناامنی غذایی روبه‌رو هستند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 83 بازدید

ملل متحد: به زنان افغانستان کمک می‌کنیم تا به خوداتکایی برسند

برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با کمک مالی اتحادیه‌ی اروپا، به زنان در افغانستان کمک می‌کند به خودکفایی اقتصادی برسند. بخش افغانستان این نهاد امروز (دوشنبه، ۲۷ دلو) داستان زنی از بدخشان را در حساب کاربری ایکس خود شریک کرده که با وام‌گرفتن از سوی این نهاد، توانسته یک کارگاه خیاطی بسازد و به هفت زن دیگر نیز فرصت کار را فراهم کند. معصومه، زنی که این کمک را دریافت کرده به برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد گفته است: «قرض گرفتم، ماشین‌آلات خریدم و هفت کارمند دیگر استخدام کنم.» برنامه‌ توسعه‌ای ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که معصومه در کارگاه خیاطی برای زنانی که گرد او جمع شده‌اند، راهی به سوی خوداتکایی می‌دوزد. این نهاد افزوده که با بهبود دسترسی زنان به خدمات مالی و کمک به رشد کسب‌وکارهای تحت رهبری زنان در جوامع محلی، از توان‌مندسازی اقتصادی آن‌ها پشتیبانی می‌کند. بر اساس آمار سازمان ملل متحد، ۸۸ درصد خانواده‌های دارای سرپرست زن به نیازهای اساسی شان دست‌رسی ندارند و تنها هفت درصد زنان در بیرون از خانه شاغل استند. برنامه‌ی توسعه‌ای ملل متحد گفت که در این شرایط دشوار، با تمرکز بر راه‌های حل عملی و جامعه‌محور معیشت خانواده‌ها را تقویت می‌کند. قابل ذکر است که افغانستان در سال‌های اخیر به‌طور مداوم با بحران ناامنی غذایی روبرو بوده است؛ بحرانی که زنان و کودکان بیش از سایر اقشار از آن آسیب دیده‌اند. بر بنیاد داده‌های سازمان ملل متحد، ۷۵ درصد جمعیت افغانستان با ناامنی غذایی مواجه ‌اند و در سال جاری میلادی ۲۱ میلیون و ۹۰۰ هزار نفر در این کشور به کمک‌های انسان‌دوستانه نیاز دارند.

ادامه مطلب