برچسب: افغانستان

2 هفته قبل - 121 بازدید

صندوق ویژه سازمان ملل متحد برای افغانستان (STFA) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که نیازهای این کشور در حال تغییر است و بازگشت گسترده مهاجران، حوادث ناشی از تغییرات اقلیمی و فشارهای اقتصادی، جوامع محلی را با چالش‌های بیشتری مواجه کرده است. این صندوق امروز (یک شنبه، ۱۰ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایسک خود نوشته است که در برنامه‌های آینده خود بر تقویت اقدامات مؤثر، رسیدگی به نیازهای تازه و قرار دادن جوامع محلی در مرکز فعالیت‌هایش تمرکز خواهد کرد. صندوق ویژه سازمان ملل متحد برای افغانستان تاکید کرد که با توجه به تغییر شرایط، برنامه‌های حمایتی باید متناسب با نیازهای جوامع تنظیم شود تا بتواند به چالش‌های موجود پاسخ دهد. این در حالی ا‌ست که افغانستان با چالش‌هایی چون بازگشت گسترده مهاجران، بیکاری، فقر، کمبود خدمات اساسی و پیامدهای خشکسالی و سایر حوادث طبیعی مواجه است. براساس گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی، این عوامل فشار بر خانواده‌ها و جوامع آسیب‌پذیر را افزایش داده‌اند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 143 بازدید

صفحه‌ی «افغانستان عاری از پولیو» در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کارزار جدید تطبیق واکسن بیماری فلج کودکان فردا (دوشنبه، ۱۱ عقرب) در سراسر کشور آغاز خواهد شد. این صفحه با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود از شهروندان خواسته است که در رهایی افغانستان از بیماری پولیو سهم بگیرند. براساس آمارهای سازمان جهانی صحت، موارد مثبت این بیماری در سال ۲۰۲۶ میلادی در افغانستان به ۴۲ مورد رسیده است. همچنین سازمان جهانی صحت گفته است که موارد مثبت محیطی بیماری پولیو در افغانستان در سال جاری میلادی به ۹۳ مورد رسیده است. قابل ذکر است که بیشترین موارد ثبت‌شده در جنوب افغانستان است. در حال حاضر افغانستان و پاکستان تنها کشورهای جهان اند که بیماری فلج کودکان در آن به صفر نرسیده است. در سال جاری میلادی در پاکستان نیز شش مورد مثبت انسانی بیماری پولیو و ۱۳۷ مورد مثبت محیطی آن ثبت شده است. در سال ۲۰۲۵ میلادی ۲۱ مورد مثبت بیماری پولیو در افغانستان ثبت شده بود و در سال جاری این موارد افزایش یافته است.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 107 بازدید

رباب فاطمه، نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد برای افغانستان به ولایت ننگرهار رفته و بر حمایت سازمان ملل متحد از مردم افغانستان تاکید کرد. یوناما امروز (یک‌شنبه، ۱۰ عقرب) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که او در این سفر با مقام‌های محلی، زنان، بزرگان قومی، بازرگانان، مهاجران بازگشته و نمایندگان نهادهای سازمان ملل دیدار و گفتگو کرد. او در این دیدارها درباره نیازهای مردم و مشکلات گفتگو کرد و بر ادامه تعهد و حمایت سازمان ملل از افغانستان تاکید کرد. یوناما در ادامه تاکید کرده است که این سفر با هدف آگاهی مستقیم از نیازها و چالش‌های مردم ننگرهار انجام شده است. رباب فاطمه، دیپلمات بنگلادشی، در ماه جولای ۲۰۲۶ از سوی آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، به‌عنوان نماینده ویژه او در امور افغانستان و رئیس یوناما منصوب شد. وی در ۱۸ اکتوبر وارد کابل شد و رسماً کارش را به‌عنوان رئیس این دفتر آغاز کرد. او جانشین روزا اوتونبایوا، نماینده پیشین دبیرکل سازمان ملل متحد در افغانستان، شده است. خانم فاطمه در حالی کارش را به‌عنوان رییس یوناما آغاز کرده است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 119 بازدید

برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد پیش‌بینی کرده است که تا سال ۲۰۶۰ میلادی، از هر دو شهروند افغانستان، یک نفر در شهرها زندگی خواهد کرد. این نهاد به مناسبت روز جهانی شهرها گفته است که روند رو به افزایش شهرنشینی در افغانستان، در کنار چالش‌ها، فرصت‌هایی را نیز برای توسعه شهری فراهم می‌کند. در اعلامیه آمده است که رسیدگی به افزایش شهرنشینی نیازمند همکاری مشترک است. برنامه اسکان بشر سازمان ملل در ادامه بر ضرورت تلاش برای ایجاد شهرهایی امن و سالم برای همه شهروندان افغانستان تاکید کرده است. این در حالی‌ست که رشد شهرنشینی در افغانستان، نیاز به مسکن، خدمات صحی، آب آشامیدنی، برق و زیرساخت‌های شهری را افزایش می‌دهد و برنامه‌ریزی پایدار برای پاسخ‌گویی به این نیازها را ضروری می‌سازد.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 136 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد هشدار داده است که با نزدیک‌شدن فصل زمستان، ۱۵.۹ میلیون نفر در افغانستان با ناامنی شدید غذایی در سطح بحرانی یا بدتر از آن روبرو هستند. این سازمان امروز (شنبه، ۹ عقرب) با نشر گزارشی گفته است که وضعیت خانواده‌های آسیب‌پذیر نیازمند کمک‌های فوری بشردوستانه است. در گزارش آمده است که کمک‌های بشردوستانه برای نجات جان مردم ضروری است؛ اما سرمایه‌گذاری پایدار در زمینه معیشت و خدمات اساسی نیز برای تقویت توانایی خانواده‌ها در مقابله با بحران‌ها اهمیت دارد. بر بنیاد ارزیابی نهادهای سازمان ملل، پیش‌بینی می‌شود شمار افراد دچار ناامنی شدید غذایی در فصل زمستان، از نوامبر ۲۰۲۶ میلادی تا اپریل ۲۰۲۷ میلادی، به ۱۹.۲ میلیون نفر افزایش یابد. در گزارش آمده است که از این میان، حدود پنج میلیون نفر با وضعیت اضطراری گرسنگی روبرو خواهند شد. همچنین در بخش دیگری از این گزارش، به وضعیت زنان و دختران افغانستان اشاره شده است. آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، گفته است که بسیاری از زنان در افغانستان امید خود را از دست داده‌اند و در فضای ترس و نگرانی زندگی می‌کنند. گوترش با انتقاد از محدودیت‌ها گفته است که قوانین موجود در افغانستان، حذف نظام‌مند زنان و دختران از زندگی عمومی را رسمیت بخشیده است. او تأکید کرده است که سازمان ملل اجازه نخواهد داد تبعیض جنسیتی در هیچ نقطه‌ای از جهان عادی‌سازی شود. سازمان ملل متحد اعلام کرده است که کارکنان این نهاد در سراسر افغانستان، همراه با شرکای خود، به ارایه کمک‌های بشردوستانه و خدمات نجات‌بخش ادامه می‌دهند و متعهد به حمایت از مردم این کشور هستند. دبیرکل سازمان ملل خواستار پایان فوری خشونت‌ها، احترام به حقوق همه شهروندان افغانستان و پایبندی این کشور به تعهدات و توافق‌نامه‌های بین‌المللی شده است.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 139 بازدید

نمایندگی دایمی ایتالیا در سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که این کشور به حمایت از زنان و دختران افغانستان و تلاش برای تأمین حقوق اساسی آنان متعهد است. این نمایندگی با نشر اعلامیه‌ای گفته است که ایتالیا از امضاکنندگان بیانیه مشترک درباره وضعیت زنان و دختران افغانستان بوده که در هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، در کمیته سوم، ارائه شده است. نمایندگی دایمی ایتالیا بر ضرورت اقدام جامعه جهانی در برابر وضعیت زنان و دختران افغانستان و تلاش برای تأمین عدالت، برابری و پاسخ‌گویی در قبال نقض حقوق آنان تاکید شده است. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 167 بازدید

روزی که فهمید دیگر نمی‌تواند به دانشگاه برود، برای چند لحظه احساس کرد تمام راه‌هایی که به آینده‌اش ختم می‌شدند، یک‌باره بسته شده‌اند. کتاب‌ها و یادداشت‌های درسی‌اش هنوز در گوشه‌ی اتاق قرار داشتند و لباس‌هایی که برای رفتن به دانشگاه آماده کرده بود، همچنان در کمد آویزان بودند؛ اما دیگر خبری از رفتن به صنف، دیدن هم‌صنفی‌ها و خیال‌پردازی درباره‌ی روزی نبود که با گرفتن مدرک دانشگاهی بتواند زندگی متفاوتی برای خود بسازد. این دختر جوان که در کابل زندگی می‌کند، مانند هزاران دختر دیگر افغانستان، با آرزوی ادامه‌ی تحصیل وارد مسیر آموزش شده بود. او باور داشت که با درس خواندن می‌تواند آینده‌ی بهتری برای خود و خانواده‌اش بسازد؛ اما پس از بسته شدن دروازه‌های دانشگاه به روی دختران، ناگهان خود را در برابر واقعیتی یافت که برای پذیرفتن آن آمادگی نداشت. روزها می‌گذشتند و او هر بار که به دوستانش فکر می‌کرد، از خود می‌پرسید با این همه آرزو و توانایی چه باید بکند. مدتی در خانه ماند. روزهایش بیشتر در سکوت می‌گذشت و گاهی با دیدن کتاب‌هایش احساس می‌کرد بخشی از زندگی‌اش را از دست داده است. او می‌دانست که به‌تنهایی نمی‌تواند شرایط را تغییر دهد؛ اما نمی‌خواست تمام عمر منتظر بماند تا شاید روزی فرصت‌های ازدست‌رفته دوباره به دست آیند. با خودش فکر کرد که اگر فعلاً نمی‌تواند به دانشگاه برود، دست‌کم باید راه دیگری برای یادگیری، کار کردن و مفید بودن پیدا کند. خیاطی یکی از مهارت‌هایی بود که از پیش به آن علاقه داشت. او با خود اندیشید که شاید بتواند همین مهارت را به فرصتی برای آغاز دوباره تبدیل کند. در آغاز، امکانات زیادی در اختیار نداشت. راه‌اندازی یک کارگاه خیاطی به سرمایه، ماشین خیاطی، وسایل کار و مکان مناسب نیاز داشت؛ چیزهایی که فراهم کردن همه‌ی آن‌ها برای یک دختر جوان آسان نبود. با این حال، تصمیم گرفت با امکاناتی که در دسترس داشت، کارش را آغاز کند و به‌تدریج آن را گسترش دهد. شروع کار چندان آسان نبود. تهیه‌ی وسایل، پیدا کردن مشتری و جلب اعتماد مردم، هرکدام دشواری‌های خود را داشتند. درآمد کارگاه در روزهای نخست ثابت نبود و گاهی سفارش‌ها آن‌قدر کم می‌شدند که نمی‌توانست با اطمینان برای روزهای بعد برنامه‌ریزی کند. با این همه، تلاش می‌کرد کیفیت کارش را حفظ کند، مهارت‌هایش را افزایش دهد و مشتریان بیشتری به دست آورد. برایش مهم بود که کارگاه تنها محلی برای کسب درآمد نباشد، بلکه جایی باشد که در آن بتواند دوباره احساس کند هنوز توانایی ساختن آینده‌ی خود را دارد. به‌تدریج، کارگاه کوچک او شکل گرفت و سفارش‌های بیشتری دریافت کرد. او که زمانی به دلیل محرومیت از دانشگاه در خانه مانده بود، حالا بخش زیادی از وقتش را با طراحی لباس، اندازه‌گیری، بریدن پارچه و دوختن لباس‌ها می‌گذراند. هر سفارشی که دریافت می‌کرد، برایش نشانه‌ای بود از این‌که تلاش‌هایش بی‌نتیجه نمانده است. اما چیزی که این دختر جوان را بیش از پیش به ادامه‌ی کار تشویق می‌کرد، تنها پیشرفت شخصی‌اش نبود. او می‌دید که زنان و دختران دیگری نیز در اطرافش با مشکلات مشابهی روبه‌رو هستند؛ زنانی که به دلیل محدودیت‌های اجتماعی، کمبود فرصت‌های شغلی یا مشکلات اقتصادی، امکان کار کردن و تأمین نیازهای خود را نداشتند. بعضی از آن‌ها برای کمک به خانواده‌هایشان به درآمد نیاز داشتند و برخی دیگر می‌خواستند در کنار انجام مسئولیت‌های خانوادگی، مهارتی بیاموزند و مستقل‌تر شوند. او تصمیم گرفت درهای کارگاهش را به روی زنان و دختران دیگری نیز باز کند. با گسترش فعالیت کارگاه، توانست حدود شش زن و دختر را در بخش‌های مختلف خیاطی مشغول به کار سازد. اکنون آن‌ها در کنار یکدیگر کار می‌کنند، سفارش‌ها را آماده می‌سازند و می‌کوشند از این راه، بخشی از نیازهای زندگی خود و خانواده‌هایشان را تأمین کنند. برای این دختر، دیدن زنانی که با امید بیشتری به کارگاه می‌آیند، معنای خاصی دارد. او می‌داند که درآمد خیاطی شاید نتواند تمام مشکلات اقتصادی یک خانواده را حل کند؛ اما همین درآمد، هرچند اندک، می‌تواند در پرداخت کرایه‌ی خانه، خرید مواد غذایی، تأمین نیازهای کودکان و پوشش هزینه‌های روزمره‌ی خانواده کمک‌کننده باشد. از سوی دیگر، کار کردن در کنار زنان دیگر به آن‌ها فرصت می‌دهد تا مهارت‌های تازه‌ای بیاموزند و احساس کنند که هنوز می‌توانند در زندگی خود تصمیم بگیرند و برای آینده‌شان تلاش کنند. البته اداره‌ی یک کارگاه کوچک در کابل، با توجه به مشکلات اقتصادی موجود، همیشه آسان نیست. هزینه‌ی تهیه‌ی پارچه و وسایل خیاطی، کمبود سفارش‌ها در بعضی روزها و ناپایداری درآمد، گاهی او را نگران می‌سازد. او باید هم به ادامه‌ی فعالیت کارگاه فکر کند و هم مراقب باشد زنانی که در آن کار می‌کنند، فرصت ادامه‌ی کار خود را از دست ندهند. گاهی مسئولیت این کار برایش سنگین می‌شود؛ به‌ویژه وقتی می‌داند که چند زن دیگر نیز برای تأمین نیازهای روزانه‌ی خود به همین کارگاه وابسته‌اند. با وجود این دشواری‌ها، او نمی‌خواهد تسلیم شود. باور دارد که اگر در برابر مشکلات عقب‌نشینی کند، نه‌تنها خودش، بلکه زنانی که به او اعتماد کرده‌اند نیز با فرصت‌های کمتری روبه‌رو خواهند شد. به همین دلیل، تلاش می‌کند سفارش‌های بیشتری به دست آورد، کارگاهش را گسترش دهد و در آینده زمینه‌ی آموزش خیاطی را برای دخترانی فراهم سازد که به دلیل محدودیت‌ها از آموزش رسمی محروم مانده‌اند. او هنوز هم به دانشگاه و ادامه‌ی تحصیل فکر می‌کند. خیاطی برایش جایگزین آرزوی درس خواندن نشده است؛ بلکه راهی است تا در شرایط دشوار کنونی، زندگی‌اش را متوقف نسازد. می‌گوید اگر روزی دروازه‌های دانشگاه دوباره به روی دختران باز شود، دوست دارد تحصیلاتش را ادامه دهد؛ زیرا باور دارد که کار و آموزش در تضاد با یکدیگر نیستند و یک دختر می‌تواند هم مهارت بیاموزد، هم کار کند و هم برای رسیدن به آرزوهای بزرگ‌تر تلاش داشته باشد. از نظر او، محرومیت از دانشگاه نباید به معنای محروم شدن از تمام فرصت‌های زندگی باشد. او نمی‌خواهد شرایطی که در آن قرار گرفته است، تمام هویت و آینده‌اش را تعیین کند. به همین دلیل، هر روز با این امید به کارگاه می‌رود که شاید تلاش امروز او بتواند فردای بهتری برای خودش و زنانی بسازد که در کنارش کار می‌کنند. این دختر جوان می‌گوید که هیچ‌کس نباید در برابر مشکلات زندگی به‌سادگی ناامید شود. به باور او، گاهی انسان نمی‌تواند مانع بسته شدن یک دروازه شود؛ اما می‌تواند به دنبال راه دیگری بگردد و از همان فرصت‌های کوچک برای ساختن آینده استفاده کند. او می‌خواهد دختران دیگر نیز بدانند که محرومیت از آموزش و کار نباید آن‌ها را از باور داشتن به توانایی‌های خود بازدارد. با این حال، او تأکید می‌کند که تلاش فردی نمی‌تواند جای حق آموزش و فرصت‌های برابر را بگیرد. ایجاد یک کارگاه خیاطی، هرچند برای او و شش زن و دختر دیگر فرصت کار فراهم کرده است، به این معنا نیست که دختران باید از حق تحصیل در دانشگاه چشم‌پوشی کنند. او همچنان امیدوار است روزی فرا برسد که هیچ دختری مجبور نباشد برای رهایی از ناامیدی ناشی از محرومیت آموزشی، راه دیگری برای ادامه‌ی زندگی پیدا کند. اکنون، در میان صدای ماشین‌های خیاطی و پارچه‌هایی که هر روز به لباس تبدیل می‌شوند، دختری کار می‌کند که زمانی فکر می‌کرد با بسته شدن دروازه‌های دانشگاه، آینده‌اش نیز متوقف شده است. او هنوز به آرزوی تحصیل می‌اندیشد؛ اما در کنار آن، برای خودش و شش زن و دختر دیگر فرصت کار و تلاش فراهم کرده است. این فرصت نشان می‌دهد که حتی در دشوارترین شرایط نیز می‌توان برای تغییر تلاش کرد. او می‌خواهد پیامش به دختران افغانستان روشن باشد: ناامیدی نباید پایان راه باشد. باید تلاش کرد، مهارت آموخت و از فرصت‌های موجود بهره گرفت؛ اما هیچ دختری نباید از حق آموزش و ساختن آینده‌ای که آرزویش را دارد، محروم بماند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 152 بازدید

کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، با حمایت اتحادیه اروپا، برای ۴۰ زن در ولایت بامیان زمینه آموزش ساخت کیف‌های چرمی و خامک‌دوزی با مهره را فراهم کرده است. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این برنامه با هدف تقویت مهارت‌های حرفه‌ای و ایجاد فرصت‌های درآمدزایی برای زنان اجرا می‌شود تا آنان بتوانند از طریق راه‌اندازی کسب‌وکارهای کوچک، در تأمین هزینه‌های خانواده‌های‌شان سهم بگیرند. در اعلامیه آمده است شماری از زنان بازگشت‌کننده که در این برنامه اشتراک دارند، می‌گویند امیدوارند با فراگیری این مهارت‌ها زمینه کسب درآمد و تأمین نیازهای خانواده‌های‌شان را فراهم کنند. بر بنیاد گزارش‌ نهاد‌های بین‌المللی، محدودیت‌ها بر اشتغال زنان، فرصت‌های کاری آنان را کاهش داده است. با این حال، شماری از زنان از طریق کسب‌وکارهای کوچک و صنایع دستی برای تأمین نیازهای خانواده‌های‌شان تلاش می‌کنند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 138 بازدید

دفتر رسانه‌ای والی ننگرهار می‌گوید در پی شلیک نظامیان پاکستان در مرز تورخم، دو کودک کشته و دو غیرنظامی زخمی شده‌اند. این دفتر امروز (پنج‌شنبه، ۷ عقرب) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این رویداد دیروز در روستای «خان‌آباد» در نزدیکی گذرگاه تورخم رخ داده است. در اعلامیه آمده است که یکی از زخمیان باشنده‌ی محل و دیگری کارمند یک مؤسسه خیریه به‌نام «هارو» است. قابل ذکر است که عصر دیروز نیروهای حکومت سرپرست و مرزبانان پاکستانی در تورخم درگیر شده‌اند و این درگیری چند ساعت ادامه داشته است. این در حالی است که سه‌شنبه‌ نیز حکومت فعلی و پاکستان باهم درگیر شدند. این درگیری در انگور اده در نقطه‌ی مرزی میان ولسوالی برمل ولایت پکتیکا و وزیرستان جنوبی ایالت خیبرپختونخوا پاکستان رخ داد. تا کنون مقام‌های پاکستانی درباره این ادعا اظهارنظر نکرده‌اند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 131 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که روزانه دست‌کم ۲۵ زن و دختر در درگیری‌های مسلحانه در سراسر جهان کشته می‌شوند. این سازمان امروز (چهارشنبه، ۶ عقرب/ ۲۸ اکتوبر) با نشر در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که سهم زنان و دختران از تلفات غیرنظامیان در مقایسه با سال ۲۰۲۱ میلادی دو برابر شده است. این سازمان در اعلامیه‌اش تاکید کرده است که زنان و دختران بهای جنگ را می‌پردازند، اما همچنان تا حد زیادی از روند صلح‌سازی کنار گذاشته می‌شوند. سازمان ملل در ادامه افزوده است که افزایش سهم زنان و دختران از تلفات غیرنظامیان، نشان‌دهنده پیامدهای سنگین درگیری‌های مسلحانه بر زند‌گی آنان است. همچنین این سازمان بر ضرورت مشارکت زنان در روندهای صلح تاکید کرده است زیرا با وجود تحمل پیامدهای جنگ، زنان همچنان از نقش‌آفرینی در تلاش‌ها برای برقراری صلح محروم می‌مانند. بخش زنان سازمان ملل نیز گزارش داده بود که حدود ۷۵۰ میلیون زن و دختر اکنون در فاصله ۵۰ کیلومتری مناطق فعال درگیری زند‌گی می‌کنند، رقمی که در مقایسه با سال ۲۰۲۴ حدود ۴۰ میلیون تن افزایش یافته و از سال ۱۹۹۰ تا کنون بی‌سابقه است.

ادامه مطلب