برچسب: پاکستان

2 ماه قبل - 142 بازدید

پزشکان بدون مرز: پناه‌جویان افغانستانی از ترس بازداشت به مراکز صحی مراجعه نمی‌کنند

سازمان پزشکان بدون مرز (MSF) اعلام کرده است که بسیاری از پناه‌جویان اهل افغانستان در پاکستان به‌دلیل ترس از بازداشت، مراجعه به مراکز صحی را به تعویق می‌اندازند یا از دریافت خدمات درمانی صرف‌نظر می‌کنند. این سازمان با نشر گزارشی هشدار داده است که «طرح بازگرداندن اتباع خارجی غیرقانونی» (IFRP) دسترسی پناهجویان افغان به خدمات صحی را محدود کرده و باعث افزایش سوءتغذیه کودکان، عوارض بارداری و بیماری‌های قابل پیشگیری شده است. در گزارش آمده است که پناه‌جویان اهل افغانستان در پاکستان در هراس دایمی از بازداشت، از دست دادن منابع درآمد و اخراج اجباری زند‌گی می‌کنند. پزشکان بدون مرز از پاکستان و دیگر کشورهای میزبان خواسته است تا بازگشت اجباری مهاجران به افغانستان را متوقف کرده و برای افرادی که به حمایت بین‌المللی نیاز دارند، معافیت‌های مشخص در نظر بگیرند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 159 بازدید

از اخراج تا بی‌خانمانی؛ قصه خانواده‌ای بازگشته از پاکستان (بخش اول)

وقتی مأموران پاکستانی نیمه‌های شب دروازه خانه را کوبیدند، عبدالرحمان نخست تصور کرد یکی از همسایه‌ها برای کمک آمده است. هوا سرد بود و سه کودک او در گوشه اتاق، زیر یک پتوی نازک، به هم چسبیده بودند. همسرش، زینب، تازه دختر کوچک‌شان را خوابانده بود و خودش نیز کنار او دراز کشیده بود. با بلند شدن دوباره صدای کوبیدن دروازه، عبدالرحمان از جا برخاست و با نگرانی به همسرش نگاه کرد. هیچ‌کدام چیزی نگفتند، اما هر دو می‌دانستند که این روزها ممکن است هر صدایی پشت دروازه، خبر بدی با خود داشته باشد. عبدالرحمان نزدیک به بیست سال در پاکستان زندگی کرده بود. همان‌جا ازدواج کرده و دو فرزند بزرگ‌ترش نیز در پاکستان به دنیا آمده بودند. خانه‌ای کوچک در حاشیه شهر داشتند که سال‌ها با درآمد ناچیز عبدالرحمان از کارگری و باربری، کرایه آن را پرداخت کرده بودند. زندگی‌شان هیچ‌گاه آسان نبود، اما برای خانواده‌ای که همه دارایی‌اش به یک اتاق کوچک، چند ظرف آشپزخانه و وسایل ابتدایی زندگی خلاصه می‌شد، همان خانه معنای همه چیز را داشت. آن شب اما، صدای کوبیدن دروازه، آغاز پایان زندگی‌ای بود که عبدالرحمان سال‌ها برای ساختنش زحمت کشیده بود. وقتی دروازه را باز کرد، چند مأمور در بیرون ایستاده بودند. از عبدالرحمان اسناد اقامت خواستند. او با دست‌های لرزان چند برگه‌ای را که داشت نشان داد، اما مأموران گفتند باید همراه آنان برود. عبدالرحمان تلاش کرد توضیح بدهد که همسرش بیمار است، کودکانش کوچک‌اند و خانواده‌اش جایی برای رفتن ندارند، اما حرف‌هایش فایده‌ای نداشت. چند دقیقه بعد، زینب در حالی که دختر کوچک‌شان را در آغوش گرفته بود، کنار دروازه ایستاده بود و به شوهرش نگاه می‌کرد. پسر دوازده‌ساله‌شان نیز با چشمانی سرشار از ترس، پشت سر مادرش پنهان شده بود. عبدالرحمان آن شب به بازداشتگاه منتقل شد و چند روز بعد، خانواده‌اش نیز مجبور شدند خانه‌ای را که نزدیک به دو دهه در آن زندگی کرده بودند، ترک کنند. زینب می‌گوید سخت‌ترین لحظه زندگی‌اش زمانی بود که مجبور شد در کمتر از چند ساعت تصمیم بگیرد کدام وسایل خانه را با خود ببرد و کدام را جا بگذارد. لباس‌های کودکان، چند پتوی کهنه، مقداری ظرف و یک قابلمه کوچک، تقریباً تمام چیزی بود که توانستند با خود ببرند. بسیاری از وسایلی که عبدالرحمان طی سال‌ها با زحمت خریده بود، در همان خانه باقی ماند. حتی عکس‌های قدیمی فرزندان‌شان را نیز نتوانستند با خود بردارند. زینب بعدها می‌گفت: «آدم وقتی خانه‌اش را ترک می‌کند، فکر می‌کند همه چیز را با خودش می‌برد؛ اما وقتی به مرز رسیدیم، فهمیدم ما فقط لباس‌هایی را که پوشیده بودیم با خود آوردیم. خانه‌مان، خاطرات‌مان و تمام سال‌هایی که آنجا زندگی کرده بودیم، پشت سرمان ماند.» خانواده پس از روزها سرگردانی، سرانجام به افغانستان بازگشتند. عبدالرحمان پیش از آن بارها به افغانستان آمده بود، اما این بار بازگشت او با سفرهای قبلی فرق داشت. او این بار نه برای دیدن اقوام و نه برای چند روز ماندن، بلکه با خانواده‌ای پنج‌نفره و بدون خانه و کار به کشوری برگشته بود که خودش نیز دیگر آن را به‌خوبی نمی‌شناخت. وقتی موتر حامل خانواده به نقطه‌ای در افغانستان رسید، عبدالرحمان مدت زیادی به اطراف نگاه کرد. پسر بزرگش از او پرسید: «پدر، حالا خانه ما کجاست؟» عبدالرحمان جواب نداشت. چند ساعت نخست پس از ورود، برای خانواده بیش از هر چیز با حس سردرگمی و بیگانگی سپری شد. کودکان با کنجکاوی به اطراف نگاه می‌کردند؛ به جاده‌هایی که برایشان ناآشنا بود، به مردمی که لهجه و چهره‌هایشان با آنچه سال‌ها دیده بودند تفاوت داشت و به آینده‌ای که هیچ تصویری از آن در ذهن نداشتند. عبدالرحمان تلاش می‌کرد آرامش خود را حفظ کند، اما در دلش سنگینی مسئولیتی را احساس می‌کرد که هر لحظه بیشتر می‌شد. او نه می‌دانست از کجا باید کار پیدا کند و نه می‌دانست شب‌های آینده را در کجا خواهند گذراند. زینب نیز در سکوت، دست دختر کوچک‌شان را محکم گرفته بود؛ گویی تنها چیزی که هنوز می‌توانست از آن محافظت کند، همان دستان کوچک کودک بود. بازگشت، آن‌گونه که سال‌ها تصور می‌کردند، به معنای رسیدن به نقطه‌ای امن نبود؛ بلکه آغاز رویارویی با واقعیتی بود که در آن باید همه چیز، از سرپناه و کار گرفته تا امید و احساس تعلق، دوباره از نو ساخته می‌شد. او سال‌ها در پاکستان زندگی کرده بود و در افغانستان خانه‌ای نداشت. پدر و مادرش سال‌ها پیش فوت کرده بودند و بیشتر نزدیکانش نیز به شهرهای دیگر یا کشورهای همسایه رفته بودند. تنها کسی که می‌توانستند به او پناه ببرند، برادر کوچک‌تر عبدالرحمان بود که خودش با خانواده‌ای پرجمعیت، در خانه‌ای کرایی زندگی می‌کرد. خانواده به خانه برادر عبدالرحمان رفتند؛ خانه‌ای کوچک که پیش از آمدن آنان نیز برای هشت نفر جا نداشت. با ورود پنج نفر دیگر، اتاق‌ها شلوغ‌تر شد و شب‌ها چند نفر مجبور بودند روی زمین بخوابند. کودکان عبدالرحمان در روزهای نخست هنوز تصور می‌کردند این وضعیت موقتی است و پدرشان به‌زودی خانه‌ای پیدا خواهد کرد. اما روزها گذشت و عبدالرحمان نتوانست کاری پیدا کند. او در پاکستان کارگر ساختمانی بود و گاهی نیز باربری می‌کرد. در افغانستان نیز به دنبال همان کارها رفت، اما هر روز با دست خالی به خانه برمی‌گشت. گاهی از صبح تا شام در بازارها و ساختمان‌های نیمه‌کاره می‌گشت، اما کاری پیدا نمی‌کرد. اگر هم کاری پیدا می‌شد، دستمزدی که دریافت می‌کرد آن‌قدر اندک بود که حتی هزینه رفت‌وآمد و غذای روزانه‌اش را به سختی تأمین می‌کرد. زینب نیز تلاش می‌کرد به خانواده کمک کند. او در پاکستان خیاطی آموخته بود و گاهی برای همسایه‌ها لباس می‌دوخت، اما در افغانستان نه چرخ خیاطی داشت و نه کسی را می‌شناخت که برایش کار بدهد. چند بار از برادر شوهرش خواست برایش چرخ خیاطی پیدا کند، اما خانواده آنان نیز با مشکلات اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کردند. کودکان بیش از همه از این بازگشت آسیب دیده بودند. پسر دوازده‌ساله عبدالرحمان در پاکستان به مکتب می‌رفت. او در روزهای نخست بازگشت، بارها از پدرش پرسید که چه زمانی دوباره به مکتب خواهد رفت. عبدالرحمان هر بار وعده می‌داد که به‌زودی برایش مکتبی پیدا می‌کند، اما خودش می‌دانست که وضعیت مالی خانواده اجازه نمی‌دهد به این آسانی چنین کاری انجام دهد. دختر ده‌ساله خانواده نیز که تا صنف چهارم درس خوانده بود، دیگر به مکتب نمی‌رفت. دختر کوچک‌ترشان بیشتر روزها را در کنار مادرش می‌گذراند و با عروسکی کهنه بازی می‌کرد؛ عروسکی که از پاکستان با خود آورده بود و تنها یادگار ارزشمند زندگی گذشته‌اش به شمار می‌رفت. چند هفته بعد، عبدالرحمان تصمیم گرفت برای خانواده اتاقی جداگانه کرایه کند. او می‌گفت زندگی در خانه برادرش برای همه دشوار شده است. کودکان شب‌ها به دلیل شلوغی و سروصدا خواب آرامی نداشتند و زینب نیز از اینکه بار سنگینی بر دوش خانواده برادر شوهرش شده بودند، احساس شرمندگی می‌کرد. عبدالرحمان با پولی که از چند روز کارگری جمع کرده بود، اتاقی کوچک در حاشیه شهر کرایه کرد. اتاق تقریباً خالی بود؛ یک دروازه فلزی زنگ‌زده، پنجره‌ای کوچک و دیوارهایی که بخشی از گچ آنها فرو ریخته بود. همان شب، همه روی زمین خوابیدند. زینب پتو را روی کودکان کشید و خودش در تاریکی به سقف خیره ماند. ذهنش مدام به خانه‌ای برمی‌گشت که در پاکستان جا گذاشته بودند. خانه‌شان بزرگ نبود، اما هر وسیله‌ای جای خودش را داشت. کودکان اتاقی برای خوابیدن داشتند و پسر بزرگش هر صبح با یونیفورم مکتب از خانه بیرون می‌شد. اکنون اما همه چیز تغییر کرده بود و آینده، مبهم‌تر از همیشه به نظر می‌رسید. مشکل تنها نداشتن خانه نبود. عبدالرحمان برای پیدا کردن کار نیز هر روز با دشواری بیشتری روبه‌رو می‌شد. یک روز که از شدت ناامیدی دیرتر از همیشه به خانه برگشت، زینب متوجه شد حال او خوب نیست. عبدالرحمان چیزی نگفت و فقط کنار دیوار نشست. دختر کوچک‌شان از او خواست برایش نان بیاورد. عبدالرحمان دست در جیبش برد، اما پولی نداشت. آن شب، شام خانواده تنها نان خشک و چای بود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 181 بازدید

سیلاب در پاکستان؛ یک زن و دو کودک افغانستانی جان باختند

مقام‌های محلی پاکستان اعلام کردند که در اثر جاری‌شدن سیلاب در منطقه لندی‌کوتل خیبرپختونخوا سه عضو یک خانواده مهاجر افغانستانی جان باختند. انعام‌الله وزیر، یکی از مقام‌های محلی لندی‌کوتل گفت که در اثر این سیلاب یک زن و دو کودک که عضو یک خانواده بودند، جان باخته‌اند. او تاکید کرد که این خانواده ۱۶ نفره با یک موتر از گذرگاه تورخم در حال بازگشت به افغانستان بود که در نزدیکی بازار سلطان‌خیل موترشان را آب با خود برد. او افزوده است که نیروهای امدادی و باشندگان محل ۱۳ نفر را نجات دادند، اما سه نفر جان باختند. اجساد قربانیان پس از جستجو از بخش‌های مختلف مسیر سیلاب پیدا شد. با این رویداد، شمار جان‌باختگان بارندگی‌های شدید و سیلاب‌های اخیر در منطقه به چهار نفر رسیده است. نیروهای امدادی در مناطق آسیب‌دیده به عملیات جست‌وجو، نجات و امدادرسانی ادامه می‌دهند.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 148 بازدید

نهمین نشست سازمان همکاری اسلامی در امور زنان در پاکستان برگزار می‌شود

نهمین نشست وزیران سازمان همکاری اسلامی در امور زنان، فردا (یک‌شنبه، ۲۱ سرطان) در پاکستان برگزار می‌شود. وزارت خارجه‌ی پاکستان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این نشست برای دو روز در اسلام‌آباد ادامه خواهد داشت. وزارت حقوق بشر پاکستان نیز گفته است که ۱۹۰ نماینده از ۵۷ کشور عضو سازمان همکاری اسلامی در این نشست حضور خواهند داشت. در اعلامیه آمده است که هدف از برگزاری این نشست، «دفاع از حقوق، تقویت مشارکت سیاسی و اقتصادی و حمایت از توانمندسازی و حضور زنان در دنیای دیجیتال» گفته شده است. وزارت حقوق بشر پاکستان تاکید کرد که قرار است نمایندگان کشورهای اسلامی درباره‌ی «راهکارهای افزایش مشارکت سیاسی و حرفه‌ای زنان، گسترش دسترسی آنان به منابع اقتصادی و خدمات مالی، و کاهش شکاف جنسیتی در حوزه‌ فناوری» گفتگو کنند. در پیامی که وزارت حقوق بشر پاکستان در فیس‌بوک منتشر کرده، پرچم سه‌رنگ افغانستان نیز در میان کشورهای شرکت‌کننده دیده می‌شود. حکومت سرپرست تا هنوز در مورد اشتراک یا عدم اشتراک‌شان در این نشست ابراز نظر نکرده‌اند. سال گذشته نیز پاکستان میزبان یک نشست مشابه بود، اما سران حکومت در آن حضور نداشتند. نشست سال گذشته با عنوان «کنفرانس بین‌المللی آموزش دختران در جوامع مسلمان» برگزار شد و سازمان‌های یونیسف و یونسکو نیز در آن حضور داشتند. در این نشست بر ضرورت دسترسی زنان و دختران به حق آموزش تأکید شد.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 178 بازدید

زنان معترض در پاکستان: اخراج به افغانستان جان ما را تهدید می‌کند

شماری پناه‌جوی افغانستان از جمله زنان دارای پرونده‌های پی‌۱ و پی۲، در یک گردهمایی مسالمت‌آمیز در شهر پیشاور پاکستان نسبت به خطر اخراج اجباری هشدار داده و خواستار اقدام فوری برای جلوگیری از بازگرداندن‌شان به افغانستان زیر کنترل شدند. شرکت‌کنندگان، با نشر اعلامیه‌ای گفته‌اند که بازگشت به افغانستان برای بسیاری از زنان و دختران به معنای مواجهه با تهدیدهای جدی امنیتی، محدودیت‌های گسترده و از دست‌دادن حقوق اساسی است. معترضان با اشاره به مهلت تعیین‌شده از سوی دولت پاکستان برای اخراج پناهندگان اهل افغانستان در ۱۰ جولای ۲۰۲۶ میلادی، خواستار توقف فوری این روند شدند. آنان تاکید کردند که اخراج اجباری، جان بسیاری از زنان، کودکان و دیگر اعضای خانواده‌های دارای پرونده‌های مهاجرتی را در معرض خطر قرار می‌دهد. پناه‌جویان از دولت ایالات متحده، کنگره آمریکا و وزارت امور خارجه این کشور خواستند با همکاری دولت پاکستان، روند اخراج پناه‌جویان افغانستان را متوقف کرده و رسیدگی به پرونده‌های پی‌۱ و پی۲ را از سر گرفته و تسریع کنند. زنان معترض می‌گویند که سال‌ها انتظار و بلاتکلیفی آنان را در شرایط دشواری قرار داده و بازگشت به افغانستان برای‌شان امن نیست. همچنین برگزارکنندگان از نهادهای مدافع حقوق بشر، حامیان و شخصیت‌های حامی پناه‌جویان خواسته‌اند که بر توقف روند اخراج‌شان به افغانستان با کشور میزبان گفتگو کنند. این در حالی است که پس از بازگشت حکومت سرپرست به قدرت در ۲۰۲۱ میلادی، صدها شهروند افغانستان، از جمله زنان، فعالان حقوق بشر، روزنامه‌نگاران، قاضیان، دادستان‌ها، نیروهای امنیتی پیشین، فعالان جامعه مدنی و دیگر افرادی که در معرض تهدید قرار داشتند، ناچار به ترک این کشور شدند. بخش بزرگی از این افراد به کشورهای همسایه، از جمله پاکستان و ایران، پناه بردند و بسیاری از آنان همچنان در انتظار تکمیل روند بررسی پرونده‌های اسکان مجدد و انتقال به کشورهای امن، به سر می‌برند.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 175 بازدید

شورای عالی مردم افغانستان: پاکستان باید اخراج زنان را متوقف کند

شورای عالی مردم افغانستان در تازه‌ترین مورد، از دولت پاکستان خواسته است که روند اخراج اجباری پناهندگان، به‌ویژه زنان، دختران، خبرنگاران، فعالان جامعه‌ی مدنی، نظامیان و کارمندان حکومت پیشین را متوقف کند. این شورا با نشر اعلامیه‌ای گفته است که بسیاری از این افراد پس از سقوط نظام جمهوری افغانستان، به دلیل تهدیدهای امنیتی، ناچار به ترک کشور شده‌اند و در صورت بازگردانده‌شدن به افغانستان، با «خطر بازداشت، شکنجه، ناپدیدشدن اجباری و حتا قتل» رو‌برو خواهند شد. این شورا ضمن ابراز نگرانی از تصمیم اخیر وزارت داخله‌ی پاکستان درباره‌ی اخراج اتباع افغانستان فاقد اسناد، از دولت و پارلمان پاکستان خواسته است که وضعیت پناهندگان آسیب‌پذیر را با در نظر گرفتن اصول حقوق بین‌الملل و اصول بشردوستانه بررسی کنند. در اعلامیه آمده است که شمار زیادی از این پناهندگان پس از ورود به پاکستان، در دفتر‌های کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، ثبت‌نام و بایومتریک شده‌اند و پرونده‌های پناهندگی آنان همچنان در حال بررسی است. شورای عالی مردم افغانستان تاکید کرده است که اخراج اجباری این افراد پیش از تکمیل روند قانونی، با اصل «عدم بازگرداندن اجباری» در تضاد است. همچنین این شورا از سازمان ملل متحد، سازمان بین‌المللی مهاجرت، نهادهای حقوق بشری و کشورهای کمک‌کننده خواسته است که برای حفاظت از جان پناهندگان افغانستانی، روند بررسی پرونده‌ها و انتقال افراد واجد شرایط به کشورهای امن را تسریع کنند. در اعلامیه آمده است که هزاران خانواده‌ی افغانستانی در پاکستان در شرایط دشوار و بلاتکلیف زندگی می‌کنند و بی‌توجهی به وضعیت آنان می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیر انسانی در پی داشته باشد.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 208 بازدید

امسو: اخراج خبرنگاران افغانستان از پاکستان جان آن‌ها را در خطر جدی قرار می‌دهد

سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان (AMSO) اعلام کرده است که ده‌ها خبرنگار و کارمند رسانه افغانستان مقیم پاکستان، در پی تصمیم وزارت داخله این کشور برای بازداشت و اخراج شهروندان خارجی فاقد مدرک، با خطر اخراج اجباری مواجه شدند. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای، نگرانی عمیق خود را نسبت به تصمیم وزارت داخله پاکستان برای بازداشت و اخراج اجباری مهاجرین فاقد مدرک، ابراز کرده است. در ادامه تاکید شده است که در حال حاضر ده‌ها خبرنگار، کارمند رسانه‌ای اهل افغانستان و اعضای خانواده‌های آنان که به دلیل تهدیدهای جدی امنیتی به پاکستان پناه برده‌اند، با مشکلات گسترده در زمینه تمدید ویزا و اقامت روبرو هستند و خطر بازداشت و اخراج اجباری آنان را تهدید می‌کند. سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان در ادامه از دولت پاکستان خواسته است با در نظر گرفتن ملاحظات انسانی، خبرنگاران افغانستانی، کارکنان رسانه و اعضای خانواده‌های آنان را از برنامه بازداشت و اخراج اجباری مستثنا قرار دهند. این سازمان گفته است، اخراج خبرنگاران از پاکستان، زندگی آن‌ها را در سایه حاکمیت طالبان در معرض خطر جدی قرار می‌دهد. در اعلامیه آمده است که آزادی بیان، بر اساس ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر، از حقوق بنیادین هر انسان به شمار می‌رود. سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان همچنین از نهادهای مسوول در پاکستان خواسته است که تسهیلات لازم را برای تمدید ویزا و اقامت خبرنگاران که در انتظار انتقال به کشورهای ثالث هستند، فراهم کنند. همچنین این سازمان از نهادهای مسوول سازمان ملل خواسته روند انتقال خبرنگاران از پاکستان به یک کشور امن را تسریع کند. این در حالی است که با حاکمیت دوباره‌ی حکومت سرپرست در افغانستان، صدها خبرنگار و کارمند رسانه‌ای به پاکستان رفتند و در تلاش رفتن به یک کشور سوم و امن هستند. قبلا سازمان خبرنگاران بدون مرز هم گفته بود، شماری از خبرنگاران افغانستان که پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت به پاکستان پناه برده‌اند، در پی افزایش تنش میان پاکستان و افغانستان بازداشت شده‌اند و با خطر اخراج به افغانستان روبرو هستند. پاکستان از بیش از یک سال گذشته اخراج مهاجران فاقد مدرک از این کشور را سرعت بخشیده است.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 153 بازدید

ذبیح‌الله مجاهد: در اثر حملات ارتش پاکستان بر افغانستان ده‌ها فرد ملکی کشته و زخمی شدند

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی حکومت سرپرست در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که پاکستان در ولایت‌های پکتیا، پکتیکا و کنر حمله کرده و در این حملات ده‌ها فرد ملکی کشته و زخمی شده‌اند. آقای مجاهد صبح امروز (دوشنبه، ۸ سرطان) در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در حملات پاکستان « ده‌ها نفر افراد ملکی، زنان و کودکان» کشته شده‌اند. وی در ادامه تاکید کرد نیروهای پاکستان شب گذشته «مناطق مسکونی» در ولسوالی‌های گیان پکتیکا، سمکنی پکتیا و منوره کنر را بمباران کرده‌اند. او در مورد تعداد دقیق قرباینان و زخمیان این رویداد جزییات نداده است. این در حالی است که عطاءالله تارر، وزیر اطلاعات و نشرات پاکستان با نشر خبرنامه‌ای در حساب کاربری ایکس خود حمله به این سه ولایت افغانستان را تأیید کرده است. او افزوده است که این حملات علیه تحریک طالبان پاکستانی (تی‌تی‌پی) و شاخه انشعابی آن «جماعت‌الاحرار» انجام شده است. وزیر اطلاعات و نشرات پاکستان گفته است که این حملات در پی «حوادث تروریستی» متعدد اخیر در داخل پاکستان علیه مردم بی‌گناه خیبرپختونخوا، بلوچستان و اردوگاه رنجرز سند در کراچی، راه‌اندازی شد. وی تصریح کرد که در جریان این عملیات، در منطقه‌ی باجور خیبرپختونخوا «خان فروش»، فرمانده ارشد تی‌تی‌پی، معروف به زبل، به همراه سه عضو جماعت‌الاحرار کشته و چندین عضو دیگر این گروه زخمی شده‌اند. این حملات ارتش پاکستان در حالی صورت می‌گیرد که طی سه ماه‌ اخیر ایالت‌های خیبرپختونخوا و بلوچستان گواه صدها حادثه‌ی امنیتی بوده‌اند. در آخرین حادثه‌ی مرگ‌بار، شام شنبه (۶ سرطان) جماعت‌الاحرار در شهر کراچی، مرکز ایالت سند نیز عملیاتی را علیه یک پایگاه نظامی موسوم به «سند رنجرز» انجام داد. در این حمله، مهاجمان ابتدا یک موتر مملو از مواد منفجره را به ورودی اصلی پایگاه کوبیدند و سپس شروع به تیراندازی کردند. روابط عمومی ارتش پاکستان اعلام کرد که مهاجم زخمی شهروند افغانستان است که عضویت جماعت‌الاحرار، یکی از شاخه‌های نظامی تی‌تی‌پی را دارد.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 190 بازدید

شهباز شریف: ۲.۴ میلیون مهاجر افغانستانی از پاکستان اخراج شدند

شهباز شریف، نخست‌وزیر پاکستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از سپتمبر ۲۰۲۳ میلادی تا جون ۲۰۲۶ میلادی، دستکم ۲.۴ میلیون مهاجر از این کشور به افغانستان اخراج شده‌اند. آقای شریف با نشر اعلامیه‌ای به مناسبت «۲۰ جون، روز جهانی پناهندگان» گفته است که این بازگشت‌دادن‌ها به گونه تدریجی، منظم و همراه با حفظ کرامت انسانی مهاجران انجام شده است؛ در حالی که سازمان‌ها جهانی از نقض حقوق و بازداشت مهاجران در این کشور سخن می‌زنند. او تاکید کرد: «این ارقام تنها آمار نیستند؛ بلکه روایت‌گر زندگی میلیون‌ها انسانی هستند که در دشوارترین دوران زندگی خود، در خاک پاکستان امنیت، سرپناه، و امکانات معیشتی یافته‌اند.» نخست‌وزیر پاکستان افزوده است که میزبانی و تسهیل بازگشت میلیون‌ها مهاجر، مسوولیت مشترک در سطح جهانی است. افغانستانی صلح‌آمیز، باثبات، و دارای توان اقتصادی، برای «بازگشت عزت‌مندانه» و ادغام پایدار مهاجران افغانستان در کشور شان ضروری است. در ادامه آمده است که پاکستان برای همکاری خود با سازمان بین‌المللی مهاجرت، کمیشنری عالی ملل متحد در امور پناهجویان و جامعه بین‌المللی در پیش‌برد این هدف مشترک، ارزش فراوانی قائل است. این در حالی است که پاکستان پس از به قدرت رسیدن دوباره حکومت سرپرست به کشور و تنش‌ها میان دو طرف، روند اخراج اجباری مهاجران افغانستان را شدت بخشیده و بر بنیاد گزارش‌های سازمان‌های جهانی، از سپتمبر ۲۰۲۳ میلادی به این‌سو، هزاران تن به دلیل نداشتن مدارک قانونی اقامت و حضور در این کشور، بازداشت شده‌‌اند. با این حال، برنامه توسعه‌ای ملل متحد به مناسبت «۲۰ جون، روز جهانی پناهندگان» گفته است که افغانستان با یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های آوارگی در سطح جهان روبه‌رو است. از طرفی هم سازمان عفو بین‌الملل به مناسبت این روز گفته است که میلیون‌ها پناهنده افغانستان از سراسر جهان اخراج می‌شوند و این تعداد روز به روز در حال افزایش است. به گفته‌ی این سازمان، در کشورهای میزبان این پناه‌جویان با «بازداشت‌های خودسرانه و جدایی از خانواده‌ها» روبرو هستند. سازمان عفو بین‌الملل تاکید کرده است اما پس از بازگشت اجباری به کشورشان، این پناه‌جویان همچنین در بحبوحه یکی از شدیدترین بحران‌های انسانی در جهان، با نقض حقوق بشر روبه‌رو می‌شوند. روز جهانی پناهندگان هر ساله به منظور تجلیل از شجاعت و استقامت میلیون‌ها انسانی که به دلیل جنگ، آزار و خشونت مجبور به ترک خانه‌های خود شده‌اند، گرامی داشته می‌شود.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 160 بازدید

مقام پاکستانی: افغانستان میزبانی ۴۰ ساله پاکستان از مهاجران را فراموش کرده است

سرفراز بگتی، وزیر اعلای ایالت بلوچستان پاکستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان میزبانی پاکستان از مهاجران افغانستانی در بیش از چهار دهه گذشته را فراموش کرده است. آقای بگتی در شهر اوکارا در ایالت پنجاب صحبت می‌کرد، گفت که وضعیت امنیتی در بلوچستان نسبت به پنجاب «وخیم‌تر» است و تروریست‌ها هیچ ملیتی ندارند. مقام‌های پاکستانی مدعی هستند که ناامنی در ایالت‌های بلوچستان و خیبرپختونخوا ریشه در افغانستان دارد، اما مقامات حکومت سرپرست این اتهامات را رد می‌کنند. وزیر اعلای بلوچستان مدعی شد که پاکستان بیش از ۴۰ سال «با قلب باز» از مهاجران افغانستانی میزبانی کرده است، اما اکنون کشورهای مختلف از جمله ایالات متحده، روسیه، بریتانیا و چین آنان را تهدیدی امنیتی و تروریستی می‌دانند. پاکستان پس از تیره شدن روابطش با حکومت فعلی طی دو سال گذشته روند اخراج مهاجران افغانستانی را تشدید کرده و نزدیک به دو میلیون مهاجر را از این کشور اخراج کرده است. بسیاری از مهاجران اخراج‌شده سال‌ها در پاکستان زندگی کرده بودند. با وجود فشارها و انتقادهای بین‌المللی، روند اخراج مهاجران افغانستان از سوی پاکستان ادامه یافته است.

ادامه مطلب