برچسب: رسانه گوهرشاد

1 ماه قبل - 128 بازدید

خبرگزاری رویترز گزارش داده است که دو پناه‌جوی نوجوان اهل افغانستان به اتهام تجاوز به یک دختر ۱۵ساله در بریتانیا به حبس طولانی محکوم شدند. رویترز گزارش داد که دختر قربانی در زمان تجاوز مست بود اما توانسته بود ویدیویی از خود ضبط کند. این دو نوجوان اهل افغانستان این دختر را از دوستانش جدا کردند و در یک پارک به وی تجاوز کردند. در این ویدیو که در جلسه دادگاه پخش شد، صدای گریه بلند و فریادهای او شنیده می‌شد که «لطفاً کمکم کنید، رهایم کنید، می‌خواهم خانه بروم.» در گزارش آمده است که دادگاه «جان جهانزیب»، ۱۷ ساله را به بیش از ۱۰ سال و «اسرار نیازل»، ۱۷ ساله را به بیش از ۹ سال زندان محکوم کرد. وکیل نیازل گفت که پدر موکلش عضو ارتش پیشین افغانستان بود و سال گذشته توانست از مسیر کانال مانش به بریتانیا بیاید. جهانزیب نیز سال گذشته از این مسیر و پس از چندبار تلاش ناکام وارد بریتانیا شده بود. خبرگزاری رویترز گزارش داده است که سیلویا بِرتودانو، قاضی دادگاه گفته است که این دوپناه‌جوی افغانستانی پس از ختم دوره زندان مستحق اخراج از بریتانیا خواهند بود. او تاکید کرده است که آنها به اعتماد عمومی و وضعیت دیگر پناه‌جویان، خیانت کرده‌اند. این در حالی است که ماه گذشته نیز یک شهروند افغانستان در بریتانیا به تجاوز به یک دختر ۱۲ ساله اعتراف کرد. قابل ذکر است که این جرایم پناه‌جویان بار دیگر به بحث‌های سیاسی داغ حول پناه‌جویان در بریتانیا دامن زده و فشارها بر حکومت کی‌یر استارمر برای جلوگیری از ورود مهاجران غیرقانونی از مسیر کانال مانش را افزایش داده است.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 76 بازدید

رهبران جهان در نشستی در ابوظبی تعهد کردند که ۱.۹ میلیارد دالر برای ریشه‌کنی فلج اطفال اختصاص دهند؛ اقدامی که دستکم ۳۷۰ میلیون کودک را در برابر این بیماری محافظت می‌کند. رسانه‌ها گزارش داده‌اند که پیش‌بینی می‌شود، در سایه کاهش کمک‌ها، «ابتکار جهانی ریشه‌کنی فلج اطفال» تا سال ۲۰۲۹ میلادی با کمبود ۱.۷ میلیارد دالری مواجه شود. این کمبود عمدتا ناشی از کاهش کمک‌های خارجی در سطح جهانی است؛ روندی که ایالات متحده آن را رهبری می‌کند و در حال خارج شدن از سازمان بهداشت جهانی است. کشورهای ثروتمند دیگری مانند آلمان و بریتانیا نیز کمک‌های خود را کاهش داده‌اند. قابل ذکر است که افغانستان و پاکستان دو کشوری هستند که بیشترین موارد ابتلا به ویروس پولیو را ثبت کرده‌اند. به‌رغم تلاش‌های جهانی برای ریشه‌کنی فلج اطفال در سراسر جهان، این ویروس در برخی کشورها از جمله افغانستان و پاکستان ریشه‌کن نشده است. براساس آمارهای موجود در سال ۲۰۲۵ میلادی، حدود ۳۶ مورد ابتلای تایید شده به ویروس فلج اطفال در افغانستان و پاکستان ثبت شده است. شرکای ابتکار جهانی ریشه‌کن‌سازی فلج اطفال در پاسخ به این وضعیت، قصد دارند تمرکز بیشتری بر نظارت و واکسیناسیون در مناطقی داشته باشند که خطر انتقال فلج اطفال در آن‌ها بالا است. تدروس گیبریسوس، مدیرکل سازمان بهداشت جهانی گفته است که حمایت تازه‌ که در ابوظبی تعهد شد، برای رسیدگی به تمامی کودکان مبتلا به فلج اطفال و متوقف کردن شیوع گونه‌های مختلف فلج اطفال در سراسر جهان، بسیار حیاتی است. این نشست که از سوی «بنیاد محمد بن زاید برای بشردوستی» در جریان «هفته مالی ابوظبی» برگزار شد، کمبود بودجه برنامه ریشه‌کن‌سازی فلج اطفال برای سال‌های ۲۰۲۲ میلادی تا ۲۰۲۹ میلادی را به ۴۴۰ میلیون دالر کاهش داد.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 119 بازدید

منابع محلی از ولایت هرات می‌گویند که یک مرد همسرش را به شکل بسیار فجیع به قتل رسانده است. دست‌کم دو منبع به رسانه گوهرشاد گفته‌اند که این خانم در شفاخانه حوزوی ولایت هرات به عنوان پرستار کار می‌کرد و صبح دیروز (دوشنبه، ۱۷ قوس) زمانی که از نوکریوالی بازگشته بود، توسط شوهرش در منطقه جکان در خانه‌اش خفه شده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که این مرد پس از قتل خانمش فرار کرده و کودکش را نیز با خود برده است. منبع در ادامه افزوده است که این خانم توسط اعضای خانواده خودش به شفاخانه حوزوی ولایت هرات انتقال داده شده، اما قبل از رسیدن به شفاخانه فوت کرده بود. همچنین رسانه‌ها نوشته‌اند که منابع صحی تایید کردند، علایم خفگی در گلویش دیده شده است. در ادامه گزارش آمده است که شوهرش می‌خواسته زیورآلاتش را به فروش برساند و سر این موضوع دعوا کرده بودند که منجر به مرگ خانم شده است. مسوولان محلی حکومت سرپرست در ولایت هرات در مورد این قتل چیزی نگفته‌اند. پس از تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، قتل‌های مرموز زنان، کودکان و جوان در در سراسر کشور افزایش کم‌پیشینه یافته است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 77 بازدید

در حدود سه سال پیش، درست در همان روزهایی که فکر می‌کردم زندگی ما آرام‌تر خواهد شد، همه چیز مثل بادی تند از هم پاشید. هرچه دار و ندار داشتم، هرچه سال‌ها با زحمت کارگری و عرق‌ریختن جمع کرده بودم، همه را فروختم فقط به امید اینکه بتوانم همسرم را برای درمان به ایران ببرم. بعد از تولد طفل دوم‌مان، به‌خاطر نبود امکانات درست در شفاخانه، کمرش چنان آسیب دیده بود که دیگر نمی‌توانست درست بنشیند یا راه برود. دیدنش در آن حالت برایم مثل زخم تازه‌ای بود که هر روز بیشتر می‌سوخت. نمی‌توانستم باور کنم زن جوان و مهربانی که همیشه ستون خانه‌مان بود، حالا گوشه‌ای افتاده و از درد ناله می‌کند و من هیچ کاری از دستم ساخته نیست. به همین خاطر، بدون هیچ تأخیری، دست خانواده را گرفتم و راهی ایران شدم. یک سال تمام در این کشور دوندگی کردم؛ یک سالی که هر روزش مثل یک امتحان سخت بود. از این اداره به آن اداره می‌رفتم، از این نفر تا آن نفر دَرِزاری می‌شنیدم و با هزار امید دوباره فردا تلاش می‌کردم. آخر گفتند اگر سپرده صد میلیون تومانی بگذارم، برایم دفترچه اقامت می‌دهند. همان لحظه فهمیدم که باید آخرین چیز باارزش زندگی‌ام را هم بفروشم. رفتم افغانستان و زمین پدری‌ام را فروختم؛ زمینی که آخرین یادگار پدرم بود، جایی که خاطره کودکی‌هایم در آن مانده بود، اما چاره‌ای نداشتم. زنم درد می‌کشید و من فقط می‌خواستم او دوباره سرپا شود. گفتم همه چیز فدای صحتش، فقط خوب شود. دفترچه را گرفتم، درمان را ادامه دادیم، و هرچند هزینه‌ی دوا و داکتر و فزیوتراپی هر روز بالا می‌رفت، اما من به خودم می‌گفتم پول دوباره پیدا می‌شود، کار دوباره می‌شود، اما سلامتی زنم دوباره به‌دست نمی‌آید اگر امروز کمکش نکنم. کودکانم هم کوچک بودند؛ پسرم تنها هشت سال داشت و دخترم سه ساله بود، همیشه در گوشه کلینیک‌ها یا اتاق‌های سرد انتظار کنار مادرشان می‌نشستند. فکر می‌کردم سختی‌های ما کم‌کم تمام می‌شود که ناگهان روزی یک خبر همه چیز را زیر و رو کرد: اعلام کردند که آن دفترچه‌های اقامت دیگر هیچ ارزشی ندارد. آن لحظه حس کردم دنیا روی شانه‌هایم فروریخت. نه زمین مانده بود، نه پول، نه امید درست. زنم هنوز خوب نشده بود، راه رفتن برایش دردناک بود، و حالا ما دوباره بدون اقامت مانده بودیم. نه می‌توانستم قانونی کار کنم، نه توان بازگشت به افغانستان را داشتیم؛ چون او توان سفر طولانی و سخت را نداشت و داکتر هم گفته بود که تکان‌خوردن بی‌جا برایش خطرناک است. بعد شنیدم که در یکی از دفاتر در خیابان ولیعصر تهران دوباره برای مهاجران اقامت می‌دهند. با امید و ترس درهم، راهی آنجا شدم. اما وقتی رسیدم، با صحنه‌ای روبه‌رو شدم که قلبم از هم پاشید: هزاران نفر مثل من، با همان دردها و همان چهره‌های پریشان، آنجا جمع شده بودند. اما به‌جای اینکه اقامت بدهند، همه ما را یک‌باره بازداشت کردند. هرچه خواهش کردم، گفتم که زنم بیمار است، بچه‌هایم کوچک‌اند، بگذارید خودم به خانه بروم و آنها را بیاورم، هیچ‌کس گوش نداد. فقط می‌گفتند: «تو برو، آن‌ها را خودمان می‌فرستیم.» نمی‌فهمیدند یا نمی‌خواستند بفهمند که زن من توان سفر بدون من را ندارد، نمی‌توانست از پله‌های یک موتر بالا شود چه برسد به مسیر طولانی تا مرز. نمی‌دانستند که کودکانم چقدر به پدرشان وابسته‌اند و چه اندازه از تنها ماندن می‌ترسند. دو روز تمام گریه کردم؛ گریه‌ای که سال‌ها در دلم پنهان کرده بودم. اطرافیانم خیال می‌کردند از رد مرز ناراحت هستم. می‌گفتند «مرد گریه نمی‌کند، زشت است»، اما آنها از درد من خبر نداشتند. من برای افغانستان گریه نمی‌کردم—افغانستان خانه‌ام است، وطن است، هرچند پر از غم. گریه‌ام برای زنم بود که نمی‌دانستم در آن لحظه کجاست، چه حالی دارد، آیا از شدت درد توانسته از جا بلند شود یا نه. گریه‌ام برای کودکانم بود که شاید پشت در منتظر پدرشان نشسته بودند و نمی‌دانستند چرا پدر برنمی‌گردد. گریه‌ام برای سرنوشتی بود که انگار هر روز زخمی تازه بر آن اضافه می‌شد؛ زخمی روی زخم دیگر، دردی روی دردهای گذشته. و همان‌جا فهمیدم که مهاجرت فقط دور شدن از وطن نیست؛ مهاجرت یعنی هر روز امید بکاری اما فردایش با دستان خالی بیدار شوی. فهمیدم دردِ اصلی، همان نگرانی‌ای است که یک پدر در دلش حمل می‌کند؛ ترسی که مثل سایه‌ از او جدا نمی‌شود. ترس از اینکه مبادا خانواده‌اش بی‌پناه بماند، مبادا دستش به آنها نرسد وقتی که بیش از هر زمان دیگر نیازش دارند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 81 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی، حدود ۲۱.۹ میلیون تن در افغانستان، به کمک‌های بشردوستانه نیاز خواهند داشت. این سازمان امروز (دوشنبه، ۱۷ قوس) با نشر گزارشی گفته است که اگرچه این رقم نسبت به سال ۲۰۲۵ میلادی حدود چهار درصد کاهش یافته است، اما نیازها همچنان در بالاترین سطح خود قرار دارد. دفتر هماهنگ‌کنند کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که وضعیت‌ حقوق بشری در افغانستان تحت تأثیر مشکلات ساختاری عمیق، بدتر شدن ناامنی غذایی و شوک‌های مکرر قرار دارد. براساس سازمان ملل متحد گزارش، این شوک‌ها شامل خشک‌سالی ناشی از تغییرات اقلیمی، بازگشت گسترده مهاجران، زلزله‌ها و سیل‌های مکرر، شیوع بیماری‌های متعدد و خطرات شدید حفاظتی، به‌ویژه برای زنان و دختران، می‌باشد. این در حالی است که با کاهش بودجه‌های حمایتی و کمک‌های بشردوستانه در افغانستان، نیازمندان همزمان با شروع فصل زمستان با چالش‌های معتددی رو‌برو هستند.  

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 72 بازدید

امرالله شمقدری، معاون امنیتی و انتظامی ولایت خراسان رضوی ایران درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال جاری یک‌ میلیون و ۸۰۰ هزار مهاجر از مرز دوغارون-اسلام‌قلعه به افغانستان بازگشته‌اند. آقای شمقدری این اظهارات را در گفتگو با خبرگزاری تسنیم مطرح کرده و گفته است که این رقم یکی از گسترده‌ترین موج‌های خروج اتباع افغانستان در چند سال اخیر به شمار می‌رود. وی در ادامه تاکید کرده است: «پس از جنگ ۱۲ روزه که اوج خروج اتباع را شاهد بودیم، طی ماه‌های اخیر این روند به یک ریتم ثابت و قابل مدیریت رسیده و کاهش جدی داشته‌ایم.» معاون امنیتی و انتظامی ولایت خراسان رضوی ایران در بخشی از گفته‌هایش درباره‌ی اثرات خروج گسترده‌ی مهاجران بر بازار کار و ساختار خدماتی ولایت خراسان رضوی اشاره کرده و تاکید کرد که برآوردها نشان می‌دهد اثر این خروج بر بازار کار، خدمات شهری و حوزه‌ی امنیتی حدود ۱۰ درصد بوده و تغییر شایان توجهی ایجاد نکرده است. مقام‌های ایرانی قبلاً اعلام کرده بودند که شمار جمعیت مهاجران افغانستان در ایران به چند میلیون نفر می‌رسد. قابل ذکر است که ایران در اوایل امسال از مهاجران دارای برگه‌ی سرشماری خواسته بود که خارج شوند. شمار جمعیت این گروه دو میلیون نفر اعلام شده بود. این در حالی است که روند اخراج مهاجران از پاکستان نیز جریان دارد.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 101 بازدید

بخش زنان سازمان ملل (UN Women) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که احتمال دارد سازمان‌های تحت رهبری زنان در افغانستان به دلیل کاهش بودجه، مجبور شوند تا ۳۰ درصد از کارکنان زن خود را اخراج کنند. این سازمان امروز (دوشنبه، ۱۷ قوس) در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که سازمان‌های تحت رهبری زنان، ستون فقرات سیستم حمایتی افغانستان برای زنان و دختران هستند. بخش زنان سازمان ملل متحد در افغانستان در ادامه تاکید کرده است که بسیاری از این سازمان‌ها اکنون با کاهش شدید بودجه مواجه‌ هستند. این سازمان به مناسبت کارزار ۱۶ روزه مبارزه با خشونت علیه زنان افزوده است: «ما نمی‌توانیم این رهبری خط مقدم را از دست بدهیم.» پیش از این نیز بخش زنان سازمان ملل گفته بود که نهادهای محلی تحت رهبری زنان در افغانستان حدود یک‌پنجم بودجه خود را از دست داده‌اند. همچنین این سازمان در ادامه گفته است که با فروپاشی نظام‌های حمایتی پیشین پس از تسلط حکومت سرپرست، میلیون‌ها زن جایی برای مراجعه ندارند و دسترسی به خدمات حیاتی نیز به شدت محدود شده است. این در حالی است که بخش زنان سازمان ملل متحد برای افغانستان روز گذشته به ممنوعیت ورود کارکنان زنان به دفاتر این سازمان واکنش نشان داده و از حکومت سرپرست خواسته بود که ممنوعیت ورود کارکنان زن به دفاتر را لغو کند تا کمک‌ها به زنان و دختران برسد.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 93 بازدید

سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که «خشونت دیجیتال» دسترسی زنان و دختران افغانستان به دانش، بازارها و فرصت‌ها را محدود می‌کند. این سازمان امروز (دوشنبه، ۱۷ قوس) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که دسترسی زنان و دختران به فضای دیجیتال امن ضروری است. سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد در ادامه تاکید کرده است: «تضمین فضای دیجیتال امن برای رهبری و مشارکت آنان در کشاورزی، ارتقای معیشت‌ها و ایجاد یک سیستم غذایی مقاوم‌تر برای همه ضروری است.» در بخشی از پیام تاکید شده است، زمانی که زنان و دختران روستایی از دسترسی به اطلاعات دیجیتالی محروم می‌شوند، فرصت‌های مهمی برای یادگیری مهارت‌ها و تقویت اقتصادی خود از دست می‌دهند. سازمان ملل در ادامه افزوده است که خشونت دیجیتال تنها یک تهدید آنلاین نیست، بلکه محرومیت از آموزش، بازارها و آینده نیز به شمار می‌رود. این در حالی است که سال گذشته، «افغان ویتنس» گزارش داده بود که خشونت‌های آنلاین علیه زنان و دختران افغانستان افزایش یافته است. همچنین آنتونیو گوترش، دبیر کل سازمان ملل متحد هشدار داده است که آزارواذیت آنلاین زنان و دختران به‌طور نگران‌کننده‌ای در حال گسترش است و می‌تواند به خشونت واقعی منجر شود. آقای گوترش گفته است که خشونت علیه زنان و دختران باید در همه سطوح متوقف شود و از کشورها خواسته است برای پایان دادن به این روند «متحد» عمل کنند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 79 بازدید

برنامه جهانی غذا درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ناامنی غذایی و سوءتغذیه در افغانستان با سرعت نگران‌کننده‌‌ای در حال تشدید است. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود هشدار داده که در زمستان پیش‌رو سوءتغذیه زنان و کودکان احتمالاً افزایش خواهد یافت و به سطحی خواهد رسید که در سال‌های اخیر دیده نشده است. کارل اسکاو، معاون بخش اجرایی برنامه جهانی غذا در گفتگو با الجزیره نسبت به تشدید گرسنگی و کاهش بودجه در افغانستان ابراز نگرانی کرده و گفته است که کمبود بودجه باعث شده است که این نهاد افراد تحت حمایت خود را از ۱۰ میلیون نفر به دو میلیون نفر کاهش دهد. همچنین معاون بخش اجرایی برنامه جهان غذا در این گفتگو از احتمال مرگ کودکان در فصل زمستان به دلیل عدم دسترسی به کمک‌های غذایی هشدار داده است. باید گفت که زمین‌لرزه‌ها، خشک‌سالی گسترده، کاهش تولید مواد غذایی و بازگشت اجباری مهاجران از کشورهای همسایه، وضعیت زند‌گی مردم را بیش از پیش وخیم‌تر کرده است. براساس آمار سازمان ملل، سه‌ونیم میلیون کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه هستند. کودکان و زنان آسیب‌پذیرترین افراد در بحران بشری افغانستان‌ اند و با کاهش کمک‌های بشری، وضعیت برای آنان بدتر خواهد شد. همچنین چندی پیش نهاد کمک‌رسانی ورلد ویژن (World Vision) اعلام کرد که افغانستان از نظر سوءتغذیه حاد کودکان، در رتبه چهارم در سراسر جهان قرار دارد. این نهاد گفته بود که حدود ۳.۷ میلیون کودک زیر پنج سال در افغانستان مبتلا به سوءتغذیه حاد هستند که حدود یک میلیون تن‌شان به‌شدت وزن از دست داده‌اند و حدود ۱.۲ میلیون زن باردار و شیرده نیز در افغانستان از سوءتغذیه حاد رنج می‌برند. بر اساس گزارش اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ی کمک‌های بشردوستانه در افغانستان زنان و کودکان بیشترین آسیب را از بحران گرسنگی دیده‌اند. افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های گرسنگی جهان روبرو است و حدود ۹.۵ میلیون نفر به شدت دچار ناامنی غذایی هستند از هر ۵ نفر، ۱ نفر آن‌ها نمی‌داند وعده غذایی بعدی‌اش از کجا خواهد آمد.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 79 بازدید

فرماندهی پولیس ولایت جوزجان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که یک زن در ولسوالی آقچه توسط برادرش به شکل فجیع به قتل رسیده است. عبدالستار حلیمی، سخنگوی فرماندهی پولیس جوزجان با نشر اعلامیه‌ای از بازداشت برادر مقتول خبر داده و انگیزه‌ی قتل را «ناموسی» عنوان کرده است. آقای حلیمی در ادامه تاکید کرده است که قربانی یک زن حدود ۳۲ ساله بود و توسط برادرش با سلاح چره‌ای کشته شده است. سخنگوی فرماندهی پولیس جوزجان در ادامه افزوده است که برادر این زن از ساحه‌ی حوزه پنجم شهر شبرغان، مرکز این ولایت بازداشت شده است. اعلامیه‌ی فرماندهی پولیس جوزجان در مورد هویت قاتل و مقتول و همچنین انگیزه‌ی قتل توضیح داده نشده است. قربانیان قتل‌های ناموسی، زنان و دخترانی هستند که معمولاً توسط اعضای خانواده‌شان به قتل می‌رسند. قابل ذکر است که پس از تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، قتل‌های مرموز زنان، کودکان و جوان در در سراسر کشور افزایش کم‌پیشینه یافته است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب