نویسنده: رسانه‌ای گوهر شاد

9 ماه قبل - 349 بازدید

بانک جهانی: ۸۳۱ میلیون نفر در جهان در فقر شدید قرار دارند

بانک جهانی به مناسب «روز جهانی ریشه‌کنی فقر» اعلام کرده است که ۸۳۱ میلیون نفر در جهان هنوز در فقر شدید بسر می‌برند و زیر «خط فقر» زندگی می‌کنند. این بانک با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این امر به این معنا است که این افراد روزانه با درآمد کم‌تر از سه دالر آمریکایی زندگی می‌کنند. درآمد روزانه سه دالر آمریکایی برای هر فرد را به‌عنوان «خط فقر» تعیین کرده است. همچنین سازمان ملل متحد ریشه‌کن کردن فقر شدید برای همه‌ی مردم جهان را تا سال ۲۰۳۰ میلادی یکی از اهداف توسعه پایدار خود دانسته است. سازمان ملل متحد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که در حال حاضر ۸۰۸ میلیون نفر، یعنی از هر ۱۰ نفر یک نفر در جهان، در فقر شدید بسر می‌برند این سازمان تاکید کرده است که اگر روند کنونی ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ میلادی حدود ۸.۹ درصد از جمعیت جهان همچنان در فقر شدید خواهند بود. همچنین در اعلامیه آمده است که گرسنگی در جهان به سطحی که در سال ۲۰۰۵ میلادی بود بازگشته و قیمت مواد غذایی نیز در اکثر کشورها در حال افزایش است. سازمان ملل متحد گفته است که افزایش فقر در جهان عوامل گوناگون دارد، اما «بیکاری، طرد اجتماعی و آسیب‌پذیری بالای برخی گروه‌ها در برابر بلایا، بیماری‌ها و سایر پدیده‌ها که آنان را از فعالیت‌های تولیدی باز می‌دارد» از عوامل اصلی است. سازمان ملل متحد مشارکت مردم در سیاست‌گذاری، ایجاد فرصت‌های شغلی از سوی دولت‌ها به‌ویژه برای فقرا و حاشیه‌نشین‌ها، تقویت سکتور خصوصی و توسعه علم و دانش را از راهکارهای برای بهبود اقتصاد مردم و کاهش فقر دانسته است. با این وجود، آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد چند وقت پیش با ابراز نگرانی از افزایش گرسنگی در جهان، از جامعه‌ی جهانی خواسته است تا برای ایجاد نظام‌های غذایی عادلانه و پایدار اقدام فوری کنند.

ادامه مطلب


9 ماه قبل - 309 بازدید

پاپ لئون چهاردهم: خوابیدن با شکم گرسنه، شرم جهان مدرن است

پاپ لئون چهاردهم، رهبر کلیسای کاتولیک درتازه‌ترین مورد وضعیت گرسنگی در جهان را نشانه‌ای از یک «شکست جمعی» برای بشریت دانست و از جامعه‌ی جهانی خواست تا مسوولانه‌تر در برابر فقر غذایی عمل کند. پاپ لئون این اظهارات در مقر سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد در رم مطرح کرده و با اشاره به پیشرفت‌های علمی، فناورانه و افزایش امید به زندگی در قرن حاضر گفت: «بسیار غم‌انگیز است که با وجود تمام این پیشرفت‌ها، هنوز هم ۶۷۳ میلیون انسان هر شب گرسنه به خواب می‌روند. این واقعیت، نه‌تنها تلخ بلکه شرم‌آور است.» پاپ از نابرابری در دسترسی به غذا و منابع تغذیه‌ای انتقاد کرد و تاکید کرد که جهان مدرن نمی‌تواند ادعای پیشرفت داشته باشد در حالی که میلیون‌ها نفر از ابتدایی‌ترین نیاز خود، یعنی غذا، محروم هستند. وی از کشورها و سازمان‌های بین‌المللی خواست تا اقدام‌های جدی‌تر و مؤثرتری برای پایان دادن به بحران گرسنگی اتخاذ کنند و «اراده سیاسی واقعی» برای ریشه‌کنی فقر غذایی از خود نشان دهند. سازمان فائو نیز در گزارش‌های اخیر خود هشدار داده است که روند گرسنگی جهانی، علی‌رغم رشد فناوری و تولید غذا، همچنان نگران‌کننده است. همچنین آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد چند وقت پیش با ابراز نگرانی از افزایش گرسنگی در جهان، از جامعه‌ی جهانی خواسته است تا برای ایجاد نظام‌های غذایی عادلانه و پایدار اقدام فوری کنند. آقای گوترش گفته است که هم‌اکنون بیش از ۶۷۳ میلیون تن در جهان شب‌ها گرسنه به خواب می‌روند و این وضعیت نیازمند همبستگی جهانی است.

ادامه مطلب


9 ماه قبل - 394 بازدید

کارزار تطبیق واکسن پولیو در شرق افغانستان آغاز شد

صفحه‌‌ی «افغانستان عاری از پولیو» درتازه‌ترین مورد از آغاز کارزار تطبیق واکسن ‏پولیو در سه ولایت شرقی کشور خبر داده است.‏ این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که کارزار مشترک واکسن جزئی زرقی (‏اف‌آی‌پی‌وی) و ‏قطره‌ای (‏اوپی‌وی) پولیو (فلج اطفال) امروز (شنبه، ۲۶ میزان) در تمام ‏ولسوالی‌های کنر و شماری از ولسوالی‌های نورستان و لغمان آغاز شده ‏است.‏ در ادامه آمده است که این کارزار در ولسوالی‌های اسعدآباد، وته‌پور، نرنگ، سرکانی، مروره، شیگل، دره‌پیچ، چوکی، کوزکنر، دانگام، برکنر، غازی‌آباد، چپه‌دره، نورگل و ناری ولایت کنر، در ولسوالی‌های برگمتال، مندول، دوآب و کامدیش از ولایت نورستان، و همچنان در ولسوالی‌های الیشنگ، قرغه‌ای، الینگار و دولت‌شاه از ولایت لغمان آغاز می‌شود. کارزار مشابهی دو ماه پیش نیز در ولایت‌های شرقی افغانستان تطبیق شده بود. براساس آمار سازمان جهانی صحت، در سال جاری میلادی دو مورد ‏مثبت ‏بیماری پولیو یا فلج اطفال در افغانستان شناسایی شده است.‏ آمار این سازمان نشان می‌دهد که ۱۸ مورد محیطی ویروس پولیو نیز ‏در ‏افغانستان شناسایی شده است.‏ در حال حاضر افغانستان و پاکستان تنها کشورهای جهان اند که بیماری ‏فلج ‏اطفال در آن‌ها به صفر نرسیده است.‏

ادامه مطلب


9 ماه قبل - 399 بازدید

نشرات رادیو و تلویزیون شمشاد متوقف شد

مرکز خبرنگاران افغانستان (AFJC) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حکومت سرپرست نشرات رادیو و تلویزیون خصوصی شمشاد را متوقف کرده است. اين مرکز صبح امروز (شنبه، ۲۶ میزان) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که نشرات این رسانه از عصر روز گذشته به این‌سو «در پی دستور مستقیم» اداره‌ی استخبارات حکومت فعلی متوقف شده است. در اعلامیه آمده است: «تلویزیون شمشاد متهم شده است که جنگ اخیر میان حکومت فعلی و پاکستان و حمله‌های پاکستان به افغانستان را به‌درستی پوشش نداده و از موضع حکومت فعلی و اقدامات آن علیه پاکستان نیز دفاع نکرده است.» همچنین سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان (AMSO) نیز با نشر اعلامیه‌ای از توقف نشرات این رسانه‌ی خصوصی خبر داده است. این سازمان در ادامه تاکید کرده است: «تیم تبلیغاتی حکومت فعلی با مسوولان رادیو و تلویزیون شمشاد تماس گرفته و گفته‌اند که این تصمیم از سوی قندهار گرفته شده است.» تا اکنون مسوولان این رسانه‌ی خصوصی و وزارت اطلاعات و فرهنگ در این زمینه اظهار نظر نکرده‌اند. این دو نهاد، از مسوولان حکومت فعلی خواسته که دستور توقف نشرات رادیو و تلویزیون شمشاد را لغو کرده و از این رسانه‌ها حمایت کند. حکومت فعلی طی بیش از چهار سال حاکمیت خود، محدودیت‌های گسترده بر کار رسانه‌ها و خبرنگاران وضع کرده است.

ادامه مطلب


9 ماه قبل - 270 بازدید

حمله‌ی پاکستان بر پکتیکا؛ ۲۷ تن به شمول زنان و کودکان کشته و زخمی شدند

منابع محلی از ولایت پکتیکا می‌گویند که همزمان با پایان آتش‌بس ۴۸ساعته میان پاکستان و حکومت سرپرست افغانستان، ارتش پاکستان بر بخش‌هایی از پکتیکا حمله کرده است و در آن ۲۷ غیرنظامی به شمول زنان و کودکان کشته و زخمی شدند. دست‌کم سه منبع از پکتیکا گفته‌اند که در این حمله‌ی هوایی شب گذشته (جمعه، ۲۵ میزان) ۱۲ غیرنظامی کشته و دست‌کم ۱۵ تن دیگر زخمی شده که بیش‌تر آنان زنان و کودکان هستند. منبع در ادامه تاکید کرده است که ارتش پاکستان شب گذشته بر ولسوالی‌های «برمل و ارگون» پکتیکا حمله‌های هوایی انجام داده است. همچنین در این حملات، سه تن از بازیکنان محلی کریکت نیز کشته شدند. خبرگزاری باختر نام این سه بازیکن را کبیر، صبغت‌الله و هارون اعلام کرده است. قابل ذکر است که ارتش پاکستان، همچنان بر شماری از ولایت‌های جنوبی به شمول کابل در جریان هفته‌ی گذشته حمله کرد. شفاخانه‌ی امیرجنسی در کابل، اعلام کرده که در حمله‌ی پاکستان بر کابل پنج تن جان باخته و ۳۵ تن دیگر زخمی شده که در میان شان زنان و کودکان نیز وجود دارند. به تازگی دفتر نمایندگی سازمان ملل متحد و ریچارد بنت، گزارش‌گر ویژه‌ی شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، از پاکستان و طالبان خواسته که تنش‌ها را کاهش دهند و حداکثر «خویشتن‌داری» را از خودشان نشان دهند تا از تلفات غیرنظامیان جلوگیری شود. باید گفت که رابطه‌ی پاکستان و حکومت سرپرست در بیش از چهار سال گذشته پرفرازونشیب بوده است. هفته‌ی گذشته، ارتش پاکستان بر کابل و پکتیکا حمله‌های هوایی انجام داد و در جریان هفته‌ی اخیر دو طرف چند بار در امتداد مرز مشترک دو کشور درگیر شده‌اند.

ادامه مطلب


9 ماه قبل - 370 بازدید

زنان در حاشیه؛ حکایت یک امید خاموش

در یکی از کوچه‌های خاموش و خاک‌آلود کابل، دختر جوانی به‌نام *عاطفه* زندگی می‌کند. خانه‌شان ساده است، با دیوارهای گلی و فرش‌های کهنه، اما تا همین یکی‌دو سال پیش، این خانه پُر بود از شور و آرزوهایی که حالا فقط در خاطره‌ها مانده‌اند. عاطفه روزگاری دانشجوی سال سوم رشته‌ی *طب معالجوی* بود؛ دختری پرشور، با انگیزه‌ای روشن و قلبی آکنده از امید، که هر روز با اشتیاق به دانشگاه می‌رفت. از کودکی رؤیای داکتر شدن در سر داشت. مادرش می‌گوید از همان صنف‌های ابتدایی مکتب، همیشه در مورد بیماری‌ها می‌پرسید، کتاب‌های طبی می‌خواند و می‌گفت که روزی می‌خواهد زنانی را تداوی کند که در شفاخانه‌ها صدای‌شان شنیده نمی‌شود. وقتی وارد دانشگاه شد، زندگی‌اش رنگ تازه‌ای گرفت. ساعت‌ها مطالعه می‌کرد، با دوستانش گروه‌های درسی تشکیل می‌داد و با علاقه در صنف‌ها حضور می‌یافت. او می‌خواست مفید باشد، عالم شود، و تکیه‌گاهی شود برای زنان این سرزمین؛ زنانی که همیشه در حاشیه‌ی خدمات صحی قرار داشتند. اما آنچه نمی‌دانست، این بود که *سرنوشت*، در پیچ تلخ یک تحول سیاسی، قرار است مسیر زندگی‌اش را به‌کلی تغییر دهد… در یکی از روزهای سرد زمستان، خبری تلخ به‌گوش رسید: *تحصیل دختران در پوهنتون‌ها متوقف شده است.* عاطفه اول باور نکرد؛ فکر ‌کرد شایعه‌ای بیش نیست یا شاید اشتباهی پیش آمده. اما وقتی روزی با چشمان خودش دید که دروازه‌ی پوهنتون بسته است، حقیقت را پذیرفت. همان روز، ساعت‌ها پشت آن دروازه‌ی سرد و بسته نشست. نه حرفی زد، نه گریه کرد؛ فقط با نگاهی خاموش، به سکوت سنگین ساختمان‌های دانشگاه خیره ماند. جایی که روزی برایش نماد امید بود، حالا در برابرش چون دیواری سنگی ایستاده بود. همان‌جا، تمام رؤیاهایش فرو ریختند، همان لحظه که دیگر اجازه نداشت وارد دنیایی شود که روزگاری برای ساختنش جنگیده بود. کتاب‌های درسی‌اش را در گوشه‌ای از اتاق چید، روپوش سفیدش را در کمد آویخت، و از آن روز به بعد، دیگر هرگز پا به آن مسیر نگذاشت. اما عاطفه دختری نبود که به این آسانی تسلیم شود. پس از چند هفته خانه‌نشینی و دلسردی، تصمیم گرفت دوباره برخیزد و راهی پیدا کند. هرچند دیگر اجازه نداشت به صنف برود، اما دلش هنوز با علم و طب می‌تپید. تصمیم گرفت در دواخانه‌ای کار کند. مدرک رسمی نداشت، اما دانش و مهارتش از بسیاری کسانی که در این زمینه کار می‌کردند بیشتر بود. در چند دواخانه در مناطق مختلف کار گرفت. معاشش اندک بود، ساعت‌های کاری طولانی، اما دلش پُر از امید. خودش می‌گفت: «وقتی نسخه می‌خواندم یا دوا آماده می‌کردم، حس می‌کردم هنوز بخشی از دنیای طب هستم.» این کار برایش فقط یک وظیفه نبود؛ زنده نگه‌داشتن رؤیایی بود که روزی زیر چادر دانشگاه شکل گرفته بود. اما باز هم قانون تازه‌ای آمد. این‌بار اعلام شد که هیچ‌کس بدون سند رسمی نرسی یا قابلگی اجازه‌ی کار در دواخانه را ندارد. همین تصمیم ناگهانی، آخرین روزنه‌ی امید عاطفه را هم بست. دواخانه‌هایی که در آن‌ها با زحمت و علاقه کار می‌کرد، مجبور شدند او را کنار بگذارند. هر بار که از یکی از آن دواخانه‌ها بیرون می‌آمد، دلش بیش از پیش می‌شکست؛ نه به‌خاطر معاش، بلکه برای فاصله‌گرفتن از چیزی که به زندگی‌اش معنا می‌داد. علم، کمک‌کردن، امید… همه‌اش آرام‌آرام از دستش می‌رفت، بی‌آن‌که گناهی کرده باشد. وقتی کار در دواخانه هم از دست رفت، عاطفه دوباره به خانه برگشت. روزهایش بی‌رنگ و بی‌صدا شدند. از صبح تا شب، در سکوت خانه قدم می‌زد، گاهی به دیوار خیره می‌شد و گاهی به کتاب‌های خاک‌خورده‌ی طبی که روزی با عشق ورق می‌زد. مادرش از دور نگاهش می‌کرد و دلش آتش می‌گرفت. تا این‌که یک روز به آرامی گفت: «دخترم، قالین‌بافی یاد بگیر. اگر راه پوهنتون بسته شده، لااقل هنری داشته باشی که تنها نمانی.» عاطفه اول مخالفت کرد. بغض‌کرده گفت: «این دستان، قرار بود نبض مریض را بگیرند، نه نخ و پود قالین را.» اما ناچار شد. نه به‌خاطر علاقه، بلکه چون فهمید بیکاری، بیشتر از هر دردی، آدم را می‌خورد و می‌فرساید. حالا بیشتر از یک‌ونیم سال می‌شود که عاطفه قالین می‌بافد. هر صبح زود از خواب برمی‌خیزد، چای تلخی می‌نوشد و آرام‌آرام می‌رود سر دار قالین. ساعت‌ها در همان وضعیت می‌نشیند؛ گره می‌زند، رنگ می‌چیند، طرح می‌سازد. دستانش پینه بسته‌اند، چشمانش کم‌سو شده‌اند، کمرش همیشه درد می‌کند؛ اما هیچ‌کدام از این دردها به اندازه‌ی آن سوز درونی برایش طاقت‌فرسا نیست. می‌گوید: «هیچ‌کدام از قالین‌هایی را که می‌بافم، دوست ندارم. هر گره‌اش برایم یک خاطره‌ی دفن‌شده است، هر طرحش، یادآور یک رؤیای نیم‌جان.» دوستان دانشگاهی‌اش حالا هرکدام در مسیرهای گم‌شده‌ای پراکنده‌اند. یکی مهاجر شده، یکی ازدواج کرده، دیگری هم گوشه‌ی خانه مانده و با افسردگی می‌جنگد. تماس‌ها کم شده، صداها خاموش مانده‌اند، امیدها زیر خاکستر فراموشی پنهان شده‌اند. عاطفه آه می‌کشد و می‌گوید: «وقتی صنف سوم بودم، روزی نبود که در مورد آینده حرف نزنیم. حالا هیچ‌کس حتی نمی‌پرسد که هنوز زنده‌ای یا نه…» وقتی از او می‌پرسند: «هنوز امید داری روزی دانشگاه باز شود؟» فقط شانه بالا می‌اندازد و آهی می‌کشد. آرام می‌گوید: «نه... دیگر امیدی ندارم. اوایل، هر روز منتظر بودم، روزها را می‌شمردم، خبرها را دنبال می‌کردم. اما حالا حتی نمی‌خواهم بدانم چه می‌گذرد. چون می‌ترسم که بیشتر ناامید شوم.» گاهی شب‌ها، دفترچه‌ای را باز می‌کند و می‌نویسد؛ حرف‌هایی که با کسی نمی‌گوید. در یکی از برگه‌هایش نوشته است: «ما رفتیم دانشگاه، درس خواندیم، آرزو داشتیم مفید باشیم... اما حالا نه صنف مانده، نه کتاب، نه دواخانه، نه امید. فقط دستانی مانده که روزی می‌خواستند شفا بدهند، اما حالا گره می‌زنند، تار می‌کشند، قالین ...» او دیگر از حکومت چیزی نمی‌خواهد؛ نه التماس می‌کند، نه شعار می‌دهد. فقط می‌خواهد شنیده شود. می‌گوید: «من به هیچ‌کس چیزی نگفتم، چون دیدم فایده ندارد. اما اگر کسی هست که صدای ما را بشنود، فقط بگوید که ما گم نشویم... ما هنوز هستیم، اما در خاموشی، در تاریکی، در حاشیه.» داستان عاطفه تنها یک قصه نیست؛ روایت هزاران دختری‌ست که قربانی شدند، نه به‌خاطر اشتباه، بلکه به‌خاطر خاموش‌ ماندن‌شان در جامعه‌ای که صدای دختران را نمی‌خواهد بشنود. او یکی از چهره‌های فراموش‌شده‌ی نسلی‌ست که قرار بود آینده را بسازند، اما اکنون، با دستان پینه‌بسته و قلب‌های زخمی، در کنج خانه‌ها گره می‌زنند، تار می‌کشند و رؤیاهای خاموش‌شان را در تار و پود قالین‌ها دفن می‌کنند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


9 ماه قبل - 398 بازدید

سازمان ملل: زنان و کودکان بیشترین آسیب را از بحران گرسنگی دیدند

همزمان با روز جهانی غذا اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ی کمک‌های بشردوستانه اعلام کرده است که  افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های گرسنگی در ‏جهان روبرو است، ‎زنان و کودکان بیشترین آسیب را از بحران گرسنگی دیده‌اند. اين نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۲۴ میزان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که ۹.۵ میلیون نفر در سراسر افغانستان به شدت دچار ناامنی غذایی هستند و از هر ۵ نفر، ۱ نفر آن‌ها نمی‌داند وعده غذایی بعدی‌اش از کجا خواهد آمد. دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه در ادامه تاکید کرده است: «زنان و کودکان بیشترین آسیب را دیده‌اند. بدون بودجه فوری، میلیون‌ها نفر در معرض خطر سوءتغذیه قرار دارند.» سازمان ملل متحد نیز به مناسبت روز جهانی غذا گفته است: «غذا یک حق انسانی است، نه یک امتیاز.» سازمان ملل با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود، «نیاز فوری به اقدام جهانی برای اطمینان از دسترسی همه، در همه جا، به غذای کافی و مغذی را برجسته کرده است.» همچنین برنامه جهانی غذا گفته بود که هم‌اکنون ۴.۷ میلیون مادر و کودک در ‏افغانستان با ‌‏سوءتغذیه مواجه‌اند.‏ این نهاد چندی پیش اعلام کرد که بحران گرسنگی افغانستان روز به روز عمیق‌تر می‌شود. برنامه جهانی غذا گفته بود که برای ادامه‌ی رسیدگی به نیازمندان در شش ماه آینده، به ۵۳۹ میلیون دالر به صورت «فوری» نیاز دارد. بازگشت حکومت سرپرست به قدرت و تشدید خشک‌سالی، منجر به گسترش فقر در افغانستان ‏شده است. به‌گفته‌ی سازمان ملل متحد، بیش از ۲۲ میلیون نفر در کشور نیاز به ‏کمک‌های بشردوستانه دارند. این در حالی است که کمک‌های جهانی به افغانستان ‏نیز کاهش یافته است.‏ در حالی که وضعیت اقتصادی در افغانستان رو به وخامت است، کشورهای همسایه در ‏حال بازگرداندن مهاجران اند. تنها امسال بیش از دو میلیون مهاجر از ‏کشورهای ایران و پاکستان به افغانستان بازگشته‌اند.‏

ادامه مطلب


9 ماه قبل - 291 بازدید

یونیسف: ۲۱۲ هزار کودک در خطر بیماری‌های ناشی از آب آلوده قرار دارند

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد اعلام کرد که بیش از ۲۱۲ هزار کودک پس از زلزله‌ی مرگ‌بار در شرق افغانستان اکنون در معرض خطر ابتلا به اسهال حاد و سایر بیماری‌های کشنده ناشی از آب قرار دارند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که زلزله‌ای اخیر به بزرگی ۶.۳ ریشتر در مناطق دورافتاده، خانه‌ها و زیرساخت‌های آب، فاضلاب و بهداشت را تخریب کرده و خطر شیوع بیماری‌ها افزایش یافته است. دکتر تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف در افغانستان در ادامه تاکید کرده است که زمین‌لرزه علاوه بر تخریب خانه‌ها و گرفتن جان افراد، اکنون از طریق شیوع بیماری جان افراد بیشتری را می‌گیرد. آقای اویوالی در ادامه با اشاره به اینکه کودکان بازمانده از زلزله‌ی مرگ‌بار کنر در پناهگاه‌های شلوغ و موقت بدون دسترسی به تشناب یا آب سالم زندگی می‌کنند، تاکید کرد که این یک طوفان بزرگ برای وقوع یک فاجعه صحی است. همچنین صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل در اعلامیه افزوده است که زلزله ۱۳۲ منبع آب را تخریب کرده و خانواده‌ها به آب سالم یا امکانات شستشوی دست دسترسی ندارند. یونیسف تصریح کرد که از هر پنج نفر در مناطق زلزله‌زده، چهار تن آن‌ها در فضای باز رفع حاجت می‌کنند، زیرا اکثر تشناب‌ها در طول زلزله تخریب شده‌اند و بسیاری از افراد همچنین به اقلام صحی ضروری مانند صابون دسترسی ندارند و این امر شرایط را برای شیوع بیماری مساعد می‌کند. براساس گزارش‌های موجود، اسهال حاد یکی از سه نوع بیماری ناتوان‌کننده است. این بیماری می‌تواند چندین ساعت یا چند روز طول بکشد. اسهال حاد سومین علت اصلی مرگ و میر در کودکان ۱ تا ۵۹ ماهه است و هر ساله بیش از ۴۰۰ هزار کودک زیر پنج سال را می‌کشد. همچنین این نهاد می‌گوید که تا اکنون تاسیسات موقت بهداشتی، بسته‌های بهداشتی و آب‌رسانی اضطراری فراهم کرده، اما تنها نیمی از ۲۱.۶ میلیون دالر درخواست شده برای واکنش اضطراری تامین شده است. یونیسف از اهداکنندگان خواسته که بودجه بیش‌تری اختصاص دهند. برنامه جهانی غذا نیز با کسری ۶۲۲ میلیون دلاری بودجه برای شش ماه آینده مواجه است و کمک‌های این برنامه در افغانستان کمتر از ۱۰ درصد نیازمندان غذایی را پوشش می‌دهد.

ادامه مطلب


9 ماه قبل - 307 بازدید

آنتونیو گوترش: ۶۷۳ میلیون تن در جهان شب‌ها گرسنه‌ می‌خوابند

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد با ابراز نگرانی از افزایش گرسنگی در جهان، از جامعه‌ی جهانی خواسته است تا برای ایجاد نظام‌های غذایی عادلانه و پایدار اقدام فوری کنند. آقای گوترش بامداد امروز (پنج‌شنبه، ۲۴ میزان/۱۶ اکتوبر) به مناسبت روز جهانی غذا با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که هم‌اکنون بیش از ۶۷۳ میلیون تن در جهان شب‌ها گرسنه به خواب می‌روند و این وضعیت نیازمند همبستگی جهانی است. وی در ادامه تاکید کرده است که کشورهای جهان باید با همکاری فرامرزی، میان‌بخشی و اجتماعی، نظام‌هایی بسازند که هم مردم را تغذیه کند و هم از سیاره زمین حفاظت نماید. همچنین دبیرکل سازمان ملل متحد در بخشی از پیامش از دولت‌ها، نهادهای بین‌المللی و بخش خصوصی خواسته است تا برای پایان دادن به گرسنگی و بهبود امنیت غذایی، منابع مالی و تعهدات سیاسی خود را افزایش دهند. با این وجود، برنامه جهانی غذا (WFP) گزارش داده که حدود ۹.۵ میلیون تن در افغانستان با ناامنی غذایی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. این نهاد هشدار داده که این آمار احتمال دارد در ماه‌های آینده افزایش یابد. برنامه جهانی غذا تاکید کرد که در حال حاضر با کم‌بود بودجه ۶۲۲ میلیون دالری برای شش ماه آینده مواجه است و در صورت ادامه این وضعیت، از ماه نوامبر سال جاری روند توزیع کمک‌ها با وقفه‌های جدی روبه‌رو خواهد شد.

ادامه مطلب


9 ماه قبل - 220 بازدید

یک مرد متهم به قتل در ملاءعام در بادغیس اعدام شد

دادگاه عالی حکومت سرپرست درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حکم قصاص/اعدام بر یک مرد متهم به قتل به‌گونه‌ی علنی در ولایت بادغیس اجرا شده است. این دادگاه امروز (پنج‌شنبه، ۲۴ میزان) با نشر اعلامیه‌ای هویت این مرد را اسماعیل ذکر کرده و در ادامه آمده است که او یک مرد و یک زن به‌نام‌های دوست‌محمد و گلبرگه را در ولسوالی جوند به ضرب گلوله به قتل رسانده بود. در اعلامیه آمده است که حکم قصاص/اعدام برای اسماعیل در سه دادگاه‌ی حکومت سرپرست تایید شد و ملا هبت‌الله آخوندزاده، رهبر حکومت نیز آن را بررسی کرد. دادگاه عالی حکومت فعلی در ادامه تاکید کرده است که به خانواده‌های مقتولان پیشنهاد بخشش و صلح ارائه شد، اما پس از امتناع پذیرش، دستور اجرای حکم قصاص صادر شد. این دادگاه افزوده است که فرد متهم امروز در ورزشگاه بادغیس در حضور جمعی از مردم اعدام شده است. قابل ذکر است که این یازدهمین نفری است که توسط حکومت سرپرست پس از بازگشت به قدرت به‌گونه‌ی علنی اعدام شده است و دومین مورد از اجرای حکم اعدام در بادغیس است. حکومت فعلی پیش از این ۱۰ نفر دیگر را در ولایت‌های فراه، غزنی، لغمان، جوزجان، بادغیس و نیمروز در حضور صدها تماشاگر اعدام کرده‌ است. نهادهای بین‌المللی حقوق‌‌ بشری اعدام و مجازات بدنی افراد متهم را خلاف قوانین بین‌المللی و کرامت انسانی می‌دانند و خواستار توقف آن هستند.

ادامه مطلب