برچسب: افغانستان

4 هفته قبل - 143 بازدید

هنر مینیاتوری سبک کمال الدین بهزاد، در یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و ‏فرهنگی ملل متحد به عنوان میراث فرهنگی ناملموس افغانستان ثبت شد.‏ یونسکو با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این تصمیم در بیستمین جلسه کمیته‌ی میراث‌های فرهنگی ناملموس این سازمان که روز )سه‌شنبه، ۱۸ قوس) در دهلی نو برگزار شد، اتخاذ شده ‏است.‏ بر اساس اعلامیه‌ی یونسکو، سبک مینیاتور بهزاد همچنان یک سنت زنده است که از طریق موسسات هنری، کارگاه‌ها و مراکز فرهنگی در سراسر افغانستان آموزش داده شده و تمرین می‌شود. یونسکو در ادامه تاکید کرده است که این تعامل مستمر، ضامن حفظ تکنیک‌ها، نمادگرایی و زیبایی‌شناسی تاریخی این هنر است. سفارت افغانستان در فرانسه که نمایندگی این کشور را در یونسکو نیز بر عهده دارد، در حساب کاربری فیس‌بوک خود نوشته است که این دستاورد مهم فرهنگی نتیجه‌ی تلاش مشترک نمایندگی دایمی افغانستان در یونسکو، هنرمندان، استادان، پژوهشگران و جوامع هنری کشور است. این سفارت‌خانه از سوی نمایندگان منصوب دولت پیشین اداره می‌شود. تاریخ مینیاتور در منطقه با نام کمال‌الدین بهزاد، برجسته‌ترین هنرمند این عرصه، گره خورده است؛ هنرمندی که در هرات زاده شد و شماری از ماندگارترین آثارش را نیز در همین شهر خلق کرد. کمال‌الدین بهزاد نقاش سده‌های نهم و دهم هجری از برجسته‌ترین نگارگران تاریخ هنر و چهره‌ای اثرگذار در مکتب هرات و سپس مکتب تبریز بود. همچنین نوید مشعوف، استاد پیشین دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه هرات از ‏این تصمیم یونسکو استقبال کرده و گفته است: «بیش از یک‌ونیم سال ‏تلاش پیگیر، امیدهای پنهان و استواری و … امروز ثمره‌‌ی همه‌ی آن‌ها را ‏در دستان‌مان داریم. توانستیم، به‌صورت انفرادی و با اتکا به عشق و ‏باور، این افتخار بزرگ را برای میهن عزیزمان به دست آوریم‎.‌‏»‏ یونسکو گفته است که هنرمندان متعددی از طرح و سبک آثار کمال‌الدین بهزاد الهام گرفته و از آن به‌عنوان الگوی اصلی خود استفاده می‌کنند. او در نقاشی مینیاتور نوآور و دارای سبک یگانه بود و استعداد و نبوغ او در زمانش همگان را شگفت زده کرد.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 109 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد به مناسبت «روز جهانی حقوق‌‌بشر» بر دسترسی زنان و دختران در افغانستان به آموزش و تحصیل تاکید کرده است. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بیش از چهار سال است که دختران و زنان در افغانستان از آموزش محروم هستند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در بخشی از پیامش تاکید کرده است که آموزش حق همه‌ی زنان و دختران است و برای رشد، سلامت و حفاظت آنان حیاتی است. همچنین یونیسف در پایان کارزار ۱۶ روزه مبارزه با خشونت علیه زنان، خواستار شنیده‌شدن صدای دختران نوجوان در افغانستان شده و در ادامه افزوده است که صدای آنان اغلب شنیده نمی‌شود. این در حالی است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 102 بازدید

تام فلچر، معاون دبیرکل سازمان ملل متحد در امور بشردوستانه نسبت به کاهش کمک‌ها به نیازمندان در افغانستان هشدار داد و گفت که ۱.۷ میلیون کودک در معرض خطر مرگ قرار دارند. آقای فلچر این اظهارات را در جلسه شورای امنیت درباره‌ی افغانستان مطرح کرده و گفته است که کاهش شدید بودجه، روند کمک‌رسانی در افغانستان را با یک بحران شدید انسانی روبرو کرده است و این زمستان، اولین زمستان تقریباً بدون توزیع غذا است. وی در بخشی از صحبت‌هایش تاکید کرد که شمار دریافت‌کنندگان کمک از ۵.۶ میلیون نفر در سال گذشته به یک میلیون نفر در سال جاری محدود شده است. او می‌گوید که ۱.۱ میلیون کودک از تغذیه‌ی حیاتی محروم هستند، زیرا ۳۰۵ مرکز ارائه خدمات تغذیه‌ای بسته شده‌اند. این مقام سازمان ملل در ادامه هشدار داده است که از میان ۳.۷ میلیون کودک نیازمند تغذیه، ۱.۷ میلیون نفر در صورت عدم درمان در معرض خطر مرگ قرار دارند. به گفته‌ی معاون دبیرکل سازمان ملل، ۴۲۲ مرکز درمانی در سال ۲۰۲۵ میلادی تعطیل شده‌اند و سه میلیون نفر از دسترسی به مراقبت‌های حیاتی محروم مانده‌اند. او از حمایت‌کنندگان خواست که به حمایت خود از افغانستان ادامه دهند. وی تصریح کرد که نزدیک به ۲۲ میلیون نفر در افغانستان در سال ۲۰۲۶ میلادی به کمک نیاز خواهند داشت که این رقم پس از سودان و یمن، در رتبه‌ی سوم قرار دارد. فِلچر گفت: «درخواست ما ۱.۷ میلیارد دالر برای هدف قرار دادن ۱۷.۵ میلیون نفر است. اما در پاسخ به واقعیت بودجه، ما برنامه‌ی خود را برای هدف قرار دادن ۳.۹ میلیون نفر که به‌شدت به کمک‌های نجات‌بخش نیاز دارند، بیش از پیش اولویت‌بندی کرده‌ایم.» همچنین معاون دبیرکل سازمان ملل در بخشی از صحبت‌هایش افزود که برای اولین بار در چهار سال گذشته، تعداد افرادی که با گرسنگی مواجه هستند افزایش یافته و اکنون به ۱۷.۴ میلیون نفر رسیده است. به گفته‌ی او، خدمات ضروری که از قبل ناکافی و ناهموار بود، با بازگشت بی‌سابقه‌ی مهاجران به نقطه‌ی فروپاشی رسیده است.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 116 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که که ۹۰ درصد بافند‌گان قالین در افغانستان زنان‌ و دختران هستند اما با وجود نقش کلیدی‌شان کم‌ترین درآمد را دریافت می‌کنند. این سازمان امروز (چهارشنبه، ۱۹ قوس) با نشر گزارشی گفته است که زنان و دختران در صنعت قالین افغانستان نقش اساسی داشته و این صنعت به‌واسطه کار زنان افغانستان استوار است. در گزارش آمده است که برای تقویت فرصت‌های اقتصادی زنان و دختران، بخش زنان سازمان ملل این هفته کارگاه فنی را با حضور شرکای صنعت قالین افغانستان و شماری از شرکای تجارتی منطقه‌ای برگزار کرده است. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است: «این کارگاه در منطقه آزاد ایرتوم در اوزبیکستان، نزدیک ولایت بلخ برگزار شد؛ جایی که ۷۰ درصد تولید قالین افغانستان از آن تأمین می‌شود.» سوزان فرگوسن، نماینده ویژه زنان سازمان ملل در افغانستان افزوده است که حمایت از زنان و دختران در تمام مراحل زنجیره تولید، از تولید پشم و ریسند‌گی تا بافند‌گی، پرداخت و توسعه تجارت برای رشد پایدار صنعت قالین ضروری است. بخش زنان سازمان ملل تاکید کرده است که تلاش‌های خود را برای تقویت رهبری زنان و افزایش سهم آنان در صنعت قالین را ادامه خواهد داد. همچنین امروز یوناما گفته است که زنان و دختران به‌طور مستمر با محدودیت‌های شدید در بخش‌های صحت، کار و مشارکت در زندگی اجتماعی مواجه‌اند. در اعلامیه آمده است که این محدودیت‌ها، حقوق بنیادی زنان و دختران و آینده افغانستان را تضعیف می‌کند و مساعد نبودن دسترسی به خدمات صحی، خانواده‌ها را آسیب‌پذیر و محلات را ناتوان می‌سازد.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 73 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل درتازه‌ترین مورد هشدار داده است که افزایش بحران‌ها و کاهش بودجه‌های بشردوستانه سبب شده نیازهای کودکان در جهان به سطحی بی‌سابقه برسد. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که برای سال ۲۰۲۶ میلادی حدود ۷.۶۶ میلیارد دالر نیاز است تا کمک‌های حیاتی به ۷۳ میلیون کودک در ۱۳۳ کشور و قلمرو ارائه شود. کاترین راسل، مدیر اجرایی یونیسف در ادامه تاکید کرده است که کودکان درگیری‌ها، بلایای طبیعی، آوار‌گی و بحران‌های اقتصادی با چالش‌های بی‌سابقه مواجه‌ هستند. وی در بخشی از اعلامیه افزوده است که کاهش بودجه‌ها، محدودیت‌های دسترسی و تعطیلی خدمات سبب شده تیم‌های صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد مجبور شوند بین مناطق مختلف اولویت‌بندی کنند و یا تعداد خدمات ارائه‌شده به کودکان را کاهش دهند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه هشدار داده است که بیش از ۲۰۰ میلیون کودک در سال آینده به کمک‌های بشردوستانه نیاز خواهند داشت و بسیاری از آن‌ها در بحران‌های طولانی‌مدت زندگی می‌کنند و در معرض سوءتغذیه، بیماری و محرومیت از آموزش و امنیت قرار دارند. یونیسف از دولت‌ها، کمک‌کنند‌گان و شرکای بخش خصوصی خواسته است تا سرمایه‌گذاری در کودکان را افزایش داده، کمک‌های انعطاف‌پذیر و چندساله ارائه کنند و دسترسی بشردوستانه به کودکان را تضمین کنند. همچنین چند روز پیش، یونیسف مدعی شده بود که «روزانه ۴۱۲ میلیون کودک با فقر مالی» روز خود را آغاز می‌کنند و این کودکان «کمتر از سه دالر در روز» در آمد دارند. این نهاد گفته بود که کودکان ممکن است دو برابر بیشتر از بزرگ‌سالان در معرض خطر فقر قرار بگیرند، زیرا ذهن کودکان در حال رشد است و این می‌تواند آنان را بیشتر در معرض آسیب قرار می‌دهد.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 105 بازدید

سازمان حقوق‌‌ بشر و دموکراسی افغانستان اعلام کرده است که حملات شاخه‌ی خراسان داعش علیه هزاره‌ها و شیعیان در افغانستان ممکن است مطابق قوانین بین‌المللی، مصداق نسل‌کشی، جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت باشد. این نهاد با نشر یک گزارش تحقیقی گفته است که حملات داعش علیه هزاره‌ها و شیعیان افغانستان را از سال ۲۰۱۶ میلادی به این‌سو بررسی کرده و در گزارش آمده است که شاخه‌ی خراسان داعش، هزاره‌ها را «مرتد» و «رافضی» می‌خواند و آنان را در مراکز آموزشی، صحی، ورزشی و مذهبی هدف حمله قرار می‌دهند. در بخشی از گزارش آمده است که شاخه‌ی خراسان داعش از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ میلادی، ۲۱ حمله‌ی انتحاری و از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ میلادی سه حمله‌ی انتحاری علیه هزاره‌ها و شیعیان انجام داده است. سازمان حقوق‌‌ بشر و دموکراسی افغانستان در بخشی از گزارش تحقیقی تاکید کرده است که این گروه همچنان از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ میلادی ۱۴ بمب‌گذاری و از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ میلادی ۵۴ حمله بمب‌گذاری علیه هزاره‌ها و شیعیان انجام داده است. این سازمان گفته است شاخه‌ی خراسان داعش مدام از زبان نفرت و کلماتی چون «رافضی، مشرک، کافر و مرتد» علیه هزاره‌ها استفاده می‌کند و با این کلمات حملات خود و «قصد نسل‌کشی» را توجیه می‌کنند.‌ گزارش اشاره کرده که به‌عنوان مثال داعش پس از کشتار ۱۴ نفر هزاره در مرز دایکندی و غور در یکی از نشریات خود نوشت: «بسیاری هنوز می‌پرسند که چرا مجاهدین دولت اسلامی به‌طور خاص شیعیان و روافض را در عملیات خود هدف قرار می‌دهند و شهرهای شان را به گورستان تبدیل می‌کنند، بنابراین ما می‌خواهیم به عموم مسلمانان روشن کنیم که شدت عملیات ما فقط یک دلیل دارد: دشمنی ما با همه‌ی کافران و مرتدان . . . شیعیان و روافض . . . آن‌ها شدیدترین مرتدان جهان هستند.» سازمان حقوق‌‌ بشر و دموکراسی افغانستان نوشته است که خشونت فرقه‌ای داعش خراسان علیه مردم هزاره و شیعیان، علی‌رغم شدت جرایم، کم‌تر مورد مطالعه قرار گرفته است. قابل ذکر است که هزاره‌ها و شیعیان در سال‌های اخیر هدف حملات مرگ‌بار تروریستی قرار گرفته‌اند. این حملات عمدتاً در مراکز آموزشی، مساجد، سالن‌های عروسی، ورزشگاه‌ها، شفاخانه‌ها و موترهای شهری انجام شده و هدف آن غیرنظامیان هزاره از جمله دانش‌آموزان دختر و پسر بوده‌اند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 104 بازدید

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد (UNFPA) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دسترسی به مراقبت‌های صحی و حمایت روانی زنان به‌ویژه مادران، نقش مهمی در بهبود سلامت و توانمندی آنان دارد. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۱۸ قوس) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که تیم‌های صحی سیار (MHT) در مناطق روستایی خدمات حیاتی مانند مراقبت‌های قبل و بعد از زایمان و مشاوره‌ روانی ارائه می‌دهند تا زنان بتوانند سلامت جسمی و روانی خود را حفظ کنند. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که این خدمات به زنان کمک می‌کند فشارهای روانی و جسمی مرتبط با بارداری و مراقبت از نوزاد را بهتر مدیریت کنند. باید گفت که نبود مراکز درمانی عصری، خدمات صحی مورد نیاز و داکتران زن در مناطق دور دست و‌ روستایی افغانستان، باعث بلند رفتن آمار مرگ‌و‌میر مادران و نوزادان در هنگام ولادت شده است. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. حکومت فعلی در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران بست، در حالی که ‏بخش صحت افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش باز بماند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 114 بازدید

سازمان جهانی کار درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در ماه نوامبر سال جاری میلادی برای ۶۰ زن فعال در بخش کشاورزی، برنامه‌های آموزشی جهت رشد و بهبود کسب‌وکارهای‌ شان برگزار کرده‌ است. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۱۸ قوس) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این زنان از سوی سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد در منطقه‌های شرقی افغانستان معرفی شدند. در بخشی از این پیام آمده است که این آموزش‌ها در چارچوب برنامه‌ی مشترک «راه‌حل‌های پای‌دار» برگزار شده و هدف آن تقویت مهارت‌های تجارتی و مدیریتی زنان است تا بتوانند کسب‌وکارهای کوچک خود را بزرگ و پای‌دار سازند. این حمایت‌ها در حالی صورت می‌گیرد که کشاورزان زن که سرپرستی خانواده‌های شان را بر عهده دارند و زندگی‌شان به کشاورزی وابسته است، بیش از دیگران با مشکل‌های اقتصادی و تغذیه‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کنند. قابل ذکر است که پیش از این نیز، نهادهای مختلف سازمان ملل متحد از جمله برنامه‌ی جهانی غذا اعلام کرده بود که برای کشاورزان زن در ولایت‌های مختلف، برنامه‌های آموزشی برگزار کرده است. در حالی سازمان ملل برای زنان کشاورز برنامه‌های بهبود کسب‌وکار برگزار کرده که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 77 بازدید

در حدود سه سال پیش، درست در همان روزهایی که فکر می‌کردم زندگی ما آرام‌تر خواهد شد، همه چیز مثل بادی تند از هم پاشید. هرچه دار و ندار داشتم، هرچه سال‌ها با زحمت کارگری و عرق‌ریختن جمع کرده بودم، همه را فروختم فقط به امید اینکه بتوانم همسرم را برای درمان به ایران ببرم. بعد از تولد طفل دوم‌مان، به‌خاطر نبود امکانات درست در شفاخانه، کمرش چنان آسیب دیده بود که دیگر نمی‌توانست درست بنشیند یا راه برود. دیدنش در آن حالت برایم مثل زخم تازه‌ای بود که هر روز بیشتر می‌سوخت. نمی‌توانستم باور کنم زن جوان و مهربانی که همیشه ستون خانه‌مان بود، حالا گوشه‌ای افتاده و از درد ناله می‌کند و من هیچ کاری از دستم ساخته نیست. به همین خاطر، بدون هیچ تأخیری، دست خانواده را گرفتم و راهی ایران شدم. یک سال تمام در این کشور دوندگی کردم؛ یک سالی که هر روزش مثل یک امتحان سخت بود. از این اداره به آن اداره می‌رفتم، از این نفر تا آن نفر دَرِزاری می‌شنیدم و با هزار امید دوباره فردا تلاش می‌کردم. آخر گفتند اگر سپرده صد میلیون تومانی بگذارم، برایم دفترچه اقامت می‌دهند. همان لحظه فهمیدم که باید آخرین چیز باارزش زندگی‌ام را هم بفروشم. رفتم افغانستان و زمین پدری‌ام را فروختم؛ زمینی که آخرین یادگار پدرم بود، جایی که خاطره کودکی‌هایم در آن مانده بود، اما چاره‌ای نداشتم. زنم درد می‌کشید و من فقط می‌خواستم او دوباره سرپا شود. گفتم همه چیز فدای صحتش، فقط خوب شود. دفترچه را گرفتم، درمان را ادامه دادیم، و هرچند هزینه‌ی دوا و داکتر و فزیوتراپی هر روز بالا می‌رفت، اما من به خودم می‌گفتم پول دوباره پیدا می‌شود، کار دوباره می‌شود، اما سلامتی زنم دوباره به‌دست نمی‌آید اگر امروز کمکش نکنم. کودکانم هم کوچک بودند؛ پسرم تنها هشت سال داشت و دخترم سه ساله بود، همیشه در گوشه کلینیک‌ها یا اتاق‌های سرد انتظار کنار مادرشان می‌نشستند. فکر می‌کردم سختی‌های ما کم‌کم تمام می‌شود که ناگهان روزی یک خبر همه چیز را زیر و رو کرد: اعلام کردند که آن دفترچه‌های اقامت دیگر هیچ ارزشی ندارد. آن لحظه حس کردم دنیا روی شانه‌هایم فروریخت. نه زمین مانده بود، نه پول، نه امید درست. زنم هنوز خوب نشده بود، راه رفتن برایش دردناک بود، و حالا ما دوباره بدون اقامت مانده بودیم. نه می‌توانستم قانونی کار کنم، نه توان بازگشت به افغانستان را داشتیم؛ چون او توان سفر طولانی و سخت را نداشت و داکتر هم گفته بود که تکان‌خوردن بی‌جا برایش خطرناک است. بعد شنیدم که در یکی از دفاتر در خیابان ولیعصر تهران دوباره برای مهاجران اقامت می‌دهند. با امید و ترس درهم، راهی آنجا شدم. اما وقتی رسیدم، با صحنه‌ای روبه‌رو شدم که قلبم از هم پاشید: هزاران نفر مثل من، با همان دردها و همان چهره‌های پریشان، آنجا جمع شده بودند. اما به‌جای اینکه اقامت بدهند، همه ما را یک‌باره بازداشت کردند. هرچه خواهش کردم، گفتم که زنم بیمار است، بچه‌هایم کوچک‌اند، بگذارید خودم به خانه بروم و آنها را بیاورم، هیچ‌کس گوش نداد. فقط می‌گفتند: «تو برو، آن‌ها را خودمان می‌فرستیم.» نمی‌فهمیدند یا نمی‌خواستند بفهمند که زن من توان سفر بدون من را ندارد، نمی‌توانست از پله‌های یک موتر بالا شود چه برسد به مسیر طولانی تا مرز. نمی‌دانستند که کودکانم چقدر به پدرشان وابسته‌اند و چه اندازه از تنها ماندن می‌ترسند. دو روز تمام گریه کردم؛ گریه‌ای که سال‌ها در دلم پنهان کرده بودم. اطرافیانم خیال می‌کردند از رد مرز ناراحت هستم. می‌گفتند «مرد گریه نمی‌کند، زشت است»، اما آنها از درد من خبر نداشتند. من برای افغانستان گریه نمی‌کردم—افغانستان خانه‌ام است، وطن است، هرچند پر از غم. گریه‌ام برای زنم بود که نمی‌دانستم در آن لحظه کجاست، چه حالی دارد، آیا از شدت درد توانسته از جا بلند شود یا نه. گریه‌ام برای کودکانم بود که شاید پشت در منتظر پدرشان نشسته بودند و نمی‌دانستند چرا پدر برنمی‌گردد. گریه‌ام برای سرنوشتی بود که انگار هر روز زخمی تازه بر آن اضافه می‌شد؛ زخمی روی زخم دیگر، دردی روی دردهای گذشته. و همان‌جا فهمیدم که مهاجرت فقط دور شدن از وطن نیست؛ مهاجرت یعنی هر روز امید بکاری اما فردایش با دستان خالی بیدار شوی. فهمیدم دردِ اصلی، همان نگرانی‌ای است که یک پدر در دلش حمل می‌کند؛ ترسی که مثل سایه‌ از او جدا نمی‌شود. ترس از اینکه مبادا خانواده‌اش بی‌پناه بماند، مبادا دستش به آنها نرسد وقتی که بیش از هر زمان دیگر نیازش دارند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 80 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی، حدود ۲۱.۹ میلیون تن در افغانستان، به کمک‌های بشردوستانه نیاز خواهند داشت. این سازمان امروز (دوشنبه، ۱۷ قوس) با نشر گزارشی گفته است که اگرچه این رقم نسبت به سال ۲۰۲۵ میلادی حدود چهار درصد کاهش یافته است، اما نیازها همچنان در بالاترین سطح خود قرار دارد. دفتر هماهنگ‌کنند کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که وضعیت‌ حقوق بشری در افغانستان تحت تأثیر مشکلات ساختاری عمیق، بدتر شدن ناامنی غذایی و شوک‌های مکرر قرار دارد. براساس سازمان ملل متحد گزارش، این شوک‌ها شامل خشک‌سالی ناشی از تغییرات اقلیمی، بازگشت گسترده مهاجران، زلزله‌ها و سیل‌های مکرر، شیوع بیماری‌های متعدد و خطرات شدید حفاظتی، به‌ویژه برای زنان و دختران، می‌باشد. این در حالی است که با کاهش بودجه‌های حمایتی و کمک‌های بشردوستانه در افغانستان، نیازمندان همزمان با شروع فصل زمستان با چالش‌های معتددی رو‌برو هستند.  

ادامه مطلب