برچسب: محدودیت

5 ماه قبل - 270 بازدید

همزمان با روز جهانی علم برای صلح و توسعه، دفتر نمایندگی اتحادیه اروپا برای افغانستان اعلام کرده است که سرمایه‌گذاری در علم و حمایت از دانش‌آموزان و استادان، قدرتمندترین مسیر به‌سوی آینده‌ی پایدار و مرفه است. این دفتر امروز (دوشنبه، ۱۹ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری فیس‌بوک خود نوشته است که تعهد اتحادیه اروپا به حمایت از آموزش در افغانستان کاملاً حیاتی است. دفتر نمایندگی اتحادیه اروپا در ادامه تاکید کرده است که علم و دانش کلیدهایی برای صلح پایدار، نوآوری و حل مسأله و آینده‌ای متکی به خود برای همه‌ی شهروندان افغانستان است. این دفتر در بخشی از پیامش افزوده است: «ما در باور خود مبنی بر این‌که دانش پایه و اساس پیشرفت است، محکم ایستاده‌ایم. ما باید اطمینان حاصل کنیم که هر جوان افغان می‌تواند پتانسیل خود را شکوفا کند.» در حالی از روز جهانی علم برای صلح و توسعه تجلیل می‌شود که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 341 بازدید

شکریه بارکزی، نماینده پیشین مجلس افغانستان و سفیر پیشین افغانستان در ناروی به عنوان معاون «کانگرس جهانی آزادی» انتخاب شده است. کانگرس جهانی آزادی با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این انتخاب، تعهد کانگرس جهانی آزادی را نسبت به رهبری فراگیر و تقویت نقش زنان در تحقق آزادی، برابری و کرامت انسانی نشان می‌دهد. شکریه بارکزی در پیام خود به اعضای این کانگرس، بر کار گروهی تاکید کرده و گفته است: «ما با هم برای آزادی، برابری و عدالت ایستاده‌ایم؛ نیرومندتر، متحدتر و متعهد به تغییر جهانی.» دومین نشست کانگرس جهانی آزادی با حضور نمایندگانی از ۶۰ کشور در برلین برگزار شد. این نشست سه‌روزه بر راهبردهای مقابله با حکومت‌های خودکامه، وضعیت زندانیان سیاسی و تقویت مقاومت مدنی متمرکز بود. در جریان این نشست، انتخابات کانگرس جهانی آزادی نیز برگزار شد و هیأت رییسه آن پس از دو سال تغییر کرد. لئوپولدو لوپز، دبیرکل کنگره جهانی آزادی می‌گوید که این کنگره در حال شکل‌دهی به ائتلافی جهانی است که به گفته وی، «بزرگ‌ترین ائتلاف از مبارزان آزادی و مدافعان دموکراسی» به شمار می‌آید. هدف این کانگرس ایجاد وحدت و همکاری برای مبارزه با بی‌عدالتی و دفاع از ارزش‌های جهانی مانند انتخابات آزاد، حقوق بشر و حاکمیت قانون است.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 232 بازدید

صندوق اعتماد سازمان ملل برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان خودسرپرست را در ولایت غزنی برای پرورش دام‌ها حمایت می‌کند. این صندوق امروز (یک‌شنبه، ۱۸ عقرب) با نشر گزارشی گفته است که این اقدام را با همکاری برنامه (JP) و برنامه هماهنگی بازسازی ملی افغانستان انجام داده است. در بخشی از گزارش صندوق اعتماد سازمان ملل متحد برای افغانستان آمده است که هر گروه شامل ۲۰ زن خودسرپرست در روستاهای ولسوالی ناور غزنی از بسته‌های جامع دام‌داری مستفید شدند. در گزارش تاکید شده است که این بسته‌ها شامل ابزار و تجهیزات بهداشتی ضروری مثل سطل‌های شیر استیل، صافی‌ها، لیوان‌ها و قوطی‌های ۴۰ لیتری برای بهبود بهداشت و کیفیت محصول بودند. همچنین در بخشی از گزارش آمده است که بر تأمین تجهیزات، دام‌داران آموزش‌های عملی در زمینه تکنیک‌های بهبود دام‌داری، استانداردهای بهداشتی و روش‌هایی برای ارتقای کیفیت و قابلیت فروش محصولات دریافت کردند. صندوق اعتماد سازمان ملل متحد برای افغانستان افزوده است که چالش‌هایی مثل آب‌وهوای غیرقابل پیش‌بینی، روش‌های قدیمی دام‌داری و دسترسی محدود به بازارها سبب شده است که درآمدها پایین و ناامنی غذایی بالا باقی بماند. برنامه‌های حمایتی کوچک از سوی نهادهای بین‌المللی در حالی صورت می‌گیرد که حکومت سرپرست زنان را از کار کردن در ادارات و بیرون از خانه منع کرده‌اند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 276 بازدید

برگدیس الرتسدوتیر، معاون دبیرکل دایمی وزارت خارجه ایسلند و رییس هیأت نمایندگی این کشور در یونسکو، بر حمایت پایدار از زنان و دختران افغانستان تاکید کرده و می‌گوید که زنان و دختران این کشور نباید در سکوت جهانیان فراموش شوند. خانم الرتسدوتیر این اظهارات را در چهل‌وسومین نشست عمومی یونسکو در سمرقند مطرح کرده و گفته است که میلیون‌ها کودک، به‌ویژه دختران در کشورهای درگیر جنگ یا تحت «رژیم‌ سرکوبگر» از حق آموزش محروم مانده‌اند. او با اشاره به محدودیت‌های گسترده‌ی حکومت سرپرست بر آموزش و کار زنان در افغانستان گفت: «میلیون‌ها دختر افغانستان‌ با آزار و تبعیض آشکار جنسیتی مواجه‌اند. یونسکو باید در کنار آنان بایستد، آموزش را زنده نگه دارد و اطمینان حاصل کند که صدای زنان و دختران افغانستان‌ در جهان شنیده می‌شود.» الرتسدوتیر در این نشست تاکید کرده است که حمایت از حق آموزش، آزادی بیان و کرامت انسانی، از اصول بنیادی یونسکو است و جامعه‌ی جهانی نباید در برابر سرکوب زنان افغانستان‌ بی‌تفاوت بماند. همچنین وی در بخشی از صحبت‌هایش از نقش یونسکو در اجرای برنامه‌های اضطراری در افغانستان، اوکراین و غزه ستایش کرد و گفت این برنامه‌ها در حفظ تداوم آموزش و حمایت از روزنامه‌نگاران و دانشمندان در مناطق بحران‌زده حیاتی است. ایسلند که دوره چهارساله عضویت خود در هیأت اجرایی یونسکو را به پایان رسانده، در طول این مدت بر برابری جنسیتی، حقوق بشر، آزادی رسانه‌ها و آموزش برای همه تاکید کرده است. وزارت امور خارجه‌ی ایسلند گفته است که این کشور همچنان به همکاری با یونسکو برای حمایت از زنان و دختران افغانستان‌ و ترویج آموزش در مناطق محروم ادامه خواهد داد.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 233 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل اعلام کرده است که با استفاده از ۲۷۰ میلیون دالر کمک‌ بانک توسعه آسیایی، ارائه خدمات بهداشتی به حدود ۲۳ میلیون نفر در افغانستان گسترش یافته و حفظ می‌شود. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۱۵ عقرب) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این بودجه خدمات مراقبت‌های صحی را در هزار و ۳۰۰ مرکز بهداشتی تضمین خواهد کرد و ۲۳ میلیون تن در ۱۷ ولایت افغانستان از ارائه خدمات ضروری بهداشتی بهره‌مند می‌شوند. این سازمان در ادامه تاکید کرده است که با این کمک می‌توان اطمینان حاصل کرد که حدود ۲۳ میلیون افغانستانی به مراقبت‌های بهداشتی اولیه باکیفیت در نزدیکی محل سکونت خود دسترسی دارند. در ادامه آمده است که یونیسف با این بودجه ارائه خدمات بهداشتی اصلی از جمله سلامت و تغذیه مادران، نوزادان و کودکان؛ واکسیناسیون، خدمات سلامت روان و حمایت‌های روانی-اجتماعی، درمان بیماری‌های واگیردار و غیرواگیر و مراقبت‌‌های صحی عاجل را حفظ خواهد کرد. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد افزوده است که به‌رغم دست‌آوردها، هنوز یک چهارم افغانستانی‌ها به مراکز صحی در نزدیکی محل سکونت (با یک ساعت پیاده‌روی) دسترسی ندارند. این سازمان مشکلات عمده فراراه دسترسی به خدمات صحی را کمبود مراکز صحی در روستاها، کمبود پزشک و کادر صحی و عدم دسترسی مردم به خدمات ترانسپورتی خوانده است. در اعلامیه آمده است که زنان به دلیل محدودیت‌های تحصیلی، شغلی، مراقبت‌های بهداشتی و رفت و آمد با موانع بیشتری روبرو هستند. همچنین اعلامیه به نقل از تاج‌الدین اویوال، نماینده یونیسف در افغانستان نوشته است: «به لطف حمایت مداوم بانک توسعه آسیایی، یونیسف ارائه خدمات بهداشتی و توانمندسازی کارکنان بهداشتی، به ویژه زنان، را برای خدمت به جوامع خود حفظ می‌کند.» او تصریح کرد که این حمایت نه‌تنها تضمین می‌کند که کودکان و خانواده‌ها می‌توانند به مراقبت‌های نجات‌بخش دسترسی داشته باشند، بلکه پایه‌های یک سیستم بهداشتی مقاوم، عادلانه و پایدار را نیز تقویت می‌کند. براساس گزارش یونیسف، حمایت مالی بانک توسعه آسیایی تا پایان سال جاری میلادی ادامه می‌یابد و صندوق کودکان ملل متحد می‌تواند از این طریق به خانواده‌های نیازمند به هزینه‌های بهداشتی کمک‌های نقدی ارائه دهد.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 229 بازدید

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد، آموزش را «پایه قرارداد اجتماعی نو» و ابزار کلیدی برای پایان فقر، ایجاد کار شایسته و تامین برابری اجتماعی خوانده است. آقای گوترش این اظهارات را روز (چهارشنبه، ۱۴ عقرب/۵ نوامبر) در نشست سطح‌بالای آموزش در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه مطرح کرده و با قدردانی از نقش قطر در حمایت از آموزش، هشدار داده: «شکاف‌های عمیق در نظام‌های آموزشی جهان در حال گسترش است و میلیون‌ها کودک و جوان هنوز از حق آموزش محروم‌ هستند.» دبیرکل سازمان ملل متحد تاکید کرده است که بیش از ۲۷۰ میلیون کودک و نوجوان در سراسر جهان هنوز به مکتب نمی‌روند و کمبود ۴۴ میلیون معلم، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های نظام آموزشی جهانی است. وی افزوده است: «آموزش موتور پیشرفت اجتماعی و قوی‌ترین ابزار ما برای مبارزه با فقر است، اما تنها زمانی می‌تواند مؤثر باشد که هیچ‌کس از آن جا نماند.» او از دولت‌ها خواست تا دست‌کم ۱۵ درصد درآمد داخلی و چهار درصد تولید ناخالص ملی خود را به آموزش اختصاص دهند و نظام‌های آموزشی را برای آینده‌ای فراگیر و برابر تقویت کنند. دبیرکل سازمان ملل متحد می‌گوید: «آموزش باید با فناوری‌های نوین و مهارت‌های سبز و دیجیتال همراه شود، اما نه برای جایگزینی معلمان، بلکه برای توان‌مندسازی آن‌ها.» او هشدار داده است که اگر جهان برای ترمیم شکاف‌های مالی، دسترسی، معلم و کیفیت در آموزش اقدام نکند، هدف توسعه پایدار در بخش عدالت اجتماعی و رفاه انسانی نیز دست‌نیافتنی خواهد بود. در حالی آنتونیو گوترش بر گسترش آموزش تاکید می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 291 بازدید

همزمان با ممنوعیت ورود زنان بدون چادر برقع به دکان‌ها و فروشگاه‌های هرات از سوی حکومت سرپرست، ورود زنان به اداره‌های دولتی را نیز بدون چادر برقع منع شده است. دست‌کم سه منبع گفته‌اند که نیروهای امر به معروف و نهی از منکر حکومت فعلی امروز (چهارشنبه)، مانع حضور بیش از ۵۰ زن در اداره‌های دولتی و شفاخانه‌ی حوزوی هرات شده‌اند. منبع در ادامه تاکید کرده است که نیروهای امر به معروف و نهی از منکر حکومت فعلی در دروازه‌های اداراتی چون ریاست معارف، شفاخانه، زندان، ثبت‌ احوال نفوس و کتاب‌خانه‌ی عامه‌ی این ولایت به زنان بدون چادر برقع اجازه‌ی ورود نداده‌اند. در نوارهای تصویری که در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده نیز دیده می‌شود زنان و دخترانی که برقع نپوشیده‌اند، اجازه ورود به شفاخانه حوزوی هرات را پیدا نکرده و پشت دروازه مانده‌اند. منبع افزوده است که هدف از این اقدام، مجبور کردن زنان به پوشیدن اجباری برقع است. این اقدام در حالی صورت می‌گیرد که حکومت فعلی در ماه‌های اخیر محدودیت‌های بیشتری بر پوشش و حضور اجتماعی زنان در هرات وضع کرده است. روز گذشته نیز نیرو‌های امر به معروف و نهی از منکر در یک نشست با دکان‌داران و مسوولان سالن‌های عروسی این شهر، دستور داده‌اند که به زنان و دختران بدون برقع، چادر‌ نماز، نقاب (روی بند) به بازار‌ها و سالن‌های عروسی، اجازه‌ی ورود و خریداری را ندهند. همچنین نیروهای امر به معروف و نهی از منکر در شهر هرات چندی پیش مانع ورود زنان و دختران به «جمعه بازار» واقع در سرک ۶۴ متره‌ی این شهر شده بودند.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 162 بازدید

اندریکا راتواته، هماهنگ‌کننده‌ی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد در افغانستان اعلام کرده است که ملل متحد فعالیت‌های خود را در مرز اسلام قلعه‌ی هرات به‌دلیل محدودیت‌های حکومت سرپرست بر کارمندان زنان و دختران تعلیق کرده است. آقای راتواته این اظهارات را در گفتگو با خبرگزاری فرانسه مطرح کرده و گفته است که اعمال این محدودیت‌ها از سوی حکومت فعلی «چالش‌های عملیاتی فوری» ایجاد کرده و «خطرات بیشتری را متوجه مهاجران اخراج شده‌، به‌ویژه زنان و دختران» خواهد کرد. وی در ادامه در مورد جزییات این محدودیت‌ها در مرز اسلام قلعه‌ی هرات چیزی نگفته است. او تاکید کرده است که مرز اسلام قلعه‌ی ولایت هرات، نقطه عبور اصلی برای مهاجران افغانستانی اخراج‌ شده از کشور ایران است که بیش از ۶۰ درصد آنها را زنان و کودکان تشکیل می‌دهند. هماهنگ‌کننده‌ی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد در افغانستان: «سازمان ملل و نهادهای بشردوستانه همکار آن، پس از اعمال محدودیت‌های تازه که مانع فعالیت کارکنان زن سازمان ملل و شرکای آن در مرز می‌شود، عملیات خود را در مرز اسلام قلعه بین افغانستان و ایران به حالت تعلیق درآورده‌اند.» او در ادامه از وضع این محدودیت‌ها، ابراز نارضایتی کرده و هشدار داده است که سازمان ملل بدون کارمندان زن نمی‌تواند به زنان و کودکان اخراج شده از ایران خدمات ارایه کند. مسوولان محلی حکومت فعلی در هرات تا اکنون در این مورد چیزی نگفته‌اند. این در حالی است که چندی پیش یوناما یا دفتر نمایندگی سیاسی سازمان ملل متحد در افغانستان گفته بود که که بدون کارمندان زن نمی‌تواند به نیازمندان خدمات ارایه کند.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 257 بازدید

منابع محلی از ولایت ننگرهار می‌گویند که یک کودک در ولسوالی رودات این ولایت، گلوله‌ی جنگی را به‌عنوان آهن‌پاره به خانه آورده بود، براثر انفجار این گلوله جان باخت و مادر و برادرش به شدت زخمی شدند. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که این رویداد حوالی ساعت ۱۰:۰۰ صبح امروز (چهارشنبه، ۱۴ عقرب) در خانه‌ای در منطقه‌ی «تاتنگ» از مربوطات ولسوالی رودات رخ داده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که کودکی برای جمع‌آوری ضایعات فلزی، گلوله‌ی منفجر‌نشده‌ای از جنگ را به خانه آورده بود که به‌دلیل بی‌احتیاطی منفجر شده است. حوادث مشابه در گذشته نیز از کودکان قربانی گرفته است. قابل ذکر است که تا اکنون مسوولان محلی حکومت فعلی در ولایت ننگرهار در این مورد چیزی نگفته‌اند. این در حالی است که افغانستان سال‌ها درگیر جنگ و درگیری‌های مسلحانه بوده و بسیاری از مناطق کشور هنوز با خطر مین‌ها و مواد منفجره مواجه‌اند. چندی پیش سازمان ماین‌پاکی هلو ترست در گزارشی نوشته بود که بیش از ۸۰ درصد قربانیان ماین‌ها در افغانستان کودکان هستند. اين سازمان گفته بود که در حال حاضر ۶.۴ میلیون تن در افغانستان در معرض خطر مواد منفجره قرار دارند. سازمان هلوترست در ادامه تاکید کرده است که بر اساس آمار این سازمان، از هر ۵ تن در افغانستان، یک نفر از «ساحه‌ی عاری از ماین» بهره‌مند می‌شود. در ادامه آمده است که بیش از ۱۴۰۰ کیلومتر مربع زمین را پاک‌سازی کرده و به بیش از ۱۷ میلیون نفر کمک کرده است. موسسه هلوترست از جامعه‌ی بین‌المللی خواسته است که حمایت خود از پروسه ماین‌پاکی در افغانستان را حفظ کند. این موسسه افزوده است که از سال ۱۹۸۸ میلادی تا اکنون هزار و ۴۰۰ کیلومتر زمین را در افغانستان از ماین پاکسازی کرده و به این ترتیب به بیش از ۱۷ میلیون نفر کمک کرده است. در سال جاری میلادی به‌دلیل قطع کمک‌های مالی آمریکا، بودجه‌ی برنامه‌های بشردوستانه در افغانستان، از جمله برنامه‌ی ماین پاکی، به شدت کاهش یافته است. سازمان ملل متحد بارها از کمبود بودجه و پیامدهای آن هشدار داده و خواستار کمک‌های بیشتر جامعه جهانی شده است.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 261 بازدید

مدینه از آن‌ دسته آدم‌هایی بود که همیشه در حاشیه‌ی زندگی دیگران نفس می‌کشند. نه آن‌قدر دیده می‌شوند که دل کسی برایشان بسوزد، و نه آن‌قدر ناپیدا که نبودشان به چشم بیاید. او مثل سایه‌ای بی‌صدا، در میان آدم‌هایی زندگی می‌کرد که تنها به حضور همیشگی‌اش عادت کرده بودند، نه به خود او. خانه‌شان همیشه شلوغ بود؛ صدای بلند تلویزیون، بحث‌های بی‌پایان پدر، غرغرهای خسته‌ی مادر، و بی‌تفاوتی برادرانی که فقط یاد گرفته بودند از مدینه چیزی بخواهند. او در آن خانه بیشتر از همه کار می‌کرد، اما کمتر از همه دیده می‌شد. هر صبح، پیش از همه بیدار می‌شد. سحرگاه را دوست داشت؛ تنها زمانی بود که خانه آرام، بی‌صدا و خالی از قضاوت بود. چای دم می‌کرد، لباس‌ها را جمع می‌کرد، آشپزخانه را مرتب می‌کرد، بعد می‌رفت سر کار — در یک شرکت کوچک، پشت میز حسابداری. در محل کار، آدم‌ها گاهی با او مهربان بودند و گاهی نه؛ اما دست‌کم آن‌جا کسی از او انتظار نداشت مادر و خواهر و خدمتکار و فرشته‌ی نجات همه در یک نفر باشد. شب‌ها که برمی‌گشت، چراغ‌های خانه هنوز روشن بود — نه به‌خاطر اینکه کسی منتظرش بود، بلکه چون کاری ناتمام، وظیفه‌ای بی‌صدا یا ظرفی نشسته همیشه باقی مانده بود... کاری که انگار فقط مدینه می‌توانست انجامش دهد. پدرش مردی بود سخت‌گیر و خشن؛ با صدایی همیشه بلند و نگاهی همواره سرزنش‌گر. انگار تمام عمرش را صرف کرده بود تا ثابت کند همیشه حق با اوست—حتی اگر لازم بود با کلماتش روح دخترش را خرد کند. وقتی مدینه گفت نمی‌خواهد ازدواج کند، فقط گفت: «تو زیادی خودسری. زن باید یه تکیه‌گاه داشته باشه.» و وقتی مدینه آرام پاسخ داد: «من می‌تونم تکیه‌گاه خودم باشم»، پدر فقط خندید؛ خنده‌ای سنگین و تمسخرآمیز، مثل بسته شدن در آهنی بر آخرین روزنه امید. مادرش نه دشمن بود، نه پشتیبان—زنی که سکوت را آموخته بود تا کمتر درد بکشد. و همین سکوت، روزبه‌روز مدینه را به مرز فروپاشی می‌رساند. شب‌ها، مدینه در آینه خیره می‌شد. چشم در چشم خودش، اما انگار غریبه‌ای را می‌دید. در آن نگاه نه زندگی بود، نه امید—فقط خستگی… خستگی از نادیده‌ گرفته‌شدن. در دلش طوفانی از سؤال بود: «اگر من هر روز می‌جنگم، اگر همه بارها را به دوش می‌کشم، چرا باید هنوز احساس بی‌ارزشی کنم؟ چرا حتی یک نفر نگفت ممنونم؟» و هیچ پاسخی نبود. فقط صدای نفس‌های خودش، که در تاریکی اتاق گم می‌شد. شب بارانی بود، وقتی تصمیم گرفت همه‌چیز را تمام کند. آن‌قدر خسته بود که حتی گریه هم نکرد. فقط نشست، بطری قرص‌ها را باز کرد و به دست‌های لرزانش خیره شد. در ذهنش چهره‌ی پدر آمد، صدای مادر، خنده‌ی بی‌رحم برادر. و بعد، سکوت. درست وقتی قرص‌ها را به لب نزدیک کرد، تلفن زنگ زد. برادرش بود. با لحنی تند گفت: «چرا پول شارژ خانه را ندادی؟ تو همیشه همه‌چی را خراب می‌کنی.» تماس قطع شد، و مدینه ماند با دست‌هایی پُر از قرص و قلبی که دیگر حوصله‌ی تپیدن نداشت. قرص‌ها را رها کرد. ریختند روی زمین، مثل تکه‌های امیدی که دیگر هیچ ارزشی نداشتند. صبح روز بعد، با چشمانی پف‌کرده، رفت سر کار. در مترو، مردم شاد، خسته و یا بی‌تفاوت کنار هم ایستاده بودند. مدینه به چهره‌ی ‌شان نگاه می‌کرد و با خود فکر می‌کرد: «چند نفرشان هم مثل من فقط وانمود می‌کنند که زنده‌اند؟» در دفتر، کسی متوجه چیزی نشد. مثل همیشه لبخند زد. مثل همیشه گفت: «خوبم.» و هیچ‌کس نپرسید که واقعاً خوب است یا نه. چند ماه بعد، مدینه تصمیم گرفت از آن خانه برود. دیگر نمی‌توانست هر شب صدای تحقیر پدرش را تحمل کند. نمی‌توانست با مادری زندگی کند که فقط می‌ترسد. نمی‌توانست خود را میان کسانی ببیند که فقط از او می‌خواهند و هیچ‌گاه چیزی به او نمی‌دهند — حتی ذره‌ای آرامش. شروع کرد به جست‌وجوی خانه. اما در هر بنگاهی، همان جمله‌های تکراری را می‌شنید: «خانم، تنها زندگی می‌کنی؟ نه، متأسفیم، به خانم مجرد خانه نمی‌دهیم.» «باید پدرت یا شوهرت بیان برای امضا.» «دختر تنها دردسر است، نمی‌صرفد.» هر بار با لبخندی بی‌جان می‌گفت: «باشه، متوجه شدم.» و بیرون می‌آمد، با دلی که انگار هر بار تکه‌ای از آن جا می‌ماند. گاهی کنار خیابان می‌ایستاد، به پنجره‌های روشن آپارتمان‌ها خیره می‌شد و در دلش می‌گفت: «چرا من نباید جایی برای خودم داشته باشم؟ فقط یک اتاق... یک سقف... جایی که هیچ‌کس فریاد نزند.» در یکی از روزهای سرد زمستان، وقتی از آخرین بنگاه بیرون آمد، برف آرام می‌بارید. کف خیابان خیس بود و پاهایش از سرما بی‌حس. ایستاد، سرش را بالا گرفت و گذاشت دانه‌های برف روی صورتش بنشینند. و در آن لحظه‌ی کوتاه، حس کرد هنوز زنده است. شاید هنوز بتواند ادامه دهد. شاید هنوز بتواند برای خودش — نه برای کسی دیگر — نفس بکشد. وقتی شب به خانه برگشت، پدرش طبق معمول غر زد که چرا دیر کرده. مادرش گفت: «آدم باید با خانواده‌اش بماند، بیرون امنیت نداده.» و مدینه فقط گفت: «شاید امنیت نداشته باشم، ولی دست‌کم آرامش دارم.» پدرش فریاد زد: «توچی از آرامش می‌فهمی؟!» و او چیزی نگفت. فقط رفت به اتاقش، در را بست، و آهسته زیر لب گفت: «من بیشتر از هرکسی در این خانه، معنیِ بی‌آرامشی را می‌فهمم.» آن شب را تا صبح نخوابید. در دلش چیزی در حال سوختن بود، اما دیگر از دردش نمی‌ترسید. درد برایش آشنا شده بود. با خودش گفت: «شاید هنوز نتوانم از این‌جا بروم، شاید هنوز نتوانم خانه‌ای پیدا کنم... ولی یک روز... یک روز از این دیوارها عبور می‌کنم — نه برای انتقام، برای آزادی.» صبح فردا، دوباره چای دم کرد، لباس پوشید، و مثل همیشه رفت سر کار. هیچ‌کس نفهمید دختری که آرام از کنارشان گذشت، شب قبل تا مرز نابودی رفته بود. اما او می‌دانست — و همین دانستن، همین زنده ماندن، یعنی پیروزیِ کوچکی که فقط خودش قدرش را می‌دانست. و در دلش، بی‌صدا گفت: «من هنوز زنده‌ام... و شاید همین، خودش یک معجزه باشه.» نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب