برچسب: زنان و دختران

7 ماه قبل - 240 بازدید

رسانه‌های آمریکایی گزارش داده‌اند که گیتی سادات، زن ۳۱ ساله اهل افغانستان، در ایالت واشنگتن این کشور در داخل خانه‌اش توسط همسرش سید نظیر سادات، ۳۷ ساله، به قتل رسیده است. نشریه «آبرن ایگزماینر» با نشر گزارشی گفته است که گیتی سادات به تاریخ ۲۳ نوامبر داخل آپارتمان‌شان در شهر آبرن شهرستان کینگ در ایالت واشنگتن آمریکا در برابر چشمان فرزندانش توسط شوهرش به قتل رسیده است. در گزارش آمده است که این زوج سه فرزند ۶، ۹ و ۱۱ ساله داشته‌اند. گزارش در مورد جنسیت این زوج جزییات ارائه نکرده است. در گزارش نشریه «آبرن ایگزماینر» آمده است که گیتی و سید نظیر در سال ۲۰۱۳ میلادی در افغانستان باهم ازدواج و دو سال قبل به ایالات متحده مهاجرت کرده‌ بودند. همچنین نشریه «کرونیکل» در گزارشی نوشته که قرار است امروز (چهارشنبه، ۱۲ قوس/۳ دسامبر) سید نظیر در دادگاه محلی آبرن محاکمه شود. طبق گزارش، دادستان پرونده، این مرد افغانستانی را به «قتل درجه یک» متهم کرده است. سید نظیر در نخستین بازجویی‌ها به قتل همسرش اعتراف کرده است. او انگیزه‌ی کار خود را «رابطه نامشروع» همسرش با یک مردی از خویشاوندان خود بیان کرده است. اما دادستان پرونده به «آبرن ایگزماینر» گفته که سید نظیر تا هنوز هیچ سندی برای اثبات رابطه گیتی با مرد دیگری، ارائه نتوانسته است. پزشکی قانونی پس از بررسی جسد گیتی گفته است که این زن جوان در اثر خفگی ناشی از فشار بر رگ‌های گردن جان باخته است. قتل گیتی سادات موجی از واکنش‌ها را در میان جامعه مهاجران افغان در امریکا برانگیخته و بار دیگر موضوع خشونت خانوادگی و حمایت از زنان مهاجر در جامعه غربی را به بحث روز تبدیل کرده است.

ادامه مطلب


7 ماه قبل - 158 بازدید

در گوشه‌ای خاموش از شهر کابل، جایی‌ که کوچه‌ها با خاک و باد آشنا هستند و خانه‌ها مانند سنگرهای صبور در کنار هم نشسته‌اند، دکان کوچکی وجود دارد که اگر رهگذری بی‌خبر از کنارش بگذرد، شاید هرگز به ارزش و معنای واقعی آن پی نبرد. تخته‌چوبی ساده‌ای بر فراز دروازه نصب شده که روی آن با خطی بی‌آرایش نوشته‌اند: «لبنیات محلی مادرگل». اما پشت این نام ساده، قصه‌ای تنیده شده از رنج، تلاش، صبر و امید چند زن نهفته است؛ زنانی که دنیا بارها خواست خاموش‌شان کند، اما آن‌ها در کنج همین شهر، زندگی را دوباره آفریدند. مادرگل، زنی است با چادری خاکستری‌رنگ، چشمانی که برق مهربانی و زحمت را هم‌زمان در خود دارند، و دستانی که پینه‌های‌شان روایتگر سال‌های سخت کار و زندگی‌اند. او اصالتاً از یکی از قریه‌های دورافتاده‌ی ولایت میدان‌وردک است؛ جایی‌ که خاک، دود، آفتاب و رنج با روح مردم درآمیخته. سال‌ها پیش، مادرگل شوهرش را در انفجار یک ماین از دست داد؛ روزی که زمین زیر پایش خالی شد و تاریکی بر خانه‌ی کوچک‌شان سایه انداخت. چهار کودک خردسال، یک طویله‌ی کوچک با چند گاو به جا مانده از پدر، و زنی تنها که باید از نو معنای زندگی را بیابد… آن روزها که صبح‌ها با اشک از خواب برمی‌خاست و شب‌ها با دل‌نگرانی فردا به خواب می‌رفت، مادرگل تنها یک چیز را با تمام وجود درک کرده بود: اگر خودش نایستد، زندگی کودکانش فرو می‌ریزد. شیر گاوها، نخستین روزنه‌ی امید او شد. او لبنیات‌سازی را از مادرش آموخته بود؛ هنر تبدیل شیر به ماست، قیماق، کشک، کره و روغن را با همان دست‌های خسته اما استوار تمرین کرده بود. هر دبه‌ی شیر برای او فقط یک محصول نبود، یک دبه‌ی امید بود. با فروش آن‌ها، زندگی‌اش را دانه‌دانه از زیر آوار رنج بیرون کشید؛ بی‌صدا، بی‌منت، اما با صبری که تنها یک مادر می‌فهمد. سال‌ها گذشت تا کابل برای مادرگل و کودکانش به خانه‌ای امن بدل شد؛ اما با تغییرات بزرگ در کشور و بسته شدن دروازه‌های مکتب به روی هزاران دختر، زخم کهنه‌ای دوباره در سینه‌اش تازه شد؛ زخم محرومیت، زخم خاموشی اجباری، زخم آینده‌ای که چون چراغی خاموش، در دل تاریکی گم می‌شود. در همان کوچه، چند دختر جوان بودند که روزگاری با کتاب در بغل و آرزو در چشم می‌رفتند و می‌آمدند، اما حالا در سکوت خانه‌ها گم شده بودند. نازیه، همیشه کنار پنجره می‌نشست و با نگاهی خاموش بیرون را می‌پایید. ریحانه، با چشمانی گودافتاده، نگران نان شب بود؛ پدرش بیکار شده بود و او زودتر از سنش، طعم سنگینی زندگی را چشیده بود. و بنفشه… بنفشه‌ای که سال‌ها خواب داکتر شدن دیده بود، حالا دفترچه درسی‌اش را پنهان در صندوق نگه می‌داشت، و هر شب با نگاهی پرحسرت آن را ورق می‌زد؛ گویی هنوز ته‌مانده‌ای از امید در میان کلمات مانده بود. مادرگل که خودش سال‌ها پیش طعم تلخ بسته شدن راه‌ها را چشیده بود، طاقت دیدن خاموش شدن امید در چشمان دختران را نداشت. یک روز عصر، هنگامی که آفتاب سرخ‌رنگ آرام‌آرام پشت کوه‌های کابل پنهان می‌شد و باد سرد کوچه‌ها را در سکوتی سنگین فرو می‌برد، چند دختر را به حویلی‌اش دعوت کرد. زیر سایه‌ی درخت زالزلک، برایشان چای سبز ریخت و با لحنی آرام گفت: «دخترایم، اگر مکتب بسته شد، زندگی‌تان بسته نشده. خدا همیشه یک دروازه‌ی دیگر را باز می‌گذارد. بیایین دست‌به‌کار شویم. همین لبنیات، همین کار کوچک، شاید راه فرداهای بهترتان باشه.» آن عصر، صدای فروخورده‌ی گریه‌ها با خنده‌های خفیف امید در هم آمیخت؛ و از همان لحظه، آغازی تازه شکل گرفت. مادرگل از مدت‌ها پیش به فکر باز کردن یک دکان کوچک بود؛ جایی برای فروش لبنیات تازه از شیر گاوهایش. اما حالا، هدفش فقط فروش نبود. او می‌خواست فضایی بسازد برای دخترانی که مکتب از آن‌ها گرفته شده؛ جایی برای یاد گرفتن، کار کردن، و مهم‌تر از همه، زنده نگه‌داشتن آرزوهایی که کسی اجازه نداده بود شکوفا شوند. دکان کوچک لبنیات‌فروشی، که حالا شش زن و دختر در آن سرگرم کارند، در یک صبح سرد پاییزی آغاز به کار کرد. آن روز، مادرگل ظرف‌های شیر را با سه‌چرخه‌ی کهنه‌اش تا دکان آورد، و دخترها با دستانی لرزان اما مشتاق، به کمکش شتافتند. از همان ساعت نخست، بوی شیر تازه، صدای جوشیدن دیگ‌های بزرگ، بخار گرم آب، و خنده‌های دختران، فضای دکان را زنده کرد. کار میان‌شان تقسیم است: نازیه شیر را صاف می‌کند؛ ریحانه و بنفشه مسئول جوشاندن و آماده‌سازی ماست و کشک‌اند؛ زهرا روغن می‌گیرد؛ مهتاب بسته‌بندی می‌کند؛ و مریم، که کوچک‌تر است، قفسه‌ها را تمیز و آماده نگه می‌دارد. دست‌های‌شان شاید کوچک و جوان باشد، اما کارشان بزرگ و پُرمعناست. هر دبه‌ی ماست، هر قالب کشک و هر ظرف روغن‌دان، محصول همدلی و تلاش است. آن‌ها فقط برای نان کار نمی‌کنند؛ کار می‌کنند تا خود را از فراموشی و خاموشی نجات دهند. اما مسیر هموار نیست. چند بار طالبان به دکان آمده‌اند؛ با نگاه‌هایی سنگین و لحن‌هایی که دلهره را در دل دخترها می‌اندازد. مادرگل، اما، همیشه با وقار و آرامی پاسخ می‌دهد: «ما فقط دنبال روزی حلال هستیم. جز شیر و لبنیات، چیزی نداریم که خلاف شریعت باشد.» با آن‌که دکان‌شان تا امروز بسته نشده، اما سایه‌ی ترس همیشه بالای سر این زنان جوان گسترده است. روزهایی بوده که با شنیدن صدای موتر در کوچه، بنفشه با دستان لرزان ظرف‌ها را پنهان کرده و ریحانه آهسته زیر لب دعا خوانده است. در کنار همه‌ی این نگرانی‌ها، چالش‌های اقتصادی هم وجود دارد. قیمت علوفه بالا رفته، شیر گاوها کمتر شده، برخی مشتری‌ها پرداخت نکرده‌اند و بعضی روزها فروش چندانی نیست. با این‌همه، مادرگل نه نالیده و نه تسلیم شده. همیشه با همان صدای آرام و محکمش می‌گوید: «زن اگر بایستد، خانه می‌ماند. زن اگر بیفتد، زندگی می‌میرد.» حالا دخترها کم‌کم به خود باور پیدا کرده‌اند. هر کدام‌شان رویایی در دل دارد: ریحانه می‌خواهد روزی دکاندار مستقلی شود. بنفشه هنوز هم آرزوی داکتر شدن را کنار نگذاشته و شب‌ها بی‌صدا درس می‌خواند. نازیه امیدوار است یک روز مکتب‌ها دوباره باز شوند. مریم می‌خواهد خوشنویسی یاد بگیرد. و تمام این رؤیاها، زیر سقف ساده‌ی همان دکان لبنیات‌فروشی جان گرفته‌اند؛ جایی‌که زنان نه‌فقط لبنیات می‌فروشند، که دوباره زندگی را معنا می‌کنند. شب‌ها که کار پایان می‌یابد و دخترها خسته اما خوشحال راهی خانه می‌شوند، مادرگل روی چوکی چوبی‌اش می‌نشیند، دستش را روی میز می‌گذارد و به لبنیاتی که روی قفسه‌ها باقی مانده نگاه می‌کند. در تاریکی دکان، وقتی آخرین چراغ خاموش می‌شود، حس می‌کند روزش بیهوده نگذشته. او تنها لبنیات نفروخته؛ او امید فروخته، زندگی ساخته، دختری را از افسردگی نجات داده، و شعله‌ی ایستادگی را در دل جوانی دوباره روشن کرده است. دکان کوچک «لبنیات مادرگل» شاید در میان صدها دکان کابل گم باشد، اما برای شش دختری که در آن کار می‌کنند، این‌جا خانه‌ی دوم است؛ خانه‌ای گرم در دل شهری سرد. این دکان ثابت کرده که حتی اگر هزار در بسته شود، حتی اگر هزار محدودیت وضع گردد، باز هم زن افغان می‌تواند راهی تازه پیدا کند؛ راهی شاید کوچک، اما روشن. و مادرگل، با دستان پینه‌بسته و قلبی بزرگ، هر روز این چراغ کوچک امید را دوباره روشن می‌کند تا هیچ دختر دیگری در تاریکی خاموش نشود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


7 ماه قبل - 187 بازدید

تاج‌الدین اویوالی، نماینده‌ی یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل اعلام کرده است که هر زن و دختر در افغانستان شایسته آینده‌ای است که در آن سلامت، آموزش و امنیت تضمین شده باشد. آقای اویوالی امروز (سه‌شنبه، ۱۱ قوس) با نشر پیامی به مناسبت ۱۶ روز کارزار مبارزه با خشونت علیه زنان، در حساب کاربری ایکس خود بر اهمیت سلامت و آموزش زنان در افغانستان تاکید کرده است. وی در ادامه تاکید کرده است که در این دوره ۱۶ روزه، برای «بازگرداندن امید»، باید در خدماتی که توسط زنان و دختران رهبری و هدایت می‌شوند، سرمایه‌گذاری شود. نماینده‌ی صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد گفته است: «با هم می‌توانیم این هدف را محقق کنیم برای تمام زنان و دختران افغانستان.» این سخنان در حالی مطرح می‌شود که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


7 ماه قبل - 173 بازدید

همزمان با بسته‌‌بودن مکاتب و دانشگاه به‌روی دختران و زنان، نمایندگی اتحادیه اروپا در افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از آموزش زنان و دختران ‏به‌عنوان متخصصان پزشکی حمایت می‌کند.‏ این دفتر در جریان کارزار مبارزه با خشونت علیه زنان امروز (سه‌شنبه، ۱۱ قوس) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که اتحادیه اروپا از ارائه‌ی خدمات بهداشتی در ‏افغانستان حمایت می‌کند تا زنان، دختران و مادران از مراقبت‌های ‏حیاتی برخوردار شوند. ‏ نمایندگی اتحادیه اروپا در ادامه تاکید کرده است که اقدام برای پایان دادن به خشونت برای ‏تضمین خدمات بهداشتی ایمن و در دسترس برای همه بسیار مهم است.‏ قابل ذکر است که محدودیت‌های حکومت سرپرست بر تحصیل زنان و دختران، تأثیر مستقیمی بر بخش ‏صحت افغانستان گذاشته است.‏ کمبود پرسنل حرفه‌ای زن در مراکز صحی افغانستان تشدید شده است، ‏زیرا در این چهار سال هیچ داکتر زن از دانشگاه‌های افغانستان فارغ ‏نشده است. همچنان افغانستان یکی از بالاتر آمار ‏مرگ‌ومیر زنان و مادران در جهان را دارد. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


7 ماه قبل - 210 بازدید

الکساندر دوبرینت، وزیر امور داخله‌ی آلمان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که احتمال اخراج مهاجران زن به افغانستان تحت کنترل حکومت سرپرست منتفی نیست. شبکه‌ خبری دویچه‌وله به نقل از وزیر امور داخله‌ی آلمان گزارش داده است که «مجرمان» به افغانستان اخراج خواهند شد و قانون در این زمینه میان مرد و زن تفاوتی نمی‌گذارد؛ هرچند تا اکنون تنها مردان اخراج شده‌اند. دوبرینت در ادامه تاکید کرده است که گفتگوها با مسوولان حکومت فعلی در افغانستان برای تسهیل اخراج مهاجران ادامه دارد و پس از نهایی‌شدن این گفتگوها، روند منظم اخراج‌ها آغاز خواهد شد. وی در ادامه افزوده است که آلمان اطلاعات مهاجرانی را که قرار است اخراج شوند با نمایندگان حکومت فعلی در سفارت افغانستان در برلین و قنسولگری مونیخ شریک کرده است تا حکومت سرپرست بررسی کنند که آیا این افراد واقعا شهروندان افغانستان‌ اند یا نه. قابل ذکر است که آلمان برای تسهیل روند اخراج، گفتگوهای مستقیم با حکومت فعلی را آغاز کرده و دو نماینده‌ی دولت افغانستان را در سفارت و قنسولگری افغانستان در برلین و مونیخ پذیرفته است. پیش از این، اخراج مهاجران مجرم افغانستان‌ از آلمان با میانجی‌گری قطر انجام می‌شد. در حالی آلمان قصد اخراج مهاجران مجرم به افغانستان را دارد که ایران و پاکستان نیز اخراج اجباری مهاجران را تشدید کرده‌اند.

ادامه مطلب


7 ماه قبل - 179 بازدید

سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (فایو) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که همزمان با کاهش بودجه‌های حمایتی، کشاورزی برای زنان و دختران در افغانستان یک خط حیاتی می‌باشد. این سازمان امروز (دوشنبه، ۱۰ قوس) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که کاهش بودجه‌ها، توانایی زنان و دختران را برای دسترسی به خدمات و حمایت‌های اساسی محدود کرده است. سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد در بخشی از پیامش تاکید کرده است که فراهم‌کردن فضای امن و فراگیر، همراه با سرمایه‌گذاری در زمینه اشتغال و منابع اقتصادی زنان، نقش مهمی برای حفظ کرامت و آینده آنان دارد. در همین‌ حال، کمسیاریا عالی سازمان ملل برای پناهنده‌گان نیز به مناسب ۱۶ روز مبارزه با خشونت علیه زنان اعلام کرده است که خشونت با توقف بودجه‌های حمایتی متوقف نمی‌شود، بلکه بدتر خواهد شد. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


7 ماه قبل - 181 بازدید

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد (UNFPA)  درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بدون دسترسی به اینترنت، زنان و دختران در افغانستان نمی‌توانند از خدمات اساسی و نجات‌بخش بهره‌مند شوند. این سازمان امروز (دوشنبه، ۱۰ قوس) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که محدودیت اینترنت توانایی زنان و دختران برای تصمیم‌گیری آگاهانه درباره زندگی و آینده‌شان را کاهش می‌دهد. همچنین بخش زنان سازمان ملل متحد نیز با نشر گزارشی گفته است که زیرساخت‌های ضعیف و سواد پایین، دسترسی شهروندان‌ افغانستان به تلفن و اینترنت را محدود می‌کند. این سازمان در ادامه تاکید کرده است که زنان و دختران با موانع بیش‌تری مواجه هستند‌ زیرا، هنجارهای اجتماعی و فرهنگی دسترسی آنان را به خدمات دیجیتالی محدود می‌سازد. در کنار آن، سازمان ملل اعلام کرده بود که هر گونه قطعی اینترنت و شبکه‌های تلفنی در افغانستان، زند‌گی زنان و دختران را با مشکلات جدی روبرو می‌سازد. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


7 ماه قبل - 134 بازدید

همزمان با کارزار جهانی ۱۶ روزه محو خشونت علیه زنان و دختران، یونسکو یا سازمان علمی، فرهنگی و آموزشی ملل متحد اعلام کرده است که خشونت آنلاین علیه خبرنگاران زن به صفحه نمایش ختم نمی‌شود. اين نهاد با نشر یک نوار تصویری در حساب کاربری ایکس خود نوشته است: «وقتی به یک خبرنگار زن حمله می‌شود، صدای او هدف قرار می‌گیرد و با حمله بر خبرنگاران زن، حقِ دانستن از ما شهروندان نیز گرفته می‌شود.» سازمان علمی، فرهنگی و آموزشی ملل متحد در بخشی از پیامش تاکید کرده است که برای محافظت از خبرنگاران زن، تقویت مسیرهایی برای پاسخ‌گویی و تضمین فضاهای دیجیتال امن‌تر برای همه تلاش می‌کند. این در حالی است که زنان خبرنگار در افغانستان علاوه بر محدودیت‌های شدید علیه رسانه‌ها و فعالیت رسانه‌ای، با خشونت‌های آنلاین در فضای دیجیتال نیز روبرو هستند. چندی پیش سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان در گزارشی نوشته بود که ۹۲درصد خبرنگاران زن در افغانستان مجبور به تغییر یا سانسور گزارش‌های خود شده‌اند. سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان گفته بود که بیش از ۵۵ درصد خبرنگاران زن به‌دلیل شغل شان از سوی افراد تهدید شده‌اند. همچنین حکومت سرپرست صدای زن را عورت دانسته و به‌همین دلیل چندین بار صدا و تصویر خبرنگاران زن را در نشست‌های خبری قطع کرده‌اند.

ادامه مطلب


7 ماه قبل - 171 بازدید

افسران نیروهای ویژه بریتانیا درتازه‌ترین مورد فاش کرده‌اند که برخی اعضای واحد نیروهای ویژه بریتانیا (UKSF) در افغانستان بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ میلادی کودکان نوپا را در رختخواب‌شان به ضرب گلوله کشته‌اند و رفتار غیرقانونی آن‌ها گسترده بوده است. خبرگزاری دی‌کلسیفاید بریتانیا با نشر گزارشی گفته است که این افسر، با مخفف N۱۴۶۶ شناخته می‌شود که اعلام کرده است شاهد کشتار دو کودک در کنار والدین‌شان بوده و تلاش‌های او برای جلوگیری از این اقدام با بی‌توجهی افسران ارشد مواجه شده است. این افسر ارشد نیروهای ویژه بریتانیا در ادامه تاکید کرده است که بسیاری از اعضای نیروهای ویژه از این رفتارها آگاه بوده‌اند. یک افسر دیگر نیروهای ویژه، با مخفف N۵۴۶۱، نیز به خبرگزاری دی‌کلسیفاید بریتانیا گفته است که کشتارهای خارج از قانون در افغانستان رخ داده است. سومین سرباز، با مخفف N۲۴۴، که ماموریت‌های افغانستان را برای ستاد نیروهای ویژه زیر نظر داشت، نسبت به افزایش تعداد بازداشت‌شد‌گانی که بعدها کشته می‌شدند، ابراز نگرانی کرده بود. وزارت دفاع بریتانیا با نشر بیانیه‌ای گفته که به تحقیقات مستقل درباره افغانستان متعهد است و از همه شاهدان قدردانی می‌کند، در حالی که همزمان حمایت و شفافیت در عملکرد نیروهای ویژه را حفظ می‌کند. این در حالی است که قبل از این نیز گزارشی‌های در مورد قتل و کشتار کودکان و زنان در افغانستان توسط نیروهای بین‌المللی نشر شده است.

ادامه مطلب


7 ماه قبل - 236 بازدید

سرطان سینه یکی از شایع‌ترین سرطان‌ها در میان زنان جهان است . پیشگیری و تشخیص زودهنگام از طریق غربالگری نقش مهمی در کاهش مرگ‌ومیر ناشی از این بیماری دارد. هدف این مقاله بررسی میزان دانش و نگرش زنان نسبت به غربالگری سرطان سینه و عوامل مؤثر بر رفتارهای پیشگیرانه است. نتایج مطالعات ملی و بین‌المللی نشان می‌دهد که آگاهی عمومی درباره روش‌های تشخیص زودهنگام هنوز کافی نیست و نگرش‌های فرهنگی، ترس از تشخیص بیماری، و کمبود اطلاعات پزشکی مانع مراجعه منظم به غربالگری می‌شوند سرطان پستان شایع‌ترین نوع سرطان در میان زنان و دومین علت مرگ ناشی از سرطان محسوب می‌شود. طبق آمارهای جهانی، از هر هشت زن یک نفر ممکن است در طول زندگی خود به نوعی از سرطان سینه مبتلا شود. در کشور ما نیز روند ابتلا طی سال‌های اخیر رو به افزایش بوده است. در عین حال، پیشرفت دانش پزشکی امکان شناسایی زودهنگام این بیماری را فراهم کرده است. روش‌هایی مانند ماموگرافی، سونوگرافی، و معاینه‌ی توسط پزشک یا خود فرد ابزارهای مؤثری برای تشخیص زودهنگام‌اند. اما مؤثر بودن این روش‌ها زمانی معنا دارد که زنان با اهمیت آن آشنا باشند و نسبت به انجام منظم آن نگرش مثبت داشته باشند سطح دانش زنان درباره غربالگری دانش به معنای سطح آگاهی فرد از عوامل خطر، علائم هشداردهنده، و روش‌های غربالگری است. مطالعات نشان می‌دهد که در بسیاری از جوامع، حتی زنان تحصیل‌کرده نیز اطلاعات محدودی درباره زمان مناسب انجام ماموگرافی و نقش خودآزمایی سینه دارند در کشورما، عوامل آموزشی و فرهنگی نقش چشمگیری دارند. زنانی که از منابع معتبر مانند پزشک، رسانه‌های سلامت‌محور، یا کمپین‌های اطلاع‌رسانی اطلاعات دریافت می‌کنند، احتمال بیشتری دارد که غربالگری را جدی بگیرند. از سوی دیگر، کمبود مشاوره‌ی صحیح و ترس از نتیجه‌ی آزمایش، ممکن است زنان را از انجام آن بازدارد. بنابراین افزایش سطح دانش از طریق آموزش‌های هدفمند، بروشورهای ساده و کارگاه‌های محلی، از راهکارهای مهم برای پیشگیری به‌شمار می‌رود نگرش زنان نسبت به غربالگری: نگرش زنان متأثر از باورهای شخصی، فرهنگی و تجربه‌های فردی است. در برخی جوامع، هنوز انجام ماموگرافی با احساس شرم یا ترس از درد همراه است. همچنین تصور غلطی وجود دارد مبنی بر این‌که اگر علامتی وجود ندارد، نیازی به غربالگری نیست مطالعه‌های متعدد نشان می‌دهد زنانی که به سلامت خود اهمیت می‌دهند و نگرش مثبتی نسبت به پیشگیری دارند، بیشتر به انجام آزمون‌های دوره‌ای اقدام می‌کنند. نگرش مثبت معمولاً با حمایت خانواده، دسترسی آسان به مراکز درمانی، و اعتماد به نظام سلامت افزایش می‌یابد. از سوی دیگر، نگرش منفی حاصل از تجربه‌های ناخوشایند، هزینه‌های بالا، یا باورهای نادرست درباره خطر پرتوهای ماموگرافی می‌تواند مانع مراجعه شود. برای تغییر این نگرش‌ها، آموزش همراه با گفت‌وگوی صادقانه میان پزشک و بیمار بسیار مؤثر است. ‏عوامل اجتماعی و‌فرهنگی موثر: عوامل فرهنگی از مهم‌ترین موانع غربالگری در جوامع در حال توسعه‌اند. در برخی مناطق، صحبت درباره‌ی بیماری‌های مربوط به اندام‌های زنانه تابو تلقی می‌شود. همین موضوع موجب می‌شود زنان دیرتر برای معاینه مراجعه کنند یا علائم را پنهان سازند. همچنین سطح اقتصادی و دسترسی به خدمات درمانی نقش زیادی دارد. زنانی که درآمد بالاتر  دارند، بیشتر به غربالگری منظم می‌پردازند. در مقابل، هزینه‌ی ماموگرافی برای گروه‌های کم‌درآمد یکی از دلایل اصلی غفلت از این اقدام پیشگیرانه است. برنامه‌های حمایتی دولتی و آموزش همگانی که به‌صورت رایگان یا کم‌هزینه ارائه شوند، می‌توانند این شکاف اجتماعی را کاهش دهند. راهکار ها و پیشنهاد ها آموزش سلامت زنان: طراحی دوره‌های آموزشی ساده در مراکز درمانی، مدارس و شبکه‌های اجتماعی. افزایش دسترسی به خدمات غربالگری: استقرار واحدهای ماموگرافی سیار در مناطق دورافتاده. اطلاع‌رسانی فرهنگی هدفمند: همکاری با رسانه‌ها و افراد تأثیرگذار برای تغییر باورها. حمایت روانی و مشاوره: کاهش ترس از تشخیص بیماری و افزایش اعتماد به درمان. تشویق به خودآزمایی منظم: آموزش روش صحیح معاینه‌ی ماهیانه توسط خود فرد به‌عنوان اولین گام پیشگیری. دانش و نگرش زنان درباره غربالگری سرطان سینه نقش محوری در سلامت آنان دارد. افزایش آگاهی علمی، اصلاح نگرش‌های فرهنگی و فراهم‌سازی شرایط آسان برای انجام غربالگری می‌تواند نرخ تشخیص زودهنگام و نجات جان زنان را به‌طور چشمگیری بالا ببرد. برای دستیابی به جامعه‌ای سالم‌تر، باید میان متخصصان سلامت، رسانه‌ها، و نهادهای اجتماعی همکاری نزدیک شکل گیرد تا مفهوم پیشگیری نه‌تنها آموزش داده شود، بلکه در زندگی روزمره زنان نهادینه کرد.  نویسنده: داکتر معصومه پارسا

ادامه مطلب