برچسب: رسانه گوهرشاد

3 هفته قبل - 59 بازدید

سازمان داکتران بدون مرز درتازه‌ترین مورد از اسراییل خواسته است، در حالی که کودکان از سرما زمستان می‌میرند، اجازه ورود کمک‌های حیاتی به غزه را بدهد. سازمان داکتران بدون مرز روز (شنبه، ۲۹ قوس/۲۰ دسامبر) با نشر اعلامیه‌ای هشدار داده است که نوزادان و کودکان در نوار غزه به‌دلیل آب و هوای سخت زمستانی در حال مرگ هستند. این نهاد در اعلامیه تاکید کرده است که ارتش اسراییل همچنان به نقض آتش‌بس و ادامه جنگ نسل‌کشی در غزه ادامه می‌دهد. سازمان داکتران بدون مرز در بخشی از اعلامیه‌اش افزوده است که کارمندانش میزان بالایی از عفونت‌های تنفسی را ثبت کرده‌اند که انتظار می‌رود در طول زمستان افزایش یابد و خطر ویژه‌ای را برای کودکان زیر پنج سال ایجاد کند. در اعلامیه آمده است: «در حالی که غزه زیر باران‌های شدید و توفان است، صدها هزار فلسطینی همچنان در خیمه‌ها موقت سیل‌زده و شکسته با مشکلات دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند.» براساس آمار وزارت صحت غزه، تعداد کشته‌شد‌گان ناشی از آب و هوای نامساعد تا روز گذشته به ۱۳ تن رسیده است.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 134 بازدید

خانواده، نخستین و پایدارترین بستر برای شکل‌گیری شخصیت و سلامت روان انسان است. روابط خانوادگی، یعنی نحوه‌ی تعامل، گفت‌وگو و تبادل احساسات میان اعضا، می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در میزان آرامش، رضایت از زندگی و تعادل روانی افراد داشته باشد. خانه جایی‌ست که انسان برای نخستین‌بار عشق، خشم، همکاری، درک و احترام را تجربه می‌کند. اگر روابط میان اعضا سالم، صادقانه و همراه با احترام باشد، احتمال رشد روانی سالم در هر یک از اعضا به شکل چشمگیری افزایش می‌یابد. روابط خانوادگی می‌تواند به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم بر سلامت روان تأثیرگذار باشد. زمانی که فضای خانه سرشار از احترام، همدلی و پذیرش باشد، اضطراب و تنش‌های فردی کمتر بروز می‌کنند. در چنین محیطی، اعضای خانواده می‌آموزند احساسات خود را به شیوه‌ای مناسب ابراز کرده و از سرکوب یا پرخاشگری پرهیز کنند. در مقابل، خانواده‌هایی که با تعارض‌های حل‌نشده، کنترل‌گری یا سکوت‌های طولانی مواجه‌اند، زمینه‌ساز بروز مشکلاتی همچون اضطراب، افسردگی و کاهش عزت‌نفس در اعضا می‌شوند. روابط سالم خانوادگی نیازمند چند ویژگی اساسی است. نخست، ارتباط مؤثر؛ گفت‌وگوی سالم یعنی توانایی شنیدن بدون قضاوت و پاسخ دادن با درک. وقتی اعضای خانواده بتوانند آزادانه درباره‌ی احساسات و نیازهای خود صحبت کنند، احساس نزدیکی و امنیت درونی در میان آن‌ها افزایش می‌یابد. دوم، احترام متقابل؛ هر عضو خانواده، صرف‌نظر از سن یا نقش، باید احساس کند که حضور و نظرش ارزشمند است. سوم، حمایت عاطفی؛ خانواده باید پناهگاهی باشد که افراد در زمان خستگی، شکست یا ترس به آن پناه ببرند و احساس درک و آرامش کنند. بر اساس پژوهش‌های روان‌شناسی، حمایت خانوادگی یکی از قوی‌ترین عوامل محافظت‌کننده در برابر افسردگی و استرس به‌شمار می‌رود. نوجوانان و بزرگسالانی که در خانواده روابطی مثبت و حمایتی دارند، در برابر فشارهای بیرونی مقاوم‌ترند. حتی در شرایط دشوار اقتصادی یا اجتماعی، وجود پیوندهای عاطفی میان اعضا می‌تواند سطح استرس را کاهش داده و احساس امید را زنده نگه دارد. در مقابل، خانواده‌هایی که دچار سردی عاطفی یا بی‌توجهی هستند، اغلب زمینه‌ساز شکل‌گیری احساس تنهایی، اضطراب مزمن، یا حتی بروز مشکلات جسمی ناشی از استرس در اعضای خود می‌شوند. در خانواده‌هایی که گفت‌وگو به‌طور آزادانه انجام می‌شود، کودکان می‌آموزند که احساسات خود را بشناسند و مدیریت کنند؛ مهارتی که بعدها در روابط اجتماعی و شغلی به کارشان خواهد آمد. اما در خانواده‌هایی که احساسات سرکوب می‌شود، افراد در آینده ممکن است دچار مشکلات ارتباطی یا رفتارهای اجتنابی شوند. نقش والدین در این میان حیاتی است. والدینی که رفتارشان مبتنی بر احترام، همدلی و حمایت است، الگوهای رفتاری مؤثری برای فرزندان خود ایجاد می‌کنند. در واقع، کودک از طریق مشاهده می‌آموزد چگونه به دیگران گوش دهد، اختلاف‌ها را حل کند یا خشم خود را کنترل نماید. حتی در مواقع تعارض، اگر والدین به‌جای پرخاش از گفت‌وگو استفاده کنند، فرزند درمی‌یابد که اختلاف نظر به‌معنای قطع رابطه نیست، بلکه فرصتی برای رشد و شناخت بیشتر است. سلامت روان خانواده همچنین با تقسیم وظایف و عدالت در نقش‌ها ارتباط دارد. در خانواده‌هایی که همه اعضا احساس مسئولیت می‌کنند و بار زندگی به‌طور منصفانه تقسیم می‌شود، حس ارزشمندی در افراد افزایش می‌یابد. اما اگر بار سنگین تصمیم‌گیری یا مسئولیت‌ها تنها بر دوش یک نفر باشد، احساس خستگی روانی و نارضایتی به‌تدریج افزایش می‌یابد. در نهایت باید گفت، روابط خانوادگی سالم نیازمند تلاش، تمرین و آگاهی است. هرچه اعضای خانواده بیشتر با مهارت‌های ارتباطی، گوش‌دادن فعال و تنظیم هیجانات آشنا باشند، احتمال سلامت روانی جمعی افزایش می‌یابد. خانواده‌ی سالم، خانواده‌ای بدون اختلاف نیست؛ بلکه خانواده‌ای‌ست که اختلاف‌ها را با احترام و گفت‌وگو حل می‌کند. کیفیت روابط خانوادگی نقش تعیین‌کننده‌ای در سلامت روانی و عاطفی اعضا دارد. فضایی امن، محترمانه و صادقانه در خانه می‌تواند از بروز بسیاری از اختلالات روانی پیشگیری کند. خانواده‌ای که در آن محبت و گفت‌وگو جریان دارد، بستری برای رشد فردی، رضایت از زندگی و آرامش پایدار فراهم می‌کند. نویسنده: مرضیه بهروزی «روانشناس بالینی»

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 73 بازدید

کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل درتازه‌ترین مورد اعلام کرد که در سال ۲۰۲۵ میلادی، دست‌کم ۲.۸ میلیون مهاجر اهل افغانستان از ایران و پاکستان به کشور بازگشتند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که براساس این گزارش، ۱.۸ میلیون مهاجر افغانستانی از ایران و ۹۳۰ هزار مهاجر از پاکستان اخراج شده‌اند. کمیساریای عالی ملل متحد در امور پناهندگان در ادامه در گزارش سالانه خود نوشته است که ۶۷ درصد از مهاجران به‌طور اجباری از ایران و پاکستان اخراج شدند. به گزارش این سازمان، میزان اخراج مهاجران افغان از این دو کشور نسبت به پارسال ۶۲ درصد افزایش یافت. بیشترین تعداد بازگشت‌کنندگان در ماه جولای، در اوج اخراج‌ها از ایران ثبت شد. در این ماه حدود ۳۷۳ هزار مهاجر اخراج شدند. همچنین کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل بار دیگر ابراز نگرانی کرد که بسیاری از بازگشت‌کنندگان افغانستانی به ویژه زنان و دختران با توجه به وضعیت فعلی حقوق بشری در افغانستان، با «خطرات جدی حفاظتی» روبرو اند. گزارش می‌افزاید که به‌رغم نگرانی‌های حفاظتی، روند اخراج افغان‌ها از تاجیکستان نیز امسال ادامه یافت و دست‌کم هزار و ۷۰۰ مهاجر از این کشور اخراج شدند. بازگشت مهاجران افغانستان از کشورهای پاکستان و ایران همچنان ادامه دارد و در فصل زمستان این روند با چالش‌های جدی مواجه است. این در حالی است که در پی تشدید محدودیت‌ها، بسیاری از زنان و دختران، فعالان حقوق بشر، روزنامه‌نگاران، نظامیان پیشین و دیگر قشرهای آسیب‌پذیر مجبور به ترک افغانستان شدند. شمار زیادی از آنان به کشورهای همسایه از جمله ایران و پاکستان پناهنده شدند؛ اما این کشورها در سال‌های پسین روند اخراج مهاجران افغانستانی را تشدید کرده است.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 126 بازدید

حامد کرزی، رییس جمهور پیشین افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرد که امیدوار است «برای آینده روشن افغانستان»، مکاتب و دانشگاه‌ها به روی دختران بازگشایی شود تا بتوانند روی پای خود بایستند و در خدمت کشور قرار گیرند. آقای کرزی امروز (شنبه، ۲۹ قوس) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که علم و دانش، اصلی‌ترین ابزار پیشرفت و عزت هر جامعه است. وی در بخشی از پیامش تاکید کرده است: «واضح است که دانش و فهم، وسیله اصلی پیشرفت و افتخار در هر جامعه‌ای است. برای خودکفایی کشور عزیزمان، به صدها هزار پزشک، مهندس، اقتصاددان، متخصص فناوری و سایر رشته‌های مرد و زن نیاز است.» او در ادامه افزوده است: «بر این اساس، از همه دانش‌آموزان می‌خواهم که سخت تلاش کنند و در علوم علمی و اجتماعی به مدارج عالی دست یابند.» رییس جمهور پیشین افغانستان این سخنان را به مناسب پایان سال تحصیلی و آمادگی دانش‌آموزان به امتحان کانکور بیان کرده که در آن دختران از رفتن به مکتب و اشتراک در کانکور محروم هستند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 90 بازدید

نمایشگاه پنج‌روزه‌ی «ارایه بازار» به ‌هدف حمایت از زنان و دختران کارآفرین و تجارت‌پیشه و استفاده از تولیدات داخلی، در شهر فیض‌آباد، مرکز ولایت بدخشان گشایش یافت. برگزارکنندگان این نمایشگاه می‌گویند که این نمایشگاه «ارایه بازار» به هدف فراهم‌سازی زمینه‌ی فروش محصولات، تولیدات داخلی، صنایع دستی و تقویت فعالیت‌های اقتصادی زنان و دختران تجارت‌پیشه راه‌اندازی شده است. در این نمایشگاه، بیش از ۲۵ غرفه به زنان کارآفرین اختصاص یافته است که در آن تولیدات داخلی از بخش‌های مختلف، از جمله خیاطی، شیرینی‌پزی، مهره‌بافی، گنددوزی، لبنیات، قالین‌فروشی، رغزه‌بافی و کتاب‌فروشی به نمایش گذاشته شده و محصولات آن‌ها به‌گونه‌ی مستقیم توسط زنان متشبث به فروش می‌رسد. مسوولات برگزارکننده تاکید کردند که این غرفه‌ها، زنان تجارت‌پیشه از بدخشان و تخار استند که با تلاش‌های فردی و امکانات محدود توانسته‌اند تولیدات خود را به بازار عرضه کنند. مسوولان برگزاری خواستار حمایت دولت و نهادهای بین‌المللی از زنان و دختران تجارت‌پیشه‌ شده‌اند. آنان می‌گویند که زنان و دختران نیازمند حمایت هستند و باید محدودیت‌های وضع شده از پیش‌روی زنان برداشته شود. همچنین شماری از فروشندگان در این نمایشگاه، از مشکلات اقتصادی و کاهش قدرت خرید مردم شکایت دارند. در حالی این نمایشگاه برگزار می‌شود که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 70 بازدید

ریچارد لنزی، فرستاده ویژه بریتانیا در امور افغانستان اعلام کرده است که مشارت زنان و دختران برای آینده امن و پربار افغانستان ضروری است. آقای لنزی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که مقامات بریتانیایی هفته گذشته برای تقویت پاسخ‌گویی درباره وضعیت زنان افغان در نشست اسپانیا شرکت کردند. نماینده ویژه بریتانیا در امور افغانستان در این نشست، بر مشارکت زنان در آینده سیاسی افغانستان تاکید کرد. او گفت مقامات بریتانیایی برای حمایت از زنان و دختران افغانستانی در نشست «صدای ما را بشنوید» که اخیرا در مادرید برگزار شد، شرکت کردند. این در حالی است که سومین نشست درباره زنان افغانستان تحت عنوان «صدای ما را بشنوید» در بیست‌ویکم ماه قوس در شهر مادرید برگزار شد. این نشست با حضور وزیر خارجه اسپانیا، فعالان حقوق بشر افغانستانی، کارشناسان جهانی، نمایندگان ویژه در امور افغانستان و سفیران کشورهای مختلف برگزار شد. خوزه مانوئل آلبارس، وزیر خارجه اسپانیا، در نشست فعالان افغان در مادرید گفت که کشوش حکومت سرپرست را به رسمیت نخواهد شناخت. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 141 بازدید

منابع محلی از ولایت قندهار می‌گویند که براثر فروریختن سقف یک خانه در ولسوالی خاکریز این ولایت، یک زن و دو کودک جان باخته‌اند. دست‌کم دو مبنع به رسانه‌ گوهرشاد گفته‌اند که این رویداد صبح امروز (شنبه، ۲۹ قوس) در منطقه‌ی «دومندی برمو» از مربوطات ولسوالی خاکریز رخ داده است. همچنین عبدالسلام عمری، رییس آمادگی مبارزه با حوادث طبیعی حکومت فعلی در ولایت قندهار گفته است که سقف یک خانه براثر بارندگی فروریخته و در نتیجه‌ی آن، سه عضو یک خانواده، شامل یک زن و دو کودک، جان باخته‌اند. وی در ادامه تاکید کرده است که از دیروز به این‌طرف چندین ولایت افغانستان به ویژه ولایت قندهار شاهد بارندگی اند. در فصل بارندگی همواره از حوادث مشابه گزارش شده است که دلیل آن فرسودگی و ناایمن بودن خانه‌ها گفته می‌شود.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 78 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که تصویر یک دختر دانش‌آموز از افغانستان به عنوان عکس سال ۲۰۲۵ میلادی این نهاد انتخاب شده است که نمادی از مقاومت ساکت اما قاطع در برابر ممنوعیت آموزشی وضع شده است. یونیسف امروز (جمعه، ۲۸ قوس/ ۱۹ دسمبر) اعلام کرده است که عکس یک دختر دانش‌آموز اهل افغانستان در مسابقه سال ۲۰۲۵ به عنوان «عکس سال ۲۰۲۵» برگزیده شده است. در اعلامیه آمده است که این عکس توسط الیزه بلانشار، فوتوژورنالیست فرانسوی در قریه‌ای در ولایت ننگرهار در شرق افغانستان گرفته شده است و دختری ۱۰ ساله به نام هاجره را غرق در نوشتن و مطالعه کتاب‌های مکتب نشان می‌دهد. این عکس سرنوشت دختران در افغانستان را بازتاب می‌دهد که به دلیل دستورهای حکومت سرپرست بعد از صنف ششم اجازه رفتن به مکتب و ادامه تحصیلات عالی را ندارند. یونیسف در برلین گفته است که این عکس نمایانگر مقاومت ساکت، اما مصمم میلیون‌ها دختر افغانستان است که بیش از چهار سال است از ادامه آموزش‌های ثانوی محروم شده‌اند. مبارزه برای حق آموزش همچنین الکه بودنبندر، خانم رییس جمهور آلمان و حامی بخش آلمانی یونیسف در ادامه تاکید کرده است که دوره کودکی برای بسیاری دختران در افغانستان به مفهوم مبارزه برای چیزی است که در اصل باید بدیهی باشد، یعنی حق آموزش. این در حالی است که حکومت فعلی در چهار سال گذشته، برعلاوه سایر محدودیت‌ها و ممنوعیت‌هایی که بر زنان و دختران وضع کرده، آن‌ها را از آموزش بالاتر از صنف ششم و تحصیلات عالی منع کرده است. جایزه دوم این مسابقه به نتالیا ساپرونووا از فرانسه به خاطر عکسش از مغولستان تعلق گرفت. این عکس کودکانی را در شهر اولان باتور نشان می‌دهد که از آلودگی شدید هوا رنج می‌برند. سوراو داس از هند به خاطر عکس راپورتاژش در مورد کار کودکان در معادن زغال سنگ «جهاریا» برنده جایزه سوم شد.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 73 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که میلیون‌ها کودک مهاجر و بی‌جا‌شده در جهان با خطرهای جدی، از جمله خشونت، تبعیض و محرومیت از خدمات اساسی روبرو هستند. این سازمان روز (پنج‌شنبه، ۲۷ قوس/۱۸ دسامبر) در گزارشی نوشته است که بسیاری از کودکان به‌دلیل جنگ، فقر و تغییرات اقلیمی مجبور به ترک خانه‌های‌شان می‌شوند. در بخشی از گزارش آمده است که شماری زیادی از این کودکان در مسیر مهاجرت و یا هنگام بازگشت، با خطر بازداشت، قاچاق انسان و انواع خشونت مواجه‌ هستند. یونیسف در ادامه تاکید کرده است که نبود راه‌های امن و منظم مهاجرت، کودکان را در معرض کار اجباری و ازدواج زودهنگام قرار می‌دهد. همچنین صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افزوده است که کودکان مهاجر و بی‌جا‌شده اغلب از آموزش و خدمات صحی مناسب محروم می‌مانند و این وضعیت پیامدهای منفی جسمی و روانی درازمدت به‌همراه دارد. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل تأکید کرده است که همه کودکان، بدون توجه به محل تولد یا دلیل مهاجرت، باید به‌گونه برابر از حمایت و خدمات لازم برخوردار باشند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 101 بازدید

باران در هرات فقط نمی‌بارد؛ فرو می‌ریزد. مثل اندوهی که راه بازگشتی ندارد. آسمان گویی تصمیم گرفته تمام دردش را یک‌باره بر زمین بریزد، بر همان نقطه‌ای که خیمه‌ای فرسوده، آخرین نشانه‌ی زندگی یک خانواده‌ی شش‌نفره است. خیمه‌ای که نه دیوار دارد، نه سقف درست، نه اندکی امنیت؛ فقط پارچه‌ای نازک که میان انسان و بی‌رحمی هوا آویزان مانده است. این خانواده خانه ندارد؛ نه چون نخواسته‌اند، بلکه چون نتوانسته‌اند. کرایه‌خانه، رویایی دور است که هر روز در برابر چشم‌شان می‌گذرد و بی‌صدا محو می‌شود. پدر خانواده ماه‌هاست کاری نیافته؛ هر صبح، با کفش‌های پاره و لباس‌های کهنه، از کنار خیمه بیرون می‌زند؛ شاید کاری باشد، شاید کسی صدایش کند. اما بیشتر شب‌ها با دست‌های خالی و سری پر از شرمندگی بازمی‌گردد و آن‌گاه باران، بی‌امان روی شانه‌هایش می‌ریزد؛ و او حتی توان پاک‌کردنش را ندارد. مادر، ستون خاموش این خیمه است؛ زنی که اشک‌هایش تمام شده، اما دردهایش نه. دست‌هایش همیشه سرد است؛ نه از سرمای هوا، که از خستگی سال‌ها دویدن دنبال لقمه‌ای نان. وقتی باران شدت می‌گیرد، او نخستین کسی‌ست که بیدار می‌ماند؛ گوشه‌های خیمه را نگه می‌دارد، ظرف‌ها را جابه‌جا می‌کند، بچه‌ها را نزدیک‌تر می‌کشد، تا شاید اندکی گرم شوند. لباس‌های کودکان همیشه بوی نم می‌دهد؛ بوی خاک خیس، بوی فقر. سه کودک در این خیمه زندگی می‌کنند؛ کودکانی با سن کم، اما دردهای بزرگ. بزرگ‌ترین‌شان شب‌ها بی‌صدا گریه می‌کند، چون می‌داند صدای گریه‌اش دل مادر را بیشتر می‌شکند. کودک وسطی از سرما دندان به هم می‌ساید و مدام می‌پرسد: «مادر، ما چرا خانه نداریم؟» و مادر، هر بار به دنبال پاسخی می‌گردد که هم راست باشد و هم کودکانه. اما چیزی برای گفتن نمی‌یابد. کوچک‌ترین‌شان هنوز درست حرف‌زدن نمی‌داند، اما وقتی باران می‌بارد، خودش را محکم به سینه‌ی مادر می‌چسباند؛ انگار غریزه‌اش فهمیده که این دنیا، جای امنی نیست. مادربزرگ، گوشه‌ی خیمه، روی تکه‌ای کمپل کهنه افتاده است. پاهایش دیگر یارای حرکت ندارند. هر بار که باد، خیمه را می‌لرزاند، او زیر لب نام خدا را تکرار می‌کند. درد مفاصلش با رطوبت دوچندان می‌شود، اما نه کسی هست که دوا بیاورد، نه کسی که او را تا شفاخانه ببرد. شفاخانه پول می‌خواهد، و این خانواده حتی پول نان خشک هم ندارد. شب‌ها، وقتی باران شدت می‌گیرد، زمین زیر خیمه به گِلزار تبدیل می‌شود. آب آهسته اما پیوسته راهش را به درون باز می‌کند؛ اول پاها را خیس می‌کند، بعد بستر را. مادر، با ظرف‌های شکسته، بی‌وقفه تلاش می‌کند آب را بیرون بریزد، اما باران قوی‌تر از اوست. کودکان با پاهای برهنه روی گل سرد ایستاده‌اند، بدن‌هایشان می‌لرزد، لب‌هایشان کبود شده، اما هیچ‌کدام نمی‌گویند سردشان است؛ یاد گرفته‌اند که شکایت، فایده‌ای ندارد. گاهی صدای خنده از خانه‌های دور به گوش می‌رسد؛ صدای تلویزیون، صدای گرما. پدر سرش را پایین می‌اندازد؛ شرم، چون سنگی بر سینه‌اش سنگینی می‌کند. مردی که نتوانسته سقفی بالای سر کودکانش بسازد، مردی که شب‌به‌شب، زیر باران، با دست‌های خالی حساب می‌کند: فردا چه خواهد شد؟ او به آینده فکر نمی‌کند، فقط به صبح بعدی. به این‌که آیا کودکانش بیدار خواهند شد... یا نه. صبح که می‌شود، شاید باران کمی آرام بگیرد، اما سرما می‌ماند. لباس‌ها هنوز خیس‌اند، شکم‌ها خالی، و امید… مثل دود، از خیمه بیرون رفته است. کودکان به زمین گل‌آلود نگاه می‌کنند؛ زمینی که حالا هم میدان بازی‌شان است، هم کلاس درس‌شان، هم زندان‌شان. هیچ‌کدام‌شان به مکتب نمی‌روند؛ نه کفش دارند، نه لباس، و نه آینده‌ای که کسی برایش برنامه‌ای بریزد. این خانواده از دولت چیزی نمی‌خواهد، از دنیا هم نه؛ فقط یک اتاق، فقط یک سقف. جایی که شب‌ها، باران روی صورت کودکان‌شان نریزد. اما همین خواسته‌ی ساده، برای‌شان به کوهی بزرگ تبدیل شده است. باران در هرات ادامه دارد، و این خیمه هنوز ایستاده است؛ ایستاده، نه از قدرت، بلکه از ناچاری. زیر این خیمه، شش انسان نفس می‌کشند، می‌لرزند، گرسنه‌اند و… زنده‌اند؛ فقط زنده، نه بیشتر و شاید دردناک‌ترین بخشِ این داستان همین باشد: این‌که زنده‌ماندن‌شان هم، هر روز سخت‌تر می‌شود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب