برچسب: افغانستان

2 روز قبل - 82 بازدید

وزارت معارف حکومت سرپرست درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در حملات هوایی پاکستان در ولسوالی بهسود ولایت ننگرهار، هشت دانش‌آموز به شمول سه دختر کشته شده‌اند. این وزارت امروز (یک‌شنبه، ۳ حوت) با نشر اعلامیه‌‌ای گفته است که این دانش‌آموزان شامل پنج پسر و سه دختر هستند. در اعلامیه آمده است که در ولسوالی برمل پکتیکا نیز یک دانش‌آموز مدرسه‌ی دینی زخمی شده‌ است. مسوولان در فرماندهی پولیس ولایت ننگرهار پیش از این اعلام کرده بودند که در حملات هوایی پاکستان در ولایت ننگرهار، دست‌کم ۱۷ نفر، شامل ۱۱ کودک کشته و پنج نفر دیگر زخمی شده‌اند. در اعلامیه آمده است که در ولسوالی برمل پکتیکا نیز یک مدرسه‌ی دینی هدف قرار گرفته، اما آماری از تلفات ارائه نشده است. قابل ذکر است که پاکستان دیشب مناطقی را در ولایت‌های پکتیکا و ننگرهار هدف حمله‌ی هوایی قرار داد. وزارت اطلاعات پاکستان گفته است که در این حملات، اردوگاه‌ها و مخفیگاه‌های تحریک طالبان پاکستان و داعش هدف قرار گرفته است. اما مقامات حکومتی می‌گویند که در این حملات خانه‌های مسکونی و مکان‌های مذهبی هدف قرار گرفته‌اند. وزارت دفاع گفته است که حملات به اهداف ‏غیرنظامی و مراکز مذهبی، ‏گواه روشنی بر ‏شکست‌های اطلاعاتی و امنیتی ارتش پاکستان است. این در حالی است که چند ماه قبل نیز پاکستان به کابل و بخش‌های مرزی افغانستان حملات ‏هوایی انجام داد.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 65 بازدید

برنامه‌ی اسکان بشر سازمان ملل متحد برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که هر انسان سزاوار داشتن مکانی امن است که آن را خانه بماند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۳ حوت) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که خانه‌ی مناسب از سلامت افراد محافظت کرده و مانع اخراج و بی‌سرپناهی آن‌ها می‌شوند. سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که داشتن خانه‌ی مناسب یک حق بشری است، نه یک امتیاز. این در حالی است که در سراسر افغانستان میلیون‌ها تن از نداشتن سرپناه مناسب رنج می‌برند و میلیون‌ها تن دیگر نیز در خانه‌های اجاره‌ای و غیرمعیاری زندگی می‌کنند. نداشتن خانه‌ای از خود برای شهروندان به ویژه در شهرهای بزرگ مانند کابل، هرات، بلخ و... سبب شده که شمار زیادی از شهروندان به اعمال فشار از سوی مالکان روبرو شوند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 79 بازدید

مسوولان در فرماندهی پولیس ولایت بادغیس می‌گویند که در پی واژگونی یک اتوبوس در مسیر هرات-بادغیس، ۹ نفر از ‏مسافران جان باخته و ۳۵ نفر دیگر زخمی شده‌اند. صدیق‌الله صدیقی، سخنگوی فرماندهی پولیس بادغیس با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این رویداد ترافیکی حوالی ساعت ۱۱:۰۰ ‏پیش‌ازچاشت امروز (یک‌شنبه، ۳ حوت) در بند سبزک در ساحه‌ی ‏حوزه‌ ششم امنیتی شهر قلعه‌نو، مرکز بادغیس رخ داده است. آقای صدیقی در ادامه تاکید کرده است که یک اتوبوس نوع ۳۰۳ که از هرات به سمت ‏شهر قلعه‌نو در حرکت بود، براثر بی‌احتیاطی راننده از جاده منحرف ‏و واژگون شده است. سخنگوی فرماندهی پولیس بادغیس در ادامه افزوده است که در جمع قربانیان، ‏زنان و کودکان نیز شامل‌ هستند. او تصریح کرد که وضعیت صحی برخی از زخمیان وخیم گزارش شده است. این فرماندهی می‌گوید که چگونگی وقوع حادثه در دست بررسی ‏است. رویدادهای ترافیکی در روزهای اخیر در ولایت‌های مختلف کشور افزایش یافته است. حوادث ترافیکی در افغانستان سالانه جان صدها نفر را می‌گیرد و صدها زخمی برجای می‌گذارد. نبود علایم ترافیکی، خرابی جاده‌ها و بی‌احتیاطی رانندگان از عوامل اصلی وقوع این حوادث گفته می‌شود.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 49 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با همکاری دولت جاپان از زنان مهاجر افغانستانی که از کشورهای ایران و پاکستان بازگشته‌اند، حمایت می‌کند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۳ حوت) با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که ۸۲۶ هزار و ۶۶۶ دالر برای حمایت از زنان بازگشته اختصاص یافته است. بخش زنان سازمان ملل متحد در بخشی از اعلامیه‌اش تاکید کرده است که این ابتکار تلاش می‌کند زند‌گی زنان بازگشته را در افغانستان دوباره احیا کند. در اعلامیه آمده است که این خدمات در شرق و جنوب افغانستان برای زنان و دختران ارائه خواهد شد. سازمان ملل در ادامه افزوده است: «این پروژه از طریق ایجاد فضاهای امن ویژه زنان، کمک‌های معیشتی و خدمات حمایتی و حفاظتی ارائه خواهد کرد و به حفظ کرامت، تأمین امنیت و بهبود پایدار آنان کمک می‌کند.» همچنین نهادهای بین‌المللی گزارش داده‌اند که تنها در سال ۲۰۲۵ میلادی، بیش از ۲.۵ میلیون شهروند افغانستان از ایران و پاکستان بازگشته‌اند که ۴۲ درصد آنان را زنان و کودکان تشکیل می‌دهند. همچنین زنان و دخترانی که از ایران و پاکستان اخراج می‌شوند، در افغانستان با محدودیت‌های تحصیلی، کار و آزادی‌های فردی مواجه هستند. در کنار آن، اشتغال برای مردان نیز به شدت کاهش یافته و مردم افغانستان با بحران غذایی مواجه هستند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 37 بازدید

یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد به مناسبت روز جهانی زبان مادری گفته است ‏که با ناپدیدشدن روزافزون زبان‌ها، تنوع زبانی به‌طور فزاینده‌ای در معرض تهدید جدی قرار ‏گرفته است.‏ این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که به اهمیت تنوع فرهنگی و زبانی برای جوامع پایدار اعتقاد دارد و در ‏چارچوب مأموریت خود، تلاش می‌کند تا تفاوت‌های فرهنگ‌ها و زبان‌هایی را که باعث ‏تقویت تحمل و احترام به دیگران می‌شوند، حفظ کند.‏ ۲۱ فبروری مصادف با روز جهانی زبان مادری است.‏ این روز در کنفرانس عمومی یونسکو در سال ۱۹۹۹ میلادی تصویب شد و از سال ۲۰۰۰ میلادی در ‏سراسر جهان گرامی داشته می‌شود.‏ یونسکو در بخشی از پیامش تاکید کرده است که در سطح جهان، ۴۰ درصد از جمعیت به زبانی که صحبت ‏می‌کنند یا می‌فهمند، به آموزش دسترسی ندارند.‏ همچنین یونسکو در ادامه افزوده است که پیشرفت‌هایی در آموزش چندزبانه با درک فزاینده از اهمیت ‏آن، به‌ویژه در آموزش ابتدایی، در حال انجام است.‏ اعلامیه به نقل از خالد العنانی، مدیرکل یونسکو نوشته است: «در این روز جهانی زبان مادری، یونسکو با ‏قرار دادن جوانان در قلب راه‌حل‌های مربوطه، خواستار سرمایه‌گذاری در انتقال زبان است؛ ‏زیرا تنوع زبانی ستون صلح، کرامت و شمول است و هیچ صدایی نباید از داستان بشریت ما ‏غایب باشد.» قابل ذکر است که افغانستان هم یکی از کشورهای چندزبانه و چندفرهنگی است.‏

ادامه مطلب


3 روز قبل - 39 بازدید

برنامه جهانی غذا (WFP) درتازه‌ترین مورد هشدار داده است که افغانستان با بحران شدید سوءتغذیه کودکان روبرو است و کاهش کمک‌های بین‌المللی سبب شده میلیون‌ها کودک و خانواده‌های‌شان بدون دسترسی به غذا و درمان باقی بمانند. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که از چهار میلیون کودک مبتلا به سوءتغذیه حاد، سه کودک از هر چهار کودک اکنون به دلیل محدودیت بودجه از دریافت کمک محروم می‌شوند. اعلامیه به نقل از جان ایلیف، مدیر برنامه جهانی غذا در افغانستان نوشته است که این بالاترین میزان افزایش سوءتغذیه در تاریخ کشور می‌باشد و زندگی میلیون‌ها کودک در خطر است. وی در ادامه تاکید کرده است که کاهش بودجه‌ها سبب شده تا سازمان جهانی غذا نتواند نیازهای حدود ۱۷.۴ میلیون تن از مردم را پوشش دهد و حتا کمک‌هایی که به دست عده‌ای می‌رسد، کمتر از نیاز واقعی است. براساس گزارش‌های موجود، این بحران غذایی در پی قطع کمک‌های مستقیم آمریکا و کاهش بودجه سایر نهادهای بشردوستانه تشدید شده است. مدیر برنامه جهانی غذا برای افغانستان تصریخ کرد که زنان و مادران شیرده، بیش از همه آسیب دیده‌اند و تماس‌های ناشی از ناامیدی و حتا فکر خودکشی در میان آن‌ها افزایش یافته است. او در ادامه گفته است که بسیاری از خانواده‌ها همچنان در مناطق دورافتاده افغانستان با کمبود شدید غذا مواجه‌ هستند و بسیاری از کودکان به مراکز درمان سوءتغذیه دسترسی ندارند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 65 بازدید

ریچارد لیندسی، نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که عدالت اجتماعی وابسته به حقوق زنان و دختران، آزادی رسانه‌ها و حفاظت از حقوق اقلیت‌ها است. آقای لیندسی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود به مناسبت روز جهانی عدالت اجتماعی نوشته است که در روز جهانی عدالت اجتماعی در کنار مردم افغانستان می‌ایستد. وی در بخشی از پیامش تاکید کرده است: «عدالت اجتماعی به حفاظت از حقوق زنان و دختران، پاسداری از آزادی رسانه‌ها و اطمینان از این‌ که آسیب‌پذیرترین افراد نادیده گرفته نشوند، وابسته است.» براساس اعلامیه‌های سازمان‌های بین‌المللی، در سال ۲۰۲۶ میلادی، روز جهانی عدالت اجتماعی با موضوع «تعهد مجدد به توسعه اجتماعی و عدالت اجتماعی» گرامی داشته می‌شود. همچنین یوناما یا دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان گفته است که عدالت اجتماعی بدون مشارکت زنان امکان‌پذیر نیست. در حالی نماینده بریتانیا برای افغانستان از عدالت اجتماعی برای همه دفاع می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 52 بازدید

یوناما یا دفتر هیأت معاونت سازمان ملل در افغانستان به مناسبت روز جهانی عدالت اجتماعی بر اهمیت آموزش دختران و نقش گسترده زنان و دختران در تصمیم‌گیری تاکید کرده است. یوناما با نشر پیامی در حساب کاربری فیس‌بوک خود نوشته است که هیچ کشوری نمی‌تواند به عدالت اجتماعی دست یابد، در حالی که نیمی از جمعیت آن از آموزش متوسطه محروم باشند. دفتر هیأت معاونت سازمان ملل در افغانستان در ادامه تاکید کرده است که صلح پایدار زمانی حاصل می‌شود که زنان، جوانان، اقوام و افراد دارای معلولیت در تصمیم گیری‌ها سهیم باشند. یوناما در بخشی از پیامش افزوده است که هر شهروند افغانستانی حق دارد بدون تبعیض و با عزت کار نموده و درآمد کسب کند. در حالی یوناما بر آموزش زنان و دختران تاکید می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 63 بازدید

صبح هنوز کاملاً روشن نشده بود که او از خواب بیدار شد. هوای سرد از لای درزهای پنجره گِلی اتاق به داخل می‌آمد و روی صورتش می‌نشست. چند لحظه همان‌طور دراز کشید و به سقف خیره ماند؛ سقفی که ترک‌هایش را از حفظ بود، چون ماه‌ها می‌شد که بیشتر وقتش را در همین اتاق می‌گذراند. زمانی نه‌چندان دور، صبح‌ها برایش معنای دیگری داشت — عجله برای رسیدن به مکتب، صدای خنده هم‌صنفی‌ها، بوی کتاب‌های نو، و امیدی که در دلش جوانه می‌زد. اما حالا صبح‌ها فقط آغاز یک روز دیگر دست‌فروشی در سرک‌های شلوغ کابل بود. او هیچ‌وقت آن روز لعنتی را فراموش نمی‌کند؛ روزی که دروازه مکتب بسته شد و گفتند دختران دیگر اجازه آموزش ندارند. اول باور نکرد. فکر کرد شاید چند روزه باشد، شاید یک شایعه باشد، شاید دوباره باز شود. اما روزها تبدیل به هفته شد، هفته‌ها به ماه، و ماه‌ها به سکوتی سنگین که روی زندگی‌اش افتاد. بکس مکتبش گوشه اتاق ماند؛ پر از کتاب‌هایی که هنوز بوی آرزو می‌دادند. گاهی آن را باز می‌کرد، دفترهایش را ورق می‌زد، و انگشتش را روی نوشته‌های خودش می‌کشید، انگار می‌خواست مطمئن شود آن دختر درس‌خوان هنوز وجود دارد. اما فقر به کسی فرصت غم خوردن طولانی نمی‌دهد. پدرش کارگر روزمزد بود؛ روزهایی کار پیدا می‌کرد و روزهایی نه. مادرش بیمار و ضعیف بود. برادران کوچکش گرسنه می‌خوابیدند. وقتی اجاره خانه عقب افتاد و صاحب‌خانه تهدید کرد بیرون‌شان می‌کند، سکوت سنگینی بر خانواده حاکم شد. همان شب پدر با صدایی شکسته گفت: «دخترم… اگر بتوانی کمی کمک کنی…» او چیزی نگفت، فقط سر تکان داد. در دلش حس عجیبی بود — ترکیبی از ترس، شرم و احساس مسئولیت. فردای آن روز، زندگی‌اش برای همیشه تغییر کرد. اولین بار که کنار جاده ایستاد، احساس کرد همه مردم به او خیره شده‌اند. دستمالی در دست داشت که رویش چند بسته کلپ، دستبند پلاستیکی و دستمال کاغذی گذاشته بود. مادرش گفته بود: «همین‌ها را بفروش، شاید کسی بخرد.» اما نزدیک شدن به موترها، گفتن «بخرید» به مردمی که او را نمی‌شناختند، برایش سخت‌تر از هر امتحان مکتب بود. قلبش تند می‌زد و صدایش می‌لرزید. چند بار خواست برگردد خانه، اما تصویر برادر کوچکش که شب قبل گرسنه خوابیده بود، جلوی چشمش آمد و ماند. روزها یکی پس از دیگری گذشتند. او کم‌کم یاد گرفت چگونه در میان موترها حرکت کند، چگونه وقتی چراغ سرخ می‌شود سریع نزدیک شود و چگونه وقتی چراغ سبز می‌شود عقب برود تا زیر موتر نماند. اما چیزی که هیچ‌وقت عادت نکرد، نگاه‌های مردم بود. بعضی‌ها بی‌تفاوت بودند، بعضی‌ها با ترحم نگاه می‌کردند، و بعضی‌ها حرف‌های تلخ می‌زدند. یک مرد یک‌بار با تمسخر گفت: «به‌جای گدایی برو کار کن.» او چیزی نگفت، فقط لب‌هایش را گاز گرفت تا گریه نکند. نمی‌دانست چگونه توضیح دهد که همین ایستادن در سرک برایش هزار برابر سخت‌تر از نشستن در صنف مکتب است. زمستان که رسید، رنج واقعی شروع شد. سرما استخوان‌سوز بود. دست‌هایش ترک خورد و خون آمد. کفش‌هایش سوراخ شده بود و برف آب‌شده داخلش می‌رفت. اما مجبور بود بایستد. گاهی تمام روز فقط صد افغانی درمی‌آورد. وقتی شب به خانه برمی‌گشت، پاهایش بی‌حس بود، اما لبخند می‌زد تا مادرش ناراحت نشود. پول را در دست پدر می‌گذاشت و وانمود می‌کرد که خسته نیست. بزرگ‌ترین دردش اما جسمی نبود؛ روحی بود. هر بار که دخترانی را می‌دید که یونیفورم مکتب پوشیده‌اند، قلبش فشرده می‌شد. حس می‌کرد چیزی از او دزدیده شده — نه فقط درس، بلکه آینده. شب‌ها وقتی همه می‌خوابیدند، چراغ کوچک را روشن می‌کرد و کتاب‌های قدیمی‌اش را می‌خواند. بعضی درس‌ها را فراموش کرده بود و این موضوع بیشتر آزارش می‌داد. با خودش می‌گفت: «اگر همین‌طور بگذرد، شاید دیگر هیچ‌وقت نتوانم ادامه بدهم…» در جاده خطر هم کم نبود. مردانی بودند که نگاه‌های بد می‌کردند. رانندگانی که شوخی‌های زشت می‌گفتند. یک روز مردی دستش را گرفت و گفت: «بیا، بیشتر پول می‌دهم.» او با وحشت دستش را کشید و دوید. آن‌قدر دوید تا نفسش برید. آن شب تا دیر وقت لرزید و گریه کرد. مادرش فهمید، اما چیزی نگفت؛ فقط او را در آغوش گرفت. سکوت آن آغوش، پر از درد مشترک بود. با وجود همه این‌ها، در دلش هنوز امید کوچکی زنده بود. گاهی وقتی آسمان صاف می‌شد و آفتاب روی شهر می‌تابید، تصور می‌کرد روزی دوباره مکتب باز می‌شود. خودش را می‌دید که کتاب به دست دارد، در صنف نشسته و معلم از او سوال می‌پرسد. آن تصویر برایش مثل نفس کشیدن بود — چیزی که بدون آن نمی‌توانست ادامه دهد. یک عصر، دختر کوچکی که همراه مادرش از موتر پیاده شده بود، به او نزدیک شد و پرسید: «خواهر، تو چرا مکتب نمی‌روی؟» او چند ثانیه سکوت کرد. گلویش خشک شد. بعد آرام گفت: «نمی‌شود.» اما وقتی دختر دور شد، اشک‌هایش جاری شد. چون در دلش می‌دانست جواب واقعی این بود: «اجازه ندارم… اما هنوز می‌خواهم.» روزها همچنان می‌گذرد. او هنوز کنار جاده می‌ایستد، هنوز اجناس ارزان می‌فروشد و هنوز با سرما و خستگی می‌جنگد. اما در درونش چیزی زنده مانده — رؤیایی که هیچ‌کس نتوانسته کاملاً خاموش کند. شب‌ها قبل از خواب، وقتی به سقف ترک‌خورده خیره می‌شود، آرام با خودش می‌گوید: «من هنوز شاگرد هستم… حتی اگر مکتب نداشته باشم.» و شاید همین جمله ساده، تنها چیزی است که او را هر صبح دوباره بیدار می‌کند؛ نه فقط برای نان، بلکه برای امیدی که هنوز، با وجود همه غم‌ها، در قلبش نفس می‌کشد. نویسنده: سارا کریمی  

ادامه مطلب


5 روز قبل - 45 بازدید

جان آیلیف، رییس برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد در افغانستان از بحران سوء‌تغذیه در این کشور هشدار داد و گفته است که کاهش کمک‌ها ویرانگر بوده، حدود جان ۴ میلیون کودک در خطر است. جان آیلیف این اظهارات را در صحبت با رسانه آسوشیتدپرس مطرح کرده و گفته است: «ما اکنون مجبوریم از هر چهار نفر، سه نفر را رد کنیم، زیرا پول کافی برای کمک به مردم نداریم.» وی در ادامه تاکید کرده است: «این ارقام بی‌سابقه است و من در بیش از ۳۰ سال فعالیت حرفه‌ای خود به عنوان یک فعال امور بشردوستانه، هرگز چنین چیزی ندیده‌ام.» در گزارش آسوشیتدپرس آمده است که از ۱۷.۴ میلیون نفری که با گرسنگی حاد مواجه هستند، برنامه جهانی غذا اکنون تنها می‌تواند به ۲ میلیون نفر کمک کند؛ و حتی برای آنها نیز مجبور است غذای کمتری فراهم کند. در گزارش آمده است که در حال حاضر بودجه کشورهای اهداکننده در میان فوریت‌های بشردوستانه در سراسر جهان، از جمله قحطی در سودان و جنگ‌های غزه و اوکراین، بسیار کم است. آیلیف در ادامه تاکید کرده است که در سال ۲۰۲۴، بودجه برنامه جهانی غذا در افغانستان پس از کمک‌های «بسیار سخاوتمندانه»، ۶۰۰ میلیون دالر بود. با این حال او افزود که سال گذشته، این مبلغ به نصف کاهش یافت و این سازمان انتظار دارد امسال حتی کمتر - حدود ۲۰۰ میلیون دالر - دریافت کند. رییس برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد در افغانستان تصریح کرد که این رقم برای مقابله با مشکل گرسنگی که «از کنترول خارج می‌شود» کافی نیست. همچنین پیشتر صندوق کودکان سازمان ملل با اشاره به افزایش موارد سوءتغذیه در میان کودکان افغانستان، گفته بود که این وضعیت خطر مرگ کودکان را تا ۱۲ برابر افزایش می‌دهد.

ادامه مطلب