سازمان ملل متحد در تازهترین مورد اعلام کره است که نشستی به میزبانی این سازمان دربارهی بحران حقوق زنان افغانستان برگزار میشود. سازمان ملل با نشر اعلامیهای گفته است که براساس تقسیماوقات این سازمان، این نشست تحت عنوان «بحران در افغانستان: جامعهی جهانی برای حمایت و احیای حقوق اساسی زنان چه کاری باید انجام دهد؟» فردا (سهشنبه، ۲۷ سنبله) برگزار خواهد شد. در اعلامیه آمده است که این رویداد جانبی به بحران شدید و در حال تشدید حقوق زنان در افغانستان میپردازد که ناشی از ظلم سیستماتیک حکومت سرپرست به زنان و دختران از طریق احکام محدودکننده است. در ادامه آمده است که هدف از برگزاری نشست فردا «فراهم کردن بستری برای فعالان حقوق زنان افغانستان، مدافعان بینالمللی و نمایندگان سازمان ملل متحد است تا در مورد چگونگی حمایت جامعهی جهانی و احیای حقوق اساسی زنان در افغانستان گفتگو کنند.» سازمان ملل متحد تاکید کرد که موضوعات کلیدی شامل ایجاد پارامترهای تعامل مبتنی بر حقوق بشر با حکومت فعلی، بررسی پیشنویس معاهدهی پیشگیری و مجازات جنایات علیه بشریت و ابداع یک رویکرد سیاست بینالمللی منسجم است که حقوق و حمایت از زنان و دختران افغانستان را در اولویت قرار میدهد. قابل ذکر است که حکومت سرپرست پس از حاکمیت خود بر افغانستان محدودیت شدیدی علیه زنان و دختران وضع کردهاند. حکومت سرپرست پس از بازگشت به قدرت در افغانستان، دختران بالاتر از صنف ششم را از تحصیل محروم و سپس دانشجویان دختر را از رفتن به دانشگاهها دولتی و خصوصی و آموزشگاههای خصوصی منع کردند. باید گفت که محدودیتهای حکومت فعلی، باعث شده است که میلیونها دانشآموز دختر از آموزش باز بماند. سازمان ملل متحد و جامعهی جهانی در سه سال اخیر بارها خواستار لغو ممنوعیت حق آموزش و کار زنان در افغانستان شدهاند، اما حکومت سرپرست تا اکنون به این خواستها اعتنا نکرده است. در کنار آن زنان از رفتن به باشگاههای ورزشی، رستورانتها، حمامهای عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بینالمللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شدهاند. همچنین به تازگی، قانون جدید امر به معروف و نهی از منکر حکومت فعلی حتا صدای زنان را «عورت» عنوان کرده است. بخش زنان سازمان ملل پیش از این نیز گفته بود که محدودیتها بر زنان تاثیر مخربی بر زندگی آنان در افغانستان داشته است.
برچسب: افغانستان
اوچا یا دفتر هماهنگکننده کمکهای بشردوستانه سازمان ملل در تازهترین مورد اعلام کرده است که در نتیجه سیلابهای ماه جولای در سراسر افغانستان، ۵۸ تن جان باخته و ۳۸۰ تن دیگر زخمی شدند. اوچا با نشر گزارشی گفته است که ۲۴۵ ولسوالی از میان ۳۲ ولایت افغانستان دچار آسیبهای جدی شدهاند. در گزارش آمده است که حدود دو هزار خانواده در ولایتهای شرقی و شمالشرق افغانستان از سیلابهای اخیر آسیب دیدهاند. دفتر هماهنگکننده کمکهای بشردوستانه سازمان ملل متحد تاکید کرده است که سیلابهای اخیر، بهویژه اموال خصوصی شهروندان و زیرساختهای ملکی را تخریب کرده است. در این گزارش به ولایتهای بدخشان، بغلان و ننگرهار به عنوان مناطقی که بیشترین آسیب را دیدهاند، اشاره شده است. همچنین اوچا خاطرنشان کرده که تا اکنون به ۱۲ میلیون تن در افغانستان رسیدگی شده است. در سال جاری خورشیدی ولایتهای مختلف کشور شاهد بارندگیهای شدید و سرازیرشدن سیلابهای ویرانگر بودهاند. این سیلابها تلفات و خسارات زیادی برجای گذاشته و صدها نفر را آواره کرده است.
فیلم مستند «لیلا» به کارگردانی فریبا حیدری، فیلمساز اهل افغانستان، برنده جایزه بهترین مستند کوتاه بخش بینالمللی جشنواره فیلم دانمارک شده است. جشنواره فیلم دانمارک اعلام کرد که داوران این جشنواره از میان ۲۵ فیلم منتخب، مستند «لیلا» را بهعنوان بهترین فیلم معرفی کردهاند. جشنواره فیلم سینمایی دانمارک که در پنجم سنبله در شهر اودنسه این کشور برگزار شده بود، روز گذشته (شنبه، ۱۰ سنبله) اعلام کرد که جایزه بهترین فیلم مستند کوتاه به فریبا حیدری، فیلمساز زن اهل افغانستان تعلق گرفته است. این جشنواره اعلام کرد که امسال ۱۴۸ فیلم کوتاه از ۴۰ کشور جهان ارسال شده بود و داوران ۲۵ فیلم کوتاه را برای رقابت انتخاب کردند. این جشنواره هر ساله در کشور دانمارک برگزار میشود. فریبا حیدری، فیلمساز اهل افغانستان، پیش از این نیز در ماه جدی سال گذشته جایزه بهترین فیلم مستند کوتاه را از جشنواره فیلم گولدبک سویدن دریافت کرده بود. فیلم مستند «لیلا» درباره زندگی و رنجهای یک زن ترنسجندر ۶۴ ساله افغان ساخته شده است که تلاش میکند در جامعه افغانستان بهعنوان یک زن هویتیابی کند، اما جامعه سنتی این هویت را به رسمیت نمیشناسد. فریبا حیدری تلاش کرده است در این فیلم، رنجها و آزارهایی را که این زن بهعنوان یک ترنسجندر در جامعه افغانستان متحمل شده است، به تصویر بکشد.
اوچا یا دفتر هماهنگکنندهی کمکهای بشردوستانهی سازمان ملل متحد اعلام کرده است که ۶۷ درصد از خانوادهها در افغانستان برای دسترسی به آب با مشکل مواجه هستند. این نهاد امروز (سهشنبه، ۶ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افزایش دمای هوا در افغانستان باعث تشدید کمبود آب شده است. دفتر هماهنگکنندهی کمکهای بشردوستانهی سازمان ملل متحد تاکید کرد که خانوادهها در مناطق روستایی افغانستان بهطور متوسط ۱۷ دقیقه برای دریافت آب سفر میکنند و در مناطق شهری دو برابر سال گذشته هزینهی آب میپردازند. براساس آمار اوچا، در سال ۲۰۲۱ میلادی ۴۸ درصد خانوادهها در افغانستان در دسترسی به آب با مشکل مواجه بودند. قابل ذکر است که افغانستان سه سال متوالی است که با خشکسالی شدید مواجه است و در نتیجه دسترسی شهروندان این کشور به آب آشامیدنی کاهش چشمگیر یافته است. براساس گزارشی که برنامه توسعه سازمان ملل در اواخر سال ۲۰۲۳ منتشر کرد، افغانستان پارسال رتبه ششم را در میان کشورهای آسیبپذیر در برابر تغییرات اقلیمی به خود اختصاص داده است. سازمان ملل گفته بود که برای حل بحران آب و فاضلاب در افغانستان نیاز به ۴۷۹ میلیون دالر است. پیش از این کمیته بینالمللی صلیب سرخ نیز از دشوار شدن دسترسی مردم افغانستان به آب آشامیدنی خبر داده و گفته بود که جان میلیونها نفر در این کشور در معرض خطر است. طبق گزارشهای نهادهای بینالمللی پایتخت افغانستان به خصوص دشت برچی، غرب کابل با مشکل جدی کمبود آب آشامیدنی روبهرو است و باشندگان این ساحه ساعتهای متوالی در صف توزیع آب منتظر دریافت چند بشکه آب در طول روز هستند.
حامد کرزی، رییسجمهور سابق افغانستان به ادامه وضع محدودیت علیه دختران و زنان واکنش نشان داده و بار دیگر از حکومت سرپرست خواست که هرچه زودتر دروازههای مکاتب و دانشگاهها را بهروی دختران باز کند. آقای کرزی این اظهارات را در پیامی به مناسبت یکصدوپنجمین سالروز استقلال افغانستان به دشت شاه امانالله مطرح کرده و گفته است که رهایی از وابستگی به خارج و پیشرفت کشور، در گرو آموزش جوانان، بهویژه زنان و دختران است. وی تاکید کرده است: «همانطور که افغانستان خانه مشترک همه افغانها است، امیدوارم که هر شهروند این سرزمین با حس کامل مالکیت و آزادی، زمینه کار و تلاش برای آبادانی و پیشرفت وطن را داشته باشد.» آقای کرزی ابراز امیدواری کرد که «همه هموطنان بر یک سفره گرد هم آیند و راه تفاهم ملی را برای تأمین صلح و ثبات دائمی در کشور انتخاب کنند.» قابل ذکر است که حکومت سرپرست از سه سال پیش درهای مکاتب و دانشگاهها را به روی دختران بستهاند. سازمان ملل اعلام کرده است که در نتیجه این تصمیم، ۱.۴ میلیون دختر افغان از تحصیلات متوسطه و عالی محروم شدهاند. این نخستین بار نیست که حامد کرزی خواستار بازگشایی مکاتب و دانشگاهها میشود. او در سه سال گذشته پیوسته این خواست را تکرار کرده است. حامد کرزی علیرغم محدودیتهای حکومت سرپرست، طی سه سال گذشته در کابل زندگی کرده است. حکومت فعلی برای سفرها و دیدارهای او محدودیتهایی اعمال کرده است. باید گفت که محدودیتهای حکومت فعلی، باعث شده است که میلیونها دانشآموز دختر از آموزش باز بماند. در کنار آن زنان از رفتن به باشگاههای ورزشی، رستورانتها، حمامهای عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بینالمللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شدهاند.
ستاد انتخاباتی کامالا هریس، نامزد دموکراتها در انتخابات پیشروی آمریکا اعلام کرده است که نسرین بارکزی، وکیل آمریکایی افغانتبار را بهحیث مشاور در امور جوامع مسلمان و عرب آمریکا این ستاد تعیین کرده است. شبکه انبیسینیوز به نقل از ستاد انتخاباتی هریس گزارش داد که نسرین بارکزی از سال ۲۰۲۱ تا جولای سال جاری به عنوان مشاور سیاسی در امور مسلمانان، اعراب، جنگ غزه، حقوق باروری، رایدهی و دموکراسی در دفتر کامالا هریس، معاون رییسجمهور آمریکا کار کرده است. مقامهای ستاد هریس گفتهاند که خانم بارکزی مسوولیت مشابهی را در ستاد انتخاباتی کامالا هریس هم به عهده خواهد داشت. خانم بارکزی قبلا هم در سمت مشاور معاون رییسجمهور آمریکا کار کرده است. شهروندان مسلمان آمریکا به ویژه اعراب به دلیل سیاستهای جو بایدن در قبال جنگ غزه و حمایت جدی حکومت او از اسرائيل، از حزب دموکرات و کامالا هریس ناراض هستند. این جوامع به این باور اند که کامالا هریس نیز ادامهدهنده سیاستهای بایدن در مورد غزه و اسرائيل خواهد بود. مهمترین وظیفه این مشاور افغانتبار ستاد کامالا هریس گفتگو و رایزنی با جوامع مسلمان به ویژه عرب آمریکا و جلب حمایت آنها برای ستاد انتخاباتی هریس خواهد بود. در اعلامیه ستاد انتخاباتی کامالا هریس به نقل از خانم بارکزی آمده: «مفتخرم که به کارم با معاون رییسجمهور ادامه میدهم و در مورد طیف وسیعی از مسائل مهم در این انتخابات، از دموکراسی و حقوق باروری گرفته تا امور مسلمانان و اعراب، مشوره خواهم داد.» نسرین بارکزی کیست؟ براساس معلومات موجود، نسرین بارکزی در سال ۱۳۵۸ خورشیدی در زمان حمله قشون سرخ شوروی سابق به افغانستان در ولایت قندهار در جنوب افغانستان متولد شد. خانم بارکزی به مجله گلامور گفته است که پدر و کاکایش در آن زمان اسیر جنگی بوده و ناپدید شدند. طبق این گزارش، سپس او و خانوادهاش برای نجات از بمبارانهای قشون سرخ شوروی به پاکستان مهاجرت کردند. او در آن زمان حدود دو سال سن داشته است. خانم بارکزی پس از سه سال زندگی در پاکستان در سال ۱۹۸۵ میلادی در قالب برنامه اسکان مجدد پناهجویان به آمریکا مهاجرت کرد و در سال ۲۰۰۵ میلادی از دانشکده حقوق دانشگاه برکلی در کالیفرنیا فارغالتحصیل میشود. پیش از پیوستن به دفتر معاونت ریاستجمهوری آمریکا در سال ۲۰۲۱ میلادی و کار به عنوان مشاور کامالا هریس، او به عنوان کارشناس حقوقی و وکیل امنیت ملی با «اتحادیه آزادیهای مدنی آمریکا» کار کرده است. نسرینه بارکزی به عنوان وکیل امنیت ملی و حقوق شهروندی در «انجمن آمریکاییهای آسیایی در پیشبرد عدالت» کار کرده است. براساس گزارش نشریه المانیتور، در جریان کار با این انجمن او مسوولیت دفاع از اعتراضات دانشجویان حامی فلسطین را به عهده داشت و از آنها در برابر از فشارهای دانشجویان یهودی حامی اسرائیل دفاع کرده است. نشریه جروزالمپست اسرائیل هم ادعا کرده که خانم بارکزی در بیانیهها و نوشتههایش نگرانیهای دانشجویان یهودی در مورد یهودستیزی در دانشگاههای آمریکا را «قلدری سازمانیافته قانونی» خوانده است. به گزارش جروزالمپست، خانم بارکزی در واکنش به شکایت دانشجویان یهودی علیه شماری از دانشگاههای آمریکا به دلیل «لفاظیهای خصمانه ضد اسرائيلی در محوطه دانشگاه»، گفته بود که این شکایتها تلاش برای خاموش کردن فعالیتهای به طرفداری فلسطین است. این نشریه اسرائیلی گزارش داده که خانم بارکزی یکی از وکلایی بوده که تحقیقات دفتر حقوق مدنی وزارت آموزش آمریکا در مورد شکایت دانشجویان یهودی مبنی بر یهودستیزی در سه دانشگاه کالیفورنیا از جمله برکلی را متوقف و پرونده را بسته کردند. در بیوگرافی خانم بارکزی که در وبسایت «انجمن آمریکاییهای آسیایی در پیشبرد عدالت» آمده است که او تجربه وکالت و همکاری با شرکتهای حقوقی بویز (Boies)، شیلر (Schiller) و فلکسنر (Flexner) در پیشبرد دعواهای چند میلیارد دالری را هم دارد. این حقوقدان افغانتبار مدتی به عنوان منشی حقوقی ویلیام اف. فلچر، قاضی یک دادگاه تجدید نظر در کالیفورنیا هم کار کرده است. این مشاور افغانتبار کامالا هریس تجربه تدریس در دانشکده حقوق دانشگاه استنفورد را هم در کارنامه خود دارد.
یافتههای تحقیق «پروژه جنگ» وابسته به موسسه امور بینالمللی دانشگاه برون آمریکا نشان میدهد که یکچهارم سربازان زن و ۱.۹ درصد سربازان مرد ایالات متحده آمریکا در افغانستان «تعرض جنسی» را تجربه کرده است. یک نهاد وابسته به دانشگاه براون گزارش داد که شمار کل موارد تعرض جنسی در ارتش آمریکا در سالهای ۲۰۲۱ و ۲۰۲۳ به حدود ۱۵۰ هزار نفر میرسد. یافتههای این تحقیق همچنان نشان میدهد که زنان سیاهپوست و دگرباشان جنسی در میان نیروهای ارتش امریکا بیشتر از دیگران در معرض «آزار جنسی» قرار گرفتهاند. این گزارش در نشریه «هزینه جنگ» نشر شده که وابسته به موسسه امور بینالمللی و عمومی در دانشگاه براون است. آماری که در این گزارش آمده، حدود دو برابر بیشتر از آماری است که مقامهای وزارت دفاع آمریکا درباره موارد تعرض جنسی در میان نیروهای ارتش این کشور برآورد کرده بودند. پنتاگون برآورد کرده بود که شمار موارد تعرض جنسی ممکن است در سال ۲۰۲۱ به ۳۵ هزار و ۹۰۰ مورد و در سال ۲۰۲۳ به ۲۹ هزار مورد برسد؛ ولی برپایه گزارش تازه، این آمار در سال ۲۰۲۱ به ۷۵ هزار و ۵۶۹ و در سال ۲۰۲۳ به ۷۳ هزار و ۶۹۵ مورد رسیده بوده است. در این گزارش همچنین به آمار تعرض جنسی در میان نیروهای اعزامی آمریکا به افغانستان در سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ هم اشاره شده است. در گزارش آمده است که در این سالها یکچهارم سربازان زن و حدود ۱.۹ درصد سربازان مرد این نیروها تعرض جنسی را تجربه کرده بودند. تعرض جنسی در ارتش آمریکا به یک معضل جدی تبدیل شده است. مقامهای این کشور سالها است که تلاش میکنند این واقعیت را از میان بردارند. با وجود این، آمار تعرض جنسی همچنان بالا است. جنیفر گرینبرگ، نویسنده این گزارش، درباره دلیل ناکامی حکومت آمریکا گفته است: «در جنگهای پس از یازدهم سپتامبر اولویت دادن به آمادگی نیروها بیش از هرچیزی دیگر باعث شد که مشکل تعرض جنسی، خشونتهای داخلی و نابرابریهای جنسیتی در نهادهای نظامی شدت یابد.» با این حال، وزارت دفاع آمریکا با نشر بیانیهای گفته است: «خشونت جنسی در میان نیروها قابل تحمل نیست و چشمپوشی یا نادیده گرفته نخواهد شد.» پنتاگون تاکید کرد که به تلاشهای خود برای فراهم کردن زمینه مناسب و جلوگیری از تعرض جنسی و پاسخگویی مجرمان ادعایی ادامه میدهد. طبق تعریفهای حقوقی، تعرض جنسی با تجاوز جنسی متفاوت است. در قوانین آمریکا، از جمله قانون جزای ایالت نیویارک، تعرض جنسی تابع «تماس جنسی بدون رضایت» است. تماس جنسی شامل هرگونه تماس به اندامهای جنسی یا دیگر بخشهای بدن افراد برای ارضای جنسی میشود.
قربانعلی دری نجفآبادی، نماینده علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی ایران با انتقاد از رویکرد حکومت سرپرست در برابر مردم میگوید که این حکومت با شهروندان افغانستان به ویژه شیعیان برخورد «عادلانه» کند. خبرگزاری ایسنا گزارش داده است که آقای نجفآبادی این اظهارات را روز (جمعه، ۱۹ اسد) در خطبه نماز جمعه در شهر «اراک» ولایت مرکزی ایران مطرح کرده است. او در خطبه نماز جمعهاش از حکومت فعلی خواسته است که در نحوه رفتارشان با مردم تجدید نظر کنند. قربانعلی دری نجفآبادی در حالی این اظهارات را مطرح میکند که چند روز پیش کمیسیون دولتی آزادی مذهبی آمریکا نیز در گزارشی اعلام کرده بود که نقض حقوق اقلیتهای مذهبی، از جمله شیعیان در افغانستان زیر سلطه حکومت فعلی بهشدت ادامه دارد. بربنیاد این گزارش، حکومت فعلی آزادی مذهبی شیعیان را محدود کرده است. قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از تسلط دوباره بر افغانستان، محدودیتهای شدیدی را علیه اقلیتهای مذهبی، از جمله شیعیان وضع کردهاند. چندی پیش پیش هم روزنامه جمهوری اسلامی ایران در پی تصمیم حکومت فعلی مبنی بر بستن تلویزیون خصوصی تمدن و دانشگاه خاتمالنبیین در مطلبی نگاشته بود که این گروه بهدنبال «غارت دارایی معنوی شیعیان» در افغانستان است. در ادامه محدودیتهای مذهبی حکومت فعلی علیه شیعیان، سال گذشته و امسال حکومت از شیعیان خواسته بود که از نصب داربست و پرچمهای بزرگ مذهبی در سطح شهر خودداری کنند. همچنین حکومت فعلی گشایش «سقاخانه» و توزیع نوشیدنی در روزهای محرم را منع کرده بود. در کنار آن، رهبران اهل تشیع افغانستان بارها از حکومت سرپرست خواستار به رسمیت شناختن فقه جعفری شدهاند، با این حال این گروه تاکنون به صورت رسمی در این مورد ابراز نظر نکردهاند.
ماجرا از کلاس ۳۰ دقیقهای کاراته در بالکن خانهشان در پیشاور پاکستان شروع شد. آن زمان نگاره شاهین، پناهنده المپیکی یازده ساله بود و بیشتر مدت عمر کوتاهش در پناهندگی و مهاجرت گذشته بود. نگاره در سال ۱۹۹۳ میلادی وقتی نوزاد بود همراه با والدینش از کشورشان افغانستان گریختند. مادرش دو روز و دو شب در گذر از کوهها و گردنهها او را در آغوش گرفته بود. او برای پرداختن به ورزش موردعلاقهاش، از اولین و آخرین کلاس کاراته تا حضور در رقابتهای جودوی المپیک به عنوان عضو تیم پناهندگان المپیک ناچار به عبور از موانع فراوانی بوده است. از سال ۲۰۲۲ میلادی به این طرف، این ورزشکار ۳۱ ساله در تورنتو-کانادا زندگی میکند و آموزش میبیند. نگاره شاهین که دوران تحصیل خود را در پاکستان گذرانده و در مسیر رفتوآمد خود به مکتب پناهندگان ناچار بود اذیت و آزار مردان و قلدری و زورگوییهای همسالانش را تحمل کند. در مطلبی که در مجله لایف تورنتو-کانادا منتشر شده است، او میگوید: «روزی مردی مسن مزاحم من و خواهرم شد. او بر سر من فریاد کشید و مرا روی زمین هل داد. دلم میخواست با مشت او را بزنم اما نمیدانستم چطور میتوانم این کار را بکنم». مادرش به او گفت که باید یاد بگیرد از خودش دفاع کند. مکتبی که میرفت چه در برنامههای رسمی و چه در برنامههای فوقبرنامه آموزش فنون رزمی نداشت. نگاره از طریق اقوام دور خود از وجود مربی کاراته در نزدیکی مکتب خبردار میشود. مربی مرد نمیتوانست در آموزشگاه به او آموزش بدهد اما میتوانست به خانه او بیاید. چیزی نگذشت که نگاره توانست در بالکن خانه خالهاش تمرین را شروع کند. نگاره میگوید:«مادرم گفت این فضا را خانواده میتواند در اختیار تو بگذارد و تو باید تا جاییکه میتوانی از آن استفاده کنی.» کمی بعد نگاره شاهین در رقابتهای محلی کاراته شرکت کرد. مربی او شور و اشتیاق و مهارت او را به خوبی دریافته بود و به او پیشنهاد کرد در مسابقات جودو شرکت کند. «اولین مربی من گفت تا زمین نخوری بلند شدن را یاد نمیگیری. این توصیه در دوران کودکی به من انگیزه فراوانی داد». او همچنین خاطره تماشای مسابقات کشتی حرفهای آمریکا را در دوران کودکی همراه با پدرش که از علاقمندان ورزش کشتی بود به یاد دارد. جودو به او اعتمادبهنفس داد تا خودش را پیدا کند و با وجود همه رنج و سختیهای آوارگی و پناهندگی بتواند از زندگی لذت ببرد. همچنین شکبه خبری بیبیسی نوشته است که مربیهای نگاره شاهین کمکم متوجه مهارت او میشدند. او به جایی رسید که همراه با تیم ملی جودو پاکستان آموزش دید اما به دلیل نداشتن گذرنامه پاکستانی نتوانست همراه با آنها در مسابقات شرکت کند. در سال ۲۰۱۴ نگاره شاهین به افغانستان بازگشت و در دانشگاه آمریکایی کابل در رشته علوم سیاسی و مدیریت دولتی تحصیل کرد. [caption id="attachment_15252" align="aligncenter" width="657"] عکس: شبکههای اجتماعی[/caption] او با تیم ملی افغانستان هم تمرین کرد و مردان همتیم از حضور او استقبال کردند. در مجله لایف تورنتو آمده است:«در هنگام تمرین ما مثل خانواده بودیم و آنها با من مانند خواهرشان رفتار میکردند». او به تمرین و مسابقه ادامه داد و به عنوان ورزشکار زن در افغانستان مورد توجه فراوان قرار گرفت که تا حدودی ناخواسته هم بود. او به بیبیسی میگوید: «من با خشونتهای سایبری بیحد و اندازهای روبهرو شدم. این خشونتها مدتی بعد به آزار و اذیت واقعی تبدیل شد». او میگوید: «چندین بار خودروها دنبال ما کردند. یک بار قوطی نوشابه به طرف مادرم پرتاب کردند که با مهارت توانستم او را نجات دهم». در اولین مسابقه در المپیک توکیو نگاره شاهین دچار آسیبدیدگی شانه شد. در سال ۲۰۱۸ او کشور زادگاهش را ترک کرد. او میگوید: «همیشه میگویم من برای بار دوم آواره شدم». او برای ادامه تحصیلات در رشته کارآفرینی و تجارت بینالمللی به روسیه رفت. برخلاف استقبال در تمرینات افغانستان او نتوانست گروه مناسبی برای تمرین در روسیه پیدا کند. یک سال به تنهایی تمرین کرد که آن را تلخترین دوران ورزشی خود مینامد. در سال ۲۰۱۹ با یکی از اعضای فدراسیون بینالمللی جودو ملاقات کرد که به او پیشنهاد داد وارد تیم پناهندگان المپیک شود. او صلاحیت شرکت در بازیهای المپیک ۲۰۲۰ توکیو را کسب کرد، اما به دلیل آسیبدیدگی شانه در اولین مسابقه از دور مسابقات خارج شد. تا اینکه تحصیلاتش را در روسیه تمام کرد و در همان زمان وضعیت افغانستان بهشدت وخیم شده بود. نگاره میگوید:«من گیر افتاده بودم.» او به پاکستان بازمیگردد اما از ترس جانش بیشتر اوقات در خانه میماند. او به دلیل عدم رعایت حجاب در مسابقات مورد حملات و انتقادهای شدیدی قرار گرفت که باعث شد در مورد گامهای بعدیاش بیشتر فکر کند. در این زمان بود که به کمک بنیاد المپیک پناهندگان و آژانس پناهندگان سازمان ملل امکان زندگی و آموزش در کانادا برای او فراهم شد. نگاره شاهین برای ادامه تحصیل در رشته توسعه بینالملل در تورنتو پذیرفته شد. [caption id="attachment_15253" align="aligncenter" width="649"] عکس: شبکههای اجتماعی[/caption] سپتامبر ۲۰۲۲ به کانادا رسید. لحظهای تلخ و شیرین برای ورزشکاری که در جستجوی ثبات و آرامش سه کشور گوناگون را آزموده است. در این شهر کانادا بود که زندگی ورزشی او در رشته جودو جان تازهای گرفت. در پاریس او یکی از ۳۷ ورزشکاری است که در تیم پناهندگان بازی میکند. تیمی که نگاره شاهین به حضور در آن افتخار میکند. نگاره امروز (شنبه، ۲۰ اسد) قرار است یک بار دیگر روی تشک بیاید و به نمایندگی از تیم پناهندگان برای اولین بار در مسابقه مختلط شرکت کند. او پیش از مسابقات به فدراسیون بینالمللی جودو گفت: «مسابقات تیمی هیجان بیشتری دارد، چون من همیشه به همتیمیهایم نگاه میکنم و نمیتوانم بگذارم آنها شکست بخورند به همین دلیل برای همه آنها مبارزه میکنم.» پس از بازیها نگاره شاهین تصمیم دارد کانادا را خانه خود اعلام کند. او اکنون اقامت دائم کانادا را دریافت کرده است و امیدوار است روزی بتواند یار و مددرسان پناهندگانی مانند خودش باشد. مادر و پدر او هنوز پاکستان هستند و از اینکه او توانسته رؤیای حضور در المپیک را تحقق بخشد شادمان هستند. او میگوید در سختترین دورانها متکی به حمایت و پشتیبانی خانوادهاش بوده است. «خواهرم همیشه میگفت من اطمینان دارم که تو سرانجام روزی به هدفت میرسی و همه این روزهای سخت تبدیل به خاطره میشود و میتوانی به آنها بخندی.» «و حالا زمانی است که میتوانم به هر آنچه از سر گذراندم بخندم.»
برنامه جهانی غذا در افغانستان اعلام کرده است که در سال جاری میلادی به پنج میلیون زن و دختر در سراسر کشور کمکهای غذایی و تغذیهای توزیع کرده است. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که به شماری از زنان کمکهای نقدی نیز کرده است. در ادامه آمده است که با کمک بخش زنان سازمان ملل متحد، به تعدادی از زنان و دختران افغانستانی بستههای بهداشتی و خانگی کمک میکند. برنامه جهانی غذا جزییات بیشتر در مورد دریافتکنندگان کمکهای نقدی، بستههای بهداشتی و خانگی ارائه نکرده است. قابل ذکر است که افغانستان پس از حاکمیت حکومت فعلی با بحران بشری روبرو است. براساس آمار سازمان ملل متحد، ۲۳.۷ میلیون نفر در افغانستان نیازمند کمکهای بشری هستند. سازمانها و نهادهای که کمکهای بسردوستانه را به مردم افغانستان ارائه میکنند، از کمبود بودجه برای کمکرسانی به نیازمندترین افراد، ابراز نگرانی کردهاند. همچنین پیش از این گروه کاری زنان، صلح و امنیت در گزارشی گفته بود که در افغانستان، ۲۳.۷ میلیون نفر که تقریبا ۸۰ درصد آنان زنان و کودکان هستند به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند. به گفتهی این نهاد، پیشبینی میشود که یک سوم افغانستانیها در سال ۲۰۲۴، با سطوح اضطراری ناامنی غذایی مواجه شوند که به طور نامتناسبی بر زنان و دختران تأثیر میگذارد. در کنار آن، نزدیک به سه سال است، حکومت سرپرست دختران بالاتر از صنف ششم را در افغانستان از رفتن به مکتب منع کرده است. حکومت سرپرست زنان و دختران افغان را از تحصیل در دانشگاهها، مراکز آموزشی و کار در نهادهای داخلی و بینالمللی نیز بازداشته است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که صدها هزار تن از کار بیکار و میلیونها دختر از آموزش باز بمانند.