هیأت دادگاه مردمی برای زنان افغانستان در سفرش به آفریقای ‏جنوبی با فعالان مدنی و حقوق بشر، از جمله مبارزان ضد آپارتاید ‏دیدار کرد و بر رسیدگی به خواسته‌های زنان و دختران تاکید کردند. در اعلامیه آمده است که این هیأت درباره‌ی وضعیت حقوق بشری زنان در افغانستان ‏صحبت کرده و خواستار همبستگی، حمایت و تبادل تجربه با نهادها ‏و فعالان آفریقای جنوبی شد.‏ نهاد حقوق‌ بشری رواداری در ادامه تاکید کرده است که میزان علاقه‌مندی نهادها، فعالان و مبارزان ‏آفریقای جنوبی به وضعیت حقوق بشر در افغانستان، گسترده و ‏دلگرم‌کننده بود. ‏ در اعلامیه آمده است که با توجه به پیشینه‌ی مبارزات مردم آفریقای جنوبی ‏علیه بی‌عدالتی و آپارتاید، همبستگی این کشور با مبارزات ‏عدالت‌خواهانه در سراسر جهان را می‌توان گامی مهم در راستای ‏شکل‌دهی به ائتلاف جهانی علیه ستم و سرکوب قلمداد کرد.‏ همچنین شهرزاد اکبر، رییس نهاد رواداری گفته است که وقتی رهبران ‏جهان از روی تعصب و یا به‌خاطر منافع در پی عادی‌سازی ‏رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی بودند، زنان و مردان شجاع در ‏سراسر جهان در برابر این رژیم ایستادند. ‏ او گفته است که امروز مبارزان آفریقای جنوبی در کنار زنان ‏افغانستان می‌ایستند.‏ فعالان حقوق بشر سیاست‌های حکومت فعلی در قبال زنان و دختران را ‏آپارتاید جنسیتی می‌دانند و خواستار به‌رسمیت‌شناسی آن از سوی ‏جامعه‌ی جهانی هستند.‏ در حالی هیأت دادگاه مردمی برای زنان افغانستان به آفریقای جنوبی سفر می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

یان اگلند، رییس شورای پناهندگان ناروی هشدار داد که بمباران‌های اخیر در ایران آسیب‌های جدی روانی بر کودکان افغانستانی و ایرانی بر جای گذاشته است. آقای اگلند با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بسیاری از خانواده‌های مهاجر افغانستان در پی بحران اقتصادی ناشی از جنگ، منابع محدود درآمد خود را از دست داده‌اند. او می‌گوید که ‌در مراکز اجتماعی که شورای پناهندگان ناروی با همکاری شرکای خود برای مهاجران افغانستان اداره می‌کند، کودکان علاوه بر آموزش‌های ابتدایی، خدمات حمایت روانی و مراقبت‌های مرتبط با تروما را نیز دریافت می‌کنند. وی در ادامه تاکید کرده سات که بیش از چهار میلیون مهاجر اهل افغانستان در ایران به کمک‌ها و حمایت‌های فوری بشردوستانه نیاز دارند. او در ادامه هشدار داده است که وضعیت این مهاجران در پی جنگ و بحران اقتصادی وخیم‌تر شده و نیازمند توجه جدی جامعه‌ی جهانی است. همچنین رییس شورای پناهندگان ناروی پیش از این نیز گفته بود که مهاجران اهل افغانستان در ایران، قربانیان فراموش‌شده جنگ امریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی هستند. او گفته بود که با کاهش درآمدها و افزایش قیمت‌ها، خانواده‌های افغانستان در ایران در تأمین نیازهای خود با مشکلات روبرو شده‌اند. وی گفته بود که از زمان آغاز جنگ امریکا و اسرائیل با ایران، شمار زیادی از شهروندان افغانستان شغل‌های خود را از دست داده‌اند و هزینه مواد خوراکی نیز در ایران در مقایسه با یک سال گذشته دو برابر افزایش یافته است.

شماری از فعالان حقوق زن و حامیان حقوق بشر در شهر اوتاوا، پایتخت کانادا، در راهپیمایی سالانه «شال سرخ» شرکت کرده و همبستگی خود را با زنان و دختران افغانستان اعلام کرده و خواستار پایان آپارتاید جنسیتی در افغانستان شدند. شرکت‌کنندگان با حمل پلاکاردهایی که روی آن نوشته شده بود «آپارتاید جنسیتی یک جرم است، آن را نام ببرید، آن را پایان دهید»، تاکید کردند که زنان و دختران افغانستان را فراموش نخواهند کرد. برگزارکنندگان گفته‌اند که هدف از این راهپیمایی، حمایت از زنانی است که از حق آموزش، کار، آزادی رفت‌وآمد و مشارکت در زنده‌گی اجتماعی محروم شده‌اند. آنها گفتند: «ما صدای کسانی هستیم که از آزادی‌های ابتدایی محروم شده‌اند؛ آزادی راه رفتن در ملأ عام، رفتن به مکتب، کار کردن و مشارکت کامل در جامعه. ما تا دستیابی زنان و دختران افغانستان به کرامت، آزادی، آموزش و برابری در کنارشان خواهیم ایستاد.» لورین اوتس، مدیر اجرایی سازمان حق آموزش در افغانستان گفت: «با حمایت از این راهپیمایی، کانادایی‌ها نشان می‌دهند که حقوق زنان مهم است و زنان افغان تنها نیستند.» این راهپیمایی در حالی برگزار شده است که حکومت سرپرست طی نزدیک به پنج سال گذشته، محدودیت‌های گسترده‌ای بر کار، تحصیل و حضور اجتماعی زنان و دختران اعمال کرده‌اند.

ذکیه احمد، نخستین زن اهل افغانستان که موفق به فتح قله اورست، شده است، در تازه‌ترین مورد کارزاری را برای حمایت از آموزش زنان و دختران راه‌اندازی کرده و از مردم جهان خواسته است تا از حق آموزش در افغانستان پشتیبانی کنند. این کوهنورد ۳۱ ساله افغانستان که در اول جوزا به قله ۸ هزار و ۸۴۸ متری اورست صعود کرد، با نشر پیامی در حساب کاربری اینستاگرام خود اعلام کرد که هدفش از این صعود تنها یک موفقیت ورزشی نبوده، بلکه می‌خواسته توجه جهانیان را به وضعیت زنان و دختران افغانستان جلب کند. وی در پیامش تاکید کرد که تلاش دارد صدای هزاران زن و دختری باشد که در بیش از چهار سال گذشته از حقوق اساسی خود، به‌ویژه حق آموزش و آزادی، محروم شده‌اند. او در بخشی از پیام خود گفته است: «بیایید مطمئن شویم که صدای زنان محروم افغانستان خاموش نمی‌شود و امید همچنان زنده می‌ماند.» او یک کارزار جمع‌آوری کمک‌های مالی را نیز راه‌اندازی کرده و از حامیان خود خواسته است برای پشتیبانی از آموزش دختران افغانستان در این برنامه سهم بگیرند. همچنین ذکیه احمد از «بنیاد بابه مزاری» به دلیل حمایت مالی از برنامه صعودش قدردانی کرده و گفته است که این بنیاد از آغاز باور داشت که حضور او بر فراز بلندترین قله جهان می‌تواند صدای زنان و دختران افغانستان را رساتر سازد. این کوهنورد اهل افغانستان که با نام «ریور» نیز شناخته می‌شود، همراه با رهنمایان نیپالی خود از مسیر منطقه خومبو در نیپال به قله اورست رسید و نام خود را به عنوان نخستین زن افغانستانی در تاریخ ثبت کرد که به این دستاورد مهم دست یافته است. قابل ذکر است که ذکیه احمد پس از تحولات سیاسی افغانستان در سال ۲۰۲۲ به استرالیا پناهنده شد، اما فعالیت‌های ورزشی خود را ادامه داد. ذکیه احمد پیش از فتح اورست نیز کارنامه درخشانی در کوهنوردی داشت و موفق شده بود قله‌های نوشاخ در افغانستان، مون‌بلان در فرانسه، میرا پیک در نیپال و ناندا دوی در هند را فتح کند. او می‌گوید که فتح اورست پایان مسیرش نیست، بلکه فرصتی است تا توجه بیشتری به وضعیت زنان و دختران افغانستان جلب شود و حمایت جهانی از حق آموزش آنان افزایش یابد.

وزارت مهاجرت هالند در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان و دختران افغانستان که در هالند درخواست پناهندگی داده‌اند، به احتمال زیاد می‌توانند در این کشور بمانند. هالند تایمز به نقل از بارت فان دن برینک، وزیر مهاجرت هالند، گزارش داده است که زنان و دختران اهل افغانستان در بیشتر موردها اجازه‌ی اقامت در این کشور را دریافت خواهند کرد. در بخشی از گزارش هالند تایمز آمده است که این تصمیم پس از آن گرفته شده است که وزارت خارجه‌ی هالند هشدار داده که وضعیت زنان در افغانستان بیشتر از پیش وخیم شده است. بر اساس قوانین پناهندگی هالند، پیش از این نیز، زنان اهل افغانستان در صورتی که نتوانند از قوانین حکومت سرپرست پیروی کنند و در نتیجه در معرض آزار و اذیت قرار بگیرند، به احمال زیاد می‌توانستند اجازه‌ی اقامت در این کشور را دریافت کنند. بر اساس گزارش هالند تایمز، در سال گذشته‌ی میلادی، ۷۶۰ شهروند افغانستان در هالند درخواست پناهندگی داده‌اند؛ رقمی که در ۲۰۲۴ میلادی به ۴۹۰ تن می‌رسید و سال پیش‌تر از آن به ۶۷۰ تن. در ۲۰۲۵ پس از این که ادارهی مهاجرت و تابعیت هالند و سپس دیوید فان ویل، وزیر مهاجرت این کشور، درخواست پناهندگی چند زن اهل افغانستان را رد کردند، با انتقادهای شدیدی قرار گرفت. فان ویل در آن زمان گفته بود که زنان از نظر تیوریک، می‌توانند با زندگی در افغانستان سازگار شوند. به گزارش هالند تایمز، پس از واکنش شدید عمومی و مجموعه‌ای از چالش‌های حقوقی، اداره مهاجرت هالند در اوایل ۲۰۲۶ تغییر موضع داد و در نهایت به چهار زن اهل افغانستان اجازه‌ی اقامت داد.