ریچارد بنت، گزارشگر ویژه‌ی حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور افغانستان هشدار داده است که محدودیت‌ها بر رفت‌وآمد و دسترسی به خدمات ‏مراقبت‌های صحی، پیامدهای جدی، به‌ویژه برای کودکان به همراه ‏دارد.‏ آقای بنت امروز (یک‌شنبه، ۱۵ سنبله) با نشر گزارشی به نقل از یک زن در هلمند گفته است که او ‏دخترش را به‌خاطر نداشتن محرم از دست داده است.‏ در گزارش بنت به نقل از یک زن در هلمند آمده است: «دخترم تمام ‏شب مریض بود. شوهرم در خانه نبود تا مرا تا شفاخانه همراهی کند. ‏زمانی که توانستیم او را به شفاخانه برسانیم، دیگر خیلی دیر شده ‏بود. دخترم را به‌خاطر نداشتن محرم از دست دادم.»‏ گزارشگر ویژه‌ی حقوق بشر سازمان ملل متحد گفته است که افغانستان ‏همچنان با بحران دیرینه در حوزه‌ی صحت کودکان و نوجوانان روبرو است، بحرانی که ریشه در سوءتغذیه مزمن، شکنندگی نظام ‏صحی و دسترسی ناکافی به خدمات صحی و وقایوی دارد.‏ وی در ادامه تاکید کرده است که کاهش اخیر منابع مالی، کاهش کمک‌های بشردوستانه و ‏محدودیت‌های مبتنی بر جنسیت که بر فعالیت‌های سازمان‌های ‏بشردوستانه تأثیر گذاشته‌اند، این چالش را بیش از پیش تشدید ‏کرده‌اند.‏ گزارشگر سازمان ملل گفته است که محدودیت‌های شدید بر ‏تحصیلات طبی، از جمله آموزش‌های قابلگی و پرستاری برای ‏زنان و دختران موجب تضعیف منابع انسانی حیاتی می‌شود و در ‏کنار محدودیت‌ها بر آزادی رفت‌وآمد، دسترسی به خدمات ‏مراقبت‌های صحی را بیش از پیش کاهش می‌دهد.‏ این در حالی است که دختران از تحصیل، از جمله در بخش آموزش ‏طبی محروم هستند. با این وجود افغانستان با کمبود داکتران زن مواجه‌اند. ‏هم‌اکنون در برخی از مناطق داکتر متخصص زن وجود ندارد.

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که اکنون در برخی ولایت‌های افغانستان مکتب‌ها پس از رخصتی‌های تابستانی دوباره باز می‌شوند، اما میلیون‌ها دختر همچنان از آینده‌ی خود محروم هستند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۱۵ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بیش از پنج سال است حق آموزش از دختران بالاتر از صنف ششم گرفته شده است. سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که هیچ کشور بدون حضور معنادار دختران و زنان پیشرفت نمی‌کند. همچنین این سازمان افزوده است که دختران در افغانستان سزاوار صنف‌های درسی هستند، نه موانع و محدودیت‌ها. در حالی سازمان ملل از محروم ماندن دختران از مکتب ابراز نگرانی می‌کنند که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با ترکیب انرژی خورشیدی و آبی در شمال افغانستان، به بیش ۱۲ هزار تن در هشت روستا دسترسی به برق مطمئن را فراهم کرده است. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۱۵ سنبله) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که همچنان به ۴۰۰ خانواده نیز سیستم برق خورشیدی را ایجاد کرده است. در اعلامیه آمده است که در حال حاضر نزدیک به هفتاد درصد جمعیت افغانستان به شبکه‌ی عمومی برق‌رسانی وصل نیستند و باقی شهروندان این کشور نیز با محدودیت دسترسی به برق همه‌وقت روبرو هستند. بر اساس آمار که شرکت برق‌رسانی افغانستان (برشنا) قبلاً همگانی کرده بود، افغانستان تنها در هشت ماه سال برق نرمال دارد و در دیگر ماه‌های سال به ویژه در تابستان و زمستان که میزان تقاضا افزایش پیدا می‌کند پرچوی‌ها نیز هم‌زمان افزایش می‌یابد. قابل ذکر است که افغانستان بخش عمده برق مورد نیاز خود را از اوزبیکستان، ترکمنستان، تاجیکستان و ایران وارد می‌کند. حکومت سرپرست پس از بازگشت به قدرت بارها وعده افزایش تولید داخلی برق را داده‌ است اما تا اکنون پیشرفت چشمگیری در این زمینه مشاهده نشده است.

تلویزیون خصوصی تمدن در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با اولویت دادن به فعالیت در فضای مجازی، فعالیت خود را از سر می‌گیرد. این رسانه (شنبه‌شب، ۱۴ سنبله) با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری فیسبوک خود نوشته است: «با وجود آن‌که از نظر فنی و اجرایی امکان ادامه نشرات ماهواره‌ای و فعالیت گسترده در صفحات مجازی خود را داشت، تا امروز بنا بر اصرار، پادرمیانی و توصیه‌ی علما، بزرگان، متنفذین و شخصیت‌های خیرخواه از ادامه‌‌ی نشرات خودداری کرده و خویشتن‌داری پیشه نموده بود.» در اعلامیه آمده است که هدف آن فراهم‌شدن زمینه‌ی حل مسالمت‌آمیز و آرام مشکلات بوده است. تلویزیون تمدن در ادامه تاکید کرده است: «پس از آنکه وزارت عدلیه‌ی حکومت سرپرست به اعمال فشار و استفاده از زور رو آورده و وارد حوزه علمیه خاتم‌النبیین شده و طلاب و استادان این مرکز علمی و دینی را مورد آزار، اذیت، برخورد نامناسب و بازداشت قرار داده‌اند، ادامه سکوت و خویشتن‌داری دیگر توجیهی ندارد.» این رسانه گفته است که «بر همین اساس، نشرات تلویزیون اسلامی تمدن، با اولویت فعالیت گسترده در فضای مجازی، از سر گرفته خواهد شد.» این در حالی است که نیروهای وزارت عدلیه‌ی حکومت فعلی به ساختمان حوزه علمیه خاتم‌النبیین در کابل هجوم بردند. تلویزیون تمدن در ادامه افزوده است: «از این پس، در راستای روشنگری افکار عمومی و دفاع از حقیقت، تمام اسناد، مدارک، مکاتبات، تعهدات، مذاکرات و مراسلات انجام‌شده با وزارت عدلیه و نیز جزئیات روندی را که به وضعیت کنونی انجامیده است، به‌صورت مستند در اختیار مردم قرار خواهد داد؛ تا افکار عمومی خود قضاوت کنند که چه کسی مسیر تفاهم و قانون را پیموده و چه کسی به تعهدات، حرمت‌ها و اصول مورد ادعا پشت کرده است.» حوزه علمیه خاتم‌النبیین، دانشگاه خاتم‌النبیین و تلویزیون تمدن، یک مجموعه‌ی مرتبط به هم هستند که توسط آیت‌الله محمدآصف محسنی، از عالمان دینی برجسته‌ی شیعیان ایجاد و پایه‌گذاری شده است.

لاورنس سمس، نماینده ایرلند در دفتر سازمان ملل متحد در ژنو می‌گوید که تحقق عدالت و پاسخگو کردن ناقضان حقوق بشر در افغانستان، بدون شنیدن صدای قربانیان و همکاری جامعه مدنی و نهادهای بین‌المللی ممکن نیست. آقای سمس گفته است که مشارکت معنادار زنان و دختران افغانستان، در روندهای صلح و سیاست، پیش‌شرط‌ دستیابی به صلح پایدار می‌باشد. او از مبارزات زنان و دختران افغانستان قدردانی کرده و تاکید کرد که فعالیت‌های کنش‌گران مدنی به کار و جهت‌گیری گزارشگر ویژه سازمان ملل برای افغانستان کمک می‌کند. وی در ادامه تاکید کرد: «بار سنگین دادخواهی و مبارزه بر دوش جامعه مدنی، قربانیان و بازماندگان نقض حقوق بشر قرار دارد؛ آن هم در زمانی که آنان احساس می‌کنند از سوی نهادهای مسوول حمایت نمی‌شوند.» همچنین این مقام ایرلندی بر ضرورت یافتن راه‌های روشن و موثر برای دادخواهی به نفع زنان، دختران و دیگر شهروندان افغانستان تاکید کرد. او گفت که باید زمینه‌ای فراهم شود تا صدای قربانیان و آسیب‌دیدگان به گوش بیشترین شمار از مسوولانی برسد که توانایی اقدام و ایجاد تغییر را دارند. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

مسوولان سازمان داکتران بدون مرز در قندهار در تازه‌ترین مورد اعلام کردند که شمار افراد ‏مبتلا به سوءتغذیه در این ولایت، در مقایسه با سال گذشته‌ی میلادی، حدود ۳۰ درصد ‏افزایش یافته است‎.‎ ضیاءالرحمان، مسوول مرکز صحی داکتران بدون مرز در قندهار به رسانه‌ها گفته است که از ماه جنوری تا ماه آگست سال جاری میلادی، ۱۲ هزار و ۵۳۰ ‏کودک مبتلا به سوءتغذیه به مرکز درمانی این سازمان در این ولایت مراجعه کردند. وی در ادامه تاکید کرد که از میان این کودکان، سه هزار و ۴۵۰ کودک به سوءتغذیه ‏شدید مبتلا بوده‌اند. همچنین سازمان داکتران بدون مرز در ادامه از بستری بسته‌شدن یک هزار و ۲۹۱ کودک دیگر به‌دلیل مشکلات ‏صحی خبر داده است. فقر، ناامنی غذایی، تغذیه نامناسب و دسترسی محدود به خدمات صحی، ‏از جمله عواملی اند که موارد سوءتغذیه در کشور را افزایش ‏داده‌اند‎.‎ براساس آمار یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل، ۳.۷ میلیون کودک زیر پنج سال در افغانستان به‌دلیل نداشتن دسترسی به غذای مغذی و آب پاک، از ‏سوءتغذیه حاد رنج می‌برند‎.‎ این در حالی است که کمک‌های بشردوستانه به افغانستان ‏کاهش یافته است.‏ براساس آمار سازمان ملل متحد، در سال جاری میلادی ‌‏۲۱.۹ میلیون نفر در افغانستان نیاز به کمک‌های ‏بشردوستانه دارد و برای رسیدگی به آسیب‌پذیرترین آنان ‏نیاز به ۱.۷ میلیارد دالر بودجه نیاز است، اما تا کنون تنها ‌‏۱۴ درصد این بودجه تأمین شده است‎.‎ فقر گسترده، نبود فضاهای مناسب صحی برای کودکان و همچنین نبود یا کمبود آب آشامیدنی صحی از عوامل ابتلای کودکان به سو‌ء‌تغذیه در افغانستان دانسته می‌شود.

ذکیه خدادادی، پاراتکواندوکار اهل افغانستان، برنده‌ی مدال برنز رقابت‌های «گرندپری» جهانی پاراتکواندو سال ۲۰۲۶ میلادی در کوریای جنوبی شده است. خانم خدادادی در حساب کاربری اینستاگرام خود نوشه است که این رقابت‌ها دیروز (جمعه، ۱۳ سنبله) در شهر «موجو»ی کوریای جنوبی برگزار شده بود و او مدال برنز رقابت‌های «گرندپری» جهانی پاراتکواندو ۲۰۲۶ را کسب کرده است. ذکیه خدادادی در ادامه تاکید کرد که وی در وزن منفی ۴۷ کیلوگرم در این رقابت‌ها به میدان رفته بود. او با یک پیروزی و یک شکست در نیمه‌نهایی با یک ورزشکار دیگر از ترکیه، بر سکوی سوم این رقابت‌ها ایستاد و به مدال برنز دست یافت. این در حالی است که زکیه خدادادی چند ماه پیش برای دومین بار قهرمان رقابت‌های پاراتکواندو‌ی اروپا ۲۰۲۶ میلادی شده و مدال طلای این رقابت‌ها را بر گردن آویخت. خدادادی بهار سال گذشته‌ برنده مدال برنز مسابقات آزاد پاراتکواندوی اوپن (Rio Open G2 2025) کشور برازیل شده بود. او نخستین زن ورزشکار اهل افغانستان است که در بازی‌های پارالمپیک توکیو ۲۰۲۰ شرکت و لقب زن شجاع این رقابت ورزشی را از آن خود کرد. همچنین این ورزشکار به‌دلیل حمایت از حقوق زنان در افغانستان، به‌ویژه حق آموزش و ورزش دختران، برنده‌ی رده رهبری نوظهور جایزه‌ی روز جهانی زن ۲۰۲۵ میلادی کمیته بین‌المللی پارالمپیک شده بود. در حالی ذکیه خدادادی از کسب این مدال خبر می‌دهد که زنان و دختران در افغانستان از هر نوع ورزش محروم هستند.

ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل برای حقوق بشر در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که جامعه‌ی جهانی به مسوولیت خود در قبال زنان و دختران افغانستان به درستی عمل نکرده است. آقای بنت در صحبت‌هایش از کشورها خواسته است به حمایت‌های لفظی در قبال زنان و دختران افغانستان بسنده نکنند و اقدامات عملی بیشتری برای حمایت از زنان انجام دهند. وی در ادامه تاکید کرده است که تلاش‌ها برای جرم‌انگاری «آپارتاید جنسیتی» در افغانستان جریان دارد. او در ادامه افزوده است: «هرچند این رویکرد تاکنون در چارچوب قوانین بین‌المللی جرم‌انگاری نشده است، اما ابزارهای دیگری برای پاسخگوکردن وجود دارد.» او افزود که جامعه جهانی باید تحت فشار قرار گیرد تا از این سازوکارها به‌صورت عملی استفاده کند و صدای زنان افغانستان را بشنود. آقای بنت از جامعه‌ی جهانی خواست فراتر از حمایت گفتاری، حمایت عملی خود از زنان و دختران افغانستان را افزایش دهد؛ از جمله با فراهم‌کردن بورس‌های تحصیلی، صدور ویزا و حمایت از سازمان‌هایی که منابع و خدمات در اختیار زنان قرار می‌دهند. همچنین وی خواستار ادامه حمایت از برنامه‌های بشردوستانه در افغانستان شد و گفت این کشور با بحران گسترده انسانی، از جمله فقر و سوءتغذیه، روبرو است و جامعه جهانی باید برای رسیدگی به بحران انسانی و حقوق بشری اقدامات بیشتری انجام دهد. قابل ذکر است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

مسوولان محلی در ولایت خوست می‌گویند که نیروهای پولیس، مردی را بازداشت کردند که همسر و دختر شش‌ماهه‌اش را به قتل رسانده بود. مستغفر گربز، سخنگوی والی خوست گفته است، این فرد که (پنج‌شنبه‌شب) هفته‌ی گذشته حدود ساعت ۱۱ شب، در خانه‌اش با استفاده از کلاشینکوف، همسر ۲۲ ساله و دختر شش‌ماهه‌اش را به قتل رسانده و پس از این رویداد از محل فرار کرده بود. وی در ادامه تاکید کرده است که فرد بازداشت‌شده در اظهارات ابتدایی خود به قتل همسر و دخترش اعتراف کرده است. سخنگوی والی خوست درباره‌ی انگیزه‌ی قتل چیزی نگفته است. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان به‌دست اعضای خانواده‌های‌شان از ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.