برچسب: افغانستان

2 ساعت قبل - 35 بازدید

سازمان جهانی صحت: بیماری مالاریا کودکان افغانستان را تحت تأثیر قرار می‌دهد

سازمان جهانی صحت (WHO) در افغانستان اعلام کرده است که بیماری مالاریا همچنان خانواده‌ها به‌ویژه کودکان را در سراسر افغانستان تحت تأثیر قرار می‌دهد. اين سازمان امروز (شنبه، ۵ ثور) به مناسبت روز جهانی بیماری مالاریا، در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که از طریق پیشگیری، تشخیص زودهنگام و درمان به موقع، می‌توان از جان انسان‌ها محافظت کرد. سازمان جهانی صحت در افغانستان در ادامه تاکید کرده است: «همه باهم می‌توانیم آینده‌ای عاری از مالاریا برای جوامع خود بسازیم.» آمار مشخصی از تعداد افراد مبتلا به بیماری مالاریا در افغانستان وجود ندارد. در اعلامیه آمده است که بیماری مالاریا بیشتر در ولایت‌های شرقی کشور از جمله ننگرهار، کنر، لغمان و نورستان شایع است. براساس گزارش‌های قبلی سازمان جهانی صحت در افغانستان، بیش از ۹۰ درصد موارد ابتلا در این مناطق ثبت شده است. بیماری مالاریا، یک بیماری ویروسی عفونی و تب‌دار است که از طریق نیش پشه ماده آنوفل از فرد مبتلا به فرد سالم منتقل می‌شود. این بیماری با تب و لرز، حالت تهوع، ضعف و خستگی خودش را نشان می‌دهد. این بیماری سومین عامل مرگ‌ومیر در میان بیماری‌های عفونی در منطقه به‌شمار می‌رود و سالانه هزاران تن به‌دلیل ابتلا به این بیماری جان می‌دهند. روز جهانی مالاریا هر سال در ۲۵ اپریل به هدف افزایش آگاهی عمومی و تقویت اقدام‌های پیش‌گیرانه در سراسر جهان گرامی داشته می‌شود.

ادامه مطلب


3 ساعت قبل - 44 بازدید

شورای شهر بارسلونا خواستار اقدام جهانی برای حفاظت از هزاره‌های افغانستان شد

شورای شهر بارسلونا در اسپانیا با تصویب یک اعلامیه، درباره وضعیت هزاره‌ها در افغانستان ابراز نگرانی کرده و از جامعه‌ی جهانی خواسته است تا برای حفاظت از غیرنظامیان و جلوگیری از تشدید خشونت‌ها اقدام فوری انجام دهد. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای، به تداوم بحران انسانی در افغانستان، نقض سیستماتیک حقوق بشر و محدودیت‌های گسترده بر آزادی‌های اساسی به‌ویژه علیه زنان، دختران و اقلیت‌ها اشاره کرده است. شورای شهر بارسلونا گفته است که الگوی مداوم خشونت علیه مردم هزاره می‌تواند بر اساس معیارهای حقوق بین‌الملل در چارچوب جنایات جدی بین‌المللی، از جمله جنایت علیه بشریت و خطر نسل‌کشی، ارزیابی شود. در بخشی از اعلامیه‌ی شورای شهر بارسلونا، تمامی اشکال خشونت مبتنی بر هویت قومی و مذهبی علیه مردم هزاره محکوم شده و بر پایان دادن به مصونیت عاملان این خشونت‌ها تاکید شده است. در اعلامیه آمده است که جامعه بین‌المللی مسوولیت دارد برای جلوگیری از ادامه این وضعیت و حفاظت از غیرنظامیان اقدام فوری انجام دهد. همچنین شورای شهر بارسلونا بر حق قربانیان برای دستیابی به حقیقت، عدالت، جبران خسارت و تضمین عدم تکرار تاکید کرده و حمایت خود را از پناه‌جویان هزاره اعلام کرده است. این شورا از نهادهای بین‌المللی خواسته است که سازوکارهای مستقلی برای تحقیق و مستندسازی جنایات علیه مردم هزاره ایجاد یا تقویت شود، عاملان این جنایات در مراجع قضایی بین‌المللی پیگرد شوند و تدابیر فوری برای جلوگیری از ادامه خشونت‌ها اتخاذ شود. این شورا از سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا خواسته است نقش فعال‌تری در حفاظت از غیرنظامیان و حمایت از حقوق بشر در افغانستان ایفا کنند. شورای شهر بارسلونا تاکید کرده است که دفاع از کرامت انسانی، عدالت و حفاظت از اقلیت‌های آسیب‌پذیر بخشی از تعهدات این شهر است و بی‌توجهی به این وضعیت می‌تواند به تکرار فجایع جبران‌ناپذیر منجر شود.

ادامه مطلب


6 ساعت قبل - 58 بازدید

برنامه جهانی غذا: سوءتغذیه آینده کودکان افغانستان را به خطر می‌اندازد

برنامه جهانی غذا از افزایش گرسنگی و سوءتغذیه در میان کودکان در افغانستان هشدار داد و می‌گوید که گرسنگی و سوء‌تغذیه فزاینده، آینده کودکان افغانستان را به خطر می‌اندازد. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای شرایط فعلی را یک «وضعیت اضطراری خاموش» توصیف کرده و بر اهمیت حیاتی کمک‌های بین‌المللی تاکید کرده است. این نهاد با انتشار ویدیویی در حساب کاربری ایکس خود، از وخامت اوضاع معیشتی در افغانستان ابراز نگرانی کرده و هشدار داده است که گرسنگی و سوءتغذیه به شکلی بی‌سابقه‌ در حال «ربودن آینده کودکان» این کشور است. برنامه جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که برای بسیاری از خانواده‌های افغانستانی، کمک‌های غذایی تنها مرز باقی‌مانده میان امید و ناامیدی مطلق است. همچنین این سازمان ضمن قدردانی از حمایت‌های بریتانیا، بر تداوم کمک‌ها برای حمایت از مادران و کودکان تاکید کرده است. برنامه جهانی غذا ماه قوس سال گذشته هشدار داد که گرسنگی در افغانستان با سرعت نگران‌کننده‌ای در حال افزایش است. این سازمان گفته بود که خشکسالی، فروپاشی اقتصادی، اخراج مهاجران، زلزله و کاهش کمک‌ها، از عوامل اصلی این بحران بشری در افغانستان هستند. در برنامه جهانی غذا آمده است که در حال حاضر در افغانستان، میلیون‌ها مادر و کودک دچار سوءتغذیه‌اند و این بحران در حال گسترش است.

ادامه مطلب


10 ساعت قبل - 64 بازدید

یونیسف: ۱۲ میلیون کودک در افغانستان واکسن پولیو دریافت کردند

تاج‌الدین ایوالی، مسوول یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان می‌گوید که ۱۲ میلیون کودک در سال گذشته واکسن پولیو دریافت کردند. آقای تاج‌الدین امروز (شنبه، ۵ ثور) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که با این آمار، ۹۸ درصد کودکان پوشش داده شدند. وی در ادامه تاکید کرده است که بیش از ۱۶ میلیون تن واکسن سرخکان دریافت کرده‌اند. در بخشی از اعلامیه‌ی مسوول صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد آمده است: «۱.۶ میلیون دوز پنتا-۳ تزریق شده است.» همچنین چند روز وزارت صحت عامه حکومت سرپرست و نهادهای بین‌المللی نخستین دور نخست کارزار تطبیق واکسن پولیو را در سال ۲۰۲۶ در ۳۲ ولایت‌ها آغاز کرده‌اند. افغانستان و پاکستان کشورهای هستند که بیماری پولیو به‌گونه کامل در آن‌ها محو نشده است. قابل ذکر است که در سال ۲۰۲۵ میلادی نُه مورد مثبت بیماری فلج اطفال در افغانستان ثبت شده بود، اما در سال جاری میلادی تا کنون از ثبت موارد جدید، گزارش نشده است. همچنین سازمان جهانی صحت هشدار داده است که تا زمان ریشه‌کنی کامل پولیو در سطح جهان، افغانستان همچنان در معرض خطر انتقال بین‌المللی ویروس است و همکاری با برنامه‌های جهانی و هماهنگی با پاکستان برای واکسینه کردن جمعیت در مناطق مرزی ضروری است. این نهاد نسبت به افزایش خطر ویروس‌های مشتق از واکسن (cVDPV) در برخی مناطق جهان هشدار داده و تاکید کرده است که واکسیناسیون گسترده و نظارت مستمر، تنها راه جلوگیری از شیوع بیش‌تر بیماری است.

ادامه مطلب


20 ساعت قبل - 48 بازدید

از بازی در حویلی تا عروس شدن در سیزده‌سالگی

صبح آن روز، قریه هنوز به‌طور کامل بیدار نشده بود؛ اما بیداری در خانه‌ی هدیه زودتر از همه رسیده بود؛ بیداری‌ای که نه از نور آفتاب، بلکه از سنگینی حادثه‌ای در راه می‌آمد. هوا هنوز خنک بود و بوی خاک نم‌خورده‌ی شب گذشته در حویلی پیچیده بود، اما در فضای خانه چیزی سردتر از هوا جریان داشت؛ سکوتی که مثل دیوارهای گِلی، ضخیم و سنگین بود. هدیه در گوشه‌ای از اتاق نشسته بود، زانوهایش را در آغوش گرفته و پیشانی‌اش را بر آن‌ها تکیه داده بود. چادری که تازه بر سرش انداخته بودند، مدام از سرش می‌لغزید و او بی‌حوصله دوباره آن را بالا می‌کشید. هنوز به این چادر عادت نکرده بود؛ هنوز خود را همان دختری می‌دید که چند ماه پیش در حویلی می‌دوید، بلند می‌خندید و هیچ تصوری از «فیصله»، «ناموس» و «بدنامی» نداشت. اما حالا این واژه‌ها چون سایه‌هایی نامرئی گرداگردش حلقه زده بودند؛ بی‌آن‌که معنایشان را درست بفهمد، اما سنگینی‌شان را تا مغز استخوان حس می‌کرد. همه‌چیز از جایی آغاز شد که در ظاهر هیچ ربطی به او نداشت؛ از رابطه‌ای که در سکوت شکل گرفت و در هیاهو منفجر شد. سهراب، برادر بزرگش، جوانی بود با شانه‌های افتاده و نگاه‌هایی که همیشه چیزی ناتمام در آن دیده می‌شد؛ مانند بسیاری از جوانان قریه که نه کار ثابتی داشتند و نه راهی روشن برای آینده. روزهایش میان کارهای خرد، بیکاری‌های طولانی و نشست‌وبرخاست با دوستان می‌گذشت. اما در میان این روزمرگی، چیزی در زندگی‌اش شکل گرفته بود که برایش متفاوت بود؛ فاطمه. دختری از همسایگی، با چشمانی که همیشه پایین بود و صدایی که به ندرت بلند می‌شد. فاطمه نامزد داشت؛ مردی که یک سال پیش برای کار به ایران رفته بود. همین فاصله، همین نبودن، شکافی ساخته بود که کم‌کم با نگاه‌های کوتاه، سلام‌های آهسته و بعدتر دیدارهای پنهانی پر شد. در قریه‌ای که هر نگاه و هر قدم زیر نظر است، این رابطه مانند راه رفتن بر طناب بود؛ اما آن‌ها با احتیاط، با ترس، و شاید با نوعی امید خام، این مسیر را ادامه دادند. هیچ‌کس نمی‌داند نخستین‌بار چه زمانی نگاه‌ها طولانی‌تر شد یا در کدام روز نخستین کلمه میانشان ردوبدل شد. آنچه روشن است، این است که رابطه‌شان آهسته و بی‌صدا رشد کرد؛ در سایه‌ی دیوارها، پشت درختان توت، در لحظه‌هایی که گمان می‌کردند کسی نمی‌بیند. زهرا، یکی از نزدیکان خانواده، بعدها با صدایی لرزان از ترس و پشیمانی گفت که آن‌ها شک کرده بودند؛ اما در قریه‌ای مثل این، شک هم خود خطری بزرگ است. گفتنِ آن می‌تواند آتشی روشن کند که دیگر خاموش نشود. و همین شد؛ آتشی که روز دهم آپریل شعله کشید. آن روز، سهراب و فاطمه قرار گذاشته بودند؛ شاید مثل دفعات پیش، شاید با این خیال که باز هم می‌توانند از نگاه‌ها بگریزند. اما این‌بار یکی از اقارب نامزد فاطمه که از پیش مشکوک شده بود، آن‌ها را زیر نظر داشت. از دور تعقیب‌شان کرد، فاصله را نگه داشت، اما چشم از آنان برنداشت. وقتی مطمئن شد، دیگر تردید نکرد. در قریه، خبرها مثل باد حرکت می‌کنند؛ اما وقتی بوی «ننگ» بگیرند، از باد هم تندتر می‌شوند. پیش از غروب، قصه از یک «دیدن» ساده به «رسوایی» و «خیانت» بدل شد. کلمات در دهان مردم تغییر شکل می‌دادند؛ تندتر، خشن‌تر و بی‌رحم‌تر می‌شدند. آنچه شاید رابطه‌ای پنهانی و سرشار از ترس بود، حالا لکه‌ای بر آبروی دو خانواده شمرده می‌شد. شب همان روز، خانه‌ی فاطمه پر از صدا شد؛ صدای مردانی که با خشم سخن می‌گفتند، صدای درهایی که محکم بسته می‌شد، و سکوت‌های سنگینی که میان فریادها می‌افتاد. در خانه‌ی سهراب هم حال بهتر نبود. پدرش، مردی که همیشه می‌کوشید آرام باشد، آن شب آرامش را گم کرده بود. مدام در حویلی قدم می‌زد، زیر لب چیزی می‌گفت و هر از گاهی با صدایی بلندتر نام سهراب را صدا می‌زد. هدیه از پشت در نیمه‌باز همه‌چیز را می‌شنید. واژه‌ها را کامل نمی‌فهمید، اما تنش را حس می‌کرد؛ مثل بوی دود که پیش از دیدن آتش به مشام می‌رسد. وقتی نام خودش را نیز میان حرف‌ها شنید، قلبش تندتر زد؛ اما با خود گفت اشتباه شنیده است. او همیشه گمان می‌کرد از این دنیا دور است؛ از این تصمیم‌ها، از این دعواها. هنوز کوچک‌تر از آن بود که در چنین چیزهایی دخیل شود. اما در آن قریه، کوچک بودن همیشه به معنای مصون بودن نیست. صبح فردای آن شب، یازدهم آپریل، بزرگان محل جمع شدند؛ مردانی با ریش‌های سفید و نگاه‌هایی که سال‌ها تجربه و قدرت در آن نشسته بود. آن‌ها برای «حل مشکل» آمده بودند؛ برای آن‌که نگذارند درگیری بیشتر شود، برای آن‌که آبرویی را که به‌گفته‌ی خودشان لکه‌دار شده بود، ترمیم کنند. در چنین نشست‌هایی، حقیقت معمولاً جایی در حاشیه دارد. آنچه مهم است، پایان دادن به تنش است؛ حتی اگر بهایش سنگین باشد. بحث‌ها طولانی شد. صداها پایین بود، اما وزن هر کلمه در فضا حس می‌شد. مردها به نوبت سخن گفتند، سر تکان دادند، گاهی خاموش ماندند، و سرانجام به نتیجه‌ای رسیدند که برای خودشان منطقی بود. برای ختم منازعه، برای جلوگیری از ادامه‌ی دشمنی، باید «تاوان» داده می‌شد. و این تاوان، هدیه بود. وقتی این تصمیم در خانه اعلام شد، هدیه در حویلی نشسته بود و با تکه‌چوبی روی خاک خط می‌کشید. مادرش آمد، دستش را گرفت و بی‌آن‌که به چشمانش نگاه کند، گفت: «بیا داخل.» در اتاق، همه نشسته بودند؛ اما هیچ‌کس به او نگاه نمی‌کرد. این بی‌نگاهی از هر نگاه تندتری سنگین‌تر بود. پدرش با صدایی که می‌خواست محکم باشد اما ترک برداشته بود، گفت: «این فیصله شده… تو باید بروی.» هدیه نخست نفهمید. ذهنش دنبال معنایی ساده‌تر گشت؛ شاید رفتن به خانه‌ی خاله، شاید سفری کوتاه. اما وقتی واژه‌ی «عروسی» را شنید، انگار چیزی در درونش فرو ریخت. تنها توانست بگوید: «من؟» و این «من»، پر از سؤال بود؛ پر از ناباوری، پر از ترس. اما پاسخی روشن نیامد، زیرا پاسخ واقعی چیزی نبود که کسی بتواند بر زبان بیاورد. او گریه نکرد؛ نه در همان لحظه. اشک‌ها انگار راه خود را گم کرده بودند. فقط نشست و به زمین خیره شد؛ به ترک‌های خاک، به چیزی که دیگر نمی‌توانست بفهمد چگونه سر از زندگی‌اش درآورده است. سیزده سال داشت؛ هنوز کودکی که دنیا را ساده می‌دید، و حالا قرار بود بخشی از یک معامله شود؛ راه‌حلی برای مشکلی که خود در آن هیچ نقشی نداشت. در بیرون، مردم این را «فیصله‌ی عاقلانه» می‌نامیدند؛ اما در درون آن خانه، این فقط شکستن بود؛ شکستن آرام یک زندگی، بی‌صدا و بی‌اعتراض. آن شب، مادرش کنارش نشست. دست بر سرش کشید و موهایش را مرتب کرد، مثل روزهایی که کوچک‌تر بود. صدایش آهسته بود، اما هر واژه‌اش سنگین: «ما مجبور هستیم… اگر نکنیم، بدتر می‌شود.» هدیه پرسید: «بدتر از این چی است؟» و این سؤال در هوا ماند، بی‌پاسخ. زیرا گاهی پاسخ‌ها آن‌قدر تلخ‌اند که حتی گفتن‌شان هم ممکن نیست. مراسم بسیار ساده برگزار شد؛ نه از خنده خبری بود، نه از موسیقی، نه از شور و شوقی که معمولاً با عروسی همراه است. فقط چند مرد، چند شاهد، و کلماتی که سرنوشت کودکی را برای همیشه تغییر داد. هدیه را آماده کردند، چادرش را مرتب ساختند، دست‌هایش را گرفتند و به خانه‌ای بردند که از آن پس باید خانه‌اش می‌بود. اما خانه برای او دیگر معنا نداشت؛ نه آن حویلی پیشین، نه این دیوارهای تازه. در روزهای بعد، قریه آرام شد. مردم به کارهایشان برگشتند، خبرهای تازه آمد، و ماجرای هدیه در میان صدها قصه‌ی دیگر گم شد. اما برای خود او، هیچ‌چیز گم نشد. هر لحظه، هر کلمه، هر نگاه در ذهنش ماند. شب‌ها، وقتی تنها می‌شد، به گذشته فکر می‌کرد؛ به زمانی که هنوز نمی‌دانست «آبرو» می‌تواند آن‌قدر سنگین باشد که زندگی کسی را خرد کند. گاهی به سهراب هم فکر می‌کرد. نه با نفرت، بلکه با نوعی سؤال بی‌پاسخ. نمی‌فهمید چرا او هنوز همان‌جا است، چرا هنوز می‌تواند در کوچه‌ها راه برود، با دوستانش بنشیند، در حالی که او باید این‌جا باشد؛ در خانه‌ای که هر دیوارش برایش غریبه است. این سؤال در ذهنش می‌چرخید، اما هرگز به زبان نمی‌آمد؛ زیرا در دنیایی که او در آن زندگی می‌کرد، بعضی سؤال‌ها پرسیده نمی‌شوند. روزها یکی پس از دیگری گذشتند، اما زمان برای هدیه مانند گذشته حرکت نمی‌کرد. هر روز کش‌دار بود و هر شب طولانی. او هنوز همان دختر سیزده‌ساله بود، با همان ترس‌ها و همان آرزوهای کوچک؛ اما اکنون در موقعیتی که حتی زنان بزرگسال نیز به‌سختی با آن کنار می‌آیند. کسی از او نپرسید چه می‌خواهد، زیرا در این قصه‌ها خواستنِ دخترها جایی ندارد. فقط تصمیم‌ها هستند و آدم‌هایی که باید با آن‌ها زندگی کنند. یازدهم آپریل برای دیگران فقط یک روز بود؛ تاریخی که می‌شد فراموشش کرد. اما برای هدیه، آن روز خطی شد که زندگی‌اش را به دو بخش تقسیم کرد: پیش از آن، و پس از آن. پیش از آن، دختری بود با دنیایی کوچک اما روشن. پس از آن، زنی شد که بی‌آن‌که انتخابی داشته باشد، وارد جهانی شد که هنوز برایش زود بود. در قریه‌های بسیاری، چنین داستان‌هایی وجود دارد؛ با نام‌های گوناگون، با جزئیات متفاوت، اما با یک حقیقت مشترک: دختری که بهای چیزی را می‌پردازد که خود در آن نقشی نداشته است. هدیه یکی از همین داستان‌هاست؛ داستانی که شاید گفته شود، شاید هم نه، اما حتی اگر در سکوت بماند، در زندگی او ادامه دارد؛ هر روز، هر شب، بی‌وقفه، مانند زخمی که دیده نمی‌شود، اما همیشه هست. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 73 بازدید

اوچا: زنان بازگشت‌کننده به افغانستان، آسیب‌پذیرترین گروه‌ها هستند

اوچا یا دفتر کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد اعلام کرده است که زنان و دخترانی که به افغانستان بازمی‌گردند، آسیب‌پذیرترین گروه‌ها هستند. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۳ ثور) با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بسیاری از آن‌ها بدون هیچ چیز وارد کشور می‌شوند و با محدودیت در دسترسی به خدمات، آموزش، معیشت و حمایت روبرو هستند. اوچا در ادامه تاکید کرده است که حمایت‌های بشردوستانه برای اطمینان از تامین نیازهای فوری آن‌ها حیاتی است. قابل ذکر است که نهادهای مختلف سازمان ملل بارها هشدار داده‌اند که بازگشت‌کنندگان از ایران و پاکستان در افغانستان با محدودیت‌های وضع‌شده مواجه می‌شوند. براساس گزارش‌ها، زنان و دخترانی که به افغانستان برمی‌گردند، از حقوق اساسی‌شان محروم می‌شوند. براساس گزارش سازمان ملل، بیش از دو میلیون مهاجر در سال ۲۰۲۵ میلادی از ایران و پاکستان به افغانستان بازگردانده شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 95 بازدید

سیلاب‌ در بادغیس جان پنج تن به‌شمول یک زن را گرفت

مسوولان محلی در ولایت بادغیس می‌گویند که در پی سرازیر شدن سیلاب در این ولایت، دست‌کم پنج تن به‌شمول یک زن در ولسوالی بالامرغاب این ولایت جان باخته‌ است. باریداد صابر، رییس مبارزه با حوادث طبیعی بادغیس گفته است که این افراد در نتیجه‌ی سرازیر شدن سیلاب شب گذشته (چهارشنبه‌، ۲ ثور) جان باخته‌اند. صابر گفته که سه تن از قربانیان این رویداد اعضای یک خانواده بوده‌اند. رییس مبارزه با حوادث طبیعی بادغیس در مورد هویت، سن و جنسیت قربانیان دیگر این رویداد طبیعی چیزی نگفته است. باریداد صابر در ادامه تاکید کرده است که دست‌کم ۳۰ منزل مسکونی و ده‌ها جریب زمین زراعتی و کشت‌زارها نیز در پی سرازیر شدن سیلاب تخریب شده است. این مقام محلی تصریح کرد که این آمار ابتدایی بوده و احتمال افزایش تلفات جانی و خسارات مالی وجود دارد. بر اساس گزارش‌ها، شام‌گاه چهارشنبه بارش شدید باران همراه با ژاله در ولسوالی‌های آبکمری، بالامرغاب، مقر، قادس و غورماچ این ولایت رخ داده که زمینه‌ساز جاری شدن سیلاب‌های ویرانگر شده است. همچنین منابع محلی از ولایت غور به رسانه گوهرشاد گفته‌اند که حدود ۱۰۰ خانه‌ی مسکونی در ولسوالی ساغر این ولایت، در پی سرازیر شدن سیلاب شب گذشته تخریب شده است. در سال جاری خورشیدی و در پی بارندگی‌های شدید در کشور، موارد متعددی از جان باختن افراد براثر فروریختن سقف خانه‌ها در ولایت‌های مختلف گزارش شده است. بر اساس آمار اداره مبارزه با حوادث، ماه پیش دست‌کم ۱۷۹ نفر در کشور براثر حوادث طبیعی، از جمله فروریختن سقف خانه‌ها جان باختند. همچنان صدها خانه تخریب و هزاران جریب زمین زراعتی از بین رفته‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 79 بازدید

برنامه جهانی غذا: افزایش سوءتغذیه آینده کودکان افغانستان را به خطر می‌اندازد

برنامه جهانی غذا در تازه‌ترین مورد از افزایش گرسنگی و سوءتغذیه در افغانستان هشدار داده و اعلام کرده است که آینده کودکان کشور در خطر قرار دارد. این برنامه امروز (پنج‌شنبه، ۳ ثور) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در سال ۲۰۲۶ میلادی حدود ۳.۷ میلیون کودک و یک میلیون زن با سوءتغذیه شدید روبرو هستند. برنامه جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که این کمک‌ها با همکاری شرکای آن‌ها، مانند دولت بریتانیا، انجام می‌شود. همچنین برنامه جهانی غذا در ادامه افزوده است که از نُه میلیون کودک و زن حمایت کرده است. سازمان ملل در افغانستان گفته است که حدود ۲۲ میلیون تن در افغانستان به کمک‌های بشری متکی هستند. در کنار آن، اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد برای افغانستان برای رسیدگی به نیازمندان کشور، ۱.۷ میلیارد دالر درخواست کرده است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 76 بازدید

یوناما: خواهان لغو ممنوعیت‌ها بر دختران افغانستان هستیم

یوناما یا دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان به مناسبت روز جهانی دختران در فناوری اطلاعات و ارتباطات، خواهان لغو ممنوعیت‌های وضع‌شده از سوی حکومت سرپرست بر دختران و زنان افغانستان شده است. یوناما امروز (پنج‌شنبه، ۳ ثور) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بیش از چهار سال گذشته و یک نسل از دختران افغانستان همچنان از مکتب بازمانده‌اند. دفتر معاونت سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که آموزش، به‌ویژه در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات، کلید دسترسی به کار، نوآوری و آینده‌ای باثبات برای افغانستان است. قابل ذکر است که هرساله از ۲۳ اپریل به‌عنوان روز جهانی دختران در فناوری تجلیل می‌شود، اما یک هزار و ۶۷۸ روز می‌شود دختران افغانستان از حق دسترسی به مکتب و فناوری محروم هستند. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 61 بازدید

نماینده اتحادیه اروپا: منع آموزش دختران پیامد ویران‌گری برای اقتصاد افغانستان دارد

ژیل برتران، نمایندگی اتحادیه اروپا در افغانستان مدعی شده است که محدودیت و منع آموزش دختران و زنان در افغانستان پیامدهای درازمدت و ویران‌گری برای جامعه و اقتصاد افغانستان دارد که ترمیم آن برای چند نسل زمان خواهد برد. نمایندگی اتحادیه اروپا در افغانستان می‌گوید که سفر پنج روزه‌ی ژیل برتران، نماینده‌ی‌ویژه آن اتحادیه به کابل روز (چهارشنبه، ۲ ثور) پایان یافت. در اعلامیه آمده است که در تمامی گفتگو‌های نماینده ویژه این اتحادیه در جریان این سفر، وضعیت حقوق‌‌بشر جایگاه برجسته‌ای داشت. در این اعلامیه آمده است که فرستاده ویژه باردیگر نگرانی جدی اتحادیه اروپا را نسبت به محدودیت‌های اعمال شده بر زنان و دختران، از جمله در زمینه‌ی دسترسی به آموزش، اشتغال و حضور در زندگی عمومی، تکرار کرد. در اعلامیه آمده است که این محدودیت‌ها نقض جدی معیارهای بین‌المللی حقوق‌‌بشر و تعهدات بین‌المللی افغانستان به شمار می‌روند و پیامدهای درازمدت و ویران‌گری برای جامعه و اقتصاد افغانستان دارد که ترمیم آن برای چند نسل زمان خواهد برد. نمایندگی اتحادیه اروپا نوشته است که فرستاده ویژه به مسوولان حکومت سرپرست یادآور شده است که ممنوعیت آموزش دختران مانع بزرگی در مسیر عادی‌سازی روابط با افغانستان است‌. همچنین نماینده ویژه اتحادیه اروپا گفته است که این اتحادیه از روند دوحه به رهبری سازمان ملل متحد حمایت می‌کند و یوناما را به‌عنوان بستر اصلی هماهنگی با افغانستان می‌داند. او بر حمایت از مردم افغانستان، بازگشت‌کنندگان و بخش خصوصی تاکید کرده است و گفته است که کمک‌های اتحادیه اروپا بر اساس رویکرد اصول‌محور ارائه می‌شود که در آن زنان هم به‌عنوان دریافت‌کنندگان اصلی و هم در روند اجرایی نقش دارند. این سومین سفر ژیل برتران به کابل پس از تعیین شدن به‌عنوان نماینده ویژه اتحادیه اروپا برای افغانستان بود. او در ماه‌های میزان و قوس سال گذشته خورشیدی نیز به افغانستان سفر کرده و با مقام‌های حکومت فعلی در مورد وضعیت سیاسی و حقوق‌‌بشر گفتگو کرده بود.

ادامه مطلب