چارلز سوم، پادشاه بریتانیا در اقامتگاه خود در کلارنس هاوس لندن با اعضای تیم کریکت زنان پناهنده افغانستان دیدار کرد و با او دختران افغانستان عکس دسته‌جمعی گرفت از آن‌ها استقبال کرد. در اعلامیه آمده است که این دیدار امروز (چهارشنبه، ۳ سرطان) انجام شده و اعضای تیم کریکت زنان پناهجوی افغانستان در این دیدار، یک چوب کریکت دست‌ساز و مزین به هنر و نمادهای فرهنگی افغانستان را همراه با لباس و نشان رسمی تیم خود به چارلز سوم، پادشاه بریتانیا، اهدا کردند. تیم کریکت زنان پناهجوی افغانستان روز (دوشنبه، دوم سرطان) تور مسابقات بیست‌آوره خود را در بریتانیا آغاز کرد. این سفر به دعوت هیأت کریکت انگلستان و ولز با هدف برگزاری بازی‌های نمایشی و حمایت از بازیکنان این تیم انجام شده است. قرار است اعضای این تیم در برنامه دیگری در سفارت استرالیا نیز شرکت کنند. تیم ملی کریکت زنان افغانستان در سال ۲۰۱۰ میلادی، در دوران جمهوری افغانستان تاسیس شد. پس از به قدرت رسیدن حکومت سرپرست، این تیم جایگاه رسمی خود را به‌عنوان یک تیم ملی از دست داد. بیشتر بازیکنان این تیم از کشور خارج شدند و شماری از آنان اکنون در استرالیا زندگی می‌کنند. این بازیکنان همچنان به‌طور فعال برای به‌رسمیت‌شناخته‌شدن دوباره تیم خود تلاش می‌کنند. در حال حاضر، زنان و دختران در افغانستان از شرکت در ورزش منع شده‌اند و با محدودیت‌های گسترده در زمینه آموزش، اشتغال و حضور در زندگی عمومی روبرو هستند.

دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه ملل متحد اعلام کرده است که افغانستان با یک بحران شدید انسانی مواجه است و میلیون‌ها کودک در این کشور از سوءتغذیه حاد رنج می‌برند. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که بر اساس یافته‌های نانسی سرکیس در ژنیو، حدود ۳.۷ میلیون کودک در افغانستان در سال ۲۰۲۶ میلادی با سوءتغذیه حاد مواجه هستند و این وضعیت در بسیاری از موارد به دلیل تأخیر در دسترسی به درمان، به مرگ کودکان منجر می‌شود. اولگا چرووکو، رییس دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه ملل متحد (اوچا) گفته است که عملیات امدادی در افغانستان با وجود تلاش‌های گسترده، به دلیل کمبود شدید منابع مالی و محدودیت دسترسی به مناطق دورافتاده با چالش جدی مواجه است. این مقام ملل متحد هشدار داده است که با وجود نزدیک به ۲۲ میلیون تن نیازمند در سراسر افغانستان، تنها حدود ۱۴ درصد از بودجه مورد نیاز ۱.۷ میلیارد دالری تأمین شده است؛ مسئله‌ای که ادامه زندگی را در برخی مناطق به «مرحله غیرممکن» رسانده است. در بخش دیگری از گزارش آمده است که خشکسالی و کمبود آب به یکی از عوامل اصلی کوچ اجباری در مناطق روستایی، به‌ویژه ولایت بامیان، تبدیل شده است. به گفته امدادگران، بسیاری از خانواده‌ها به دلیل خشک شدن زمین‌های زراعتی و نبود آب آشامیدنی ناچار به ترک خانه‌های خود شده‌اند، در حالی که برخی دیگر به دلیل فقر شدید توان مهاجرت ندارند و در شرایط بسیار دشوار باقی مانده‌اند. همچنین این گزارش به وضعیت هزاران بازگشت‌کننده به افغانستان اشاره کرده و می‌گوید که بسیاری از آنان بدون سرپناه و امکانات اولیه وارد کشوری می‌شوند که خود با بحران گسترده انسانی مواجه است. بر اساس آمار کمیشنری عالی پناهندگان ملل متحد، تنها در یک هفته، تا ۲۰ جون، حدود ۸ هزار تن به افغانستان بازگردانده شده‌اند. در بخش دیگری از گزارش تاکید شده است که محدودیت‌های اعمال‌شده بر زنان و دختران، بحران انسانی را تشدید کرده و بر دسترسی آنان به آموزش، خدمات صحی و فرصت‌های اقتصادی تأثیر مستقیم گذاشته است. به گفته امدادگران، کمبود کارکنان صحی زن در بسیاری از مناطق، به‌ویژه در بخش مراقبت‌های مادران و کودکان، به یک چالش جدی تبدیل شده است.

اتحادیه اروپا در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ۲۰ میلیون یورو برای کمک به بازگشت‌کنندگان و آوارگان در افغانستان از طریق سازمان بین‌المللی مهاجرت، اختصاص می‌دهد. اتحادیه اروپا با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این حمایت مالی در زمانی صورت می‌گیرد که افغانستان همچنان یکی از بزرگ‌ترین و پیچیده‌ترین بحران‌های انسانی جهان را تجربه می‌کند و با تعداد بالای بازگشت‌ها، این بحران تشدید شده است. همچنین ورونیکا بوسکویچ پوهار، سرپرست نمایندگی اتحادیه اروپا در افغانستان گفته است: «اتحادیه اروپا همچنان به تعهد خود برای حمایت از ادغام مجدد بازگشت‌کنندگان در افغانستان پابند است و به آنان در گذار از وابستگی به خودکفایی کمک می‌کند.» وی در ادامه تاکید کرده است که همکاری اتحادیه اروپا با سازمان بین‌المللی مهاجرت در این راستا نقش محوری دارد و این اتحادیه از سال ۲۰۲۲ میلادی تا اکنون بیش از ۱۴۰ میلیون یورو را برای پاسخ‌گویی به بحران آوارگی در افغانستان کمک کرده است. موتیا مسکون، معاون دفتر سازمان بین‌المللی مهاجرت در افغانستان می‌گوید که اتحادیه اروپا شریک دیرینه‌ی این نهاد برای پاسخ به آوارگی و بازگشت مهاجران به افغانستان بوده است. وی تصریح کرد: «در زمانی که میلیون‌ها شهروند افغانستان همچنان به جوامعی که از قبل با منابع و خدمات محدود دست‌وپنجه نرم می‌کنند، بازمی‌گردند، این کمک، سازمان بین‌المللی مهاجرت را قادر می‌سازد تا حمایت‌های حیاتی را گسترش دهد، معیشت را تقویت کند، از مشاغل کوچک حمایت کند و دسترسی به خدمات ضروری را از طریق مراکز منابع اجتماعی افزایش دهد و به بازگشت‌کنندگان و جوامع میزبان کمک کند تا آینده‌ای مقاوم‌تر بسازند.» اتحادیه اروپا افزوده است که کمک این اتحادیه حمایت یکپارچه از بازگشت‌کنندگان، آوارگان داخلی و جوامع میزبان را از طریق خدمات حفاظتی، صحی، حمایت‌ روانی-اجتماعی، معیشت و بازیابی، در مناطق و ولایت‌های با بازگشت بالا، گسترش خواهد داد. همچنین نمایندگی اتحادیه اروپا می‌گوید که با این بودجه از ادغام مجدد پایدار بازگشت‌کنندگان، به‌ویژه زنان و سایر گروه‌های آسیب‌پذیر، از طریق حمایت از معیشت، آموزش‌های حرفه‌ای و کمک به شرکت‌های کوچک و متوسط، حمایت می‌شود. براساس آمار سازمان بین‌المللی مهاجرت، از سپتامبر سال ۲۰۲۳ میلادی تا می ۲۰۲۶ میلادی بیش از ۶.۰۴ میلیون مهاجر از ایران و پاکستان اخراج و به افغانستان بازگشته‌اند. آمارهای این سازمان نشان می‌دهد که تنها در سال ۲۰۲۵ میلادی ۲.۸ میلیون مهاجر از ایران و پاکستان اخراج و وارد افغانستان شدند.

همزمان با یک هزار و ۷۳۶ روز بازماندن دختران از آموزش بالاتر از صنف ششم، دیدبان حقوق افغانستان بار دیگر خواستار فراهم‌سازی فرصت بازگشت دختران و زنان به صنف‌های درسی شده است. این نهاد در واکنش به ادامه‌ی ممنوعیت آموزش دختران، از زبان یک دختر بازمانده از آموزش نوشته است: «من دختر افغانستان هستم. ۱۷۳۶ روز است که از مکتب دور مانده‌ام، اما رویاهایم هنوز زنده‌اند. هنوز امیدوارم روزی دوباره کتاب‌هایم را باز کنم و به درس‌هایم ادامه بدهم.» دیدبان حقوق افغانستان پیش از این نیز، پیوسته خواستار بازگشایی مکتب به روی دانش‌آموزان دختر بالاتر از صنف ششم شده است. این در حالی است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

دفتر مرکزی تلویزیون خصوصی تمدن در کابل اعلام کرده است که در پی یورش نیروهای حکومت سرپرست به دفتر مرکزی این رسانه، نشرات آن قطع شده است. این شبکه تلویزیونی حوالی ساعت ۱۲:۲۰ دقیقه‌ی چاشت امروز (سه‌شنبه، ۲ سرطان) با نشر پیامی در صفحه‌ی رسمی فیس‌بوک خود از یورش نیروهای حکومت فعلی به دفتر مرکزی خود خبر داده بود. تلویزیون تمدن گفته است که یورش به دفتر این رسانه هم‌زمان با فرارسیدن «ایام تاسوعا و عاشورای حسینی» انجام شده است و «از مردم مؤمن و عزادار افغانستان» خواسته است که این موضوع را «با حساسیت و دقت دنبال کرده و نسبت به تحولات پیش‌رو هوشیار» باشند. وزارت اطلاعات و فرهنگ و نیروهای امنیتی تا اکنون در مورد یورش به این رسانه اظهارنظر نکرده‌اند و مشخص نیست که نشرات این رسانه را به چه دلیلی متوقف کرده‌اند. شبکه تلویزیونی تمدن در سال ۱۳۸۵ خورشیدی توسط محمدآصف محسنی، از عالمان دینی برجسته‌ی شیعه افغانستان تأسیس شد و بیشتر برنامه‌های فرهنگی، سیاسی، مذهبی و سرگرمی پخش می‌کرد. همچنین حکومت فعلی در سال ۱۴۰۳ خورشیدی نیز دفتر این رسانه را به اتهام وابستگی سیاسی به «حزب حرکت اسلامی» و استقرار در «زمین غصبی» مسدود کرده بود.

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کمبود داکتران زن در افغانستان تبدیل به یک بحران شده است؛ در حالی که حکومت سرپرست تحصیل دختران را ممنوع کرده است. اولگا چرفکو، عضو دفتر اوچا یا هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه‌ی سازمان ملل متحد که‌ به‌تازگی به بامیان سفر کرده، گفته است که وقتی یک داکتر زن سمت خود را ترک می‌کند، جایگزینی او اغلب تقریباً غیرممکن است. وی در ادامه تاکید کرده است که این امر دسترسی زنان و دختران به مراقبت‌های بهداشتی نجات‌بخش، از جمله مراقبت‌های مادران و نوزادان و همچنان خدمات مربوط به سوءتغذیه و آموزش را به شدت محدود کرده است. او در ادامه افزوده است که محدودیت‌های وضع‌شده توسط حکوت فعلی بر تحصیل دختران، آنان را از اشتغال در آینده محروم می‌کند. او گفته است: «تمام زنانی که با آنها صحبت کردم، عمیقاً نگران دخترانشان هستند که دیگر نمی‌توانند به مکتب بروند و ممکن است آینده‌ای نداشته باشند.» همچنین در بخشی گزارش ویب سایت سازمان ملل متحد آمده است که کمبود آب دلیل اصلی نزاع روستایی‌ها در ولایت بامیان است. اولگا چرفکو، عضو دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه‌ی سازمان ملل متحد، وضعیت روستاهای دوردست در بامیان را «روستاهای ارواح» توصیف کرده و گفته است کسانی که توانسته‌، این روستاها را ترک کرده‌اند. او گفته است: «در این روستای خاص در بامیان که من رفتم، به من گفتند که حدود نیمی از جمعیت آن‌جا را ترک کرده‌اند، در واقع، به این دلیل که آبی برای آبیاری زمین‌ها وجود ندارد و بنابراین تمام محصولاتی که کشت می‌کردند، خشک شده‌اند. افرادی که می‌توانستند آن‌جا را ترک کنند، آن‌جا را ترک کردند». به گفته‌ی او، آن‌هایی که مانده‌اند، چاره‌ی دیگری ندارند؛ «آن‌ها نمی‌توانند هزینه‌ی رفتن را بپردازند». این نماینده‌ی سازمان ملل می‌گوید: «یکی از مردانی که من ملاقات کردم، نُه عضو خانواده داشت. او به من نشان داد که برای چاشت چه می‌خورند. در اصل یک کاسه از چیزی شبیه پوست کچالو گندیده بود که فقط برای زنده ماندن خانواده، در سوپ پخته شده بود.» چرفکو گفته است که این واقعیت تلخ بسیاری از آسیب‌پذیرترین خانواده‌های افغانستان است که به‌دلیل تغییرات اقلیمی و خشک‌سالی، سوءتغذیه‌ی گسترده و افزایش محدودیت‌ها برای زنان، به آنان تحمیل شده است. سازمان ملل متحد می‌گوید در سال جاری میلادی ۲۲ میلیون نفر در افغانستان به‌دلیل پی‌آمدهای تغییرات اقلیمی، فقر و بیکاری، مهاجرت و آوارگی داخلی نیاز به کمک‌های بشردوستانه دارند.

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که واکسن یکی از موثرترین راه‌ها برای محافظت کودکان در برابر بیماری فلج اطفال در افغانستان است. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بیماری فلج اطفال یا پولیو درمان ندارد، اما با تطبیق واکسن می‌توان به‌طور کامل از آن پیش‌گیری کرد. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که با حمایت دولت جاپان، برنامه‌های واکسیناسیون پولیو در سراسر افغانستان ادامه دارد و تلاش می‌شود همه کودکان به این خدمات دسترسی پیدا کنند. گفته می‌شود که هدف از این برنامه‌ها، جلوگیری از گسترش بیماری پولیو و حفظ سلامت کودکان در برابر فلج اطفال است. این در حالی است که در افغانستان بسیاری از مناطق دورافتاده و محروم با خطر شیوع فلج اطفال و دیگر بیماری‌های قابل پیش‌گیری با واکسن مواجه‌ هستند. افغانستان و پاکستان همچنان تنها دو کشور جهان هستند که ویروس پولیوی وحشی در آن‌ها بومی باقی مانده است. در گزارش آمده است که افغانستان از آغاز سال جاری تا اکنون شش مورد پولیو و پاکستان سه مورد را ثبت کرده‌اند. در سال ۲۰۲۵ نیز افغانستان ۲۱ مورد و پاکستان ۳۱ مورد ابتلا را گزارش کرده بودند. همچنین گزارش از ادامه گردش ویروس در محیط خبر می‌دهد. بر بنیاد این آمار، افغانستان در سال ۲۰۲۶ تا اکنون ۳۴ نمونه محیطی مثبت و پاکستان ۹۰ نمونه مثبت ثبت کرده‌اند. در نظارت محیطی، نمونه‌های فاضلاب برای شناسایی نشانه‌های انتقال ویروس پولیو آزمایش می‌شوند. این آمار در مقایسه با سال ۲۰۲۵ میلادی کاهش را نشان می‌دهد؛ سالی که افغانستان ۹۴ نمونه محیطی مثبت و پاکستان ۶۵۱ نمونه مثبت ثبت کرده بودند. سازمان جهانی صحت گفته است که یکی از موارد اخیر پولیو در افغانستان از طریق ردیابی افراد در تماس با بیمار شناسایی شده که اهمیت نظام‌های نظارتی در کشف زنجیره انتقال ویروس را برجسته می‌سازد.

منابع محلی از ولایت ننگرهار می‌گویند که یک داکتر زن در این ولایت از سوی تفنگ‌داران ناشناس به شکل بسیار فجیع به قتل رسیده است. دست‌کم دو منبع با تایید این رویداد گفته‌اند که داکتر گلالی (یک‌شنبه شب، ۳۱ جوزا) در شهرک شیخ مصری از مربوطات ولسوالی سرخرود از سوی افراد ناشناس کشته شده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که داکتر گلالی در ولسوالی پچیراگام ولایت ننگرهار در یک نهاد صحی وظیفه داشت. همچنین رسانه‌ها با نشر گزارشی گفته‌اند که تفنگ‌داران ناشناس به خانه این داکتر رفته و او را به قتل رسانده‌اند. در ادامه آمده است که پدر این داکتر نیز از سوی مهاجمان لت‌وکوب شده و دستش شکسته است. قتل این داکتر در حالی رخ می‌دهد که نگرانی‌ها درباره افزایش جرایم جنایی و ناامنی‌های هدفمند در شماری از ولایت‌های کشور همچنان ادامه دارد. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان به‌دست اعضای خانواده‌های‌شان از ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.