بایگانی‌های افغانستان

برچسب: افغانستان

1 ساعت قبل - 59 بازدید

ریچارد بنت: مهاجران افغانستان در ایران از آسیب‌پذیرترین گروه‌ها هستند

ریچارد بنت، گزارشگر ویژه‌ی حقوق بشر سازمان ملل متحد برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که پناهندگان افغانستان در ایران از جمله آسیب‌پذیرترین گروه‌ها هستند و معمولاً نادیده گرفته می‌شوند. آقای بنت امروز (شنبه، ۳ اسد) در واکنش به دوام احکام اعدام در ایران، اعدام شهروندان افغانستان در این کشور را نیز تأسف‌بار خوانده است. همچنین پیشتر ریچارد بنت و گروهی از کارشناسان مستقل حقوق بشر سازمان ملل متحد با انتشار اعلامیه‌ای ازسرگیری درگیری‌های نظامی میان واشنگتن و تهران و گسترش دامنه آن به مناطق دیگر را محکوم کردند. کارشناسان سازمان ملل هشدار دادند که کنار گذاشتن تعهدات توافق‌شده برای پایان جنگ، «چشم‌انداز صلح را تضعیف می‌کند، به حقوق قربانیان جنگ آسیب می‌رساند و اعتماد متقابل لازم برای پایان پایدار درگیری‌ها» را از بین می‌برد. آنان تاکید کردند که غیرنظامیان نباید هزینه این درگیری‌ها را بپردازند و همه طرف‌ها باید به قوانین بین‌المللی حقوق بشر و حقوق بشردوستانه، به‌ویژه اصول تفکیک میان اهداف نظامی و غیرنظامی، تناسب در حملات و اقدامات احتیاطی برای حفاظت از غیرنظامیان، پایبند باشند. در اعلامیه‌ی کارشناسان سازمان ملل آمده است که حملات و ضدحملات نظامی میان امریکا و ایران در شب‌های ۱۲ و ۱۳ جولای، مرحله تازه‌ای از تشدید بحران را رقم زده و نگرانی‌ها از گسترش بیشتر درگیری‌ها در منطقه را افزایش داده است. کارشناسان از گزارش‌ها درباره آسیب به زیرساخت‌های غیرنظامی در ایران، از جمله بندرها، شبکه‌های انرژی، خطوط مواصلاتی و تأسیسات خدماتی، ابراز نگرانی کرده و هشدار داده‌اند که چنین حملاتی می‌تواند دسترسی مردم به غذا، دارو و خدمات اساسی را مختل کند.

ادامه مطلب

3 ساعت قبل - 56 بازدید

یونیسف: به کودکان در نورستان خدمات نجات‌بخش ارائه می‌کنیم

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که همراه با شریکان خود به سیلاب‌زدگان در شرق افغانستان به شمول کودکان خدمات نجات‌بخش ارائه می‌کند. تاج‌الدین اویواله، نماینده‌ی یونیسف در افغانستان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که از هماهنگی و همکاری مؤثر برای رسیدگی به نیازهای جوامع محلی خوش‌حال است. یونیسف در ادامه تاکید کرده است که همراه به شریکان خود به ۶۹۰ نیازمند در نورستان بسته‌های کمک اضطراری شامل صابون، بشکه‌های نگه‌داری آب و بسته‌های بهداشتی را توزیع کرده است. این نهاد ملل متحد افزوده است تلاش می‌شود که خانواده‌ها در جریان این وضعیت اضطراری، در امنیت بمانند و با حفظ کرامت انسانی روند بهبود زندگی خود را آغاز کنند. پیش از این، سازمان بین‌المللی مهاجرت و اوچا گفته بود که سیلاب‌زدگان در نورستان به خدمات فوری مانند سرپناه و مواد غذایی نیاز دارند. بر اساس آخرین آمار اداره‌ی مبارزه با حوادث حکومت سرپرست، در سیلاب‌های هفته‌ی گذشته در نورستان، ۲۴ تن جان باخته و ۸۰ تن زخم برداشته‌اند. همچنین مسوولان دولتی از مردم خواسته تا از سکونت یا فعالیت در مناطقی که در معرض خطر سیلاب قرار دارند یا اداره هواشناسی درباره آن‌ها هشدار داده است، خودداری کنند تا از تکرار چنین تلفات و خسارت‌هایی جلوگیری شود.

ادامه مطلب

5 ساعت قبل - 64 بازدید

دیدبان حقوق افغانستان خواستار حمایت از حق آموزش دختران شد

دید‌بان حقوق افغانستان، از ادامه‌ی ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم، انتقاد کرده و گفته است که با وجود نزدیک به پنج سال محرومیت، دختران افغانستان همچنان رویای آموختن را زنده نگه داشته‌اند. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود بر ضرورت دادخواهی و حمایت از حق آموزش دختران و زنان در افغانستان تاکید کرده است. این نهاد افزوده است که دختران افغانستان، با وجود حدود پنج سال محرومیت از آموزش بالاتر از صنف ششم، هم‌چنان از آرزوی ادامه تحصیل دست نکشیده‌اند. دیدبان حقوق افغانستان در پیام خود تاکید کرده است که رویای آموختن در میان دختران افغانستان زنده است و کتاب‌هایی که در انتظار بازگشت آنان به صنف‌های درسی مانده‌اند، نباید به فراموشی سپرده شوند. همچنین دید‌بان حقوق افغانستان افزوده است که احیای حق آموزش دختران بالاتر از صنف ششم، مستلزم تداوم دادخواهی و حمایت گسترده از آنان است. در بخشی از این پیام آمده است: «بگذارید دختران بیاموزند و در کنار دختران افغانستان بایستید.» اکنون ‌هزار و ۷۶۸ روز از بسته‌ماندن مکتب‌های دختران بالاتر از صنف ششم در افغانستان می‌گذرد. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب

16 ساعت قبل - 96 بازدید

از اسارت دزدان تا فروش آب‌لیمو در خیابان‌های هرات (بخش پایانی)

یک سال از آن حادثه گذشته، اما هنوز وقتی از آن روزها حرف می‌زند، صدایش تغییر می‌کند. او می‌گوید بعد از آن اتفاق دیگر فهمید که هیچ سفری ارزش این را ندارد که انسان جانش را به خطر بیندازد. او می‌گوید در گذشته شاید به دلیل مشکلات اقتصادی خطرات را کوچک می‌دید، اما حالا می‌داند که یک لحظه کافی است تا زندگی یک خانواده برای همیشه تغییر کند. پس از آزادی، تصمیم گرفت دیگر راه قاچاق را انتخاب نکند. به هرات برگشت و تلاش کرد کاری برای خودش پیدا کند. کار زیادی نبود و درآمدها نیز کم بود، اما او نمی‌خواست دوباره از خانواده‌اش دور شود. نمی‌خواست بار دیگر همسرش شب‌ها با نگرانی بخوابد و پنج فرزندش هر صبح با این سؤال بیدار شوند که آیا پدرشان زنده است و برمی‌گردد یا نه. در نهایت، یک گادی خرید و شروع به فروش آب سرد و آب‌لیمو کرد. شاید برای کسی که سال‌ها آرزوی رفتن به ایران و پیدا کردن درآمد بیشتر را داشت، این کار در نگاه اول یک عقب‌گرد باشد، اما برای خودش چنین نیست. او می‌گوید امروز از زندگی‌اش راضی است. درآمدش شاید کم باشد، اما آرامشی دارد که در گذشته نداشت. هر روز صبح می‌داند کجا می‌رود و شب می‌داند که به خانه برمی‌گردد. می‌داند اگر روزی فروشش کم باشد، باز هم می‌تواند روز بعد کار کند. او می‌گوید زمانی فکر می‌کرد پول زیاد می‌تواند زندگی‌اش را نجات دهد، اما بعد فهمید که برای یک پدر، بزرگ‌ترین سرمایه‌اش زنده ماندن و در کنار فرزندانش بودن است. هر روز که گادی‌اش را به خیابان می‌برد، سه دختر و دو پسرش در خانه منتظر برگشتن او هستند. او می‌گوید وقتی شب به خانه می‌رسد و صدای فرزندانش را می‌شنود، تمام خستگی روز از یادش می‌رود. شاید جیبش پر از پول نباشد، اما دلش آرام است که امروز نیز توانسته سالم به خانه برگردد. با این حال، زندگی برای او هنوز آسان نیست. پنج فرزند هزینه‌های زیادی دارند. نیازهای خانواده هر روز بیشتر می‌شود و درآمد فروش آب سرد و آب‌لیمو همیشه ثابت نیست. در روزهای سرد، مشتری کمتر می‌شود و درآمد او پایین می‌آید. در روزهای گرم، اگرچه فروش بیشتر است، اما کار کردن زیر آفتاب نیز آسان نیست. او ساعت‌ها کنار سرک می‌ایستد، گاهی بدون این‌که مشتری زیادی داشته باشد، اما باز هم ناامید نمی‌شود. او می‌گوید بعد از آنچه بر سرش آمده، دیگر از سختی کار نمی‌ترسد. چیزی که از آن می‌ترسد، دوباره گرفتار شدن در راهی است که یک بار نزدیک بود جانش را بگیرد. او اکنون از جوانانی که قصد دارند برای کار و درآمد از راه قاچاق به ایران بروند، می‌خواهد پیش از هر تصمیمی خوب فکر کنند. او می‌گوید خودش چندین مرتبه این راه را رفته بود و تصور می‌کرد چون قبلاً سالم به مقصد رسیده، پس در سفرهای بعدی نیز اتفاقی برایش نخواهد افتاد، اما همین تصور اشتباه بود که او را به یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های زندگی‌اش رساند. به گفته او، در سال‌های اخیر، دزدان و گروه‌های مسلح در بخش‌هایی از مسیرهای قاچاق در افغانستان، پاکستان و مسیرهای منتهی به ایران حضور و قدرت بیشتری پیدا کرده‌اند و مسافران غیرقانونی ممکن است در هر نقطه با خطر مواجه شوند. او می‌گوید کسانی که قصد سفر دارند، نباید تنها به وعده‌های قاچاقبر اعتماد کنند. او از جوانان می‌خواهد اگر ناچار به رفتن هستند، نخست درباره قاچاقبری که آنان را انتقال می‌دهد تحقیق کنند و مطمئن شوند که فرد مورد نظر قابل اعتماد است. دوم، درباره مسیر راه و خطرهایی که در آن وجود دارد، اطلاعات به دست بیاورند. به گفته او، بسیاری از مسافران فقط به این فکر می‌کنند که چه مقدار پول باید به قاچاقبر بدهند، اما نمی‌دانند در طول مسیر چه خطرهایی ممکن است در انتظارشان باشد. او می‌گوید: «من خودم چندین مرتبه رفتم. فکر می‌کردم راه را می‌شناسم و قاچاقبر هم آدم مطمئنی است. اما یک بار گرفتار شدم. خانواده‌ام پنج لک افغانی برای آزادی من دادند. این پول را شاید یک خانواده در چندین سال هم نتواند دوباره جمع کند. اگر آن روز خانواده‌ام پول نمی‌داشتند، شاید امروز سه دختر و دو پسرم بدون پدر می‌ماندند.» وقتی این جمله را می‌گوید، لحظه‌ای سکوت می‌کند. نگاهش به جایی دور خیره می‌ماند. شاید در ذهنش دوباره همان جاده‌ها، همان روزهای ترس و همان لحظاتی که نمی‌دانست سرنوشتش چه خواهد شد، زنده می‌شود. بعد به گادی‌اش نگاه می‌کند و می‌گوید که حالا همین کار ساده را دوست دارد. او می‌گوید: «من امروز شاید پول زیاد نداشته باشم، اما از زندگی خود راضی هستم. هر روز کار می‌کنم، نان حلال به دست می‌آورم و شب به خانه برمی‌گردم. بچه‌هایم پیش من هستند. برای من همین کافی است.» سه دختر و دو پسرش شاید هنوز نتوانند تمام آنچه را که پدرشان در آن سفر بر سرش آمده بود، درک کنند. شاید تنها بدانند که پدرشان یک روز رفت و مدت زیادی برنگشت و بعد با چهره‌ای خسته‌تر از گذشته به خانه آمد. اما برای او، هر نگاه فرزندانش یادآور همان روزهایی است که در اسارت به آینده آنان فکر می‌کرد. او می‌گوید بعد از آن حادثه، بیش از گذشته قدر خانواده‌اش را می‌داند. پیش از آن شاید تصور می‌کرد که باید برای به دست آوردن پول بیشتر، هر خطری را تحمل کند، اما حالا می‌فهمد که اگر پول باشد و انسان خانواده‌اش را نداشته باشد، بسیاری از چیزها معنای خود را از دست می‌دهد. او هنوز هم آرزو دارد روزی وضعیت اقتصادی‌اش بهتر شود. می‌خواهد گادی بزرگ‌تری بخرد، شاید بتواند یک دکان کوچک باز کند و درآمد بیشتری داشته باشد. می‌خواهد سه دختر و دو پسرش آینده‌ای بهتر از خودش داشته باشند. اما این بار می‌خواهد به این هدف از راهی برسد که مجبور نباشد جانش را در برابر چند هزار افغانی یا وعده یک کار بهتر به خطر بیندازد. او می‌گوید اگر روزی فرزندانش بزرگ شوند و بخواهند برای کار به کشور دیگری بروند، به آنان خواهد گفت که راه قانونی و امن را انتخاب کنند. به آنان خواهد گفت هیچ درآمدی ارزش آن را ندارد که انسان جانش را در جاده‌های ناشناخته به خطر بیندازد. برای او، آن پنج لک افغانی که خانواده‌اش برای آزادی‌اش پرداخت کردند، هنوز هم سنگینی خاصی دارد. او می‌داند که خانواده‌اش برای فراهم کردن آن پول چه سختی‌هایی کشیدند و چه چیزهایی را از دست دادند. هر بار که به آن مبلغ فکر می‌کند، به این نتیجه می‌رسد که رفتن او به راه قاچاق نه تنها زندگی خودش، بلکه زندگی تمام خانواده‌اش را نیز در معرض خطر قرار داده بود. حالا یک سال پس از آن حادثه، زندگی او آرام‌تر شده است، اما زخم آن روزها هنوز در دلش باقی مانده است. صبح‌ها گادی‌اش را برمی‌دارد، آب سرد و آب‌لیمو می‌فروشد و شب‌ها به خانه برمی‌گردد. در خانه، سه دختر و دو پسرش منتظر او هستند؛ همان کودکانی که در سخت‌ترین روزهای زندگی‌اش، تنها دلیل امیدش برای زنده ماندن بودند. شاید زندگی او امروز پر از رفاه نباشد، اما خودش می‌گوید دیگر چیزی بیشتر از این نمی‌خواهد؛ یک کار کوچک، یک لقمه نان حلال و خانه‌ای که شب بتواند با خیال راحت به آن برگردد. او از جوانان می‌خواهد پیش از آن‌که راه قاچاق را انتخاب کنند، به خانواده‌هایشان فکر کنند. به مادر و پدری که ممکن است ماه‌ها چشم‌به‌راه آنان بمانند، به همسری که هر شب با نگرانی به تلفن نگاه کند و به کودکانی که ممکن است یک روز دروازه خانه را باز کنند و بفهمند پدرشان دیگر برنمی‌گردد. او می‌گوید: «من راه قاچاق را چندین بار رفتم، اما یک بار نزدیک بود همه چیزم را از دست بدهم. امروز اگرچه با گادی کار می‌کنم و درآمدم زیاد نیست، اما خوشحال هستم که زنده‌ام و کنار خانواده‌ام هستم. به جوانان می‌گویم اگر می‌خواهید بروید، اول خوب درباره قاچاقبر تحقیق کنید و دوم درباره مسیر راه معلومات بگیرید. اما اگر راه امن و قانونی پیدا کردید، همان را انتخاب کنید. هیچ‌کس نمی‌داند در راه چه اتفاقی برایش می‌افتد.» او دوباره گادی‌اش را به حرکت درمی‌آورد. چند بوتل آب سرد روی آن تکان می‌خورد و صدای برخوردشان با یکدیگر در میان صدای موترها گم می‌شود. مردی که روزگاری برای پیدا کردن زندگی بهتر، راهی جاده‌های خطرناک شده بود، حالا در همان شهر خود برای یک زندگی ساده تلاش می‌کند. شاید هنوز قرض‌هایی داشته باشد که باید پس بدهد، شاید درآمدش کم باشد و شاید مشکلات خانواده‌اش تمام نشده باشد، اما وقتی شب به خانه می‌رود و سه دختر و دو پسرش به استقبالش می‌آیند، می‌داند چیزی را دارد که در آن روزهای اسارت بیش از هر چیز آرزویش را داشت؛ فرصت دوباره برای دیدن خانواده‌اش. برای این مرد، راه قاچاق دیگر یک مسیر رسیدن به آینده نیست؛ خاطره تلخی است که هنوز با او زندگی می‌کند. خاطره جاده‌هایی که در آنها آزادی‌اش را از دست داد، خاطره پنج لک افغانی که خانواده‌اش برای نجاتش پرداخت کردند و خاطره پنج فرزندی که روزها و شب‌ها چشم‌به‌راه بازگشت پدرشان بودند. او حالا می‌گوید شاید زندگی در افغانستان دشوار باشد، اما برای او، زنده ماندن در کنار خانواده و کار کردن با دست‌های خودش، حتی اگر درآمدش کم باشد، بهتر از هر سفری است که پایانش نامعلوم و راهش پر از خطر باشد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب

19 ساعت قبل - 88 بازدید

از کابل تا اروپا؛ داستان پرواز محدثه میرزایی نخستین خلبان زن افغانستان

همزمان با این‌که زنان و دختران در افغانستان در زمینه آموزش و اشتغال با محدودیت‌های بیشتر و شدیددتر مواجه می‌شوند، محدثه میرزایی، یکی از نخستین زنان پیلوت افغانستان، توانسته است به یکی از بلندترین جایگاه‌های حرفه‌ی هوانوردی در کشور بلغارستان دست یابد. او پس از مهاجرت به اروپا و پشت سر گذاشتن چالش‌های فراوان، چند ماه پیش به مقام کاپیتانی هواپیماهای مسافربری رسید و چهار استرایپ کاپیتانی را بر شانه‌های خود گذاشت. محدثه میرزایی در گفتگو با رسانه‌ها از مسیر دشوار بازگشت به کابین خلبانی، تحقق رویای کاپیتانی و هدف‌هایی سخن می‌گوید که همچنان در افق حرفه هوانوردی برای خود ترسیم کرده است. وی تاکید کرده است: «می‌خواهم بیشتر و بیشتر تلاش کنم تا کاپیتان نمونه باشم و حتی می‌خواهم در بخش خلبانی استاد شوم. این یک مسوولیت بزرگ برای من می‌باشد.» قابل ذکر است که محدثه میرزایی، نخستین خلبان زن پروازهای تجاری افغانستان، که پس از تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست به بلغاریا یا بلغارستان پناهنده شد، اکنون در اروپا به پروازهای خود ادامه می‌دهد. محدثه میرزایی، نخستین خلبان زن افغانستان بود که مسافران را با هواپیمای بوئینگ ۷۳۷ به شهرهای مختلف افغانستان و کشورهای ترکیه، ازبکستان، عربستان سعودی و هند می‌برد. محدثه میرزایی در کانادا آموزش خلبانی دیده بود، اولین پرواز خود را در افغانستان در سن ۲۱ سالگی و در ۲۰ اوت ۲۰۲۰ میلادی انجام داد. وی در حالی به چهار استرایپ کاپیتانی در خلبانی دست پیدا می‌کند که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب

1 روز قبل - 68 بازدید

آلمان اخراج پناه‌جویان افغانستان را گسترش می‌دهد

سانه‌های آلمان گزارش داده‌اند که وزارت داخله‌ی ایالت هسن آلمان، در تصمیمی تازه شرایط تازه‌ای را برای گسترش اخراج شهروندان افغانستان فراهم کرده است. روزنامه ولت گزارش داده است که در طرزالعمل تازه که از سوی وزارت داخله ایالت هسن صادر شده، آمده است: «محدودیت‌های پیشین برای معرفی شهروندان افغانستان به منظور شناسایی هویت که تنها شامل مجرمان و افراد تهدیدکننده امنیت می‌شد، برداشته شده است.» روزنامه به نقل از رومان پوزک، وزیر داخله ایالت هسن، نوشته است که از این پس، اخراج منظم افرادی که مؤظف به ترک آلمان استند، به افغانستان امکان‌پذیر است. بر اساس گزارش، در روند آماده‌سازی پناه‌جویان برای اخراج که شامل «معرفی برای شناسایی هویت» می‌شود، نمایندگان حکومت سرپرست نیز سهیم است. در گزارش آمده است که مردبودن، بالای ۱۸ سال داشتن، مجردبودن و داشتن حکم قطعی و قابل اجرای اخراج از آلمان، همچنان به معیارهای انتخاب افراد برای اخراج بدون تغییر باقی مانده است. اخیراً نمایندگان اتحادیه‌ی اروپا با نمایندگان طالبان در بروکسل دیداری داشتند و روی تسهیل روند اخراج پناه‌جویان افغانستان به توافق رسیدند.

ادامه مطلب

2 روز قبل - 94 بازدید

وزارت حج و اوقاف: آشنایی دختر و پسر در خواستگاری حرام است

وزارت ارشاد، حج و اوقاف حکومت سرپرست رسوم خواستگاری، نامزدی و عروسی در کشور را اعلام کرده و برخی از آیین‌ها از جمله، آشنایی دختر و پسر در خواستگاری، تبادل حلقه و حنابندان در نامزدی و آرایش عروس را حرام خوانده است. وزارت ارشاد، حج و اوقاف امروز (پنج‌شنبه، ۱ اسد) متن خطبه‌ی نماز جمعه را منتشر کرد که قرار است خطیبان مساجد فردا آن را برای مردم ابلاغ کنند و در آن آمده است که اگر عروس و داماد از دیگران بالاتر بنشینند پدر، شوهر یا سرپرست عروس «دیوث» است. وزارت حج در این خطبه، برخی از رسم‌ها و سنت‌های فرهنگی مراحل مختلف ازدواج از خواستگاری تا شب عروسی را «حرام» و «منکر» خوانده و خواستار ممنوعیت آن‌ها شده است. منع آشنایی دختر و پسر در خواستگاری وزارت ارشاد، حج و اوقاع تاکید کرده است که رسم نشست و برخاست دختر و پسر برای آشنایی و آگاهی از رضایت در ازدواج «حرام» است. این وزارت نوشته است: «در میان بعضی از مردم چنین رسم است که وقتی شخصی برای خواستگاری دختری اقدام می‌کند، برای اینکه روشن شود دختر و پسر یکدیگر را می‌پسندند یا نه، آنان را آزاد می‌گذارند تا بیشتر با اخلاق و روحیات هم آشنا شوند.» در خطبه‌ آمده است که این رسم خلاف شریعت اسلام و «حرام» است. منع تبادل حلقه و حنابندان در ادامه آمده است که تبادل حلقه میان دختر و پسر در روز نامزدی را «فرهنگ نصارا» خوانده و گفته است که این کار نیز حرام است. این وزارت گفته است: «مراسمی که در آن پسر انگشتری را به انگشت دختر می‌کند و دختر نیز انگشتری را به انگشت پسر می‌کند یا اینکه در برابر مردم پسر بر کف دست دختر حنا می‌گذارد و دختر نیز بر کف دست پسر حنا می‌گذارد؛ این عمل مشتمل بر منکرات فراوانی است و از نظر شرع جایز نیست.» وزارت حج دلیل حرمت تبادل انگشتر و حنابندان را که از سنت‌های فرهنگی ازدواج در افغانستان است، بسته نشدن عقد شرعی میان دختر و پسر و رایج بودن تبادل انگشتر در بین مسیحیان خوانده و گفته است که این کار فرهنگ نصارا است. منع آتش‌بازی و ترقه‌بازی؛ ترساندن مسلمان حرام است همچنین آتش‌بازی و ترقه‌بازی در مراسم نامزدی و عروسی را «حرام» خوانده است. در خطبه‌ی وزارت حج آمده است که صدای مهیب ترقه «چیزی کمتر از صدای بمب و راکت نیست» و باعث ترسیدن مردم می‌شود. در خطبه آمده است که چون «ترساندن مسلمان جایز نیست و عمل حرام است»، بنابراین آتش‌بازی و ترقه‌بازی در مراسم نامزدی و عروسی جواز ندارد. منع آرایش، نصب موی مصنوعی و چیدن موی صورت زنان ممنوع! وزارت حج و اوقاف افزوده است که آرایش، نصب موی مصنوعی و چیدن موی صورت زنان را نیز منع کرده است. در خطبه‌ی این وزارت آمده است که آرایش‌گاه‌هایی که عروس را برای آرایش می‌برند «مرکز انجام کارهای خلاف شرع و زمینه‌‎ساز فحشا» هستند و در آنجا برای زیباتر جلوه دادن عروس «کارهای ناروا و حرام» انجام می‌شود. حکومت فعلی از جمله، «برداشتن موی ابرو، از بین بردن یا تراشیدن موهای صورت، برجسته کردن لب‌ها و استفاده از مواد آرایشی بر چهره به گونه‌ای که زن گندم‌گون یا تیره‌پوست کاملا سفید جلوه داده شود» را نوعی «تدلیس فریب و نیرنگ» خوانده است. در خطبه‌ آمده است که در مراسم نامزدی باید داماد و زنان خانواده‌ی او «زیبایی واقعی» دختر را مشاهده کنند. منع پوشیدن لباس‌های نازک و تنگ وزارت حج پوشیدن «لباس‌های نازک و بدن‌نما» از سوی زنان را که مصداق برهنگی دانسته و گفته است پوشیدن آن‌ها در مراسم نامزدی و عروسی ممنوع است. همچنین پوشیدن «لباس‌ها و شلوارهای بسیار تنگ و چسبان» را که از جمله منکرات رایج در مراسم عروسی و شادی در افغانستان خوانده و گفته است که اگر مردان خانواده‌ی این زنان نسبت به اسلام و زنان خانواده‌ی خود «غیرت» ندارند. منع رقص، موسیقی، استفاده از عطر و اختلاط زنان و مردان وزارت حج تاکید کرد که رقص، موسیقی، استفاده از عطر برای خوش‌بو شدن و گفت‌وگوی زنان با مردان در مراسم نامزدی و عروسی نیز حرام است. در متن این خطبه آمده است که «یکی از منکراتی که امروزه در برخی مراسم نامزدی و عروسی دیده میشود استعمال عطر توسط زنان است در شریعت جایز نیست؛ زیرا زن نباید هنگام خروج از خانه خود را معطر سازد.» منع نشاندن عروس و داماد در جایگاه بلندتر از دیگران وزارت حج نشاندن عروس و داماد در جایگاه بلندتر از دیگران و در معرض دید همگان در محفل عروسی را نشانه‌ی «بی‌غیرتی و بی‌‎حیایی» خوانده و منع کرده است. در خطبه‌ی وزارت حج که باید خطیبان مساجد به مردم ابلاغ کنند، آمده است: «یکی از صحنه‌های آشکار بی‌غیرتی و بی‌حیایی که امروزه در برخی مراسم نامزدی و عروسی دیده می‌شود این است که عروس و داماد را در برابر دیدگان همه مهمانان در جایگاه بلند و در کنار یکدیگر می‌نشانند.» حکومت فعلی این رسم را خلاف «غیرت اسلامی و افغانی» خوانده و گفته است که این رفتارها به تقلید از «فرهنگ‌های غربی و غیراسلامی» انجام می‌شود. وزارت حج و اوقاف سرپرست عروس را که اجازه‌ی چنین کاری می‌دهد، دیوث خوانده و گفته است: «کسی که نسبت به همسر، دختر یا دیگر زنان تحت سرپرستی خود غیرت نداشته باشد و آنان را در برابر دیدگان مردم به نمایش بگذارد چنین شخص در نصوص شرعی دیوث معرفی شده است.»

ادامه مطلب

2 روز قبل - 65 بازدید

یونیسف از فراهم‌سازی غذای درمانی برای کودکان مبتلا به سوءتغذیه در افغانستان خبر داد

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که برای درمان کودکان مبتلا به سوءتغذیه شدید، غذای درمانی آماده مصرف را در اختیار آنان قرار می‌دهد. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این کمک‌ها با حمایت اداره کمک‌های بشردوستانه اتحادیه اروپا انجام می‌شود و هدف آن مبارزه با سوءتغذیه شدید در میان کودکان است. یونیسف در ادامه تاکید کرده است که غذای درمانی آماده مصرف می‌تواند به کودکان مبتلا به سوءتغذیه شدید کمک کند تا در مدت کوتاه وضعیت صحی و وزن آنان بهبود یابد. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در حالی بر ادامه این کمک‌ها تاکید می‌کند که کودکان در افغانستان همچنان با خطر سوءتغذیه روبرو هستند و نیاز به خدمات تغذیه‌ای و درمانی برای خانواده‌های آسیب‌پذیر افزایش یافته است. همیش فالکونر، معاون وزیر خارجه بریتانیا، نیز گفته بود که ۱۷.۴ میلیون تن با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند و افغانستان همچنان یکی از بالاترین نرخ‌های سوءتغذیه کودکان و مادران در جهان را دارد.

ادامه مطلب

3 روز قبل - 60 بازدید

سازمان ملل: ۵۳ هزار زن از خدمات صحی دوران بارداری در کابل و لوگر بهره‌مند شدند

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد (UNFPA) در تازه‌ترین مورد اعلام کرد که بیش از ۵۳ هزار زن در شش ماه نخست سال جاری میلادی از خدمات مراکز مراقبت‌های دوران بارداری در ولایت‌های کابل و لوگر بهره‌مند شده‌اند. این سازمان امروز (چهارشنبه، ۳۱ سرطان) گزارش داده است که این خدمات در دو مرکز مراقبت‌های دوران بارداری به رهبری قابله‌ها و با حمایت مالی اتحادیه اروپا در افغانستان ارائه شده است. براساس گزارش سازمان ملل، در فاصله ماه‌های جنوری تا جون سال جاری، در این مراکز بیش از چهار هزار ولادت مصون نیز انجام شده است. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در ادامه تاکید جرد که خدمات صحی با محوریت «انتخاب و آسایش زنان» ارائه می‌شود تا آنان در محیطی امن و با حمایت قابله‌های آموزش‌دیده از خدمات صحی بهره‌مند شوند. همچنین اتحادیه اروپا پیشتر نیز گفته بود که افغانستان یکی از بالاترین میزان‌های مرگ‌ومیر مادران در جهان را دارد و ارائه خدمات صحی مناسب برای مادران و نوزادان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. قابل ذکر است که میزان مرگ‌ومیر مادران در این کشور ۵۲۱ مورد در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده است. این در حالی است که نظام بهداشت افغانستان از دهه‌ها به این‌سو با چالش‌های گسترده از جمله کم‌بود مرکزهای درمانی، پزشکان متخصص و دارو روبرو است. در بسیاری از ولایت‌های دوردست این کشور هنوز هم مرکزهای درمانی وجود ندارد.

ادامه مطلب

3 روز قبل - 81 بازدید

بخش زنان ملل متحد: مرکزهای درمانی منبع امیدی به زنان افغانستان است

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که مرکزهای درمانی در افغانستان با ارائه‌ی حمایت‌های لازم به زنان، زندگی آن‌ها را تغییر می‌دهد. این نهاد امروز (چهارشنبه، ۳۱ سرطان) با شریک‌سازی گزارشی از یک مرکز درمانی در مرکز افغانستان، اهمیت دسترسی زنان به خدمات درمانی را بازتاب داده است. در این گزارش، با زنی به نام زهرا صحبت شده که پس از مراجعه به مرکز درمانی، به دلیل فشارهای عصبی، دست‌ها و پاهایش هرازگاهی قفل می‌شدند و به زمین می‌افتاد؛ اما پس از مراجعه به این مرکز درمانی بهبود یافته است. زهرا که مادر پنج فرزند است، می‌گوید: «پس از این که از داکتر مشوره گرفتم، سه ماه شده خوب شدیم.» بخش زنان ملل، اما با نگرانی از محدودیت دسترسی زنان به خدمات درمانی، گفته است که فرصتی که برای زهرا فراهم شده، شاید برای زن دیگری که به کمک نیاز دارد، وجود نداشته اشد. همچنین معصومه، مدیر این مرکز درمانی نیز با نگرانی از کاهش بودجه، گفته است که در صورت کاهش بیشتر، مرکز درمانی ناچار است تیم کاری خود و میزان فعالیت خود را محدود کند که در نهایت جامعه و خانواده‌های از آن آسیب می‌بینند. محدودیت دسترسی زنان به خدمات درمانی به ویژه در بخش‌های دورافتاده‌ی افغانستان، هنوز یکی از چالش‌های جدی در برابر سلامت آن‌ها است. در سوی دیگر، بر اساس نگرانی نهادهای بین‌المللی به ویژه سازمان ملل و سازمان جهانی بهداشت، کاهش بودجه و توقف فعالیت صدها مرکز درمانی در بیش از دو سال اخیر در سراسر افغانستان، آسیب‌پذیری شهروندان به شمول زنان را بیش از پیش افزایش داده است.

ادامه مطلب