برچسب: افغانستان

2 ساعت قبل - 53 بازدید

منابع محلی از ولایت قندهار می‌گویند که یک مرد در ولسوالی اسپین‌بولدک این ولایت ابتدا همسرش را با شلیک گلوله کشته و سپس با شلیک گلوله به خودش، خودکشی کرده است. دست‌کم دو منبع گفتند که این رویداد امروز (دوشنبه، ۴ عقرب) در منطقه‌ی منار چوک از مربوطات ولسوالی اسپین‌بولدک رخ داده است. منبع تاکید کرد که مرد کشته‌ شده اورنگ نام داشت، ۳۰ ساله بود. به گفته‌ی منبع اورنگ اصالتاً باشنده‌ی ولایت سرپل بود؛ اما مدت زیادی می‌شد که در قندهار زندگی می‌کرد. تاکنون علت اصلی این رویداد روشن نیست و جزئیات بیشتری نیز در این باره منتشر نشده است. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان از ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


4 ساعت قبل - 61 بازدید

دوازده سال پیش، زمانی که به خانه‌ی شوهر رفت، شاید تصور می‌کرد زندگی تازه‌ای را آغاز کرده است؛ زندگی‌ای که در آن می‌توانست در کنار همسرش روزهای آرامی بسازد، فرزندانش را بزرگ کند و مانند هر زن دیگری برای آینده‌ی خانواده‌اش امید داشته باشد. اما سال‌ها گذشت و آنچه برای این زن حدوداً سی‌ساله باقی ماند، نه آرامش و امنیت، بلکه خشونتی بود که به گفته‌ی او، از همان آغاز زندگی مشترک از سوی شوهر و مادرشوهرش تجربه می‌کرد. او در خانه‌ای زندگی می‌کرد که باید پناهگاهش می‌بود، اما به‌تدریج به مکانی تبدیل شد که تحمل روزهایش برایش دشوارتر می‌شد. خانواده‌ی پدری‌اش نیز حمایت چندانی از او نمی‌کردند و همین وضعیت، راه رهایی از شرایط دشوار را برایش محدودتر ساخته بود. دوازده سال زمان کوتاهی نیست. در این مدت، یک دختر می‌تواند بزرگ شود، به جوانی برسد و صاحب فرزند شود؛ اما برای این زن، سال‌های زندگی مشترک با رنج‌هایی همراه بود که سرانجام او را به نقطه‌ای رساند که دیگر توان تحمل شرایطش را نداشت. او مادر دو دختر و یک پسر است؛ سه کودکی که در جریان این سال‌ها بخش مهمی از زندگی‌اش شدند و اکنون سرنوشت‌شان با وضعیت مادرشان گره خورده است. با وجود مسئولیت مادری، فشارهای زندگی و خشونتی که تجربه می‌کرد، ظاهراً نتوانسته بود راهی مطمئن برای رهایی از این وضعیت پیدا کند. وقتی زنی در زندگی مشترک با خشونت روبه‌رو می‌شود، همیشه این امکان را ندارد که به‌سادگی خانه را ترک کند و زندگی مستقلی برای خود بسازد. مسئولیت فرزندان، وابستگی اقتصادی، نگرانی از آینده و نبود حمایت خانوادگی می‌توانند تصمیم‌گیری را برای او دشوار کنند. گاهی زن به امید تغییر رفتار همسرش به زندگی ادامه می‌دهد؛ گاهی برای جلوگیری از فروپاشی خانواده سکوت می‌کند و گاهی نیز از ترس این‌که پس از بازگشت به خانه‌ی پدر با سرزنش یا بی‌مهری روبه‌رو شود، دردهایش را پنهان نگه می‌دارد. درباره‌ی تمام جزئیات زندگی این زن اطلاعاتی در دست نیست، اما آنچه از وضعیت او روشن است، این است که طی سال‌های طولانی با خشونت خانوادگی مواجه بوده و از حمایت کافی خانواده‌ی پدری‌اش نیز برخوردار نبوده است. برای او، خانه‌ی پدر نیز نتوانسته بود به پناهگاهی مطمئن تبدیل شود. در شرایطی که زنی از سوی شوهر و مادرشوهرش خشونت را تجربه می‌کند، حمایت خانواده‌ی خودش می‌تواند نقشی اساسی در حفاظت از او داشته باشد. شنیدن حرف‌هایش، جدی گرفتن شکایت‌هایش و فراهم کردن زمینه‌ی زندگی امن می‌تواند به او کمک کند تا پیش از آن‌که شرایط به مرحله‌ای خطرناک برسد، راه دیگری برای ادامه‌ی زندگی پیدا کند. اما وقتی زنی احساس کند که در خانه‌ی شوهر آرامش ندارد و در خانه‌ی پدر نیز کسی نیست که به‌طور جدی از او حمایت کند، ممکن است خود را میان دو راه دشوار گرفتار ببیند: ماندن در محیطی آزاردهنده یا رفتن به جایی که نمی‌داند آیا پذیرفته خواهد شد یا نه. حدود ده روز پیش، فشارهای زندگی این زن به مرحله‌ای خطرناک رسید. او که سال‌ها با خشونت خانوادگی روبه‌رو بوده است، تصمیم گرفت با نوشیدن تیزاب به زندگی خود پایان دهد. این اقدام نشان‌دهنده‌ی بحرانی جدی در وضعیت او بود؛ لحظه‌ای که به نظر می‌رسید رنج‌های انباشته‌شده، او را به جایی رسانده‌اند که دیگر راهی برای رهایی نمی‌دید. او تیزاب نوشید، اما جانش را از دست نداد. زنده ماند، هرچند پیامدهای این اقدام بسیار سنگین بود و اکنون در یکی از شفاخانه‌های دولتی کابل بستری است. بر اساس اطلاعات ارائه‌شده، تیزاب به بخش‌های مهم بدن او آسیب رسانده و لب‌ها و معده‌اش به‌شدت صدمه دیده‌اند. وضعیت او چنان دشوار است که ادامه‌ی درمان و مراقبت‌های پزشکی برایش اهمیت حیاتی دارد. آنچه در این میان دردناک است، این است که زنی که سال‌ها در جست‌وجوی آرامش بوده، اکنون برای زنده ماندن و بهبود آسیب‌هایش به مراقبت‌های درمانی نیاز دارد. اقدامی که در اوج ناامیدی انجام داده بود، به‌جای پایان دادن به رنج‌هایش، او را با آسیب‌های شدید جسمی روبه‌رو کرده است. در چنین شرایطی، نباید رنج این زن را تنها به اقدامی که حدود ده روز پیش انجام داده است، محدود کرد. پرسش مهم‌تر این است که چه شرایطی در زندگی او وجود داشت که به چنین نقطه‌ای رسید؟ چرا خشونتی که به گفته‌ی او از سال‌های نخست ازدواج ادامه داشته، نتوانسته بود به‌موقع متوقف شود؟ چرا او احساس می‌کرد که از سوی خانواده‌ی پدری‌اش نیز حمایت کافی ندارد؟ پاسخ به این پرسش‌ها به بررسی دقیق وضعیت زندگی او نیاز دارد، اما همین اطلاعات نشان می‌دهد که خشونت خانوادگی را نمی‌توان موضوعی ساده یا اختلافی عادی میان اعضای خانواده دانست. خشونت در زندگی مشترک ممکن است شکل‌های گوناگونی داشته باشد؛ از تحقیر و تهدید گرفته تا آزار جسمی و محدود کردن آزادی فرد. تداوم چنین شرایطی می‌تواند سلامت روانی و احساس امنیت زن را به‌شدت تحت تأثیر قرار دهد. وقتی این وضعیت سال‌ها ادامه پیدا کند و فرد راهی برای دریافت کمک نداشته باشد، فشارها ممکن است به‌تدریج انباشته شوند و احساس درماندگی را در او افزایش دهند. به همین دلیل، رسیدگی به خشونت خانوادگی نباید تا زمانی به تعویق بیفتد که قربانی با آسیب جدی جسمی یا بحرانی روانی روبه‌رو شود. شنیدن صدای قربانیان، جدی گرفتن نشانه‌های خشونت و فراهم کردن راه‌های دسترسی به حمایت می‌تواند در جلوگیری از پیامدهای جبران‌ناپذیر نقش مهمی داشته باشد. اکنون این زن در شفاخانه بستری است و به درمان، مراقبت و حمایت نیاز دارد. آسیب‌های ناشی از نوشیدن تیزاب ممکن است به درمان تخصصی و طولانی‌مدت نیاز داشته باشند و پیامدهای آن‌ها می‌توانند زندگی روزمره‌ی او را برای مدت زیادی تحت تأثیر قرار دهند. در کنار درمان جسمی، رسیدگی به وضعیت روانی او نیز اهمیت دارد؛ زیرا او پس از سال‌ها تجربه‌ی خشونت و اقدامی که جانش را به خطر انداخته است، به حمایت حرفه‌ای و محیطی امن نیازمند است. تأمین امنیت او باید بخشی جدایی‌ناپذیر از روند کمک‌رسانی باشد تا پس از درمان دوباره در معرض همان شرایط آزاردهنده قرار نگیرد. سه فرزند این زن نیز در این میان نباید فراموش شوند. دو دختر و یک پسر او اکنون با بستری بودن مادرشان روبه‌رو هستند؛ مادری که سال‌ها بخشی از زندگی روزمره‌ی آن‌ها بوده است. کودکان در چنین شرایطی ممکن است با ترس، سردرگمی و نگرانی درباره‌ی آینده مواجه شوند. آنان نیز به مراقبت و حمایت نیاز دارند تا از پیامدهای این رویداد آسیب کمتری ببینند. کمک به مادر و حمایت از فرزندانش باید هم‌زمان مورد توجه قرار گیرد؛ زیرا سلامت و امنیت کودکان نیز به شرایط خانوادگی و وضعیت مراقبت از آنان وابسته است. این رویداد همچنین یادآور اهمیت حمایت خانواده‌ها از زنانی است که خشونت را تجربه می‌کنند. زنی که به دلیل آزار از خانه‌ی شوهر بیرون می‌آید، نباید با سرزنش، تحقیر یا بی‌توجهی روبه‌رو شود. او بیش از هر چیز به شنیده شدن، امنیت و فرصتی برای تصمیم‌گیری درباره‌ی آینده‌ی خود نیاز دارد. حمایت خانواده‌ی پدری، دسترسی به خدمات اجتماعی و روانی و پیگیری قانونی خشونت می‌توانند در جلوگیری از تکرار چنین رویدادهایی نقش مهمی داشته باشند. حمایت واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که زن در لحظه‌های دشوار تنها گذاشته نشود و برای یافتن راهی امن، فرصت و امکانات لازم را در اختیار داشته باشد. او اکنون زنده است، اما زنده ماندنش به معنای پایان رنج‌هایش نیست. زخم‌های جسمی او نیازمند درمان‌اند و سال‌های خشونت نیز نباید نادیده گرفته شوند. آنچه این زن به آن نیاز دارد، تنها بهبود جسمی نیست؛ او باید بتواند در محیطی امن زندگی کند، از حمایت برخوردار باشد و بدون ترس برای آینده‌ی خود و فرزندانش تصمیم بگیرد. بهبود وضعیت او زمانی امکان‌پذیرتر خواهد بود که در کنار مراقبت‌های پزشکی، عوامل خشونت نیز جدی گرفته شوند و برای حفاظت از او در برابر آسیب‌های بیشتر اقدام شود. دوازده سال پس از آغاز زندگی مشترکش، این زن اکنون بر بستر شفاخانه‌ای در کابل افتاده است؛ مادری که روزگاری برای ساختن زندگی تلاش می‌کرد، اما پس از سال‌ها تجربه‌ی خشونت، به مرحله‌ای از ناامیدی رسید که جان خود را در معرض خطر قرار داد. او از مرگ نجات یافته است، اما پرسش‌های بسیاری درباره‌ی امنیت، آینده و حمایت از او و فرزندانش همچنان باقی مانده‌اند. پاسخ به این پرسش‌ها تنها به بررسی گذشته‌ی او محدود نمی‌شود، بلکه به این بستگی دارد که اکنون چه کسانی برای درمان، امنیت و بازگشت امید به زندگی او و فرزندانش گام برمی‌دارند.

ادامه مطلب


5 ساعت قبل - 61 بازدید

برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با حمایت مالی کوریای جنوبی، مرحله دوم برنامه احیای اقتصادی افغانستان را آغاز می‌کند. سازمان ملل متحد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این برنامه با هدف تقویت روند بازسازی و بهبود وضعیت اقتصادی، در ولایت‌های کابل، پکتیا، غزنی، ننگرهار و کنر اجرا خواهد شد. برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که ایجاد فرصت‌های معیشتی، توسعه زیربناهای اجتماعی، احیای اقتصادی و تقویت توانایی جوامع برای مقابله با بحران‌ها، از محورهای اصلی این برنامه است. در اعلامیه آمده است که این مرحله با تکیه بر دستاوردهای قبلی، تلاش‌ها برای حمایت از روند احیای اقتصادی در افغانستان را گسترش می‌دهد. این برنامه در حالی اجرا می‌شود که افغانستان با چالش‌های اقتصادی و کمبود فرصت‌های شغلی روبرو است. سازمان‌های بین‌المللی با حمایت کشورهای کمک‌کننده، برای تقویت معیشت خانواده‌ها و بهبود وضعیت اقتصادی در کشور برنامه‌هایی را اجرا می‌کنند.

ادامه مطلب


11 ساعت قبل - 77 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با حمایت دولت و مردم جاپان، واکسن و خدمات اساسی صحی برای کودکان در سراسر افغانستان فراهم می‌کند. این سازمان امروز (دوشنبه، ۴ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این همکاری با هدف بهبود دسترسی کودکان به خدمات صحی و پیش‌گیری از بیماری فلج کودکان انجام می‌شود. یونیسف با قدردانی از همکاری درازمدت جاپان تاکید کرده است که هر کودک سزاوار آینده‌ای عاری از بیماری فلج کودکان است. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل بر ادامه تلاش‌ها برای دست‌رسی کودکان به واکسین و خدمات صحی تاکید کرده است. این سازمان افزوده است که پیش‌بینی می‌شود که بیش از ۲۱ میلیون تن در سراسر افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز داشته باشند. در اعلامیه آمده است که بسیاری از خانواده‌ها با محدودیت دسترسی به خدمات صحی اولیه روبرو هستند. یونیسف تاکید کرده که دولت و مردم جاپان سال‌هاست که با حمایت از کودکان افغانستان، در کنار آنان ایستاده‌اند. افغانستان یکی از معدود کشورهایی است که هنوز هم بیماری‌های قابل پیش‌گیری با واکسن‌ از شهروندان آن قربانی می‌گیرد. افغانستان و پاکستان تنها کشورهایی استند که بیماری فلج کودکان، هنوز به گونه‌ی کامل در آن‌ها ریشه‌کن نشده است.

ادامه مطلب


14 ساعت قبل - 82 بازدید

مسوولان محلی از ولایت ننگرهار می‌گویند که یک کودک ۱۲ ساله این ولایت هنگام بازی، براثر انفجار یک مرمی قدیمی جان باخته است. دفتر رسانه‌های والی ننگرهار اعلام کرد که این رویداد عصر روز گذشته (یک‌شنبه، ۳ عقرب) در منطقه‌ی «گندمک» از مربوطات ولسوالی شیرزاد رخ داده است. در اعلامیه آمده است که کودک قربانی رویداد «همت» نام داشت و با یک مرمی قدیمی بازی می‌کرد که ناگهان منفجر شد. این رویداد در حالی رخ می‌دهد که پیشتر حادثه‌ی مشابهی در ولسوالی شینوار ننگرهار نیز به وقوع پیوسته بود؛ جایی که انفجار مهمات قدیمی جان چهار کودک را گرفت. براساس آمار اداره‌ی هماهنگی امور ماین‌پاکی افغانستان، سال گذشته در مجموع ۴۶۷ نفر در ۲۱۷ رویداد ناشی از انفجار ماین‌ها و مواد منفجرنشده کشته یا زخمی شدند. همچنین از این میان، ۹۲ نفر جان باختند و ۳۷۵ نفر دیگر زخمی شدند. همچنین ۳۰۹ کودک در میان قربانیان بودند که حدود ۶۶ درصد مجموع قربانیان را تشکیل می‌دهند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 95 بازدید

شماری از رسانه‌ها گزارش دادند که پولیس ترکیه به دلیل بدرفتاری، انگشتان دست‌وپای شماری از مهاجران اهل افغانستان را در منطقه مرزی ماکو شکسته است. در گزارش آمده است که پولیس ترکیه شماری از مهاجران اهل افغانستان را هنگام عبور از مرز ایران و ترکیه پس از بازداشت شکنجه کرده است. منبع تاکید کرد که انگشتان دست‌وپای شماری از این مهاجران نیز شکسته شده است. روزنامه هشت صبح در گزارشی نوشته هاست که شمار زیادی از مهاجران افغانستانی در خاک ایران حضور دارند و شماری از آنان از خوابگاه‌ها به‌سوی مرز ایران و ترکیه حرکت می‌کنند. منابع نسبت به وضعیت مهاجران در منطقه مرزی ماکو ابراز نگرانی کرده و خواستار توجه به وضعیت آنان شده‌اند. قابل ذکر است که شماری از شهروندان افغانستان برای رسیدن به ترکیه و رفتن به کشورهای اروپایی از مسیر ایران استفاده می‌کنند. مهاجران اهل افغانستان در این مسیر با خطرهای گوناگون، از جمله بازداشت و بدرفتاری روبه‌رو هستند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 135 بازدید

نازنین ولی، پژوهشگر اهل افغانستان، موفق به دریافت جایزه ممتاز مکتب تجارت روم (Rome Business School) برای ادامه تحصیلات در رشته هوش مصنوعی شده است. خانم ولی این موفقیت علمی را به دختران و زنان افغانستان تقدیم کرده است. این پژوهشگر اهل افغانستان پیش از این نیز موفق به دریافت بورسیه تحصیلی کامل از سفارت ایالات متحده امریکا در افغانستان شده بود. نازنین ولی با استفاده از این فرصت، تحصیلات خود را در رشته روان‌شناسی در دانشگاه امریکایی آسیای مرکزی و بارد کالج ادامه داد و دیپلوم افتخاری دریافت کرد. او بر اهمیت دسترسی زنان و دختران به آموزش در افغانستان تاکید کرده است. وی افزوده است که آموزش و دسترسی به آن، یک حق اساسی برای زنان و دختران است. این پژوهشگر باور دارد که زنان افغانستان، با وجود تبعیض و موانع فراوان، از توانایی و استعداد بالایی برخوردارند و در صورت فراهم‌شدن فرصت‌های برابر، می‌توانند در عرصه‌های علمی و تکنالوژی دستاوردهای چشمگیری داشته باشند. در حالی نازنین ولی این جایزه را کسب می‌کند که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 92 بازدید

دفتر برنامه توسعه سازمان ملل متحد در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با حمایت این سازمان، برای زنان بازگشته از ایران زمینه ایجاد و گسترش کسب‌وکار فراهم شده است. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۳ عقرب) با نشر گزارشی گفته است که این اقدامات به هدف آن انجام شده تا زنان بازگشت‌کننده بتوانند درآمد کسب کرده و فرصت‌های کاری ایجاد کنند. دفتر برنامه توسعه سازمان ملل متحد در ادامه آمده است که زنان کارآفرین در ولایت قندوز با دریافت کمک مالی، تجهیزات و آموزش‌های کاروباری و بازاریابی، فعالیت‌های اقتصادی خود را گسترش داده‌اند. در گزارش آمده است که یکی از کسب‌وکارهای لبنیات در قندوز اکنون روزانه ۴۰۰ تا ۵۰۰ کیلوگرام ماست تولید می‌کند و برای ۱۲ تن، از جمله هفت مهاجر بازگشته، زمینه کار فراهم کرده است. دفتر سازمان ملل تاکید کرد که این حمایت‌ها در چارچوب پروژه‌ای با تامین مالی جاپان و اجرای برنامه توسعه سازمان ملل متحد، با همکاری بنیاد آقاخان، ارایه شده است. این در حالی است که در پنج سال گذشته، زنان با محدودیت‌های گسترده در زمینه کار و فعالیت‌های اقتصادی روبرو بوده‌اند و فرصت‌های شغلی آنان به‌شدت محدود شده است. همچنین حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 88 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان می‌گوید که هر کودک حق دارد سالم رشد کند و از خطر ابتلا به پولیو (فلج کودکان) مصوون بماند. این نهاد به مناسبت روز جهانی پولیو بر مبارزه با فلج اطفال و حفاظت از کودکان در برابر این بیماری تاکید کرده است. یونیسف در ادامه تاکید کرده است:‌ «بیایید تعهد خود را برای مبارزه با این بیماری تجدید کنیم و آینده‌ای عاری از پولیو را برای کودکان‌مان تضمین کنیم.» پولیو یک بیماری ویروسی واگیر است که بیش‌تر کودکان زیر پنج سال را مبتلا می‌کند و می‌تواند سبب فلج دایمی شود. واکسیناسیون راه اصلی پیش‌گیری از این بیماری است و تطبیق کامل واکسین پولیو برای محافظت از کودکان اهمیت دارد. قابل ذکر است که از آغاز سال روان میلادی تا اکنون، ۴۲ مورد فلج کودکان در افغانستان ثبت شده است؛ رقمی که در‌ سال‌ گذشته ۲۵ مورد بود. از آغاز سال جاری میلادی تا اکنون، ۷۶ نمونه محیطی مثبت ویروس پولیو در افغانستان و ۱۲۹ نمونه محیطی مثبت در پاکستان شناسایی شده است. نمونه‌های محیطی مثبت نشان‌دهنده گردش ویروس در جامعه هستند، حتی اگر همه افراد آلوده دچار بیماری نشوند. همچنین در سال گذشته میلادی در مجموع ۵۲ مورد مثبت پولیو گزارش شده بود که ۲۱ مورد آن مربوط به افغانستان و ۳۱ مورد مربوط به پاکستان بود. سازمان‌های بین‌المللی گزارش دادند که محدودیت‌ها بر اجرای کارزارهای واکسیناسیون یکی از عوامل مهم افزایش خطر شیوع پولیو در افغانستان است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 81 بازدید

تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان، در تازه‌ترین مورد از تشدید بحران آب در کشور هشدار داده است. آقای اویوالی امروز (شنبه، ۲ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که تغییرات اقلیمی، افزایش تقاضا، کمبود بودجه و زیرساخت‌ها، برداشت بیش از حد از منابع آب و مدیریت ناکارآمد این منابع، از عوامل تشدید این بحران هستند. وی در ادامه تاکید کرده است که کودکان و جوامع در افغانستان از پیامدهای بحران آب آسیب می‌بینند. همچنین او از کشورهای عضو، کمک‌کنند‌گان و نهادهای مالی بین‌المللی که در نشست توجیهی یونیسف درباره بحران آب افغانستان شرکت کرده‌اند، سپاس‌گزاری کرده است. گزارش‌های یونیسف و دیگر نهادهای سازمان ملل متحد نشان می‌دهد که خشکسالی، کاهش منابع آبی، تغییرات اقلیمی و ضعف زیرساخت‌های آبرسانی، دسترسی مردم افغانستان به آب آشامیدنی سالم را دشوارتر کرده است. در گزارش آمده است که این بحران افزون بر زندگی روزمره و کشاورزی، سلامت، تغذیه و آموزش کودکان را نیز تهدید می‌کند. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد که در ماه جون منتشر شد، بیش از نیمی از جمعیت افغانستان با خشکسالی و کمبود آب روبه‌رو هستند. کاهش درازمدت بارندگی، به‌ویژه در مناطق کشاورزی، به محصولات زراعتی آسیب زده و درآمد خانواده‌هایی را که به کشاورزی وابسته‌اند، کاهش داده است. سازمان ملل متحد گفته بود که خشکسالی سال ۲۰۲۵ ولایت‌های شمالی، شمال‌غربی و شمال‌شرقی افغانستان را تحت تأثیر قرار داده و به زمین‌های کشاورزی، چراگاه‌ها و منابع آب زیرزمینی آسیب رسانده است. کاهش محصولات زراعتی و کمبود آب و علوفه برای دام‌ها نیز مشکلات اقتصادی خانواده‌های وابسته به کشاورزی و دامداری را افزایش داده است. بحران آب در سال‌های اخیر به یکی از چالش‌های جدی در افغانستان تبدیل شده و دست‌رسی مردم به منابع آب را دشوارتر کرده است.

ادامه مطلب