برچسب: افغانستان

1 ساعت قبل - 46 بازدید

بلجیم: مهاجران مجرم اهل افغانستان باید اخراج شوند

آنلین ون بوسویت، وزیر مهاجرت بلجیم در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ۶۰ پناه‌جوی افغانستان که اکثریت آنان محکوم به قتل و تجاوز هستند و اکنون در زندان به‌سر می‌برند، نباید پس از ختم محکومیت‌ خود در خیابان‌های این کشور پرسه بزنند. خانم بوسویت این اظهارات را در نشست عمومی در پارلمان بلجیم مطرح کرده و گفته است که بروکسل پس از این شرایط ورود و اخراج مهاجران را به‌صورت جدی پیگیری می‌کند. او تاکید کرد: «هم‌اکنون حدود ۶۰ مرد اهل افغانستان با اقامت غیرقانونی وجود دارند که مشمول شرایط اخراج هستند. آنان در حال حاضر دوران محکومیت خود را در زندان‌های بلجیم سپری می‌کنند و به‌صورت غیرقانونی در کشور ما حضور دارند.» وی می‌گوید: «من نمی‌خواهم این افراد پس از پایان دوران محکومیت‌ خود همچنان در خیابان‌های بلجیم رها شوند و احتمالا دوباره باعث رنج و آزار مردم شوند؛ چرا که چنین وضعیتی غیرانسانی است.» همچنین وزیر مهاجرت بلجیم از شرکای خود در دولت ائتلافی خواست اطمینان حاصل کنند که هر زمان درباره‌ی ترتیبات ویژه و پذیرش قانونی افراد بیشتر بحث می‌کنند، در زمینه‌ی بازگرداندن افراد نیز پیشرفت‌هایی حاصل شود. او این بحث را در مجلسی بیان کرد که انتقادها از عدم همکاری دولت در استثنا قائل شدن برای ۱۳ دانشجوی اهل غزه بالا گرفته بود. برخی نمایندگان از دولت بلجیم خواسته بودند که برای ۱۳ دانشجوی اهل غزه که پذیرش دانشگاه‌های این کشور را دارند، استثنا قائل شود و بدون حضور آنان در یک نمایندگی سیاسی بلجیم، ویزا صادر کند. با این وجود وزیر مهاجرت بلجیم گفت اگر قرار باشد این کشور استثنا قائل شود، ابتدا باید برای دختران محروم از تحصیل در افغانستان استثنا قائل شود که از حق آموزش کاملا محروم شده‌اند.

ادامه مطلب


3 ساعت قبل - 64 بازدید

سازمان ملل: زنان افغانستان ۶۰ درصد افراد در معرض ناامنی غذایی را تشکیل می‌دهند

بخش زنان سازمان ملل متحد اعلام کرد که زنان و دختران در افغانستان ۶۰ درصد افرادی را تشکیل می‌دهند که در پی تشدید درگیری‌ها در خاورمیانه ممکن است با ناامنی غذایی مواجه شوند. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که تا پایان سال ۲۰۲۶ میلادی حدود ۱۱.۷ میلیون زن و دختر دیگر در ۲۸ کشور، از جمله افغانستان، ممکن است با ناامنی غذایی مواجه شوند. بخش زنان سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که حدود ۹۵ درصد زنان در افغانستان خارج از بازار کار هستند. در گزارش آمده است که حدود ۸۰ درصد زنان شاغل نیز در مشاغل آسیب‌پذیر فعالیت دارند. بخش زنان سازمان ملل افزوده است که افزایش هزینه‌های انرژی، کود، حمل‌ونقل و مواد غذایی در پی اختلال در مسیرهای تجاری می‌تواند فشار بیشتری بر خانواده‌ها و عملیات بشردوستانه وارد کند. این نهاد تاکید کرده است که برای کاهش پیامدهای ناامنی غذایی، دسترسی زنان به غذا و منابع معیشتی باید حفظ شود و در برنامه‌های پاسخ‌گویی، نیازها و تجربه‌های زنان و دختران بیشتر مورد توجه قرار گیرد. همچنین این نهاد خواستار کاهش تنش‌ها و رعایت قوانین بین‌المللی شده است. سازمان ملل متحد پیش از این پیش‌بینی کرده بود که بیش از ۱۷ میلیون نفر از کل جمعیت افغانستان، امسال با «ناامنی غذایی حاد» روبه‌رو خواهند شد و این بحران به‌طور نامتناسبی بر زنان و کودکان تأثیر می‌گذارد. سازمان ملل برای رسیدگی به این وضعیت ۱.۷۱ میلیارد دالر بودجه درخواست کرده بود، اما در نیمه‌ی نخست سال جاری میلادی، کم‌تر از ۲۰ درصد این بودجه تأمین شده است.

ادامه مطلب


4 ساعت قبل - 67 بازدید

سازمان ملل برای حمایت از مهاجران افغانستان، ۵۲۹ میلیون دالر درخواست کرد

یوناما یا نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان اعلام کرد که برای رسیدگی به نیازهای حدود ۲.۷ میلیون مهاجر که پیش‌بینی می‌شود بین ماه‌های اپریل تا دسامبر ۲۰۲۶ از ایران و پاکستان به کشور بازگردند، یک طرح پاسخ‌گویی به ارزش ۵۲۹ میلیون دالر راه‌اندازی کرده است. سازمان ملل از مقام‌های حکومت فعلی خواسته است از مهاجران بازگشته، خانواده‌های آنان و جوامع میزبان حمایت بیشتری کنند. این سازمان از جامعه جهانی خواسته است منابع مالی لازم برای ادامه فعالیت‌های بشردوستانه در افغانستان را تأمین کند. جورجت گانیون، سرپرست هیئت معاونت سازمان ملل در افغانستان (یوناما) در سفر به اسلام‌قلعه هرات بر ادامه حمایت از بازگشت‌کنندگان و جوامع میزبان تاکید کرد. یوناما گفت که گانیون در جریان این سفر، روند ارائه کمک‌های بشردوستانه به مهاجران بازگشته از ایران و پاکستان را بررسی کرده است. قابل ذکر است که اسلام‌قلعه یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های مرزی افغانستان با ایران است و بخش عمده‌ای از مهاجران اخراج‌شده یا بازگشته از ایران از این مسیر وارد کشور می‌شوند. سازمان ملل گفت که نهادهای وابسته به این سازمان و شرکای امدادرسان آن در مرز خدمات اولیه از جمله مراقبت‌های صحی، مشاوره، کمک‌های اضطراری، ثبت و ارجاع خانواده‌های آسیب‌پذیر را برای بازگشت‌کنندگان فراهم می‌کنند. همچنین اخیرا کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان اعلام کرد که کمک نقدی این سازمان به بازگشت کنندگان افغان از ۳۷۵ دالر به ۱۷۰ دالر برای هر نفر کاهش یافته است.

ادامه مطلب


5 ساعت قبل - 59 بازدید

ملی‌پوش جوجیتسوی افغانستان مقابل نماینده فلسطین شکست خورد

مدینه شریفی، ملی‌پوش جوجیتسوی افغانستان در وزن منفی ۶۳ کیلوگرام، در نخستین حضورش در بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ مقابل دانیا عبید، ورزشکار فلسطینی، با ضربه فنی شکست خورد و از ادامه رقابت‌ها بازماند. مدینه شریفی ۲۳ ساله در برابر دانیا عبیده ۳۲ ساله به میدان رفت. دیدار بین مدینه و عبیده در مرحله یک‌شانزدهم نهایی رقابت‌های ناگویا آسیا برگزار شد. در گزارش آمده است که با شکست شریفی، پرونده حضور زنان ورزشکار افغانستان در بیستمین دوره بازی‌های آسیایی در جاپان نیز بسته شد. افغانستان در رقابت‌ها هفت نماینده زن افغانستان داشت و در پایان با یک مدال نقره به کار خود پایان دادند. مدال نقره در حال حاضر خوش‌رنگ‌ترین مدال کاروان افغانستان در این دوره از بازی‌ها به شمار می‌رود. فریبا هاشمی این مدال نقره را در رقابت‌های دوچرخه‌سواری جاده به دست آورد و به نخستین زن ورزشکار افغانستان تبدیل شد که در بازی‌های آسیایی روی سکوی دوم قرار می‌گیرد.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 115 بازدید

یک نیمکت خالی؛ یک رویای ناتمام

روزی که سارا تصمیم گرفت کتاب‌هایش را از صندوق بیرون بیاورد، مدت زیادی فقط به آن‌ها نگاه کرد؛ بی‌آن‌که جرئت کند یکی‌شان را باز کند. گردوغبار روی جلدها نشسته بود و بعضی از ورق‌ها، در اثر ماندن طولانی‌مدت در جای بسته، زرد شده بودند. دستش را روی یکی از کتاب‌ها کشید و گرد آن را پاک کرد. چند لحظه بعد، کتاب را گشود؛ درست همان صفحه‌ای که سال‌ها پیش با خط خودش چند جمله را زیر آن خط کشیده بود. چشم‌هایش روی نوشته‌ها ماند، اما چیزی نگفت. مادرش که از کنار اتاق می‌گذشت، پرسید: «باز می‌خواهی درس بخوانی؟» سارا لبخند کم‌رنگی زد و گفت: «نه، فقط می‌خواستم ببینم هنوز یادم مانده یا نه.» اما خودش می‌دانست که موضوع فقط به یادآوردن درس‌ها مربوط نمی‌شود. او از این می‌ترسید که روزی برسد که حتی چیزهایی را که با شوق در مکتب آموخته بود، به خاطر نیاورد. سارا ۱۶ ساله است؛ دختری از کابل که تا چند سال پیش تصور می‌کرد آینده‌اش مسیری روشن و مشخص دارد. مکتب می‌رفت، برای امتحان‌ها آماده می‌شد، با دوستانش درباره نمره‌ها و درس‌های روز بعد حرف می‌زد و برای سال‌های آینده برنامه می‌ساخت. آن روزها، آینده برایش شاید دور بود، اما روشن به نظر می‌رسید. می‌خواست مکتب را تمام کند، وارد دانشگاه شود، حرفه‌ای بیاموزد و روزی کاری داشته باشد که بتواند با درآمدش به خانواده کمک کند. وقتی معلم از دانش‌آموزان می‌پرسید در آینده چه‌کاره خواهند شد، سارا بدون مکث پاسخ می‌داد. او می‌خواست کسی باشد که خودش برای زندگی‌اش تصمیم بگیرد. اما حالا، وقتی از او درباره آینده می‌پرسند، بیشتر سکوت می‌کند. از زمانی که دختران از ادامه آموزش در مکاتب بالاتر از صنف ششم محروم شدند، زندگی سارا نیز مانند هزاران دختر دیگر در افغانستان مسیر دیگری پیدا کرد. ابتدا فکر می‌کرد این وضعیت تنها چند هفته یا چند ماه طول خواهد کشید. حتی در روزهای نخست تعطیلی مکتب، کتاب‌هایش را مرتب در کیف می‌گذاشت. مادرش می‌گوید سارا هر صبح لباس‌هایش را آماده می‌کرد. منتظر بود کسی بگوید: «مکتب‌ها باز شدند.» اما آن جمله هرگز گفته نشد. صبح‌ها یکی پس از دیگری آمدند و رفتند. فصل‌ها تغییر کردند، سال‌ها گذشتند و دوستان سارا کم‌کم از او فاصله گرفتند. بعضی خانواده‌ها از افغانستان خارج شدند، برخی دختران به آموزش‌های آنلاین روی آوردند و برخی دیگر، مانند سارا، در خانه ماندند. در آغاز، هنوز امید داشت. هر خبر تازه‌ای درباره آموزش دختران برایش اهمیت داشت. اگر کسی می‌گفت احتمال بازشدن مکاتب وجود دارد، همان روز کتاب‌هایش را بیرون می‌آورد. اگر خبر دیگری منتشر می‌شد که این تصمیم دوباره به تأخیر افتاده است، کتاب‌ها را سر جایشان برمی‌گرداند. به گفته خودش، زندگی‌اش میان همین دو کار خلاصه شده بود؛ بیرون‌آوردن کتاب‌ها و دوباره گذاشتن آن‌ها در صندوق. رفته‌رفته اما امیدش کم‌رنگ‌تر شد. دیگر وقتی خبر تازه‌ای می‌شنید، مانند گذشته هیجان‌زده نمی‌شد. می‌گفت: «قبلاً فکر می‌کردم شاید فردا مکتب باز شود، حالا می‌گویم شاید سال آینده.» و بعد خودش می‌پرسید: «اگر سال آینده هم نشد، چه؟» این پرسش برای سارا از هر چیزی سنگین‌تر است. او اکنون بیشتر وقتش را در خانه سپری می‌کند. به مادرش در کارهای خانه کمک می‌کند، گاهی از خواهر کوچک‌ترش مراقبت می‌کند و بعضی روزها تلاش می‌کند از طریق تلفن همراه، درس‌های مختلف را دنبال کند. اما شرایط اقتصادی خانواده اجازه نمی‌دهد همیشه به اینترنت دسترسی داشته باشد. گاهی برای خرید یک بسته اینترنت، باید میان آن و چند نیاز ضروری دیگر خانواده یکی را انتخاب کنند. در چنین شرایطی، آموزش آنلاین نیز نتوانسته جای خالی مکتب را برای سارا پر کند. او می‌گوید درس‌خواندن با تلفن همراه و اینترنت ضعیف، هیچ‌وقت شبیه نشستن در صنف نیست. در مکتب می‌توانست دستش را بالا ببرد، از معلم سؤال بپرسد، پاسخ هم‌صنفی‌هایش را بشنود و اشتباهاتش را اصلاح کند. حالا اگر چیزی را نفهمد، گاهی مجبور است ساعت‌ها منتظر بماند تا بتواند پاسخ آن را پیدا کند. اما چیزی که بیشتر از همه آزارش می‌دهد، از دست‌دادن ارتباط با دوستانش است. سارا می‌گوید زمانی هر روز چند ساعت را با هم‌صنفی‌هایش سپری می‌کردند؛ درباره درس‌ها حرف می‌زدند، می‌خندیدند، از امتحان‌ها می‌ترسیدند و برای روزهای آینده برنامه می‌ساختند. حالا بعضی از همان دوستانش را فقط از طریق تلفن می‌بیند. یکی در خارج از افغانستان درس می‌خواند. دیگری در یک کشور همسایه زندگی می‌کند. چند نفر دیگر نیز مانند سارا در خانه مانده‌اند. وقتی عکس دوستانش را با لباس دانشگاه می‌بیند، سارا می‌گوید برایشان خوشحال می‌شود، اما نمی‌تواند از یک سؤال فرار کند: «اگر من هم فرصت داشتم، حالا کجا بودم؟» برای این سؤال پاسخی ندارد. پدر سارا کارگر است و درآمدش برای خانواده‌ای با چند عضو، به سختی کافی است. در خانه، صحبت درباره هزینه‌های زندگی بیشتر از صحبت درباره آینده سارا شده است. کرایه خانه، مواد غذایی، لباس و هزینه‌های روزمره، همه بر دوش خانواده سنگینی می‌کنند. سارا گاهی فکر می‌کند اگر می‌توانست درس بخواند و بعد وارد دانشگاه شود، شاید روزی می‌توانست کاری پیدا کند و به خانواده‌اش کمک کند. اما اکنون خودش نیز برای آینده به خانواده وابسته است. یکی دیگر از نگرانی‌های سارا، ازدواج است. او می‌گوید در جامعه‌ای که دختر فرصت درس‌خواندن و کارکردن نداشته باشد، گاهی خانواده‌ها زودتر به فکر ازدواج او می‌افتند. سارا هنوز نمی‌خواهد ازدواج کند. می‌گوید پیش از هر تصمیمی، می‌خواهد خودش را بسازد. «من نمی‌گویم هیچ‌وقت ازدواج نمی‌کنم. می‌گویم اول می‌خواهم درس بخوانم، چیزی یاد بگیرم و بعد خودم درباره زندگی‌ام تصمیم بگیرم.» برای او این خواسته بزرگی نیست. او تنها می‌خواهد فرصت داشته باشد. سمیه، یکی از دوستان سابق سارا، چندی پیش به او گفته بود شاید بهتر باشد یک مهارت فنی یاد بگیرد. سارا نیز تلاش کرده بود آموزش‌های خیاطی و برخی مهارت‌های دیگر را دنبال کند، اما خودش می‌گوید هیچ مهارتی نمی‌تواند جای خالی مکتب را برایش پر کند. «من می‌خواهم مهارت یاد بگیرم، اما دلم می‌خواهد هم‌زمان درس هم بخوانم.» سارا هنوز معلم سابقش را به یاد دارد. گاهی شماره او را در تلفن همراهش نگاه می‌کند و دلش می‌خواهد برایش پیام بفرستد، اما نمی‌داند چه بنویسد. یک بار فقط نوشته بود: «استاد، مکتب ما کی باز می‌شود؟» پیام را فرستاد، اما چند دقیقه بعد آن را پاک کرد. می‌گوید نمی‌خواست معلمش را هم ناراحت کند. در اتاق سارا گوشه کوچکی برای درس‌خواندن وجود دارد. روی میز، چند کتاب، دو قلم و یک دفتر قرار گرفته است. دفتر همان دفتری است که زمانی برای یادداشت درس‌هایش استفاده می‌کرد. صفحات آخر آن هنوز خالی مانده‌اند. وقتی درباره آن دفتر می‌پرسیم، می‌گوید: «می‌خواهم وقتی مکتب باز شد، از همین‌جا ادامه بدهم.» این جمله شاید ساده به نظر برسد، اما برای دختری که سال‌ها از آموزش دور مانده، معنای بزرگی دارد. سارا هنوز باور دارد که داستان زندگی‌اش تمام نشده است. او نمی‌خواهد سال‌هایی که از آموزش دور بوده، پایان آرزوهایش باشد. هنوز درباره دانشگاه حرف می‌زند، هنوز به کاری که می‌خواهد در آینده انجام دهد فکر می‌کند و هنوز کتاب‌هایش را نگه داشته است. اما در کنار امید، ترس نیز وجود دارد. می‌ترسد زمان آن‌قدر بگذرد که دیگر نتواند به آسانی به درس برگردد. می‌ترسد دوستانش جلوتر بروند و خودش عقب بماند. می‌ترسد خانواده‌اش به دلیل مشکلات اقتصادی تصمیم دیگری برای آینده او بگیرند و بیشتر از همه، می‌ترسد روزی خودش نیز باور کند که رؤیاهایش دیگر امکان تحقق ندارند. برای همین، هرچند گاهی از درس‌خواندن خسته می‌شود، کتاب‌ها را کنار نمی‌گذارد. شب‌ها، وقتی خانه ساکت می‌شود، سارا گاهی چراغ اتاقش را روشن می‌کند و چند صفحه از کتاب‌های قدیمی را می‌خواند. نه امتحانی در پیش دارد، نه معلمی از او درس می‌خواهد و نه کسی نمره‌ای برایش ثبت می‌کند. فقط می‌خواند؛ تا فراموش نکند که زمانی دانش‌آموز بوده است. گاهی کنار کتابش می‌نشیند و آینده‌ای را تصور می‌کند که در آن دوباره به مکتب رفته است. خودش را در صنف می‌بیند؛ در کنار دخترانی که مانند او سال‌ها منتظر مانده‌اند. صدای معلم را می‌شنود و دوباره همان حس قدیمی را تجربه می‌کند؛ حس تلاش برای رسیدن به یک هدف. بعد چشم‌هایش را باز می‌کند و دوباره اتاق کوچک خانه را می‌بیند. دروازه مکتب هنوز به روی او بسته است. با این حال، سارا می‌گوید اگر فردا به او بگویند مکاتب باز شده‌اند، برای رفتن حتی یک روز هم صبر نمی‌کند. «هرچقدر هم از درس‌ها دور شده باشم، دوباره شروع می‌کنم.» بعد کتابش را می‌بندد و آن را در همان صندوقی می‌گذارد که سال‌هاست بخشی از زندگی گذشته‌اش را در خود نگه داشته است. شاید برای دیگران، آن صندوق فقط یک صندوق قدیمی باشد؛ اما برای سارا، درون آن سال‌هایی قرار دارد که هنوز نمی‌خواهد از دست‌رفته حساب‌شان کند. او هنوز منتظر است. نه فقط برای بازشدن یک دروازه آهنی، بلکه برای بازشدن راهی که بتواند از طریق آن، دوباره آینده‌اش را خودش بسازد. تا آن روز، کتاب‌ها در صندوق می‌مانند، دفتر روی میز خاک می‌خورد و سارا هر بار که صدای دختران مکتب‌رو را از کوچه می‌شنود، برای چند لحظه به سوی پنجره می‌رود. به بیرون نگاه می‌کند. شاید چیزی نمی‌گوید، اما در نگاهش هنوز یک آرزوی ساده باقی مانده است؛ این‌که روزی دیگر لازم نباشد برای حق درس‌خواندن منتظر بماند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 76 بازدید

یونیسف: یک میلیون کودک در افغانستان تحت درمان سوءتغذیه قرار می‌گیرند

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی، حدود ۱.۳ میلیون کودک در افغانستان را تحت درمان سوءتغذیه قرار خواهد داد. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که شمار زیادی از کودکان در سراسر افغانستان همچنان در معرض خطر سوءتغذیه قرار دارند. یونیسف در ادامه تاکید کرد که کودکان مبتلا به سوءتغذیه پس از شناسایی و غربالگری، خدمات درمانی و غذای درمانی دریافت می‌کنند. در ادامه آمده است که ارایه مراقبت‌های لازم و غذای درمانی می‌تواند به بهبود وضعیت کودکان مبتلا به سوءتغذیه کمک کند. همچنین صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد پیشتر نیز اعلام کرده بود که ۳.۷ میلیون کودک در افغانستان از سوءتغذیه رنج می‌برند که از این میان، حدود یک میلیون کودک به سوءتغذیه شدید و تهدیدکننده مبتلا هستند. قابل ذکر است که سازمان ملل متحد پیش از این پیش‌بینی کرده بود که بیش از ۱۷ میلیون نفر از کل جمعیت افغانستان، امسال با «ناامنی غذایی حاد» روبه‌رو خواهند شد و این بحران به‌طور نامتناسبی بر زنان و کودکان تأثیر می‌گذارد. سازمان ملل برای رسیدگی به این وضعیت ۱.۷۱ میلیارد دالر بودجه درخواست کرده بود، اما در نیمه‌ی نخست سال جاری میلادی، کم‌تر از ۲۰ درصد این بودجه تأمین شده است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 151 بازدید

شبانه راسخ اهل افغانستان در فهرست ۱۰۰ چهره‌ی تاثیرگذار مجله تایم قرار گرفت

شبانه بسیج راسخ، فعال آموزش و بنیان‌گذار مکتب رهبری افغانستان (سوله) به عنوان یکی از رهبران تاثیرگذار جهان سال ۲۰۲۶ میلادی در بخش «مدافعان» این فهرست قرار گرفته است. خانم راسخ با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است: «مجله تایم نام من را به‌عنوان یکی از اعضای TIME100 Next 2026 اعلام کرده است.» این فعال آموزش اهل افغانستان از قرارگرفتن نامش در فهرست ۱۰۰ چهره تأثیرگذار مجله‌ی تایم ابراز خوشحالی کرده و می‌گوید که این افتخار مربوط زنان افغانستان است. او تاکید کرد: «افتخار می‌کنم، سپاسگزارم و می‌دانم که اگرچه این افتخار به من تعلق دارد، اما از آن من نیست. این افتخار مربوط زنان افغانستان و امیدی است که آنان همچون آتشی در دستان‌شان با خود حمل می‌کنند.» شبانه راسخ افزوده است: «زنان و دختران افغانستان هرگز تسلیم نخواهند شد. روی خود را برنگردانید.» همچنین مجله‌ی تایم نیز در مطلبی نوشته است که شبانه بسیج‌ راسخ، در سال ۲۰۲۱ میلادی، زمانی که حکومت سرپرست دوباره به قدرت بازگشتند، تعهد خود به دانش‌آموزانش را به‌خوبی نشان داد. این مجله نوشته است که شبانه راسخ، پنج سال پیش سوابق تمامی دانش ‌آموزانش را برای محافظت از آن‌ها سوزاند تمامی آن‌ها را به کشور رواندا منتقل کرد. به گفته‌ی مجله‌ی تایم، مکتب زیر نظر شبانه راسخ، همراه با آکادمی آنلاینش، اکنون به بیش از ۴۳ هزار دانش‌آموز دارد. این مجله‌ گفته است که در سال ۲۰۲۶ میلادی، رهبری شبانه راسخ باعث شده است که جایزه معتبر Elevate Prize را دریافت کند. تایم تصریح کرد که محافظت از حق هر دختر برای آموختن، رشد کردن و رهبری کردن نباید امری استثنایی باشد؛ بلکه باید عادی‌ترین چیز ممکن باشد. تا زمانی که چنین نباشد، این تلاش ادامه خواهد داشت. قابل ذکر است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 110 بازدید

حملات پاکستان بر افغانستان؛ ۲۰ غیرنظامی کشته و زخمی شدند

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی حکومت سرپرست می‌گوید که در حملات هوایی پاکستان به ولایت‌های کنر و هلمند، ۹ غیرنظامی کشته و ۱۱ تن دیگر زخمی شدند. آقای مجاهد امروز (پنجشنبه، ۹ میزان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که جنگنده‌های پاکستانی مناطق مسکونی در ولسوالی‌های شلتن و چوگام کنر و ولسوالی گرمسیر هلمند را هدف قرار داد‌ند. وی در ادامه این حملات را «تجاوز و جنایت» و نقض تمامی اصول پذیرفته‌شده خوانده و آن را محکوم کرده است. او در ادامه تاکید کرده است که در میان قربانیان زنان و کودکان نیز شامل هستند. همچنین دفتر والی هلمند اعلام کرد که در پی حمله هوایی به منطقه صفار در ولسوالی گرمسیر، حوالی ساعت ۳:۳۰ بامداد امروز دو خانه مسکونی تخریب شده و چهار غیرنظامی کشته و شش نفر دیگر زخمی شدند. مقام‌های محلی در ولایت کنر نیز گزارش دادند که در جریان بمباران ولسوالی شلتن، یک منزل مسکونی هدف قرار گرفته که بر اثر آن پنج غیرنظامی کشته و سه تن دیگر زخمی شدند. تا کنون مقام‌های پاکستانی درباره این ادعا اظهارنظر نکرده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 111 بازدید

سازمان ملل: ۶۹ درصد بازگشت‌کنندگان به افغانستان شاغل نیستند

سازمان بین‌المللی مهاجرت در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در ارزیابی انجام‌شده از یک‌هزار و ۵۴۷ مهاجر افغانستانی دریافته است که ۶۹ درصد آنان در ۳۰ روز پیش از بررسی شاغل نبوده‌اند و ۵۴ درصد نیز نتوانسته‌اند نیازهای اساسی زندگی‌شان را تامین کنند. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که از اواسط سپتامبر ۲۰۲۳ میلادی تا ۳۱ اگست ۲۰۲۶ میلادی، ۶ میلیون و ۴۷۳ هزار و ۹۷۸ شهروند افغانستان از ایران و پاکستان به کشور بازگشته‌اند. در گزارش آمده است که ۷۷ درصد بازگشت‌کنند‌گان در سرپناه‌های موقت زند‌گی می‌کردند و ۱۴ درصد آنان پس از بازگشت از محل سکونت‌شان اخراج شده‌اند. در گزارش آمده است که ۴۳ درصد بازگشت‌کنند‌گان یا اعضای خانواده‌های آنان اسناد لازم برای دسترسی به خدمات را نداشته‌اند. همچنین غذا با ۶۹ درصد، سرپناه با ۶۷ درصد و کمک نقدی چندمنظوره با ۶۴ درصد، از مهم‌ترین نیازهای بازگشت‌کنند‌گان بوده است. سازمان بین‌المللی مهاجرت تاکید کرده است که ۶۲ درصد بازگشت‌کنندگان دسترسی کافی به خدمات صحی و ۵۳ درصد آنان دسترسی کافی به آب آشامیدنی سالم نداشته‌اند. با این حال، ۷۵ درصد بازگشت‌کنندگان گفته‌اند که قصد ترک محل فعلی زنده‌گی‌شان را ندارند. در گزارش آمده است که این بررسی در اگست ۲۰۲۶ میلادی از میان یک‌هزار و ۵۴۷ بازگشت‌کننده، شامل یک‌هزار و ۲۶۷ خانواده و ۲۸۰ بازگشت‌کننده انفرادی، انجام شده است. پاسخ‌دهند‌گان افرادی بودند که بین اول جولای تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵ به افغانستان بازگشته بودند. سازمان بین‌المللی مهاجرت می‌گوید یافته‌های این بررسی برای شناسایی موانع ادغام مجدد و هدفمند ساختن کمک‌های بشردوستانه و برنامه‌های توسعه‌ای برای بازگشت‌کنندگان و جوامع میزبان استفاده می‌شود.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 238 بازدید

یک زن هزاره پاکستانی‌تبار برنده‌ جایزه‌ی «نوبل آلترناتیو» شد

جلیله حیدر، وکیل مدافع و فعال حقوق‌ بشر هزاره اهل پاکستان برنده‌ جایزه‌ی «معیشت درست» یا «نوبل آلترناتیو» در سال ۲۰۲۶ میلادی شده است. «بنیاد جایزه معیشت درست» مستقر در استکهلم سویدن امروز (چهارشنبه، ۸ میزان) برندگان جایزه‌ی سال ۲۰۲۶ میلادی خود را اعلام کرده است. نهاد اهداکننده‌ی این جایزه گفته است جلیله حیدر از آسیب‌پذیرترین جوامع پاکستان در برابر سرکوب دولتی، هنجارهای پدرسالارانه و خشونت قومی حمایت کرده و در سال ۲۰۱۸ میلادی رهبری یک اعتصاب غذایی هفت‌روزه را در اعتراض به کشتار هدفمند هزاره‌ها بر عهده داشته است. در اعلامیه آمده است که این اقدام خانم حیدر ارتش پاکستان را وادار کرد که مستقیما با زنان هزاره مذاکره کند و در پی آن، حملات علیه این جامعه به‌طور پایدار کاهش یافت. این نهاد تاکید کرده است که جلیله حیدر با ترکیب فعالیت حقوقی، کنشگری خیابانی و توانمندسازی جامعه، برای هزاران نفری که توسط قدرتمندان هدف قرار گرفته و یا نادیده گرفته شده‌اند، عدالت را پی‌گیری کرده است؛ به‌ویژه برای اقلیت‌های جنسیتی، مذهبی و پناهندگان. همچنین در بخشی از اعلامیه آمده است که دفتر حقوقی خانم حیدر به آزادی رفت‌وآمد بیش از ۶۰۰ فعال سیاسی و مدافع حقوق‌ بشر کمک کرده است. «بنیاد جایزه معیشت درست» افزوده است که به‌طور عمومی جوایز امسال خود را به زنان و سازمان‌های تحت رهبری زنان داده است که با ریشه‌دارترین ساختارهای قدرت در جهان، از جمله حکومت اقتدارگرا، خشونت پدرسالارانه و توسعه‌ی کنترل‌نشده‌ی هوش مصنوعی، مبارزه کرده‌اند. جوایز برندگان امسال قرار است در اول سپتامبر در استکهلم سویدن به آنان اهدا شود. ارزش این جایزه دو میلیون کرون سویدن است و سالانه به فعالان و کنشگران در زمینه‌های حقوق‌ بشر، صحت، محیط زیست، آموزش و صلح از سراسر جهان اهدا می‌شود.

ادامه مطلب