برچسب: افغانستان

2 ساعت قبل - 41 بازدید

سازمان حقوق بشری حال‌وش در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که جمهوری اسلامی ایران یک زن بلوچ فاقد شناسنامه و دو کودک او را پس از پنج روز بازداشت در منطقه هیرمند، بدون صدور حکم قضایی به افغانستان اخراج کرده‌ است. حال‌وش با نشر اعلامیه‌ای گفته است که خانواده این زن درباره علت بازداشت و روند اخراج آن هیچ اطلاعی ندارند. در ادامه آمده است که کلثوم رخشانی، ۲۳ ساله، از ساکنان منطقه شیرآباد زاهدان است. حال‌وش در ادامه تاکید کرده است که او به همراه دو کودک یک‌ونیم‌ساله و چهار‌ساله‌اش اخراج شده و یکی از فرزندانش از ناحیه هر دو پا دارای معلولیت و با مشکلات حرکتی مواجه است. سازمان حقوق بشری حال‌وش افزوده است که نیروهای امنیتی در جریان یورش به خانه این زن، دو تن دیگر از نزدیکان او را نیز بازداشت کرده‌اند که تا اکنون از سرنوشت آن‌ها اطلاعی در دست نیست. این سازمان حقوق‌بشری، اخراج شهروندان بلوچ، به‌ویژه زنان، کودکان و نوجوانان فاقد شناسنامه، بدون بررسی مستقل هویت و وضعیت حقوقی آنان را مصداق نقض اصل بین‌المللی و «ناپدیدسازی قهری» خوانده است.

ادامه مطلب


4 ساعت قبل - 60 بازدید

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ۱۵ هزار زن و دختر در افغانستان به بیماری «فیستول ولادی» مبتلا هستند. این نهاد با نشر پیامی به‌مناسبت «روز جهانی پایان دادن به فیستول ولادی» در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان از نظر ابتلا به این بیماری، پنجمین کشور جهان است. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که این بیماری باعث معلولیت و انزوای اجتماعی می‌شود. در اعلامیه آمده است که پیش‌گیری و درمان آن نیاز به خدمات صحی، جراحی ایمن و دسترسی به لوازم ضروری طبی دارد. قابل ذکر است که بیماری فیستول زایمانی، یک آسیب شدید ناشی از زایمان طولانی و دشوار است و سبب مشکلات مزمن سلامتی، انگ اجتماعی، نشت مداوم و غیرقابل کنترل ادرار و یا مدفوع می‌شود. بسیاری از زنانی که پس از زایمان به فیستول زایمانی دچار می‌شوند، قادر به کار نیستند و با فشارهای شدید روانی مواجه می‌شوند. آن‌ها اغلب به دلیل شرم، دسترسی محدود به خدمات تخصصی و ناآگاهی از امکان درمان، در سکوت رنج می‌کشند. همچنین سازمان جهانی صحت چندی پیش در گزارشی نوشت که میزان مرگ‌ومیر مادران در افغانستان برابر با ۵۲۱ مورد در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده است. این در حالی است که حکومت سرپرست از زمان تسلط دوباره بر افغانستان محدودیت‌های گسترده‌ای بر دسترسی زنان به خدمات صحی وضع و در برخی ولایت‌ها، درمان بیماران زن بدون داشتن یک محرم مرد را ممنوع کرده‌اند.

ادامه مطلب


5 ساعت قبل - 71 بازدید

تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل اعلام کرده است که افغانستان در حال حاضر یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های بازگشت در جهان را تجربه می‌کند. آقای اویوالی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که تیم‌های سازمان تلاش می‌کنند تا اطمینان حاصل شود کودکان و خانواده‌های بازگشته به خدمات صحی، تغذیه، آب، خدمات صحی و حمایتی دسترسی دارند. نماینده صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که برای رسیدگی به وضعیت کنونی، «طرح پاسخ‌دهی سازمان ملل در افغانستان» نیازمند حمایت فوری و پایدار است. همچنین پیش از این نیز سازمان ملل متحد از راه‌اندازی طرح رسید‌گی به موج گسترده بازگشت شهروندان افغانستان از پاکستان و ایران خبر داده بود. براساس پیش‌بینی سازمان ملل متحد، احتمال دارد در سال ۲۰۲۶ میلادی بیش از دو میلیون تن از ماه‌های اپریل تا دسامبر به افغانستان بازگردانده شوند. قابل ذکر است که پاکستان و ایران از دهه‌ها به این‌سو میزبان میلیون‌ها مهاجر افغانستانی است. اکنون روزانه هزاران نفر از طریق گذرگاه‌های مرزی مشترک با پاکستان و ایران، به افغانستان بازگردانده می‌شوند.

ادامه مطلب


19 ساعت قبل - 66 بازدید

صدای کیبورد در اتاق کوچک ملیکا، بیشتر از هر صدای دیگری در خانه شنیده می‌شد. بیرون، کوچه هنوز در تاریکی سحر فرو رفته بود و برق، برای چندمین بار در آن هفته، قطع شده بود. تنها روشنایی اتاق، نور کم‌رنگ لپ‌تاپی بود که با باتری نیمه‌جان کار می‌کرد. ملیکا شالش را محکم‌تر دور شانه‌هایش پیچید و دوباره به صفحهٔ مانیتور خیره شد. چند خط کد هنوز مشکل داشت و باید پیش از طلوع آفتاب اصلاح می‌شد، چون مشتری منتظر بود وب‌سایتش صبح فعال شود. در گوشهٔ اتاق، مادرش روی تشک نازکی خوابیده بود و سرفه‌های خشک پدرش، هرچند دقیقه یک‌بار، سکوت خانه را می‌شکست. بوی چای سیاه و دود بخاری زغالی در هوا پیچیده بود. این اتاق کوچک حالا هم دفتر کار بود، هم صنف آموزشی، هم محل جلسه‌های آنلاین و هم جایی که پنج دختر جوان تلاش می‌کردند زندگی‌شان را از فروپاشی نجات دهند. سه سال پیش، هیچ‌کدام از آن‌ها تصور نمی‌کردند روزی سرنوشت‌شان به چنین جایی برسد. ملیکا و دوستانش در دانشکده کامپیوتر ساینس دانشگاه هرات درس می‌خواندند. آن‌ها از معدود دخترانی بودند که خانواده‌هایشان اجازه داده بودند در رشته‌ای تخنیکی تحصیل کنند. بیشتر روزها تا عصر در لابراتوارهای دانشگاه می‌ماندند؛ پروژه می‌ساختند، روی طراحی وب‌سایت کار می‌کردند و دربارهٔ آینده حرف می‌زدند. ملیکا همیشه می‌گفت بعد از فراغت می‌خواهد یک شرکت تکنالوژی بسازد تا دختران افغان بتوانند بدون وابستگی در آن کار کنند. دوستانش به شوخی می‌گفتند: «اول بگذار فارغ شویم، بعد شرکت هم جور می‌کنیم.» اما آن شوخی، خیلی زود به حسرت تبدیل شد. وقتی دروازهٔ دانشگاه‌ها به‌روی دختران بسته شد، همه‌چیز ناگهان متوقف گردید. آن روز، فضای دانشگاه هرات شبیه خانه‌ای بود که عزادار شده باشد. دختران آرام از دهلیزها عبور می‌کردند و هیچ‌کس نمی‌دانست چه باید بگوید. بعضی‌ها گریه می‌کردند و بعضی‌ها فقط به زمین نگاه می‌دوختند. ملیکا هنوز آخرین باری را که از دروازهٔ دانشگاه بیرون شد به یاد دارد؛ روزی سرد که باد، خاک را در صحن دانشگاه می‌چرخاند و او احساس می‌کرد بخشی از زندگی‌اش همان‌جا جا مانده است. فقط یک سال تا فراغت‌شان باقی مانده بود. پس از آن، روزهای طولانی و سنگینی آغاز شد. ملیکا بیشتر وقتش را در خانه می‌گذراند. صبح‌ها صدای رفت‌وآمد مردم در کوچه را می‌شنید و تا ظهر در اتاق خاموش می‌نشست. لپ‌تاپش روی میز خاک می‌خورد. گاهی مادرش آهسته می‌گفت: «کاش حداقل درست تمام می‌شد.» پدرش چیزی نمی‌گفت، اما سکوتش سنگین‌تر از هر حرفی بود. وضعیت اقتصادی خانواده نیز هر روز بدتر می‌شد. پدرش که سال‌ها کارگر ساختمانی بود، دیگر توان کار سنگین نداشت. قیمت آرد، روغن و مواد اولیه پیوسته بالا می‌رفت. بسیاری از شب‌ها، مادرش تلاش می‌کرد غذا کمتر مصرف شود تا برای فردا هم چیزی باقی بماند. در همان روزها، چندین بار صحبت فروش لپ‌تاپ ملیکا پیش آمد. مادرش می‌گفت شاید بتوانند با پول آن، چند ماه مواد غذایی بخرند. همین ترس باعث شد ملیکا دوباره لپ‌تاپش را روشن کند. او شبی به چهار دوست نزدیکش ــ شبنم، سارا، نادیه و فرشته ــ پیام فرستاد. هر پنج نفر هنوز در شوک تعطیلی دانشگاه بودند. بعضی‌هایشان حتی برای مدتی کاملاً درس و برنامه‌نویسی را کنار گذاشته بودند. اما وقتی دوباره باهم صحبت کردند، متوجه شدند هنوز چیزی در وجودشان خاموش نشده است. آن‌ها ساعت‌ها دربارهٔ وضعیت‌شان حرف زدند؛ دربارهٔ ترس، بیکاری، فشار خانواده‌ها و آینده‌ای که ناگهان نامعلوم شده بود. در پایان همان تماس، ملیکا گفت: «اگر کسی برای ما فرصت نمی‌سازد، شاید مجبور شویم خودمان آن را بسازیم.» چند هفته بعد، آن‌ها کارشان را آغاز کردند. نه دفتری وجود داشت و نه سرمایه‌ای. تنها چیزی که داشتند، پنج لپ‌تاپ قدیمی، اینترنت ضعیف و مهارت‌هایی بود که در دانشگاه آموخته بودند. آن‌ها یک شرکت کوچک مجازی ساختند؛ تیمی که از خانه‌های مختلف در هرات باهم کار می‌کرد. ملیکا بیشتر مسئول هماهنگی پروژه‌ها شد، شبنم طراحی وب انجام می‌داد، سارا روی دیتابیس کار می‌کرد، نادیه فرانت‌اند می‌ساخت و فرشته آموزش و ارتباط با شاگردان را مدیریت می‌کرد. شروع کار بسیار دشوار بود. پیدا کردن مشتری در جامعه‌ای که هنوز به کار آنلاین و مخصوصاً کار دختران اعتماد نداشت، ساده نبود. بعضی‌ها وقتی می‌فهمیدند اعضای تیم دختر هستند، دیگر پاسخ نمی‌دادند. برخی مشتری‌ها نیز حاضر نبودند پول کامل بپردازند. اما آن‌ها مجبور بودند ادامه دهند، چون راه دیگری نداشتند. نخستین پروژه‌شان طراحی یک وب‌سایت ساده برای یک فروشگاه کوچک بود. پول آن پروژه آن‌قدر کم بود که حتی به‌سختی هزینهٔ اینترنت‌شان را جبران می‌کرد، اما برای آن پنج دختر معنای دیگری داشت. آن پروژه ثابت کرد که هنوز می‌توانند کار کنند، هنوز می‌توانند درآمد داشته باشند و هنوز زندگی‌شان کاملاً متوقف نشده است. پس از آن، کم‌کم پروژه‌های بیشتری رسید. یک مرکز آموزشی از آن‌ها سیستم ثبت شاگردان خواست. یک تجارت محلی نیز درخواست کرد دیتابیس محصولاتش را تنظیم کنند. بعضی شب‌ها تا سحر بیدار می‌ماندند تا پروژه‌ها را تحویل دهند، چون اینترنت شب‌ها بهتر بود. در زمستان، هنگام کار، دست‌هایشان از شدت سرما بی‌حس می‌شد. گاهی برق می‌رفت و آن‌ها مجبور بودند با پاوربانک یا اینترنت موبایل، کار را ادامه دهند. اما چیزی که این شرکت را متفاوت ساخت، فقط پروژه‌های آنلاین نبود. روزی یکی از دختران هم‌دانشگاهی سابق‌شان به ملیکا پیام داد و نوشت: «من دیگر هیچ امیدی ندارم؛ حداقل اگر بتوانم کدنویسی یاد بگیرم، شاید کاری پیدا کنم.» همین پیام باعث شد ایده‌ای تازه در ذهن ملیکا شکل بگیرد. آن‌ها تصمیم گرفتند برای دخترانی که از دانشگاه و مکتب محروم شده‌اند، صنف‌های آنلاین برگزار کنند. در آغاز، فقط چند شاگرد داشتند؛ دخترانی خجالتی که بیشترشان دوربین را روشن نمی‌کردند. بعضی‌ها از ترس مخالفت خانواده، در سکوت درس می‌خواندند. برخی دیگر فقط با یک موبایل ساده وارد صنف می‌شدند. اما همان صنف‌های کوچک، به‌تدریج بزرگ‌تر شد. اکنون دخترانی از ولایت‌های مختلف افغانستان در صنف‌های آنلاین آن‌ها شرکت می‌کنند. آن‌ها طراحی وب‌سایت، مبانی برنامه‌نویسی، دیتابیس و کار با کمپیوتر را آموزش می‌دهند. بعضی از شاگردان، پس از چند ماه، توانسته‌اند پروژه‌های کوچک بگیرند و درآمد پیدا کنند. برای ملیکا، مهم‌ترین لحظه زمانی است که یکی از شاگردانش می‌گوید توانسته با درآمد خودش برای خانواده‌اش مواد غذایی بخرد یا هزینهٔ مکتب خواهرش را بپردازد. او می‌گوید: «ما شاید نتوانستیم سند فراغت بگیریم، اما نمی‌خواستیم تمام چیزهایی را که یاد گرفته بودیم، دفن کنیم.» امروز، آن پنج دختر هنوز مدرک دانشگاهی ندارند. هنوز وقتی از کنار دانشگاه هرات عبور می‌کنند، قلب‌شان فشرده می‌شود. هنوز حسرت صنف‌های نیمه‌تمام و روز فراغت را در دل دارند. اما در میان تمام دشواری‌های زندگی در افغانستان، آن‌ها راه کوچکی برای ادامه دادن ساخته‌اند. در اتاقی که روزی فقط محل ناامیدی بود، حالا هر روز صدای کیبورد شنیده می‌شود؛ صدایی آرام اما مداوم، شبیه تلاش دخترانی که نمی‌خواهند زندگی‌شان در سکوت خاموش شود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


20 ساعت قبل - 41 بازدید

بورد کریکت انگلستان و ولز (ای‌سی‌بی) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که اعضای «تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان» برای شرکت در بازی‌های ۲۰ آوره به انگلستان سفر می‌کنند. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که ۲۰ عضو تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان به‌تاریخ ۲۲ جون سال جاری میلادی سفرشان را به مقصد انگلستان آغاز خواهند کرد. در اعلامیه آمده است که این نخستین سفر رسمی تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان خواهد بود. قرار است تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان در این سفر، در مسابقه‌های ۲۰ آوره شرکت کند و در دور نهایی جام جهانی ۲۰ آوره که در انگلستان برگزار می‌شود، نیز حضور خواهد داشت. همچنین در اعلامیه تاکید شده است که قرار است این تیم در آستانه‌ی نشست شورای جهانی کریکت در شهر ادینبرو در اسکاتلند نیز حضور داشته باشد. تیم کریکت زنان افغانستان پس از روی‌کارآمدن مجدد حکومت سرپرست در سال ۲۰۲۱ میلادی، فروپاشید. اعضای این تیم به استرالیا پناهنده شدند و برای نخستین‌بار در جنوری ۲۰۲۵ میلادی تحت نام «تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان» در یک رقابت در شهر ملبورن شرکت کردند. سپس شورای بین‌المللی کریکت یک گروه کاری ویژه‌ برای حمایت از این تیم ایجاد کرد. این شورا با کمک هیأت کریکت انگلستان، استرالیا و هند یک «صندوق حمایت مالی» برای این ورزشکاران راه‌اندازی کرد. این در حالی است که حدود یک ماه قبل، فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید را به‌عنوان نماینده‌ی رسمی کشور به‌رسمیت شناخت تا بتواند در بازی‌های بین‌المللی به نمایندگی از افغانستان شرکت کند. این بانوان از شورای بین‌المللی کریکت می‌خواهند که شبیه الگوی فیفا، تیم آنان را به‌عنوان نماینده‌ی افغانستان به‌رسمیت بشناسد.

ادامه مطلب


20 ساعت قبل - 65 بازدید

در آستانه عید قربان، دفتر سازمان جهانی صحت در افغانستان، نسبت به احتمال شیوع بیماری کانگو هشدار داد و از شهروندان خواست تا در هنگام ذبح مواشی، اصول بهداشتی را رعایت کنند. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که در ماه اپریل حداقل ۲۱۵ نفر در افغانستان بر اثر بیماری‌های مختلف ساری جان باخته‌اند و با نزدیک شدن به عید قربان و افزایش خرید و فروش و ذبح مواشی در سراسر افغانستان، نگرانی‌ها از شیوع دوباره و گسترش تب کانگو در میان شهروندان افزایش یافته است. سازمان جهانی صحت، نکات اساسی را برای کاهش خطر ابتلا به این بیماری در جریان ذبح حیوانات به شهروندان توصیه کرده است. این سازمان گفت که مواشی باید در فضاهای باز، دور از محل سکونت و در ساحات کاملاً پاک و مشخص‌شده ذبح شوند. همچنین این سازمان به قصابان و شهروندان توصیه کرد که برای جلوگیری از تماس مستقیم با خون، ترشحات و مایعات بدن حیوان، حتماً از وسایل ایمنی مانند دستکش، ماسک و چپن (لباس کار) استفاده کنند. در این اطلاعیه آمده است که تمامی سطوح، وسایل و زمین‌هایی که عملیات ذبح و قطعه‌کردن گوشت در آنجا انجام می‌شود، باید بلافاصله و به طور کامل شستشو و پاک‌سازی شوند. پیش از دست زدن به گوشت یا قطعه‌قطعه کردن آن، حیوان ذبح‌شده باید آویزان شود تا خون آن به صورت کامل خارج گردد. تب کانگو یک بیماری حاد ویروسی است که عمدتاً از طریق گزش کنه‌ها یا تماس مستقیم با خون و بافت‌های حیوان آلوده در جریان ذبح و پس از آن، به انسان منتقل می‌شود. پزشکان در افغانستان همواره هشدار داده‌اند که این بیماری به دلیل داشتن نرخ مرگ‌ومیر بالا، در صورت عدم رعایت نکات ایمنی و بهداشتی از سوی مردم، می‌تواند به یک بحران جدی صحی در روزهای عید تبدیل شود. باید گفت که اخیرا سازمان جهانی صحت گزارش داد که در ماه اپریل سال روان، حداقل ۲۱۵ نفر در افغانستان بر اثر بیماری‌های مختلف ساری جان باخته‌اند. موارد بیماری‌هایی چون اسهال شدید، سینه‌بغل، تب دنگی، ملاریا و سرخکان در این کشور افزایش یافته و شماری نیز بر اثر این بیماری‌ها جان داده‌اند.

ادامه مطلب


22 ساعت قبل - 60 بازدید

سرفراز بگتی، وزیر اعلای ایالت بلوچستان پاکستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان میزبانی پاکستان از مهاجران افغانستانی در بیش از چهار دهه گذشته را فراموش کرده است. آقای بگتی در شهر اوکارا در ایالت پنجاب صحبت می‌کرد، گفت که وضعیت امنیتی در بلوچستان نسبت به پنجاب «وخیم‌تر» است و تروریست‌ها هیچ ملیتی ندارند. مقام‌های پاکستانی مدعی هستند که ناامنی در ایالت‌های بلوچستان و خیبرپختونخوا ریشه در افغانستان دارد، اما مقامات حکومت سرپرست این اتهامات را رد می‌کنند. وزیر اعلای بلوچستان مدعی شد که پاکستان بیش از ۴۰ سال «با قلب باز» از مهاجران افغانستانی میزبانی کرده است، اما اکنون کشورهای مختلف از جمله ایالات متحده، روسیه، بریتانیا و چین آنان را تهدیدی امنیتی و تروریستی می‌دانند. پاکستان پس از تیره شدن روابطش با حکومت فعلی طی دو سال گذشته روند اخراج مهاجران افغانستانی را تشدید کرده و نزدیک به دو میلیون مهاجر را از این کشور اخراج کرده است. بسیاری از مهاجران اخراج‌شده سال‌ها در پاکستان زندگی کرده بودند. با وجود فشارها و انتقادهای بین‌المللی، روند اخراج مهاجران افغانستان از سوی پاکستان ادامه یافته است.

ادامه مطلب


24 ساعت قبل - 68 بازدید

جمعیت هلال احمر افغانی در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ۱۹ کودک که دچار سوختگی شدید و عفونت استخوان بودند، پس از تکمیل روند درمان در آلمان به افغانستان بازگشتند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این کودکان توسط سازمان دهکده صلح آلمان درمان شده‌اند. در اعلامیه آمده است که این کودکان براساس تفاهمنامه میان جمعیت هلال احمر افغانی و بنیاد خیریه دهکده صلح آلمان درمان شده‌اند. والدین شماری از این کودکان در گفتگو با رسانه‌های داخلی گفتند امکان درمان فرزندان‌شان در داخل افغانستان وجود نداشته است. جمعیت هلال احمر افغانی به نقل از شاه محمد، پدر یکی از این کودکان نوشته است که با وجود مشکلات اقتصادی حدود ۲۰۰ هزار افغانی برای درمان فرزندش در افغانستان هزینه کرد، اما نتیجه نگرفت. بنیاد دهکده صلح آلمان براساس قراردادی که با جمعیت هلال احمر افغانی دارد، از نزدیک به دو دهه به این سو کودکان دچار سوختگی شدید و عفونت استخوان را برای تداوی به آلمان منتقل می‌کند. پزشکان این سازمان همه ساله به افغانستان سفر کرده و بیمارانی را که امکان تداوی آنها در داخل کشور فراهم نیست، شناسایی و به آلمان منتقل می‌کند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 71 بازدید

ریچارد لیندسی، فرستاده ویژه‌‌ی بریتانیا برای افغانستان می‌گوید که مشارکت کامل زنان و دختران برای ثبات و شکوفایی آینده افغانستان حیاتی است. آقای لیندسی به کابل سفر کرده و در جریان سفرش با مقام‌های حکومت سرپرست و شمار زیادی از زنان و نمایندگان جامعه مدنی دیدار و گفتگو کرده است و بر حمایت بریتانیا از زنان و دختران افغانستان، به‌ویژه در بخش‌های آموزش و مشارکت اجتماعی تاکید شده است. او در این دیدارها تاکید کرده است که پیشبرد امنیت، رفاه و مشارکت زنان و دختران افغانستان همچنان از اولویت‌های اصلی بریتانیا برای افغانستان است. همچنین نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان نگرانی خود را درباره کمک‌های بشردوستانه‌ای که به دلیل بسته بودن مرز در پاکستان متوقف مانده‌اند، مطرح کرده است. او در ادامه هشدار داده است که این تأخیرها بیش از یک میلیون مادر و کودک در افغانستان را در معرض خطر سوءتغذیه قرار داده و پیامدهای گسترده انسانی به همراه خواهد داشت. او خواستار تلاش برای بازگشایی گذرگاه‌های مرزی برای کمک‌های بشردوستانه شده و بر اهمیت برقراری آتش‌بس پایدار برای فراهم شدن دسترسی امن و مداوم کمک‌های انسانی به غیرنظامیان آسیب‌دیده تأکید کرده است. ریچارد لیندسی گفته است: «این سفر فرصت مهمی بود تا مستقیماً از زنان افغانستان درباره تجربه‌ها، چالش‌ها و امیدهای‌شان برای آینده بشنوم.» نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان افزوده است که صدای زنان و دختران افغانستان باید در شکل‌دهی آینده‌ی کشور و تعامل مداوم جامعه جهانی نقش داشته باشد. او تاکید کرده که «امنیت، رفاه و مشارکت کامل زنان و دختران برای ثبات و شکوفایی آینده افغانستان اساسی است. فراهم کردن زمینه کار و مشارکت زنان در همه بخش‌ها نه‌تنها مسئله حقوق، بلکه یک ضرورت اقتصادی برای کشور است.»

ادامه مطلب


2 روز قبل - 58 بازدید

ورونیکا بوسکویچ پوهار، سرپرست نمایندگی اتحادیه اروپا برای افغانستان در تازه‌ترین مورد با شماری از همکاران خود به ولایت بامیان در مرکز کشور سفر کرده است. نمایندگی اتحادیه اروپا در افغانستان امروز (جمعه، ۱ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است: «مردم بامیان در جریان این سفر، چالش‌های مداوم در مورد دسترسی به آموزش و مراقبت‌های حیاتی سلامت مادران را به اشتراک گذاشتند.» همچنین تیم اتحادیه اروپا از یک پروژه آب که توسط برنامه جهانی غذا و بنیاد انکشافی آغاخان راه اندازی شده بازدید کردند و تأثیر آن بر بهبود زندگی هزاران نفر و تقویت کشت، معیشت و امنیت غذایی را مشاهده کرده است. قابل ذکر است که ولایت بامیان در مرکز افغانستان از محروم‌ترین و توسعه‌ نیافته‌ترین ولایت‌های کشور است و مردم آن بارها از عدم دسترسی به خدمات اساسی، از جمله خدمات آموزشی و صحت، شکایت کرده‌اند.

ادامه مطلب