برچسب: افغانستان

7 ساعت قبل - 41 بازدید

بخش زنان سازمان ملل هشدار داده است که بیش از نیمی از نهادهای فعال در زمینه حمایت از زنان در افغانستان ممکن است در یک سال آینده فعالیت خود را متوقف کنند. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که کاهش کمک‌های مالی بین‌المللی و محدودیت‌ها برای کار و رفت‌وآمد زنان، خدمات حیاتی برای زنان و دختران افغانستان را تهدید می‌کند. در این گزارش آمده است که نهادهای تحت رهبری زنان از آخرین راه‌های دسترسی زنان و دختران به خدمات صحی، حمایت روانی، آموزش‌های حرفه‌ای، کمک‌های بشردوستانه و برنامه‌های درآمدزایی به شمار می‌روند. بخش زنان سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است ک محدودیت حضور زنان در زندگی عمومی، این نهادها را وادار کرده است شیوه ارائه خدمات خود را تغییر دهند. همچنین بررسی ۷۴ نهاد فعال در زمینه زنان نشان می‌دهد که نزدیک به سه‌چهارم آن‌ها در سال ۲۰۲۵ میلادی با کاهش کمک‌های مالی روبرو شده‌اند. در گزارش آمده است که دو‌سوم این نهادها گفته‌اند بودجه باقی‌مانده‌شان تنها برای شش ماه یا کمتر کافی است. نیمی از آن‌ها از آغاز سال ۲۰۲۵ میلادی هیچ کمک مالی تازه‌ای دریافت نکرده‌اند و ۹۲ درصد نیز بخشی از کارمندان خود را از دست داده‌اند. بخش زنان سازمان ملل گفته است پیامدهای کاهش کمک‌ها از هم‌اکنون بر زندگی زنان و دختران دیده می‌شود. ۶۶ درصد نهادها گفته‌اند بسیاری از زنانی که پیش‌تر از خدمات آن‌ها استفاده می‌کردند، دیگر به این خدمات دسترسی ندارند. در گزارش آمده است که کاهش کمک‌های جهانی تنها نهادهای زنان در افغانستان را تحت فشار قرار نداده است. بخش زنان سازمان ملل اخیراً در گزارشی جداگانه اعلام کرده است که در یک سال گذشته، دست‌کم یک میلیون زن و دختر در کشورهای بحران‌زده به‌دلیل کاهش کمک‌های مالی، دسترسی خود را به خدمات نجات‌بخش از دست داده‌اند. براساس این گزارش، نزدیک به ۹۰ درصد نهادهای زنان دیگر نمی‌توانند نیازهای موجود را برآورده کنند. این در حالی است که از آغاز سال ۲۰۲۵ تقاضا برای خدمات آن‌ها به‌شدت افزایش یافته است.

ادامه مطلب


8 ساعت قبل - 44 بازدید

گاهی امید، در پرهیاهوترین شهرها متولد نمی‌شود؛ گاهی در اتاقی کوچک، کنار پنجره‌ای که رو به کوچه‌ای خاکی باز می‌شود، جایی که صدای چرخ خیاطی با صدای معلمی که از پشت یک تلفن همراه درس می‌دهد درهم می‌آمیزد، جوانه می‌زند. در یکی از محله‌های شهر هرات، دختری ۱۴ ساله هر روز زندگی‌اش را با همین دو صدا آغاز می‌کند؛ صدای چرخ خیاطی و صدای درس. این دو، حالا بخش جدایی‌ناپذیر روزهای او شده‌اند. اگرچه مدت زیادی از آخرین روزی که روی چوکی مکتب نشست نمی‌گذرد، اما خودش احساس می‌کند سال‌هاست از حیاط مکتب، زنگ تفریح و تخته‌سیاه دور مانده است. با این حال، هنوز دفترهای قدیمی‌اش را در گوشه‌ای از اتاق نگه داشته؛ دفترهایی که روی صفحه نخست بعضی از آن‌ها با خط کودکانه نوشته شده است: «آرزو دارم روزی در دانشگاه درس بخوانم.» پیش از آن‌که محدودیت‌های آموزشی بر زندگی دختران سایه بیندازد، او شاگردی پرشور و پرتلاش بود. همیشه در ردیف‌های اول صنف می‌نشست، با اشتیاق به پرسش‌های معلم پاسخ می‌داد و هر بار که کارنامه پایان سال را به خانه می‌آورد، پدر و مادرش با افتخار آن را به اقوام نشان می‌دادند. معلمانش باور داشتند که اگر فرصت ادامه تحصیل پیدا کند، آینده‌ای درخشان در انتظارش خواهد بود. اما روزی فرا رسید که دروازه مکتب دیگر به روی او گشوده نشد. آن روز را هنوز با تمام جزئیات به یاد دارد؛ روزی که با لباس مکتب آماده رفتن شد، اما فهمید دیگر اجازه ورود ندارد. همان لحظه احساس کرد بخشی از کودکی‌اش پشت همان دروازه‌ها جا مانده است. چند هفته نخست را در سکوت گذراند. هر صبح بی‌اختیار از پنجره به کوچه نگاه می‌کرد؛ به دختران خردسالی که هنوز اجازه رفتن به مکتب داشتند و با خنده از کنار خانه‌شان می‌گذشتند. او نیز لبخند می‌زد، اما به محض آن‌که پنجره را می‌بست، اشک‌هایش بی‌صدا روی گونه‌هایش جاری می‌شد. مادرش بارها می‌گفت امیدش را از دست ندهد، اما در آن روزها باور کردن آینده‌ای روشن برایش آسان نبود. چند ماه بعد، از طریق یکی از آشنایان خانواده با صنف‌های آنلاین آشنا شد؛ خبری که بار دیگر جرقه‌ای از امید را در دلش روشن کرد. خانواده تنها یک تلفن همراه قدیمی داشتند؛ تلفنی با صفحه‌ای ترک‌خورده و باتری‌ای که زود خالی می‌شد. با همان وسیله ساده، او دوباره به درس برگشت، اما خیلی زود دریافت که آموزش از راه دور نیز دشواری‌های خود را دارد. اینترنت در محله‌شان اغلب ضعیف است. روزهایی پیش می‌آید که ساعت‌ها منتظر می‌ماند تا تنها یک فایل آموزشی باز شود. گاهی درست زمانی که معلم مهم‌ترین بخش درس را توضیح می‌دهد، ارتباط قطع می‌شود و او ناچار است دوباره منتظر بماند. بارها کلاس را نیمه‌کاره از دست داده و تنها با کمک یادداشت‌های دوستانش توانسته درس‌ها را جبران کند. مشکل فقط اینترنت نیست. درآمد خانواده محدود است و خرید بسته‌های اینترنتی هزینه سنگینی بر دوش آنان می‌گذارد. پدرش با کار روزمزدی مخارج خانه را تأمین می‌کند و درآمدش همیشه ثابت نیست. بعضی روزها هیچ کاری پیدا نمی‌کند و دست خالی به خانه برمی‌گردد. در چنین روزهایی، نخستین هزینه‌ای که حذف می‌شود، خرید اینترنت است. او خوب می‌داند خانواده‌اش گاهی ناچارند میان خرید نان و خرید اینترنت یکی را انتخاب کنند؛ انتخابی که برای هیچ خانواده‌ای آسان نیست. برای همین تصمیم گرفت خودش نیز سهمی در تأمین هزینه‌های خانه داشته باشد. مادرش سال‌ها خیاطی کرده بود و از کودکی دوخت‌ودوز را به او آموخته بود. حالا هر روز، پس از انجام کارهای خانه، ساعت‌ها کنار مادرش می‌نشیند و لباس زنانه، مانتو، پیراهن کودک و گاهی پرده می‌دوزد. انگشتانش بارها زیر سوزن زخمی شده‌اند، اما هیچ‌گاه شکایتی نکرده است. می‌گوید هر لباسی که می‌دوزد، شاید تنها چند افغانی درآمد داشته باشد، اما همان مبلغ می‌تواند هزینه خرید یک بسته اینترنت یا یک دفتر تازه را فراهم کند. برنامه روزانه‌اش فشرده و خسته‌کننده است. صبح زود بیدار می‌شود، کارهای خانه را انجام می‌دهد، چند ساعت خیاطی می‌کند و هر زمان که اینترنت بهتر باشد، در صنف آنلاین حاضر می‌شود. شب‌ها نیز تا دیروقت درس‌های عقب‌مانده را مرور می‌کند. گاهی برق قطع می‌شود و ناچار است زیر نور چراغ شارژی یا چراغ خورشیدی کوچک درس بخواند. در زمستان، سرمای اتاق دست‌هایش را بی‌حس می‌کند، اما کتاب را نمی‌بندد. باور دارد اگر امروز از درس فاصله بگیرد، فردا دوباره شروع کردن بسیار دشوارتر خواهد بود. بزرگ‌ترین نگرانی‌اش این است که به دلیل مشکلات اینترنت و تنگنای مالی از درس‌هایش عقب بماند. هر بار که کلاسی را از دست می‌دهد، احساس می‌کند بخشی از رؤیایش دورتر شده است، اما به جای تسلیم شدن، تلاشش را بیشتر می‌کند. ویدیوهای آموزشی را بارها تماشا می‌کند، از دوستانش درباره درس‌ها می‌پرسد، مطالب تکمیلی را جست‌وجو می‌کند و اگر لازم باشد، یک درس را چندین بار می‌خواند تا آن را کاملاً یاد بگیرد. او به زبان انگلیسی نیز علاقه فراوانی دارد. می‌داند اگر روزی بخواهد برای بورسیه دانشگاه‌های معتبر جهان اقدام کند، باید این زبان را به خوبی بیاموزد. به همین دلیل، هر روز زمانی را به یادگیری واژه‌های جدید، شنیدن فایل‌های صوتی و تمرین نوشتن اختصاص می‌دهد. بسیاری از کتاب‌های مورد نیازش را نمی‌تواند بخرد، بنابراین نسخه‌های رایگان آن‌ها را از اینترنت دانلود می‌کند؛ البته اگر اینترنت اجازه بدهد. وقتی از آینده سخن می‌گوید، نگاهش سرشار از امید می‌شود. می‌خواهد درسش را تا صنف دوازدهم ادامه دهد، مدرک مکتب را بگیرد و سپس برای دریافت بورسیه دانشگاه‌های معتبر جهان درخواست بدهد. هنوز نمی‌داند در کدام کشور تحصیل خواهد کرد، اما مطمئن است رشته‌ای را انتخاب می‌کند که بعدها بتواند با دانش خود به مردم افغانستان خدمت کند. او باور دارد کشورش بیش از هر زمان دیگری به دختران تحصیل‌کرده نیاز دارد؛ دخترانی که بتوانند در آموزش، صحت، اقتصاد، فناوری و دیگر عرصه‌ها نقش‌آفرین باشند. با وجود همه سختی‌ها، هرگز از افغانستان و مردمش دل نکنده است. برخلاف بسیاری که رؤیای ماندن در خارج از کشور را دارند، او می‌گوید اگر روزی در دانشگاهی معتبر تحصیل کند، پس از پایان درس به کشورش بازخواهد گشت. می‌خواهد دانشی را که آموخته، در اختیار نسل بعدی بگذارد و به دخترانی کمک کند که شاید روزی شرایطی شبیه امروز او را تجربه کنند. وقتی از او می‌پرسم اگر امروز فقط یک آرزو داشته باشی، چه می‌خواهی، بدون لحظه‌ای مکث پاسخ می‌دهد: «آرزو دارم دوباره صدای زنگ مکتب را بشنوم؛ نه فقط برای خودم، بلکه برای همه دختران افغانستان.» او می‌گوید هیچ دختری نباید تنها به دلیل جنسیتش از آموزش محروم شود و هیچ خانواده‌ای نباید میان خرید نان و خرید اینترنت برای درس فرزندش یکی را انتخاب کند. به باور او، آموزش فقط آینده یک فرد را تغییر نمی‌دهد؛ بلکه می‌تواند سرنوشت یک خانواده، یک جامعه و حتی یک کشور را دگرگون سازد. او هنوز هر شب، پیش از خواب، کتاب‌هایش را با دقت کنار بالش می‌گذارد؛ انگار فردا قرار است دوباره راهی مکتب شود. شاید دروازه‌های مکتب هنوز به رویش بسته باشند، شاید اینترنت بار دیگر میان کلاس قطع شود و شاید درآمد خیاطی برای خرید همه بسته‌های اینترنتی کافی نباشد، اما چیزی که در وجود این دختر ۱۴ ساله خاموش نشده، ایمانش به آینده است؛ ایمانی که به او نیرو می‌دهد تا با وجود همه دشواری‌ها، درس بخواند، تلاش کند و امیدوار بماند. او باور دارد روزی فرا خواهد رسید که نه تنها خودش از صنف دوازدهم فارغ شود و با بورسیه در یکی از دانشگاه‌های معتبر جهان تحصیل کند، بلکه هزاران دختر دیگر نیز بدون ترس و بدون مانع، دوباره پشت چوکی‌های مکتب بنشینند؛ روزی که دختران افغانستان با دانش، توانایی و اراده خود، برای خانواده‌هایشان، جامعه‌شان و سرزمینشان منشأ خدمت، پیشرفت و امید باشند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


22 ساعت قبل - 50 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است، خانه‌های بهداشت خانواده که از سوی صندوق جمعیت این نهاد حمایت می‌شوند، برای مادران و نوزادان در جوامع دورافتاده خدمات حیاتی ارائه می‌کند. این سازمان امروز (پنج‌‍شنبه، ۲۵ سرطان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که خدمات خانه‌های بهداشت خانواده، هر روز جان مادران و نوزادان را نجات می‌دهد. همچنین سازمان ملل متحد در بخشی از گزارشش افزوده است که کم‌بود بودجه می‌تواند به تعطیلی این مرکزها بینجامد و میزان مرگ‌ومیر مادران را در افغانستان که از پیش با چالش‌های جدی در بخش سلامت مادران روبرو است، افزایش دهد. این در حالی است که بر اساس نگرانی سازمان ملل متحد و سازمان جهانی بهداشت، پیش از این نیز بیش از ۴۰۰ مرکز درمانی به دلیل کم‌بود بودجه در افغانستان تعطیل شده است.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 85 بازدید

فعالان حقوق بشر افغانستان با جمع‌آوری بیش از ۱۰۰ هزار امضا از اتحادیه‌ی اروپا خواستار «به رسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی در افغانستان» شدند. بکتاش سیاووش، فعال حقوق بشر و عضو پیشین پارلمان افغانستان، امروز (پنج‌شنبه، ۲۵ سرطان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این کارزار جمع‌آوری امضا از مرز ۱۰۰ هزار امضا عبور کرده است. او با استقبال از راه‌اندازی این کارزار جهانی، آن را «حمایت از بنیادی‌ترین حقوق بشر در افغانستان» خوانده است. وی در ادامه تاکید کرد: «سه ماه پیش، این دادخواست به‌صورت رسمی از طریق روند ثبت دادخواست‌های پارلمان اروپا به این نهاد ارائه شد.» سیاووش تصریح کرد: «حمایت جهانی از این کارزار نشان‌دهنده‌ی یک خواست فزاینده برای اقدام عملی و مسوولانه در برابر سرکوب سیستماتیک زنان و دختران افغانستان است.» همچنین این فعال حقوق بشر، بر محدودیت‌های علیه زنان و دختران در کشور اشاره کرده و گفته است که این محدودیت‌ها یک نظام سازمان‌یافته آپارتاید جنسیتی است که نیازمند به‌رسمیت‌شناسی حقوقی و سیاسی در سطح بین‌المللی است. بیش از ۱۰۰ هزار نفر از سراسر جهان به این فراخوان پیوسته‌اند و از نهادهای اروپایی خواسته‌اند از اصول حقوق بشر، عدالت و کرامت انسانی دفاع کنند. آن‌ها از اتحادیه اروپا و پارلمان اروپا خواسته‌اند که آپارتاید جنسیتی در افغانستان را به‌رسمیت شناخته شود. آن‌ها خواستار حمایت جامعه‌ی جهانی از زنان و دختران در افغانستان شده و گفته‌اند جامعه جهانی و دیگر نهادهای حقوق بشری باید در برابر سرکوب سازمان‌یافته میلیون‌ها زن و دختر افغانستان سکوت نکنند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 75 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان و دختران در افغانستان در قلب مدیریت دام‌داری و اقتصادهای روستایی قرار دارند. این سازمان امروز (پنج‌شنبه، ۲۵ سرطان) به نقل از رزا اوتونبایوا، نماینده‌ سابق سازمان ملل متحد در افغانستان، نوشته است که کسب‌ مهارت‌های عملی به زنان کمک می‌کند تا درآمد خود را افزایش دهند، امنیت غذایی را تقویت کنند و در برابر دشواری‌های و بحران‌ها تاب‌آوری بیشتری پیدا کنند. بیشتر جمعیت افغانستان که در روستاها زندگی می‌کنند، از راه کشاورزی و دام‌داری زندگی‌شان را تامین می‌کنند که زنان سهم چشم‌گیری در آن دارند. پیش از این نیز، نهادهای بین‌المللی مانند سازمان ملل و سازمان بین‌المللی مهاجرت، با اشاره به آسیب‌پذیری زنان از تغییرهای اقلیمی به نقش آن‌ها در مبارزه با پیامدهای این بحران تاکید کرده بودند. براساس گزارش رسانه‌های مختلف زنان و دختران در مناطق روستایی کشور، علاوه بر تربیت فرزندان و انجام کارهای خانه، بخش قابل توجهی از نیروی کار کشاورزی را نیز تشکیل می‌دهند. با این وجود، حکومت سرپرست در سراسر کشور، محدودیت‌های علیه زنان و دختران وضع کرده است. اکنون دختران و زنان اجازه آموزش بالاتر از صنف‌ ششم، کار در اداره‌های داخلی و بین‌المللی و گشت‌گذار را ندارند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 73 بازدید

یوناما یا دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان در تازه‌ترین مورد انتصاب ‏رباب فاطمه، دیپلمات اهل بنگلادش به ریاست این نمایندگی را در کابل اعلام ‏کرد.‏ این سازمان امروز (پنج‌شنبه، ۲۵ سرطان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که آنتونیو ‏گوترش، دبیرکل سازمان ملل دیروز انتصاب رباب فاطمه را به‌عنوان ‏نماینده‌ی ویژه جدید تایید کرده است. خانم فاطمه جانشین رزا اوتونبایوا از قرقیزستان شد. او دومین زنی ‏است که پس از بازگشت حکومت سرپرست به قدرت، به‌عنوان نماینده‌ی ویژه دبیرکل ‏سازمان ملل متحد و رییس یوناما در افغانستان تعیین شده است.‏ یوناما گفته است که خانم فاطمه در عرصه‌های خدمات ملکی در سطح ‏ملی و بین‌المللی، دیپلماسی دوجانبه و چندجانبه، سیاست‌گذاری، ‏دادخواهی و طرح و تطبیق برنامه‌ها بیش از ۳۰ سال تجربه دارد.‏ همچنین او پیش از ریاست یوناما، به‌حیث معاون دبیرکل ملل متحد و ‏نماینده‌ی عالی این سازمان در امور کشورهای کم‌تر انکشاف‌یافته، ‏کشورهای محاط به خشکه و در حال رشد، و کشورهای کوچک ‏جزیره‌ای رو به انکشاف‎ ‌‏کار می‌کرد.‏ رباب فاطمه از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ نماینده‌ی دائم بنگلادش در سازمان ‏ملل متحد بود و پیش از آن نیز به‌عنوان سفیر بنگلادش در جاپان ‏فعالیت می‌کرد.‏ همچنین نمایند‌گی دایمی افغانستان در سازمان ملل با استقبال از انتصاب رباب فاطمه، به عنوان نماینده دبیرکل و رییس دفتر هیات معاونت سازمان ملل در افغانستان بر همکاری‌های مشترک تاکید کرده است. این نمایند‌گی تاکید کرد که انتصاب رباب فاطمه به عنوان رییس یوناما در این «مقطع حساس» برای افغانستان، دارای اهمیت ویژه است. براساس اعلامیه، نمایند‌گی دایمی افغانستان تاکید کرده که یوناما تحت رهبری رباب فاطمه، مسوولیت‌های خود را به گونه اصولی و بی‌طرفانه از طریق تسهیل تعاملات سیاسی معنادار، حمایت از یک روند سیاسی فراگیر به رهبری و مالکیت افغان‌ها و دادخواهی برای اعاده و حفاظت از حقوق و آزادی‌های اساسی تمامی شهروندان افغانستان، به‌ویژه زنان و دختران ادامه خواهد داد.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 120 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌ کمک‌های انسان‌دوستانه‌ی سازمان ملل متحد با ابراز نگرانی از دوام ممنوعیت آموزش دختران در افغانستان، گفته است که وقتی دختران از فرصت آموزش محروم می‌شوند، ماندن چه معنایی دارد؟ این سازمان امروز (پنج‌شنبه، ۲۵ سرطان) به نقل از زنی در بامیان نوشته است: «می‌ترسم دخترم هیچ آینده‌ای نداشته باشد.» اوچا در ادامه تاکید کرده است که آموزش، امید و فرصت می‌آفریند و سرمایه‌گذاری بر آموزش دختران، سرمایه‌گذاری برای آینده‌ی افغانستان است. در حالی دفتر هماهنگ‌کننده‌ کمک‌های انسان‌دوستانه‌ی سازمان ملل متحد از آموزش دختران دفاع می‌کند که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 47 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که برای ایجاد شهرهای ایمن برای زنان و دختران، صدای آن‌ها باید شنیده شود. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که برای ایمن‌سازی شهرها برای زنان، نیاز است که تجربه‌های آن‌ها در شکل‌دهی سیاست‌ها نقش داشته باشند و ایمنی، محور اصلی برنامه‌ریزی در فضاهای عمومی باشد. این در حالی است که زنان در افغانستان، با محدودیت‌های شدیدی در شهرها روبرو هستند و حق حضور آزادنه‌ی آن‌ها به شدت محدود شده است. زنان در شهرهای افغانستان، مجبورند حجاب مورد نظر حکومت سرپرست را رعایت کنند تا با خطر بازداشت از سوی نیروهای امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر این گروه روبرو نشوند. همچنین حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 100 بازدید

سازمان جهانی صحت در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که این هفته چهار مورد مثبت جدید فلج کودکان (پولیو) در افغانستان ثبت شده است و به این ترتیب شمار موارد مثبت این بیماری در سال ۲۰۲۶ میلادی در افغانستان به ۱۱ مورد رسیده است. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که موارد جدید شامل دو مورد در ولسوالی‌های بهسود و رودات ننگرهار، یک مورد در ولسوالی موسی قلعه هلمند و یک مورد در ولسوالی شیندند ولایت هرات می‌شوند. سازمان جهانی صحت در ادامه تاکید کرد، موردی که در ولسوالی شیندند ولایت هرات ثبت شده است، از طریق «تماس‌های مثبت» شناسایی شده است. بر اساس گزارش سازمان جهانی، این هفته همچنین ۱۲ مورد مثبت محیطی بیماری پولیو در افغانستان ثبت شده است که شامل پنج مورد در قندهار، چهار مورد در ننگرهار، دو مورد در کابل و یک مورد در هلمند می‌شود. سازمان جهانی صحت در ادامه گفت که در مجموع در سال جاری میلادی ۴۶ مورد مثبت محیطی بیماری پولیو در کشور ثبت شده است. این در حالی است که سال گذشته میلادی نیز ۲۱ مورد مثبت انسانی بیماری پولیو و ۹۴ مورد محیطی آن در کشور ثبت شده بود. در حال حاضر افغانستان و پاکستان تنها کشورهای جهان هستند که بیماری پولیو در آن ریشه‌کن نشده است. با وجود برگزاری کارزارهای واکسیناسیون فلج کودکان در کشور و پاکستان، آمارهای تازه سازمان مال نشان می‌دهد که امسال شمار موارد ابتلا در افغانستان بیشتر بوده است. مطابق آمار سازمان جهانی صحت، در سال جاری میلادی سه مورد مثبت بیماری پولیو در پاکستان نیز ثبت شده است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 93 بازدید

اتحادیه‌ی اروپا در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که به جوانان فرصت کسب مهارت، راه‌اندازی کسب‌وکارها را فراهم کرده و به ایجاد معیشت پایدار برای آن‌ها در آینده‌ی افغانستان سرمایه‌گذاری می‌کند. این اتحادیه امروز (چهارشنبه، ۲۴ سرطان) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که از طریق آموزش، آموزش‌های فنی و حرفه‌ای و برنامه‌های کارآموزی، فرصت‌هایی برای دختران و پسران فراهم می‌کند تا رشد کنند و جوامع خود پشتیبانی کنند. همزمان با این یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد به مناسبت روز جهانی مهارت‌های جوانان گفته است که مهارت‌ها فرصت می‌آفرینند و آینده‌ای بهتر و توان‌مندتر برای افراد می‌سازند. یونسکو در ادامه افزوده است که برنامه توسعه‌ای کانادا، اتحادیه‌ی اروپا، بانک جهانی و یونیسف، در حال حاضر به توسعه‌ی مهارت‌آموزی در افغانستان کار می‌کنند. قابل ذکر است که همه‌ساله از ۱۵ جولای زیر نام «ـروز جهانی مهارت‌های جوانان» گرامی‌داشت می‌شود؛ روزی که در ۱۸ دسمبر ۲۰۱۴ از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد نام‌گذاری شد. هدف از نام‌گذاری این روز، تأکید بر اهمیت آموزش مهارت‌های فنی، حرفه‌ای و شغلی برای جوانان بوده است. در حالی از این روز تجلیل می‌شود که دختران افغانستان با محدودیت‌های آموزشی و اشتغال مواجه هستند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب