برچسب: افغانستان

9 ساعت قبل - 45 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد (UN Women) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که باید از زنان و کودکان کم‌بینا در سراسر جهان حمایت همه‌ جانبه صورت بگیرد. اين نهاد امروز (یک‌شنبه، ۱۴ جدی) به مناسبت روز جهانی بریل با نشر اعلامیه‌ای گفته است: «وقتی زنان و دختران و کودکان کم‌بینا به خط بریل دسترسی برابر داشته باشند، داستان‌های خود را می‌نویسند.» بخش زنان سازمان ملل در بخشی از اعلامیه تاکید کرده است: «زنان و دختران کم‌بینا که به خط بریل دسترسی دارند، استقلال خود را به دست می‌آورند و جهانی فراگیرتر را شکل می‌دهند.» سازمان ملل متحد نیز در اعلامیه‌ای نوشته که حتی در شرایط عادی نیز افراد دارای معلولیت، کمتر از دیگران به خدمات صحی، آموزش و اشتغال دسترسی دارند و مشارکت کمتری در جامعه دارند. سازمان ملل در ادامه افزوده است: «افراد دارای معلولیت بیشتر در معرض فقر قرار می‌گیرند، نرخ‌های بالاتری از خشونت، بی‌توجهی و سوء‌استفاده را تجربه می‌کنند و در هر جامعه‌ای که با بحران روبه‌روست، جزو به‌حاشیه‌رانده‌شده‌ترین گروه‌ها به شمار می‌آیند.» این در حالی است که روز جهانی بریل از سال ۲۰۱۹ میلادی به این‌سو با هدف افزایش آگاهی درباره اهمیت بریل به‌عنوان وسیله‌ای برای ارتباط و تحقق کامل حقوق بشر برای افراد نابینا و کم‌بینا نام‌گذاری شده است. همچنین چندی پیش بخش زنان سازمان ملل اعلام کرده بود که زنان و دختران دارای معلولیت در افغانستان با موانع جدی و «نادیده گرفته شدن» روبرو هستند. در حالی بخش زنان سازمان ملل بر حمایت از زنان و دختران کم‌بینا تاکید دارد که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


11 ساعت قبل - 52 بازدید

سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (فایو) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی نیز در کنار زنان و مردانی خواهد ماند که برای حفاظت از امنیت غذایی و تغذیه در افغانستان تلاش می‌کنند؛ حمایتی که در سال ۲۰۲۵ بیش از ۱۰ میلیون نفر را در سراسر کشور تحت پوشش قرار داده است. این نهاد با نشر ویدیویی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این کمک‌ها با همکاری شرکایش، کشاورزان و فعالان بخش صنایع کشاورزی را شامل می‌شود؛ افرادی که با وجود چالش‌های گسترده، نقش کلیدی در تغذیه و بقای جوامع محلی ایفا کرده‌اند. در بخشی از این ویدیو تاکید شده است که زنان فعال در بخش کشاورزی و امنیت غذایی از محورهای اصلی این حمایت‌ها بوده‌اند. سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد در ادامه افزوده است که در سال آینده نیز تمرکز خود را بر تقویت نقش زنان در تأمین معیشت، امنیت غذایی و تغذیه در افغانستان حفظ خواهد کرد. فایو تصریح کرد که با وجود دشواری‌های فراوان در سال ۲۰۲۵ میلادی، تلاش‌های مشترک کشاورزان و کارآفرینان بخش کشاورزی مانع از تشدید بحران غذایی در بسیاری از مناطق کشور شده است. سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد پیش از این نیز، از زنان روستانشین در بخش‌های چون پرورش زنبور عسل و دیگر بخش‌ها پشتیبانی کرده است. قابل ذکر است که زندگی بسیاری از شهروندان افغانستان به کشاورزی و دام‌داری وابسته است که زنان و دختران سهم بزرگی در کار بر زمین‌های کشاورزی، دام‌داری و تولید محصولات کشاورزی سهم دارند. همچنین باید گفت که باوجودی که کشاورزی و فرآورده‌های دام‌داری در افغانستان منبع درآمد بسیاری از روستانشین‌های این کشور به شمار می‌رود؛ اما کشاورزی به روش سنتی، نبود امکانات و تجهیزات، خشک‌سالی‌های پی‌درپی، نبود سردخانه‌های معیاری، نبود جاده‌ها و دست‌رسی نداشتن به بازارهای ملی و بین‌المللی کشاورزی این کشور را شدیدا متاثر کرده است.

ادامه مطلب


16 ساعت قبل - 70 بازدید

منابع محلی از ولایت قندهار می‌گویند که در پی وقوع یک حادثه‌ی ترافیکی در مرکز این ولایت، پنج نفر به شمول زنان و کودکان جان باخته و دو نفر دیگر زخمی شده‌اند. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که این حادثه صبح امروز (یک‌شنبه، ۱۴ جدی) در نزدیکی پل نساجی از مربوطات شهر قندهار رخ داده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که یک تریلر با یک موتر سواری تصادف کرده که در نتیجه تمام سرنشینان موتر سواری شامل یک زن و یک کودک جان باخته‌اند. منبع در ادامه افزوده است که دو نفر دیگر نیز در این حادثه به‌شدت زخمی شده‌اند و برای درمان به شفاخانه میرویس قندهار منتقل شده‌اند. مسوولان محلی حکومت سرپرست در ولایت قندهار تا اکنون در مورد این حادثه اظهارنظر نکرده‌اند. رویدادهای ترافیکی در روزهای اخیر در ولایت‌های مختلف کشور افزایش یافته است. حوادث ترافیکی در افغانستان سالانه جان صدها نفر را می‌گیرد و صدها زخمی برجای می‌گذارد. نبود علایم ترافیکی، خرابی جاده‌ها و بی‌احتیاطی رانندگان از عوامل اصلی وقوع این حوادث گفته می‌شود.

ادامه مطلب


19 ساعت قبل - 61 بازدید

دوره‌های قاعدگی بخش طبیعی زندگی زنان است، اما برای بسیاری از زنان، مخصوصاً در جوامعی مانند افغانستان که دسترسی به خدمات سلامت محدودتر است، این دوره‌ها می‌تواند با دردهای شدید، بی‌حوصلگی، اضطراب و افت انرژی همراه باشد. در سال‌های اخیر، پژوهش‌های علمی نشان داده‌اند که دو عامل ساده ولی مهم — ورزش منظم و تغذیه مناسب — می‌توانند نقش چشمگیری در کاهش این مشکلات و بهبود کیفیت زندگی زنان داشته باشند. چرایی بروز درد و تغییرات خلق در دوران قاعدگی: در طول چرخه‌ی قاعدگی، سطح هورمون‌های استروژن و پروژسترون در بدن نوسان می‌کند. این تغییرات هورمونی می‌توانند باعث انقباض عضلات رحم شوند که به شکل درد زیر شکم یا کمر احساس می‌شود. از سوی دیگر، کاهش میزان استروژن در روزهای نخست قاعدگی ممکن است منجر به کاهش سطح سروتونین، یعنی «هورمون شادی»، شود؛ در نتیجه بسیاری از زنان دچار افسردگی خفیف، تحریک‌پذیری و نوسانات خلقی می‌گردند. تأثیر ورزش منظم بر کاهش درد و بهبود خلق‌و‌خو: ورزش منظم یکی از ارزان‌ترین و مؤثرترین راه‌حل‌ها برای مقابله با علائم قاعدگی است. وقتی بدن در حال فعالیت بدنی است، مقدار قابل‌توجهی اندورفین آزاد می‌شود — ماده‌ای شبیه به مسکن طبیعی که درد را کاهش داده و احساس آرامش و شادی به همراه دارد. تحقیقات نشان داده‌اند زنانی که حداقل سه بار در هفته ورزش‌های سبک تا متوسط انجام می‌دهند (مانند پیاده‌روی سریع، دوچرخه‌سواری آرام یا یوگا)، در مقایسه با زنان غیرفعال، درد پریود کمتر، اضطراب پایین‌تر و خواب منظم‌تری دارند. به‌ویژه ورزش‌هایی مثل یوگا و حرکات کششی، در کاهش گرفتگی عضلات و بهبود گردش خون لگن مؤثرند. افزون بر این، فعالیت بدنی باعث تعادل هورمونی بهتر و بهبود جریان خون رحم می‌شود. حتی ۲۰ دقیقه پیاده‌روی ملایم در روزهای قبل از قاعدگی می‌تواند از شدت درد در آغاز دوره بکاهد. نقش تغذیه در کنترل درد و ثبات خلق‌و‌خو: در دوران قاعدگی، تغذیه درست می‌تواند همان‌قدر تأثیرگذار باشد که ورزش. بدن در این زمان نیاز بیشتری به برخی مواد مغذی دارد، از جمله آهن، منیزیم، ویتامین B6 و اسیدهای چرب امگا‑۳. غذاهای سرشار از این مواد به کاهش انقباضات عضلانی، بهبود خلق و جلوگیری از کم‌خونی کمک می‌کنند. برخی از بهترین مواد غذایی در این دوران عبارت‌اند از: ماهی‌های چرب مانند قزل‌آلا یا تن که دارای امگا‑۳ هستند و التهاب را کاهش می‌دهند. سبزیجات سبز مثل اسفناج و کلم که منیزیم و آهن فراوان دارند. مغزها و دانه‌ها (گردو، بادام، تخمه آفتابگردان) که منبع خوبی از ویتامین E و B6 هستند و به تنظیم خلق‌و‌خو کمک می‌کنند. حبوبات پخته و غلات کامل که سطح قند خون را پایدار نگه می‌دارند و مانع احساس خستگی شدید می‌شوند. در مقابل، در دوران قاعدگی بهتر است مصرف قهوه، غذاهای پرچرب، فست‌فودها و شیرینی‌های زیاد محدود شود. این خوراکی‌ها باعث نوسان شدید قند خون و تحریک‌پذیری می‌گردند. همچنین نوشیدن آب کافی و چای‌های گیاهی مانند بابونه یا دارچین می‌تواند به آرامش بدن و ذهن کمک کند. وضعیت خاص زنان افغانستان و راهکارهای ساده: در افغانستان، بسیاری از دختران و زنان به دلیل کمبود امکانات، فقر غذایی یا محدودیت‌های فرهنگی نمی‌توانند به‌راحتی ورزش کنند یا به رژیم غذایی متنوع دسترسی داشته باشند. با این حال، حتی در چنین شرایطی، گام‌های کوچک نیز می‌توانند تفاوت بزرگی ایجاد کنند: - انجام حرکات ساده در خانه مانند دراز و نشست، نرمش صبحگاهی یا پیاده‌روی در حیاط، بدون نیاز به وسایل خاص - جایگزینی نوشیدنی‌های شیرین با آب ولرم و چای سبز - افزودن منابع ارزان امگا‑۳ مانند دانه کتان یا تخم شنبلیله به غذا - استفاده بیشتر از حبوبات، سبزی و عدس برای تأمین آهن و فیبر - خواب کافی (۷ تا ۸ ساعت) و پرهیز از استرس تا حد امکان کوچک‌ترین تغییرات رفتاری، اگر به‌طور منظم انجام شوند، می‌توانند طی چند ماه اثر مثبتی بر کاهش دردهای قاعدگی و بهبود خلق‌وخو داشته باشند. نتیجه‌گیری:  ورزش منظم و تغذیه‌ی مناسب، نه‌تنها سلامت فیزیکی زنان را در دوران قاعدگی بهبود می‌بخشند، بلکه به بهبود خلق‌وخو، افزایش انرژی و تقویت احساس توانمندی نیز کمک می‌کنند. این دو عامل، ساده اما اساسی‌اند و می‌توانند بدون هزینه‌های بالا، کیفیت زندگی زنان را — به‌ویژه در شرایط محدود مانند افغانستان — به‌طور قابل توجهی ارتقا دهند. با آگاهی، توجه به بدن و مراقبت مستمر از خود، هر زن می‌تواند چرخه‌ی طبیعی قاعدگی را به فرصتی برای رشد، آرامش و تقویت قدرت درونی تبدیل کند.  نویسنده: داکتر معصومه پارسا

ادامه مطلب


20 ساعت قبل - 52 بازدید

خبرگزاری آسوشیتد پرس گزارش داده است که شمار جان‌باختگان سیلاب در ولایات مختلف افغانستان به ۱۷ نفر رسیده است. این خبرگزاری به نقل از محمدیوسف حماد، سخنگوی اداره مبارزه با حوادث طبیعی حکومت سرپرست نوشته است که شمار جان‌باختگان سیلاب در ولایات مختلف کشور طی چند روز گذشته به 17 تن رسیده است که کودکان و زنان نیز شامل قربانیان می‌باشند. سخنگوی اداره مبارزه با حوادث روز گذشته گفته بود که در پی باران‌های شدید و جاری شدن سیل در ولایات دست‌کم ۱۲ نفر جان باختند و ۱۱ نفر دیگر زخمی شدند. همچنین محمد یوسف سعیدی، سخنگوی والی هرات نیز گفته بود که پنج نفر از کشته‌شدگان اعضای یک خانواده بودند. آقای حماد می‌گوید که سیلاب به زیرساخت‌های آسیب‌ زده، تعداد زیادی از دام‌ها را تلف کرده و یک و ۸۰۰ خانواده را تحت تاثیر قرار داده است. ولایت‌های کاپیسا، پروان، دایکندی، ارزگان، قندهار، هلمند، بادغیس، فاریاب، بدخشان، فراه و هرات شاهد جاری شدن سیل بوده است. به گزارش اداره مبارزه با حوادث حکومت فعلی، در پی حوادث طبیعی در این دو روز، ۲۷۴ خانه به‌طور کامل ویران و ۵۱۸ خانه تخریب شده‌‌اند. در این ولایات هشت مسجد، ۲۰۹ کیلومتر سرک، ۱۱ دکان و هشت پل به‌طور کامل از بین رفته‌اند. به گزارش این اداره هزار و ۲۱ کاریز و آبراه، ۱۴۹ دستگاه برق آفتابی۱۳ هزار و ۹۴۱ جریب زمین کشاورزی و ۲۵۸ درخت نیز، تخریب شده‌اند. سخنگوی اداره مبارزه با حوادث گفت این رویدادهای طبیعی خسارات مالی قابل‌توجهی در ولایت فراه به جا گذاشته است. او درباره خسارات در فراه وضاحت نداد.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 111 بازدید

سازمان پزشکان بدون مرز در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که اخراج‌ شهروندان افغانستان از پاکستان همزمان با سرمای زمستان، بحران انسانی را تشدید کرده و جان زنان و کودکان را به خطر انداخته است. این سازمان با نشر گزارشی هشدار داده است که کمبود سرپناه و نبود خدمات درمانی باعث افزایش مرگ‌، سقط جنین و بیماری‌های دیگر در میان پناه‌جویان شده است. سازمان داکتران بدون مرز در ادامه تاکید کرده است که اخراج پناه‌جویان افغانستان از پاکستان به یک بحران انسانی فاجعه‌بار تبدیل شده و رنج مردم افغانستان را عمیق‌تر کرده است. در گزارش آمده است: «ترس از بازداشت مانع از مراجعه بسیاری از آنها به مراکز درمانی شده و این ترس منجر به سقط جنین ناشی از تروما، بیماری‌های درمان نشده و امتناع از دریافت مراقبت‌های پزشکی به دلیل فقدان مدارک می‌شود.» پزشکان بدون مرز در ادامه افزوده است که اخراج مهاجران همزمان با آغاز زمستان، وضعیت آنها را وخیم‌تر کرده است و زمستان برای مهاجران افغانستانی بدون سرپناه «مرگبار» است. همچنین کمیساری عالی پناهندگان سازمان ملل اخیرا گفت که از جنوری تا نوامبر ۲۰۲۵ میلادی، حدود ۱.۸ میلیون افغان از ایران و ۹۰۰ هزار نفر از پاکستان به افغانستان بازگشته‌اند. این سازمان به وضعیت کودک پنج‌ماهه افغانستانی در بلوچستان اشاره کرده که پس از یک شب تحمل سرمای شدید و نبود امکانات اولیه در مرکز نگهداری، در شرایط بحرانی به مرکز درمانی منتقل شد و جان خود را از دست داد. همچنین یکی از پناه‌جویان افغانستانی به داکتران بدون مرز گفته است که خانواده‌ها با تاخیرهای طولانی در عبور از مرز به افغانستان مواجه‌اند. او گفت: «به‌خاطر زمستان سخت و سرمای شدید، فرزندانم رنج کشیدند و بیمار شدند.» براساس ارزیابی سازمان پزشکان بدون مرز در قندهار نیز بازگشت‌کنندگان با شرایط دشوار در سرپناه‌های موقت زندگی می‌کنند و دسترسی به آب آشامیدنی و امکانات بهداشتی تقریبا وجود ندارد. دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل در گزارشی هشدار داد افغانستان در سال ۲۰۲۶ میلادی همچنان یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های بشری جهان باقی خواهد ماند. اوچا می‌گوید در سال ۲۰۲۶ حدود ۲۲ میلیون نفر معادل ۴۵ درصد جمعیت افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 131 بازدید

بخش زنان سازمان ملل (UN Women) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال جدید میلادی نیز در کنار زنان و دختران جهان ایستاده و از آنان حمایت خواهد کرد. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود به مناسبت سال جدید میلادی بر حمایت از زنان تاکید کرده و گفته است که در هر شرایطی به پشتیبانی خود از آنان ادامه می‌دهد. بخش زنان سازمان ملل متحد در بخشی از پیامش تاکید کرده است: «به همه زنانی که به آنان گفته شده که زیادی بلند حرف می‌زنند، زیادی احساسی‌اند، زیادی جاه‌طلب‌اند، زیادی سخت‌گیرند، ما صدای شما را می‌شنویم و به شما باور داریم.» همچنین این سازمان با تاکید بر حمایت از زنان و دختران، خواهان ادامه مبارزه جمعی علیه کلیشه‌های جنسیتی شده است. این در حالی است که بسیاری از زنان در کشور‌های بحران‌زده از جمله افغانستان، به‌دلیل خشونت‌ها و کلیشه‌های موجود، همچنان از اساسی‌ترین حقوق خود محروم هستند. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 131 بازدید

سپیده هنوز سر نزده بود. هوا بوی شب‌مانده می‌داد؛ بوی رطوبت، بوی خاک سرد، بوی زندگی‌هایی که زیر این آسمان خاموش شده‌اند. او روی پله‌ی سیمانی نشسته بود، پشت به دیوار، پاها جمع و دست‌ها در آستین‌های کهنه‌ای که دیگر گرم نمی‌کرد. چند بار نفس عمیق کشید، اما نفس‌ها به ته سینه‌اش نمی‌رسید. در آن سکوت سنگینِ پیش از صبح، فقط صدای قلب خودش را می‌شنید که نامنظم می‌زد؛ انگار حتی قلبش هم خسته شده بود از ادامه دادن. سی سال از عمرش گذشته بود، اما وقتی به عقب نگاه می‌کرد، چیزی شبیه زندگی نمی‌دید؛ فقط رشته‌ای از فرار، ترس، تحقیر و اشتباهاتی که هرکدام از قبلی سنگین‌تر بود. او در ایران به دنیا آمده بود؛ نه در شهری که اسمش در خاطره‌ها بماند، بلکه در حاشیه، جایی که افغان‌ها خانه می‌گرفتند چون جای دیگری راه‌شان نمی‌دادند. مادرش همیشه می‌گفت: «وقتی تو را زاییدم، هنوز اذان صبح نشده بود.» آن صبح، هیچ‌کس نمی‌دانست که این کودک، سال‌ها بعد، میان چند کشور سرگردان خواهد شد. تولدش ساده بود، بی‌سند، بی‌ثبت، بی‌جشن. فقط یک طفل دیگر که باید بزرگ می‌شد، بدون این‌که زیاد دیده شود. کودکی‌اش آرام نبود. از همان سال‌های اول، فرق را حس کرد؛ فرق در نگاه همسایه‌ها، فرق در لحن معلم، فرق در این‌که بعضی چیزها برای بعضی‌ها «حق» بود و برای او «خواهش». مکتب رفت، اما همیشه با ترس. هر بار که نام مأمور یا بازرسی می‌آمد، دلش می‌ریخت. مادرش شب‌ها لباس‌هایش را آماده می‌کرد و می‌گفت: «اگر چیزی شد، بدو بیا خانه.» کودک بود، اما مفهوم فرار را زود فهمید. خانه‌شان کوچک بود، اما غم‌هایش بزرگ. پدرش کارگر ساختمانی بود؛ مردی خاموش، کم‌حرف، با دست‌هایی که هیچ‌وقت صاف نمی‌شد. مادرش زن صبوری بود، اما صبر هم حدی دارد. دعواها بیشتر سر پول بود؛ پول کرایه، پول دوا، پول نان. او یاد گرفت خواسته‌هایش را قورت بدهد. یاد گرفت که اگر چیزی کم است، اول خودش کنار بکشد. نوجوانی‌اش خیلی زود تمام شد. وقتی هنوز هم‌سن‌وسال‌هایش بازی می‌کردند، او کار می‌کرد. خانه‌های مردم را پاک می‌کرد، ظرف می‌شست، بچه‌های دیگران را نگه می‌داشت. گاهی صاحب‌خانه‌ها تحقیرش می‌کردند، گاهی نادیده‌اش می‌گرفتند. شب‌ها که به خانه برمی‌گشت، پاهایش درد می‌کرد، اما دلش بیشتر. با این‌همه، هنوز ته دلش یک امید کوچک بود؛ این‌که شاید روزی همه‌چیز عوض شود. اما زندگی مهلت نداد. پدرش در یک حادثه‌ی کاری آسیب دید و دیگر نتوانست مثل قبل کار کند. فشار زندگی بیشتر شد. مکتب را کاملاً رها کرد. از همان‌جا فهمید که آینده‌اش شبیه مادرش خواهد بود؛ کار، خستگی و خاموشی. همین ترس، بذر تصمیم رفتن را در دلش کاشت. وقتی حرف ترکیه به میان آمد، اول باور نکرد. اما قصه‌ها زیاد بود؛ «فلانی رفت، کار پیدا کرد»، «فلانی زندگی‌اش جور شد». هیچ‌کس از شب‌های ترس، از زندان، از اعتیاد حرف نمی‌زد. پنج سال پیش، وقتی حدود بیست‌وپنج سال داشت، تصمیمش را گرفت. بدون خانواده، بدون پشتوانه. مادرش گریه کرد، پدرش خاموش ماند. او رفت، با دلی که هم سبک بود و هم سنگین. راه قاچاق، امتحان مرگ بود. شب‌های سرد، کوه‌های بی‌رحم، تشنگی، گرسنگی. قاچاقبرها فریاد می‌زدند، آدم‌ها می‌ترسیدند، بعضی می‌افتادند و دیگر بلند نمی‌شدند. در یکی از شب‌ها، زنی کنارشان زمین خورد و دیگر نتوانست ادامه بدهد. قاچاقبر گفت: «بگذاریدش.» او هنوز صدای آن زن را به یاد دارد. همان‌جا فهمید که انسان، در این مسیر، فقط یک عدد است. وقتی به ترکیه رسید، احساس پیروزی نکرد؛ احساس خالی بودن کرد. سه سال آن‌جا ماند. زندگی‌اش شد کارهای سخت، خانه‌های شلوغ، اتاق‌های تاریک. همیشه ترس از پولیس، همیشه اضطراب. زبان را درست نمی‌دانست و کسی حرف دلش را نمی‌فهمید. تنهایی، آهسته و پیوسته، او را شکست. اولین بار مواد را یکی از هم‌اتاقی‌ها به او داد و گفت: «فقط برای آرامش است.» همان شب، برای اولین‌بار بعد از مدت‌ها خوابش برد. از همان‌جا شروع شد؛ اول گه‌گاهی، بعد بیشتر، بعد هر روز. مواد برایش شد تکیه‌گاه؛ چیزی که درد را کم می‌کرد و فکر را خاموش می‌ساخت. نفهمید کی وقت وابسته شد، فقط یک روز دید بدونش نمی‌تواند. اعتیاد همه‌چیز را گرفت؛ کارش را از دست داد، پولش تمام شد، احترامش نابود شد. خودش را در آینه نمی‌شناخت. بدنش لاغر شد و چهره‌اش خسته. دوستانش یکی‌یکی دور شدند و تنها شد؛ تنهاتر از همیشه. تا این‌که پولیس گرفتش. سه ماه زندان. زندان برایش مثل سقوط آخر بود. شب‌ها بیدار می‌ماند و به مادرش، به خانه‌ی کوچک‌شان و به روزهایی که هنوز معتاد نشده بود فکر می‌کرد. قول می‌داد اگر آزاد شود، درست می‌شود. اما آزادی، آن‌طوری که فکر می‌کرد، نیامد. بعد از زندان، اخراج شد. پانزده ماه پیش به افغانستان رسید؛ کشوری که فقط نامش را داشت. وقتی پا به این خاک گذاشت، احساس کرد دوباره متولد شده، اما این‌بار بدون هیچ‌چیز؛ نه خانه، نه خانواده، نه پول. مدتی در خیابان‌ها ماند و بعضی شب‌ها گرسنه خوابید. اعتیاد حالا قوی‌تر از او بود. شش ماه به کمپ ترک اعتیاد رفت. روزهای اول بدنش می‌لرزید و شب‌ها از درد گریه می‌کرد. بعضی وقت‌ها می‌خواست فرار کند، اما می‌ماند و امیدوار بود. اما وقتی بیرون آمد، جامعه جایی برایش نداشت؛ کار نبود، حمایت نبود و دوباره لغزید. امروز زندگی‌اش در وضعیت بسیار خراب است و خودش این را می‌داند، اما هنوز حرف دارد و دلش می‌خواهد کسی اشتباه او را تکرار نکند. می‌گوید: «قاچاق نجات نیست، مواد آرامش نیست، تنهایی آدم را می‌شکند. اگر خانواده دارید، اگر کسی هست که نگران‌تان شود، همان بزرگ‌ترین نعمت است.» او خودش را مثال می‌زند؛ مثالی از اینکه یک تصمیم، یک فرار، چگونه می‌تواند یک زندگی را آرام‌آرام نابود کند. قصه‌ی او فقط قصه‌ی خودش نیست؛ قصه‌ی هزاران زنی است که میان مرزها گم شدند، میان فقر و اعتیاد شکستند و صدایشان هیچ‌وقت شنیده نشد. او هنوز زنده است، هنوز نفس می‌کشد و شاید همین، آخرین امید باشد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


4 روز قبل - 58 بازدید

یک موسسه متعلق به دانشگاه جورج‌تاون آمریکا در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان در میان ۱۸۸ کشور جهان به عنوان بدترین کشور برای زنان است. یمن، جمهوری آفریقای مرکزی، سوریه، سودان، هائیتی و بروندی در جایگاه بعدی قرار دارند. دانشگاه جورج‌تاون با نشر گزارشی گفته است کخ در یکسال گذشته یکی از پنج زن در این کشورها در خانه مورد خشونت قرار گرفته‌اند. این گزارش که وضعیت زنان را بر اساس سه شاخص اصلی مشارکت، عدالت و امنیت بررسی کرده، نشان می‌دهد که زنان افغانستان در زمینه امنیت و دسترسی به عدالت در قعر جدول جهانی قرار دارند. در این رده‌بندی، کشورهای دنمارک، آیسلند، ناروی، سویدن و فنلند به عنوان برترین کشورهای جهان از نظر وضعیت زنان معرفی شده‌اند. همچنین در میان کشورهای اسلامی، زنان امارات متحده عربی شرایط بهتری نسبت به زنان در کشورهایی نظیر آلمان، فرانسه، بریتانیا و اسپانیا دارند. در گزارش تاکید شده است که زنان و دختران در افغانستان همچنان از آسیب‌پذیرترین گروه‌ها هستند. در این گزارش، افغانستان جز دولت‌های شکننده در جنوب آسیا توصیف شده است، منطقه‌ای که بدترین عملکرد را از نظر تامین حقوق زنان و دختران دارد. در گزارش دانشگاه جورج‌تاوت افزوده استچکه افغانستان در آخرین شاخص توسعه جنسیتی سازمان ملل متحد نیز پس از یمن، در انتهای جدول قرار گرفته بود. محدودیت‌های شدید برای حق کار و تحصیل، دسترسی زنان به کمک‌ها و خدمات را نیز مختل کرده است. بر اساس داده‌ها، از سال ۲۰۲۳ میلادی، خانواده‌های تحت مدیریت زنان ۴۰ درصد از درآمد خود را از دست داده‌اند. افزون بر این، خشونت جنسیتی تهدیدی جدی برای زنان است. بیش از ۵۰ درصد زنان بین ۱۵ تا ۴۹ سال گزارش داده‌اند که دستکم یک بار در زندگی خود با این نوع خشونت مواجه شده‌اند، رقمی که در برخی مناطق به ۹۲ درصد می‌رسد. همچنین، خیابان‌های افغانستان و چند کشور دیگر برای زنان مصون نیست. پس از سوریه و آفریقای جنوبی، زنان در خیابان‌های افغانستان کمترین احساس امنیت می‌کنند. گزارش دانشگاه جورج‌تاون را موسسه جورج‌تاون برای زنان، صلح و امنیت تهیه کرده که وضعیت زنان جهان را در سال ۲۰۲۵ میلادی بررسی کرده است.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 94 بازدید

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی حکومت سرپرست درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که برای بیش از ۶۰۰ هزار یتیم، معلول و بیوه، ماهانه دو هزار افغانی از سوی دولت پرداخت می‌شود. آقای مجاهد امروز (چهارشنبه، ۱۰ جدی) با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که وزارت امور شهدا و معلولین حکومت فعلی در سال گذشته حدود ۱۲ میلیارد و ۵۰۰ میلیون افغانی برای زنان و کودکان بی‌سرپرست و افراد معلول اختصاص داده است. قابل ذکر است که تا اکنون آمار و اطلاعات دقیق شمار زنان سرپرست خانوار در افغانستان و کودکان تیم در دست نیست. بربنیاد آمار سازمان ملل متحد، تخمین می‌شود یک‌ونیم میلیون نفر در افغانستان با معلولیت شدید زندگی می‌کنند. یوناما گزارش داده است که از هر چهار شهروند افغانستان، یک نفر معلولیت خفیف دارد. همچنین سخنگوی حکومت فعلی در بخشی از اعلامیه‌اش تاکید کرده است که برای گداها نیز ماهانه دو هزار افغانی توزیع می‌شود. وی در ادامه افزوده است که تنها در یک سال اخیر ۱۰ هزار و ۶۶۴ گدا در سراسر کشور شناسایی شده‌اند. به‌دلیل وخامت بحران اقتصادی، حدود نیمی از جمعیت کشور با ناامنی غذایی مواجه هستند و نیاز به کمک دارند. دفتر سازمان ملل متحد در امور هماهنگی کمک‌های بشردوستانه در افغانستان (اوچا) اعلام کرد که برای کمک‌رسانی به نیازمندان در این کشور در سال جدید میلادی، ۱.۷۱ میلیارد دالر بودجه نیاز است. اوچا گفته است که  در سال آینده، حدود ۲۱.۹ میلیون تن، تقریباً ۴۵ درصد از جمعیت در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز خواهند داشت.

ادامه مطلب