برچسب: افغانستان

8 ساعت قبل - 48 بازدید

یونیسف: سال گذشته بالای ۵۴ هزار معلم در افغانستان سرمایه‌گذاری کردیم

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۵ میلادی بالای بیش از ۵۴ هزار معلم در افغانستان سرمایه‌گذاری کرده است. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۲۴ حوت) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این سرمایه‌گذاری برای آموزش‌های عملی، بهبود یادگیری و ساخت صنف‌های امن انجام شده است. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است: «این حمایت که به‌طور تدریجی و با پیگیری‌های ساختارمند ارایه شد. اطمینان حاصل کرد که روش‌های جدید به‌طور مؤثر اعمال و پایدار باقی بمانند.» همچنین یونیسف پیش از این از کمبود استادان مسلکی در افغانستان ابراز نگرانی کرده بود. یونیسف و یونسکو در یک گزارش گفته بودند که بیش از ۹۰ درصد شاگردان در صنف‌های ابتدایی قادر به خواندن و نوشتن مناسب نیستند. در حالی یونیسف بر سرمایه‌گذاری بالای استاد خبر می‌دهد که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


13 ساعت قبل - 58 بازدید

بخش زنان سازمان ملل: بسیاری از زنان در جهان از برابری حقوقی محروم‌ هستند

بخش زنان سازمان ملل (UN Women)در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بسیاری زنان و دختران در جهان همچنان از برابری حقوقی محروم‌ هستند و این نابرابری پیامدهای جدی بر زند‌گی افراد و جوامع دارد. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۲۴ حوت/۱۵ مارچ) با نشر گزارشی گفته است که زنان تنها ۶۴ درصد حقوق قانونی مردان را دارند و در بسیاری کشورها زنان با چالش‌های حقوقی زیادی مواجه هستند. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که وقتی عدالت اجرا نمی‌شود، زنان بیش‌ترین آسیب را می‌بینند از جمله عدم شناسایی «تجاوز» به عنوان جرم، ازدواج اجباری دختران و دریافت دستمزد کمتر در برابر کاری که انجام می‌دهند. همچنین این سازمان در ادامه تاکید کرده است که حاکمیت قانون در معرض تهدید قرار دارد و فضای دموکراتیک روزبه‌روز محدودتر می‌شود. بخش زنان سازمان ملل در ادامه افزوده است که این وضعیت سبب شده که حقوق زنان و دختران به‌صورت آشکار در حال عقب‌نشینی باشد. سازمان ملل همچنان گفته است که وقتی قوانین بی‌طرف باشند و نظام‌های عدالت برای همه زنان و دختران عمل کنند، کل جامعه گام‌های واقعی به سوی پیشرفت برمی‌دارد. در حالی بخش زنان سازمان ملل از دسترسی محدود زنان به حقوق برابر انتقاد می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


16 ساعت قبل - 41 بازدید

ملل متحد: زنان بازگشت‌کننده به افغانستان با چالش‌های جدی روبرو هستند

سازمان بین‌المللی مهاجرت اعلام کرده است که زنان سرپرست خانوار از جمله آسیب‌پذیرترین گروه‌ها در میان بازگشت‌کنندگان به افغانستان هستند و پس از بازگشت، با چالش‌های جدی از جمله کم‌بود سرپناه، نبود فرصت‌های کاری و خطر‌های حفاظتی روبرو می‌شوند. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که بسیاری از این زنان هم‌راه با فرزندان‌شان در حالی به کشور بازمی‌گردند که شبکه‌های حمایتی محدودی دارند و اغلب در شرایط دشوار و بی‌ثبات زندگی می‌کنند. در گزارش آمده است که برخی از خانواده‌های بازگشته ناچار هستند در چادرهای موقت زندگی کنند و در برابر سرما، باران و ناامنی آسیب‌پذیر هستند. بر اساس آمار سازمان بین‌المللی مهاجرت، در سال ۲۰۲۵ زنان و دختران ۲۷ درصد از مهاجران افغانستانی بازگشته از ایران و همچنان ۴۷ درصد از افرادی را تشکیل داده‌اند که از طریق مرکز‌های پذیرش این سازمان از پاکستان به افغانستان بازگشته ‌اند. این نهاد افزوده است که بسیاری از این افراد با نیازهای حمایتی بیش‌تر و بدون منابع پای‌دار معیشتی وارد کشور می‌شوند. همچنین این نهاد تاکید کرده است که بی‌جاشدن و بازگشت اجباری می‌تواند خطراتی مانند بی‌خانمانی، بهره‌کشی و آسیب‌های بیش‌تر را برای زنان و دختران افزایش دهد، به‌ویژه برای زنانی که بدون سرپرست مرد مسوولیت خانواده را بر عهده دارند. سازمان بین‌المللی مهاجرت گفته است که برای کاهش این خطرات، از طریق مراکز ترانزیتی و برنامه‌های حمایتی، وضعیت بازگشت‌کنندگان آسیب‌پذیر ارزیابی می‌شود و برای آنان خدمات حمایتی، پیوستن به برنامه‌های کمک‌رسانی و پی‌گیری‌های لازم فراهم می‌گردد. به گفته‌ی این نهاد، ادامه‌ی حمایت از زنان بازگشته برای کاهش خطر‌های فوری و کمک به ثبات زندگی آنان و خانواده‌های‌شان ضروری است. این در حالی است که در پی تشدید محدودیت‌ها، بسیاری از زنان و دختران، فعالان حقوق بشر، روزنامه‌نگاران، نظامیان پیشین و دیگر قشرهای آسیب‌پذیر مجبور به ترک افغانستان شدند. شمار زیادی از آنان به کشورهای همسایه از جمله ایران و پاکستان پناهنده شدند؛ اما این کشورها در سال‌های پسین روند اخراج مهاجران افغانستانی را تشدید کرده است.

ادامه مطلب


19 ساعت قبل - 23 بازدید

دیدبان حقوق افغانستان: سکوت نمی‌تواند بی‌عدالتی ممنوعیت آموزش دختران را پنهان کند

همزمان با گذشت بیش از یک هزار و ۶۳۸ روز از بازماندن دختران از آموزش‌های بالاتر از صنف ششم، دیدبان حقوق افغانستان بار دیگر خواستار بازگرداندن حق آموزش دختران و زنان در سراسر کشور شده است. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که میلیون‌ها دختر در سراسر افغانستان هنوز از حقوق اساسی آموزش محروم هستند. دیدبان حقوق افغانستان در ادامه تاکید کرده است که سکوت نمی‌تواند بی‌عدالتی ممنوعیت آموزش دختران و زنان افغانستان را پنهان کند. در حال نهاد دیدبان حقوق بشر افغانستان از بسته بودن مکاتب انتقاد می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در بیش‌تر از چهار سال گذشته، نهادهای مدافع حقوق بشر، سازمان ملل و دولت‌ها بارها خواستار لغو ممنوعیت حق آموزش دختران در افغانستان شده‌اند؛ اما این خواست‌ها همیشه از سوی حکومت فعلی دست رد خورده است.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 34 بازدید

سازمان حفاظت از کودکان: در دو هفته اخیر ۳۰۰ کودک در خاورمیانه کشته شدند

سازمان حفاظت از کودکان اعلام کرده است که در ۱۰ روز گذشته تقریبا ۳۰۰ کودک در سراسر منطقه خاورمیانه کشته شده‌اند. این سازمان بر حفاظت از کودکان در جریان درگیری‌ها تاکید کرد و خواستار پایان فوری تنش‌ها در سراسر جهان و مخصوصا خاورمیانه شده است. سازمان حفاظت از کودکان سازمان ملل با نشر آمارها گفته است که تنها در حملات آمریکا و اسرائیل به ایران بیش از ۱۰۰ کودک کشته شده‌اند. در پی حملات هوایی اسرائیل در غزه و لبنان نیز ده‌ها کودک کشته شده‌اند. این سازمان تصریح کرده است که حداقل ۱۰۰ میلیون کودک تحت تأثیر خشونت‌های فزاینده در منطقه در معرض خطر شدید آسیب‌های جسمی و روانی قرار دارند. در ادامه آمده است که در درگیری آمریکا و اسرائیل با ایران،‌ یک مکتب در میناب هدف قرار گرفت. این سازمان هشدار داده است که تشدید درگیری‌ها در منطقه، زندگی و حقوق کودکان را در معرض خطر مرگ قرار داده است. به‌گفته‌ی سازمان حفاظت از کودکان، این قشر کم‌سن بالاترین هزینه را برای درگیری‌های پرداخت می‌کنند که هیچ نقشی در آن نداشته‌اند. این سازمان خواستار پایان تنش‌ها برای حفاظت از کودکان در برابر آسیب‌های بیشتر شد و گفت طبق قوانین جنگ، کودکان باید خارج از محدوده باشند. همچنین سازمان حفاظت از کودکان افزوده است که تا اکنون ۲ میلیون دالر از صندوق اضطراری خود را به برای پاسخگویی به نیازهای بشردوستانه کشورهای منطقه اختصاص داده‌است. این سازمان در ادامه افزوده است که در حال برنامه‌ریزی اضطراری برای افزایش اقدامات خود در افغانستان، پاکستان، عراق، اردن، یمن و ترکیه است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 57 بازدید

حادثه‌ی ترافیکی در بلخ جان سه نفر را گرفت

مسوولان در فرماندهی پولیس ولایت بلخ می‌گویند که براثر وقوع یک حادثه‌ی ترافیکی در ولسوالی چهار بولک این ولایت، سه نفر، شامل یک کودک، جان باخته‌‌اند و چهار نفر دیگر زخمی شده‌اند. محمدعسیی وثیق، سخنگوی فرماندهی پولیس بلخ می‌گوید که این حادثه دیروز (جمعه، ۲۲ حوت) براثر برخورد سه موتر تیزرفتار رخ داده است. فرماندهی پولیس بلخ در ادامه تاکید کرده است که زخمیان به شفاخانه‌ حوزوی بلخ منتقل شده‌اند و تحت درمان قرار دارند. علت وقوع این حادثه بی‌احتیاطی رانندگان گفته شده است. رویدادهای ترافیکی در کشور به دلیل بی‌احتیاطی راننده‌گان، خرابی جاده‌ها و ناتوانی طالبان در مدیریت ترافیک، جان شهروندان را تهدید می‌کند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 43 بازدید

انالنا بربوک: همیشه صدای زنان افغانستان هستم

انالنا بربوک، رییس مجمع عمومی سازمان ملل با سه ورزشکار و فعال حقوق زنان افغانستانی درباره وضعیت حقوق بشر و کارزار به رسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی در افغانستان گفتگو کرده و گفت که او همیشه صدای حمایت از زنان افغانستان بوده و در هر مقامی از خواسته‌های شان پشتیبانی خواهد کرد. ذکیه خدادادی، برنده مدال مسابقات پاراالمپیک به رسانه‌ها گفته است که در دیدار با رییس مجمع عمومی سازمان ملل، خواستار حمایت وی از کمپین به رسمیت شناخته‌شدن آپارتاید جنسیتی در افغانستان شده است. انالنا بربوک تاکید کرد که در هر مقامی از مبارزه و تلاش‌های زنان افغانستان حمایت خواهد کرد. همچنین در این دیدار، فریبا رضایی، اولین زنی که به نمایندگی از افغانستان در بازی‌های المپیک شرکت کرد، ذکیه خدادادی، برنده مدال تکواندو در مسابقات پاراالمپیک و ناجیه حنیفی، از مدیران سازمان حق آموزش دختران افغانستان حضور داشتند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 52 بازدید

آنتونیو گوترش: گرسنگی مسیر آموزش کودکان را مسدود می‌کند

آنتونیو گوترش، دبیر کل سازمان ملل در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که وقتی گرسنگی مسیر کودکان به سمت آموزش را مسدود می‌کند، «همه ما بازنده‌ هستیم.» آقای گوترش با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که وعده‌های غذایی مکتب «راه نجات‌بخش» برای کودکان است و یادگیری، کرامت و فرصت‌های آموزشی را تقویت می‌کند. دبیر کل سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که دسترسی کودکان به غذای مغذی در مکاتب یک سرمایه‌گذاری ضروری‌ است که نباید نادیده گرفته شود. این در حالی است که در کشورهای بحران‌زده از جمله افغانستان، سوریه و سودان کودکان با کمبود غذای مغذی و سوءتغذیه حاد روبرو هستند. همچنین پیش از این نیز برنامه جهانی غذا در رابطه به تغذیه کودکان گفته بود که وعده‌های غذایی مکاتب برای بسیاری از کودکان در افغانستان می‌تواند نجات‌بخش و حیاتی باشد. در همین حال یونیسف نیز اعلام کرده بود که ۹۴۲ هزار کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه شدید و حدود ۷۰۰ هزار کودک دیگر در معرض سوءتغذیه متوسط قرار دارند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 40 بازدید

وقتی صبر یک دختر می‌شکند؛ روایت تلخ خشونت در خانه

در یکی از کوچه‌های خاکی غرب کابل، جایی که دیوارهای بلند گِلی خانه‌ها مثل دیوارهای خاموش رازهای زیادی را در خود نگه داشته‌اند، دختری زندگی می‌کرد که نامش زینب بود. خانه‌ی آن‌ها شبیه بسیاری از خانه‌های دیگر محل بود؛ یک حویلی کوچک با دروازه‌ی آهنی زنگ‌زده، چند اتاق که دور یک حیاط جمع شده بودند و یک درخت توت که سال‌ها پیش پدر زینب آن را کاشته بود. اما اگر کسی از بیرون به آن خانه نگاه می‌کرد، هرگز نمی‌فهمید که پشت دیوارهای گِلی چه روزها و شب‌های سنگینی می‌گذرد. زندگی زینب در ظاهر ساده بود، اما در حقیقت سرشار از دردهایی بود که هیچ‌کس آن‌ها را نمی‌دید. او دختری نوزده‌ساله بود با چشمانی تیره و صورتی که همیشه نوعی اندوه خاموش در آن دیده می‌شد. وقتی کوچک‌تر بود، همسایه‌ها می‌گفتند: «این دختر خیلی آرام است.» اما هیچ‌کس نمی‌دانست که آن آرامی نتیجه‌ی سال‌ها ترس و سکوت است. زینب تا چند سال پیش شاگرد مکتب بود. او از همان دخترهایی بود که همیشه دفترچه‌هایش مرتب بود، کتاب‌هایش را با دقت در بغل می‌گرفت و هر صبح زودتر از بسیاری از هم‌صنفی‌هایش به مکتب می‌رسید. مکتب برای او فقط جایی برای درس خواندن نبود؛ جایی بود که می‌توانست چند ساعت از فضای سنگین خانه دور باشد، جایی که صدای خنده‌ی دختران دیگر در دهلیزها می‌پیچید و معلم‌ها گاهی از آینده‌ای بهتر حرف می‌زدند. اما آن روز که اعلام شد دختران دیگر اجازه‌ی ادامه‌ی مکتب ندارند، زینب احساس کرد دروازه‌ای که به دنیای روشن‌تری باز می‌شد ناگهان بسته شده است. آن روز وقتی با دوستانش از مکتب بیرون آمد، هیچ‌کس حرف نمی‌زد. فقط صدای قدم‌هایشان روی خاک کوچه شنیده می‌شد و بعضی از دخترها آرام گریه می‌کردند. زینب وقتی به خانه رسید، کتاب‌هایش را در گوشه‌ای گذاشت، اما تا مدت‌ها نتوانست به آن‌ها دست بزند؛ انگار آن کتاب‌ها یادآور رؤیایی بودند که حالا دیگر وجود نداشت. از آن زمان به بعد، زندگی او به‌تدریج محدودتر شد. بیشتر روزها را در خانه می‌گذراند، به مادرش در کارهای خانه کمک می‌کرد، لباس می‌شست، نان می‌پخت و گاهی از پنجره‌ی کوچک اتاقشان به کوچه نگاه می‌کرد. در آن کوچه بچه‌ها بازی می‌کردند و مردها گاهی از کار برمی‌گشتند، اما برای زینب آن کوچه بیشتر شبیه مرزی بود که اجازه‌ی عبور از آن را نداشت. پدرش مردی بود که سال‌ها در بازار کارگری کرده بود و زندگی سخت او را خسته و عصبی کرده بود. وقتی به خانه می‌آمد، اغلب سکوت می‌کرد، اما گاهی کوچک‌ترین موضوعی کافی بود تا خشمش فوران کند. برادر بزرگ زینب نیز کم‌کم همان رفتار را یاد گرفته بود؛ او همیشه می‌گفت دختر باید در خانه بماند و اگر زینب گاهی می‌خواست به خانه‌ی اقوام برود یا کمی بیرون هوا بخورد، با مخالفت شدید او روبه‌رو می‌شد. مادر زینب زنی بود که بیشتر عمرش را در سکوت گذرانده بود. او همیشه تلاش می‌کرد میان پدر و بچه‌ها آرامش ایجاد کند، اما خودش هم بارها قربانی همان خشونتی بود که در خانه جریان داشت. وقتی زینب از درد دل می‌گفت، مادرش آهی می‌کشید و فقط می‌گفت: «دخترم، زندگی همین است. زن باید صبر داشته باشد.» این جمله برای زینب مثل دیواری بود که هیچ راهی برای عبور از آن وجود نداشت. او کم‌کم احساس می‌کرد صدایش در خانه شنیده نمی‌شود و آرزوهایش برای هیچ‌کس اهمیتی ندارد. روزها می‌گذشتند و او بیشتر در خود فرو می‌رفت. شب‌ها وقتی همه می‌خوابیدند، گاهی دفترچه‌ای را که در صندوقچه‌اش پنهان کرده بود بیرون می‌آورد و جملاتی پراکنده درباره‌ی احساساتی که نمی‌توانست با کسی در میان بگذارد، می‌نوشت. خشونت در خانه فقط به فریاد و توهین محدود نمی‌شد. گاهی وقتی پدر یا برادرش عصبانی می‌شدند، دستشان هم بالا می‌رفت. آن لحظه‌ها برای زینب از همه سخت‌تر بود؛ نه فقط به خاطر درد جسمی، بلکه به خاطر احساسی که در دلش می‌نشست، احساسی از بی‌ارزشی و تحقیر. بعد از هر بار دعوا، خانه دوباره در سکوت فرو می‌رفت، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. اما زینب می‌دانست که هر بار چیزی در دلش می‌شکند. زمستان آن سال سردتر از همیشه بود. برف سنگینی روی بام‌های کابل نشسته بود و کوچه‌ها لغزنده و خاموش بودند. یک شب که هوا به‌شدت سرد بود، دعوای بزرگی در خانه‌ی آن‌ها رخ داد. پدر زینب به خاطر مسئله‌ای کوچک عصبانی شده بود و فریاد می‌زد. برادرش هم به او پیوسته بود و هر دو با صدای بلند حرف می‌زدند. زینب در گوشه‌ی اتاق نشسته بود و احساس می‌کرد نفس کشیدن برایش سخت شده است. آن لحظه‌ها انگار همه‌ی سال‌های درد و تحقیر در ذهنش جمع شده بود. او احساس می‌کرد دیگر جایی برای فرار ندارد؛ نه مکتبی هست، نه کاری که بتواند انجام دهد و نه کسی که درد دلش را بشنود. وقتی دعوا تمام شد و همه به اتاق‌هایشان رفتند، خانه در سکوت فرو رفت، اما در دل زینب طوفانی برپا بود. آن شب تا دیر وقت بیدار ماند، به سقف نگاه می‌کرد و به زندگی‌اش فکر می‌کرد. احساس می‌کرد آینده برایش تاریک و بسته است. فکرهایی در ذهنش می‌چرخید که تا آن روز اجازه ورود به آن‌ها را نداده بود، اما حالا مثل سایه‌ای سنگین او را دنبال می‌کردند. وقتی همه خواب بودند، آرام از اتاق بیرون آمد و به آشپزخانه رفت. در قفسه‌ی کوچک کنار دیوار، بطری کوچکی بود که برای از بین بردن حشرات استفاده می‌شد. دستش می‌لرزید وقتی آن را برداشت. برای لحظه‌ای مکث کرد و به حیاط تاریک نگاه کرد؛ برف آرام روی زمین می‌نشست و همه‌چیز در سکوت فرو رفته بود. در آن لحظه زینب احساس کرد زندگی برایش به بن‌بست رسیده است. بطری را باز کرد و بوی تند آن در هوا پیچید. اشک در چشمانش جمع شده بود. زیر لب چیزی شبیه دعا گفت و بعد جرعه‌ای از آن نوشید. چند لحظه بعد بدنش شروع به لرزیدن کرد و درد شدیدی در شکمش پیچید. بطری از دستش افتاد و صدای برخورد آن با زمین سکوت خانه را شکست. مادرش که از خواب بیدار شده بود، به آشپزخانه آمد و وقتی زینب را روی زمین دید، فریاد زد. پدر و برادرانش با عجله آمدند و او را به شفاخانه رساندند. ساعت‌ها در شفاخانه گذشت. پزشکان تلاش کردند تا سم را از بدنش خارج کنند. مادرش در گوشه‌ای نشسته بود و بی‌صدا گریه می‌کرد و پدرش با چهره‌ای که برای نخستین‌بار در آن نشانی از ترس دیده می‌شد، در راهرو قدم می‌زد. بالاخره پس از تلاش طولانی، پزشکان گفتند زینب زنده خواهد ماند. وقتی او چشم‌هایش را باز کرد، نور سفید چراغ‌های شفاخانه را دید و برای لحظه‌ای نمی‌دانست کجاست. گلویش خشک بود و بدنش هنوز درد می‌کرد، اما او نفس می‌کشید؛ زنده بود. آن شب وقتی دوباره به خانه برگشتند، سکوتی سنگین حاکم بود. هیچ‌کس چیزی نمی‌گفت. زینب روی بسترش دراز کشید و به سقف نگاه کرد. او هنوز نمی‌دانست آینده‌اش چگونه خواهد بود، اما می‌دانست که از لبه‌ی مرگ برگشته است. در دلش احساسی عجیب وجود داشت؛ ترکیبی از درد، خستگی و شاید جرقه‌ای کوچک از امید. شاید زندگی هنوز راهی برای ادامه داشته باشد، حتی اگر آن راه دشوار و طولانی باشد. زینب آن شب در سکوت فکر می‌کرد که اگر روزی دوباره فرصت پیدا کند، شاید بتواند داستان زندگی‌اش را جایی بنویسد؛ داستان دختری که در میان تاریکی‌ها تا مرز نابودی رفت، اما هنوز زنده ماند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


4 روز قبل - 80 بازدید

حملات توپخانه‌ای پاکستان بر خوست جان چهار عضو یک خانواده را گرفت

مسوولان حکومت سرپرست می‌گویند که چهار عضو یک خانواده، از جمله دو کودک، در پی حملات توپخانه‌ای پاکستان بر ولایت خوست کشته و سه کودک دیگر به شدت زخمی شده‌اند. حمدالله فطرت، معاون سخنگوی حکومت فعلی امروز (پنج‌شنبه، ۲۱ حوت) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که سربازان پاکستانی به ولسوالی علی‌شیر-تریزیو ولایت خوست حملات توپخانه‌ای انجام دادند. در اعلامیه آمده است که در این حمله یک مرد، یک زن و همچنان یک کودک پسر و یک دختر کشته شده‌اند. آقای فطرت در ادامه تاکید کرده است که این حمله به خیمه‌های کوچی‌ها برخورد کرده است. معاون سخنگوی حکومت سرپرست در ادامه افزوده است که در این حمله سه کودک دیگر زخمی شده‌اند. همچنین مسوولان حکومتی افزوده‌اند که سربازان پاکستان به برخی ولسوالی‌های ولایت کنر نیز حمله کرده‌اند. قابل ذکر است که سازمان ملل شمار تلفات غیرنظامیان در پی حملات پاکستان را بیش از ۵۰ تن اعلام کرده است. اما مسوولان حکومت فعلی شمار تلفات غیرنظامیان را بیش از ۱۰۰ تن می‌دانند.

ادامه مطلب