برچسب: افغانستان

3 ساعت قبل - 41 بازدید

آنتونیو گوترش: مردم در جهان به دلیل باورهای دینی‌شان خشونت می‌بینند

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد اعلام کرده است که خشونت و خون‌ریزی بر اساس وابستگی دینی همچنان در سراسر جهان گسترده است. آقای گوترش امروز (شنبه، ۳۱ اسد/۲۲ آگست) به مناسبت «روز جهانی گرامی‌داشت قربانیان خشونت بر اساس دین یا باور» گفته است که جشن‌ها و مراسم‌ مذهبی در سراسر جهان هدف حمله قرار گرفته‌اند و مکان‌های عبات هتک حرمت شدند. وی افزوده است که بسیاری از پیروان ادیان به ویژه اعضای اقلیت‌های دینی در زندگی روزمره و در فضای آنلاین با دشمنی روبرو هستند. دبیرکل سازمان ملل متحد، خشونت بر اساس باورهای دینی را تعرض به حقوق بشر و کرامت انسانی دانسته و خواستار توقف فوری آن شده است. همچنین گوترش از دولت‌ها خواسته است که عاملان خشونت دینی را به عدالت بسپارند و برای مقابله با همه شکل‌های تبعیض و نفرت‌پراکنی تلاش کنند. در افغانستان نیز، گروه‌های مذهبی و دینی به دلیل باورهای‌شان مورد خشونت قرار گرفته و در موردهای زیادی شماری از آن‌ها کشته و زخمی شده‌اند. در میان گروه‌های آسیب‌پذیر در افغانستان، شهروندان شیعیان، اهل هنود، سیک و اسماعیلیه‌ها بیشتر در آسیب‌پذیری قرار دارند.

ادامه مطلب


4 ساعت قبل - 36 بازدید

دیدبان حقوق افغانستان: آموزش حق دختران و زنان است

همزمان با گذشت یک هزار و ۷۹۶ روز از بسته‌ماندن مکتب‌های دخترانه بالاتر از صنف ششم، دیدبان حقوق افغانستان بار دیگر از حکومت سرپرست خواسته است که زمینه‌ی آموزش بی‌قیدوشرط دختران را فراهم کند. این نهاد بامداد امروز (شنبه، ۳۱ اسد) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که با وجود گذشت بیش از پنج سال از ممنوعیت آموزش دختران، رویاهای آنان برای آموختن همچنان زنده است. این نهاد تاکید کرده است که دختران، مانند هر شهروند دیگر، حق دارند بیاموزند، رشد کنند و آینده خود را بسازند. به گفته‌ی این نهاد، «آموزش حق دختران است، نه امتیاز.» این در حالی است که حکومت فعلی پس از بازگشت به قدرت، آموزش دختران بالاتر از صنف ششم را متوقف کردند. این محدودیت‌ها سپس به دیگر بخش‌های نظام آموزشی نیز گسترش یافت و حکومت در ۲۹ قوس ۱۴۰۱، دانشگاه‌ها را نیز به روی دختران بستند. تازه‌ترین داده‌های سازمان ملل متحد نشان می‌دهد که در پنج سال گذشته، ۲ میلیون و ۶۰۰ هزار دختر در افغانستان تنها از آموزش بالاتر از صنف ششم محروم شده‌اند؛ وضعیتی که به گفته این سازمان، پیامدهای عمیق و جبران‌ناپذیری برای آینده افغانستان خواهد داشت.

ادامه مطلب


6 ساعت قبل - 72 بازدید

یونیسف درباره‌ی آینده ممنوعیت دختران از آموزش هشدار داد

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بیش از ۲.۶ میلیون دختر در افغانستان در پنج سال گذشته از حق آموزش محروم شده‌ و ادامه‌ی این ممنوعیت، آنان را با خطرهای بیشتری مانند ازدواج اجباری در کودکی، بهره‌کشی و خشونت مبتنی بر جنسیت روبرو کرده است. این نهاد با نشر گزارشی از حکومت سرپرست خواسته است که محدودیت‌های آموزشی علیه دختران را لغو کنند تا آنان بتوانند به مکتب و دانشگاه بازگردند و به ظرفیت کامل خود دست یابند. یونیسف هشدار داده است که پیامدهای این ممنوعیت تنها به محرومیت از آموزش محدود نمی‌شود. به گفته‌ی یونیسف، دختران خارج از مکتب بیشتر در معرض کار اجباری، ازدواج در سنین کودکی، سوءاستفاده و خشونت مبتنی بر جنسیت قرار دارند. در گزارش آمده که ازدواج پیش از ۱۸سالگی سلامت جسمی و روانی دختران را تهدید می‌کند و خطر بارداری و عوارض هنگام زایمان را افزایش می‌دهد. کودکان مادران کم‌سن نیز، با خطر بیش‌تر مرگ‌ومیر پیش از پنج‌سالگی و کوتاه‌قدی ناشی از سوءتغذیه مواجه‌اند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد افزوده است که محدودیت‌های آموزشی و کاری در افغانستان می‌تواند پیامدهای اقتصادی و اجتماعی گسترده‌ای نیز داشته باشد. این نهاد پیش‌بینی کرده است که افغانستان تا ۲۰۳۰ میلادی ممکن است ۲۰ هزار آموزگار زن و ۵۴۰۰ کارمند زن در بخش بهداشت را از دست بدهد. هم‌چنان برآورد شده که محدودیت‌های کنونی سالانه ۸۴ میلیون دالر از تولید اقتصادی کشور بکاهد. یونیسف می‌گوید که در کنار تلاش برای بازگشایی مکتب‌های دخترانه، از آموزش مبتنی بر جامعه، آموزش‌های حرفه‌ای، آموزش ابتدایی و برنامه‌های آموزش دیجیتال در افغانستان حمایت می‌کند. در بخشی از گزارش آمده است که یونیسف در ۲۰۲۵ میلادی به بیش از چهار میلیون کودک در مکتب‌های دولتی، برنامه‌های آموزش مبتنی بر جامعه و محیط‌های اضطراری، مواد و تجهیزات آموزشی ارایه کرده است.

ادامه مطلب


15 ساعت قبل - 67 بازدید

نخستین زن اهل افغانستان وارد کنگره‌ی آمریکا شد

عایشه وهاب، سناتور اهل افغانستان در ایالت کالیفرنیای آمریکا، بعد از پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای به عضویت مجلس نمایندگان آمریکا درآمد. خانم وهاب در انتخابات میان‌دوره‌ای پیروز شد و قرار است تا جون ۲۰۲۷ نمانیدگی انتخابیه چهاردهم کالیفرنیا در مجلس نمایندگان را بر عهده داشته باشد. عایشه وهاب، نخستین آمریکایی اهل افغانستان است که به کنگره‌ی آمریکا وارد می‌شود. در گزارش آمده است که پدر و مادر عایشه وهاب در جریان درگیری‌های اتحاد جماهیر شوری و افغانستان در ۱۹۸۰ میلادی وارد آمریکا شده‌اند و عایشه نیز در این کشور به دنیا آمده است. پدر عایشه مدتی پس از تولد او به قتل رسید و سپس مادر عایشه وهاب نیز درگذشت؛ وضعیتی که سبب شد او و خواهرش به سیستم سرپرستی کودکان سپرده شود. عایشه در ۲۰۱۰ میلادی کارشناسی علوم سیاسی را در دانشگاه ایالتی سن‌خوزه به پایان رساند و در ۲۰۱۳ مدرک کارشناسی ارشد خود در مدیریت کسب‌وکار را از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا به دست آورد. وهاب در ۲۰۲۴ میلادی تحصیلات خود در مقطع دکترا را در بخش مددکاری اجتماعی به پایان رساند. در حالی عایشه وهاب به گنگره‌ی آمریکا وارد می‌شود که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 166 بازدید

از نیمکت مکتب تا کار شاقه؛ قصه دختری که نان‌آور خانه شد (بخش پایانی)

برادر کوچک‌ترش هنوز دلیل ترک مکتب را به‌درستی نمی‌فهمید. یک روز وقتی دختر خسته از کار به خانه برگشت، برادرش کتابچه‌اش را جلو او گذاشت و گفت: «خواهر، این را برایم بخوان.» دختر با وجود خستگی کنار او نشست، کتابچه را گرفت و شروع به خواندن کرد. کودک چند لحظه به صورت خواهرش نگاه کرد و بعد پرسید: «تو چرا دیگر مکتب نمی‌روی؟» دختر لبخند زد و گفت: «فعلاً کار دارم.» کودک که هنوز معنای سنگین این جمله را نمی‌دانست، دوباره پرسید: «پس کی دوباره می‌روی؟» این بار دختر جوابی نداشت. به چشمان برادرش نگاه کرد و سکوت کرد؛ شاید نمی‌خواست بگوید که خودش نیز دیگر نمی‌داند پاسخ این سؤال چیست. برای کودک، رفتن به مکتب چیزی طبیعی بود؛ صبح لباس پوشیدن، کتابچه را برداشتن و رفتن به صنف. اما برای خواهرش، مکتب حالا به آرزویی تبدیل شده بود که هر روز باید آن را با نیازهای خانه مقایسه می‌کرد. شب‌ها، وقتی کودکان خواب می‌شوند و خانه در سکوت فرو می‌رود، دختر گاهی کتاب‌های قدیمی‌اش را از گوشه اتاق بیرون می‌آورد. روی جلد بعضی از آن‌ها هنوز نام خودش نوشته شده است و همین نام، خاطرات روزهایی را زنده می‌کند که بزرگ‌ترین دغدغه‌اش امتحان و تکلیف مکتب بود. دست روی جلد کتاب می‌کشد، چند صفحه را ورق می‌زند و برای چند دقیقه خودش را دوباره در همان صنف تصور می‌کند؛ میان دخترانی که آهسته با هم صحبت می‌کنند، معلمی که درس می‌دهد و تخته‌ای که پر از نوشته است. شاید برای چند لحظه فراموش کند که فردا باید دوباره لباس کار بپوشد، اما این خیال زیاد دوام نمی‌آورد. صدای سرفه پدر، گریه آرام یکی از کودکان یا فکر کار فردا او را دوباره به واقعیت برمی‌گرداند. کتاب را آرام می‌بندد و کنار می‌گذارد، زیرا می‌داند صبح باید زودتر از همه بیدار شود. مادرش بیش از همه می‌فهمد که دختر چه چیزی را از دست داده است. گاهی هنگام مرتب کردن لباس‌های خانه، لباس مکتب دختر را می‌بیند که مدت‌هاست پوشیده نشده است. آن را از صندوق بیرون می‌آورد، گردوغبارش را می‌تکاند و دوباره در جای خود می‌گذارد. هیچ‌وقت نمی‌گوید «کاش می‌توانستی دوباره مکتب بروی»، چون می‌داند این جمله ممکن است زخمی را که دختر تلاش می‌کند پنهان کند، تازه کند. فقط گاهی هنگام خواب دست بر سر دخترش می‌کشد و می‌گوید: «خدا خودش راهی پیدا کند.» دختر چشم‌هایش را می‌بندد و چیزی نمی‌گوید؛ شاید هر دو می‌دانند که در آن خانه، وقتی راه‌های دیگر یکی پس از دیگری بسته شده‌اند، دعا تنها چیزی است که هنوز می‌توانند بدون پرداخت پول به آن پناه ببرند. پدر اما بیشتر از همه خودش را سرزنش می‌کند. او هیچ‌وقت نمی‌خواست دخترش کار شاقه انجام دهد و همیشه تصور می‌کرد روزی دخترش با لباس مرتب و مدرک تحصیلی از خانه بیرون خواهد رفت و کاری پیدا خواهد کرد که هم برای خودش آینده بسازد و هم بتواند به خانواده کمک کند. حالا همان دختر در کنار او کار می‌کند و بخشی از هزینه‌های خانه را به دوش می‌کشد. گاهی هنگام شمارش پول روزانه، پدر سهم دخترش را نگاه می‌کند و آهسته می‌گوید: «این پول حق تو نبود.» دختر اما پاسخ می‌دهد: «پدر، فعلاً مهم این است که بچه‌ها چیزی برای خوردن داشته باشند.» پدر دیگر حرفی نمی‌زند و نگاهش را از دختر می‌دزدد، چون می‌داند دخترش در شرایطی قرار گرفته که به جای آن‌که از پدرش برای ساختن آینده خودش حمایت بخواهد، مجبور شده است برای ادامه زندگی امروز خانواده به کمک او بیاید. با این همه، دختر هنوز امیدش را کاملاً از دست نداده است. گاهی به مادرش می‌گوید اگر مکاتب باز شوند، دوباره درس خواهد خواند؛ حتی اگر مجبور باشد بعد از کار، شب‌ها درس بخواند و خستگی را تحمل کند. می‌گوید نمی‌خواهد کتاب‌هایش برای همیشه در گوشه خانه خاک بخورند و نمی‌خواهد سال‌های زندگی‌اش فقط با کار و نگرانی از هزینه‌های خانه تعریف شود. او می‌خواهد چیزی را که از او گرفته شده، دوباره پس بگیرد. اما خودش نیز می‌داند که هر روز کار کردن، خستگی، فشار اقتصادی و مسئولیت خانواده فاصله او را با آن آرزو بیشتر می‌کند. وقتی دستمزدش را می‌گیرد، دیگر نخست به این فکر نمی‌کند که چه کتابی بخرد یا برای درس‌هایش چه وسیله‌ای لازم دارد؛ ذهنش پیش از هر چیز به نان خانه، کرایه، نیازهای خواهر و برادرانش و هزینه‌های احتمالی درمان می‌رود. آرزوهای خودش همیشه جایی در انتهای این فهرست قرار می‌گیرند؛ فهرستی که هر روز با نیاز تازه‌ای طولانی‌تر می‌شود. او هنوز همان دختر مکتبی است که روزی می‌خواست آینده متفاوتی داشته باشد، اما زندگی مجبورش کرده است پیش از آن‌که جوانی‌اش را تجربه کند، طعم مسئولیت یک خانواده را بچشد. خواهر و دو برادر کوچکش هرگاه چیزی می‌خواهند، نخست به او نگاه می‌کنند، چون می‌دانند خواهر بزرگ‌ترشان شاید بتواند آن را فراهم کند. برای آن‌ها، او فقط خواهر نیست؛ کسی است که گاهی پول نان، لباس یا نیازهای کوچک‌شان را تأمین می‌کند. آن‌ها اما هنوز نمی‌دانند پشت لبخندهای خواهرشان، دختری ایستاده که خودش سال‌هاست منتظر یک چیز ساده است: دوباره نشستن پشت میز مکتب، باز کردن کتاب و شنیدن صدای معلمی که نام او را برای حضور و غیاب صدا می‌زند. شاید روزی که دروازه‌های مکتب باز شود، او یکی از نخستین دخترانی باشد که با کتاب در دست از آن دروازه عبور می‌کند. شاید آن روز لباس مکتبش دیگر اندازه‌اش نباشد و مجبور شود لباس تازه‌ای تهیه کند، شاید دست‌هایش از کار سخت زبر شده باشند و سال‌هایی که از آموزش دور مانده، جبران درس‌ها را برایش دشوار کند؛ اما اگر آن روز برسد، احتمالاً نخست به پدر و مادرش نگاه خواهد کرد و بعد به خواهر و برادران کوچکش؛ همان خانواده‌ای که برای زنده ماندنشان بخشی از کودکی و جوانی خودش را کنار گذاشت. شاید آن روز برای دیگران فقط باز شدن یک دروازه باشد، اما برای او معنای بازگشت به بخشی از زندگی خواهد داشت که ناخواسته از او گرفته شده است؛ بازگشت به صنفی که هنوز در ذهنش زنده است، به کتاب‌هایی که هنوز نامش روی آن‌ها نوشته شده و به آینده‌ای که با وجود سال‌ها انتظار، هنوز حاضر نیست به‌طور کامل از آن دست بکشد. تا آن روز، اما هر صبح همان داستان تکرار می‌شود. پدر برای کار بیرون می‌رود، مادر در خانه می‌ماند و از کودکان مراقبت می‌کند و دختر، پیش از همه از خواب بیدار می‌شود، چادرش را مرتب می‌کند، لباس کار می‌پوشد و از خانه بیرون می‌رود. ممکن است در مسیرش از کنار مکتبی عبور کند که زمانی دروازه آن برایش به معنای آینده بود؛ شاید چند ثانیه قدم‌هایش آهسته شود، شاید نگاهش به پنجره‌های صنف‌ها بیفتد و شاید در دلش آرزو کند صدای معلمی را بشنود که نام او را صدا می‌زند. اما بعد دوباره راهش را ادامه می‌دهد، چون در خانه چهار نفر دیگر منتظرند و زندگی به او اجازه نمی‌دهد زیاد در گذشته بماند. او هر روز کار می‌کند تا خانواده پنج‌نفره‌اش زنده بماند؛ پدر، مادر، خواهر و دو برادر کوچکش. با این حال، در میان تمام هزینه‌هایی که او و پدرش برای ادامه زندگی پرداخت می‌کنند، یک هزینه هرگز در هیچ حسابی نوشته نمی‌شود؛ هزینه‌ای که دختر برای این زندگی می‌پردازد، آینده و آرزوهای خودش است. او نان را به خانه می‌آورد، اما تکه‌ای از رؤیایش را پشت دروازه‌های بسته مکتب جا می‌گذارد؛ رؤیایی که هنوز در گوشه دلش زنده است و هر شب، وقتی کتاب‌های قدیمی‌اش را باز می‌کند، آرام به او یادآوری می‌کند که قرار نبود فقط نان‌آور خانه باشد؛ قرار بود دانش‌آموز باشد، درس بخواند، بزرگ شود و روزی خودش انتخاب کند که چه کسی می‌خواهد باشد. بخش اول روایت نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 111 بازدید

کمیته صلیب سرخ به ۴۰۰ زن در بلخ کمک نقدی کرد

کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ و جمعیت هلال احمر افغانستان در تازه‌ترین مورد از ۴۰۰ زن باردار و شیرده در مزارشریف، مرکز بلخ، با ارایه‌ی کمک نقدی حمایت کرده‌اند. یوهانس بروور، رییس کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ، در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این کمک‌ها برای زنان باردار و شیرده فراهم شده تا آنان بتوانند نیازهای اساسی خود را تامین کنند. وی در ادامه تاکید کرده است که این برنامه با هدف بهبود وضعیت تغذیه‌ای زنان و فرزندان‌شان اجرا شده است. کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ و جمعیت هلال احمر افغانستان در حالی از این زنان حمایت کرده‌اند که بسیاری از خانواده‌ها در افغانستان با مشکلات اقتصادی و دسترسی محدود به مواد غذایی و خدمات اساسی روبرو هستند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 80 بازدید

بخش زنان سازمان ملل: ۸۰ درصد زنان جوان در افغانستان از تحصیل و اشتغال محروم هستند

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حدود ۸۰ درصد زنان جوان در افغانستان به دلیل محدودیت‌ها، از آموزش، اشتغال و آموزش‌های حرفه‌ای محروم هستند. اين نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود خواستار حمایت از آموزش و اشتغال زنان و دختران در افغانستان شده است. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که از هر ده نفر در افغانستان، ۹ نفر آنها از آموزش دختران حمایت می‌کنند. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه افزوده است که زنان و دختران افغانستان می‌خواهند یاد بگیرند، کار کنند و حق انتخاب داشته باشند. در ادامه آمده است که آینده‌ی زنان و دختران باید در اختیار خودشان باشد. این در حالی است که حکومت فعلی طی پنج سال گذشته علاوه بر محدودیت‌ها بر زنان و دختران، آن‌ها را از آموزش نیز محروم کردند. قابل ذکر است که در حال حاضر دختران بالاتر از صنف ششم از آموزش محروم هستند؛ دختران جوان نیز حق رفتن به دانشگاه‌ ندارند. همچنین هفته‌ی پیش یونسکو یا سازمان علمی، فرهنگی و آموزشی سازمان ملل گفتع بود که طی پنج سال گذشته حدود ۲.۴ میلیون دختر در افغانستان از آموزش محروم شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 79 بازدید

سازمان ملل: ۲۰۰ هزار پشه‌خانه به زنان باردار در افغانستان توزیع می‌شود

برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با حمایت صندوق جهانی مبارزه با ایدز، سل و مالاریا، از طریق توزیع پشه‌خانه‌های آغشته به حشره‌کش به پیش‌گیری از مالاریا در افغانستان کمک می‌کند. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۲۹ اسد) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که اکنون بیش از دو میلیون و ۳۰۰ هزار پشه‌خانه در مناطق پرخطر افغانستان در حال توزیع است و تا پایان سال روان بیش ۲۰۰ هزار از این پشه‌خانه‌ها به زنان باردار خواهد رسید. قابل ذکر است که همه‌ساله از ۲۰ آگست زیر نامه «روز جهانی پشه» گرامی‌داشت می‌شود و هدف از آن افزایش آگاهی در باره‌ی بیماری‌هایی است که از طریق پشه منتقل می‌شود. در میان بیماری‌های قابل انتقال توسط پشه، مالاریا رایج‌ترین آن در افغانستان است که بیشتر در مناطق شرقی و جنوب‌شرقی شهروندان را متأثر می‌کند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 67 بازدید

برنامه جهانی غذا: کودکان در افغانستان در اثر کاهش کمک‌های بشری جان می‌بازند

جان آیلیف، مدیر برنامه‌ی جهانی غذا در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کودکان در این کشور در نتیجه‌ی کاهش کمک‌های انسان‌دوستانه جان می‌بازند. برنامه‌ جهانی غذا، امروز (پنج‌شنبه، ۲۹ اسد) به نقل از آیلیف نوشته است که این نهاد برای افزایش مرگ‌ومیر کودکان در ماه‌های آینده خود را آماده می‌کند. مدیر برنامه‌ی جهانی غذا، تاکید کرده است که کارمندان این نهاد در جریان سه ماه گذتشه ناچار بودند‌اند که همه کسانی که برای دریافت کمک به مرکزهای برنامه‌ی جهانی غذا مراجعه کرده‌اند، دست خالی برگردانند؛ زیرا غذایی برای دادن به آن‌ها وجود نداشته است. آیلیف تاکید کرد که همزمان با آغاز مأموریتش در افغانستان، خشک‌سالی ویران‌گر، زمین‌لرزه‌ها و سیلاب‌های ناگهانی پی‌هم، وضعیت این کشور را وخیم‌تر کرده بود. به گفته‌ی او، بسته‌شدن مرزهای افغانستان با پاکستان و سپس بسته‌شدن تنگه‌ی هرمز، مسیرهای اصلی تأمین برنامه‌ی جهانی غذا را قطع کرد. وی تاکید کرده است که از وضعیت پیش‌آمده برای افغانستان، زنان و کودکان بیش‌تر از دیگران آسیب می‌بینند. این در حالی است که بر اساس آمار برنامه‌ی جهانی غذا، نزدیک به پنج میلیون کودک زیر پنج سال و زن شیرده و باردار در افغانستان از سوءتغذیه‌ی شدید رنج می‌برند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 81 بازدید

انفجار در غرب کابل؛ سازمان ملل خواهان حفظ امنیت مکاتب شد

یونیسف یا صندوق کودکان سازمان ملل متحد با ابراز نگرانی از زخمی شدن ۴۲ کودک در انفجار یک مکتب در غرب کابل، تاکید کرد که مراکز آموزشی طبق قوانین بین‌المللی مصونیت دارند و امنیت، کرامت و حقوق تمام کودکان باید در همه شرایط حفظ شود. این سازمان امروز (پنج‌شنبه، ۲۹ اسد) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود به انفجار اخیر در مکتبی در دشت برچی کابل واکنش نشان داده و گفت که این رویداد هشداردهنده، بار دیگر ضرورت حفاظت دائمی از کودکان و خدمات پایه‌ای مورد نیاز آن‌ها را یادآور می‌شود. یونیسف در ادامه تاکید کرده است که مکاتب باید محیطی امن و به‌دور از ترس، خشونت و آسیب باشند تا کودکان بتوانند در آن رشد کنند و به آموزش بپردازند. همچنین این نهاد از نهادهای بین‌المللی خواستار بررسی دقیق و همه‌جانبه این حادثه شده است. این انفجار روز دوشنبه ۲۶ اسد در دشت برچی رخ داده است. مکتب خصوصی شمع هدایت در غرب کابل تایید کرد که در انفجار روز دوشنبه در محوطه این مکتب ۵۲ دانش‌آموز زخمی شده‌اند. این مکتب در اطلاعیه‌ای گفت که این رویداد تلفات جانی نداشته است. این مکتب درباره علت انفجار گفته است تا پایان تحقیقات از اظهارنظر درباره چگونگی رویداد خودداری می‌کند. پیشتر یوناما یا هیئت معاونت سازمان ملل در افغانستان و گزارشگر ویژه حقوق بشر نیز با ابراز همدردی، خواهان تحقیقات روشن‌کننده درباره این رویداد و حفاظت از غیرنظامیان شده بودند.

ادامه مطلب