برچسب: افغانستان

5 ساعت قبل - 68 بازدید

مسوولان محلی از ولایت لوگر می‌گویند که در پی یک رویداد مسمومیت در شهر پل‌علم، مرکز این ولایت، یک زن جان باخته و دو دختر و یک پسرش نیز مسموم شدند. میرویس ابدالی، سخنگوی والی لوگر، امروز (شنبه، ۲۸ سنبله) گفته است که این رویداد شب گذشته در شهر پل‌علم رخ داده است. وی تاکید کرد که در این رویداد یک زن جان باخته و سه فرزندش، شامل دو دختر و یک پسر، به‌شدت مسموم شدند. سخنگوی والی لوگر در ادامه تاکید کرد که وضعیت صحی دو دختر و یک پسر وخیم گزارش شده و آنان برای درمان به کابل منتقل شده‌اند. ابدالی افزوده است که علت دقیق این رویداد تاکنون مشخص نشده و بررسی‌ها در این زمینه ادامه دارد. او تصریح کرد که مسمومیت غذایی می‌تواند یکی از علت‌های این رویداد باشد.

ادامه مطلب


8 ساعت قبل - 94 بازدید

منابع محلی از ولایت فاریاب می‌گوید که یک دختر جوان در ولسوالی قیصار این ولایت به صورت بسیار فجیع به قتل رسیده است. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که جسد این دختر با سر بریده شده از روستای یکه‌پسته از مربوطات ولسوالی قیصار ولایت فاریاب پیدا شده و سپس به شفاخانه انتقال یافته است. منبع در ادامه تاکید کرد که در بدن این دختر جوان آثار ضرب و شتم نیز دیده شده است. منبع افزوده است که هویت این دختر کشته شده و این که خویشاوندانش چه کسانی هستند، تا کنون روشن نیست. این در حالی است که روز پنج‌شنبه‌ هفته‌ی گذشته نیز منابع، از پیدا شدن جسد یک دختر جوان از ساحه مرکز ولایت لوگر خبر داده‌ بودند. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان در ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


10 ساعت قبل - 77 بازدید

کارشناسان سازمان ملل متحد از پاکستان خواسته‌اند که اخراج اجباری مهاجران افغانستان، به‌ویژه زنان و کودکان بدون سرپرست را متوقف کند و پیش از اخراج، وضعیت هر فرد را به‌صورت جداگانه ارزیابی کند. ریچارد بنت، گزارشگر ویژه‌ی شورای حقوق بشر ملل متحد در امور افغانستان و هفت کارشناس دیگر این سازمان روز (جمعه، ۲۷ سنبله) در یک اعلامیه‌ای مشترک نسبت به بازگرداندن اجباری مهاجران افغانستان توسط پاکستان ابراز نگرانی کردند. کارشناسان سازمان ملل از دولت پاکستان خواسته‌اند که یک سازوکار شفاف ایجاد کند تا افراد در معرض خطر اعلام وضعیت کنند و از اخراج اجباری به افغانستان مصون بمانند. آنان از بازگرداندن کودکان افغانستانی بدون سرپرست ابراز نگرانی کرده و گفته‌اند که در افغانستان سازوکارهای کافی برای پذیرش، حمایت و حفاظت از این کودکان وجود ندارد. کارشناسان سازمان ملل می‌گویند بدون چنین سازوکارهایی، افراد آسیب‌پذیر ممکن است همچنان پنهان بمانند و به‌دلیل ترس از دستگیری، بازداشت یا اخراج، قادر به درخواست حمایت نباشند. کارشناسان سازمان ملل از این روند استقبال کرده و گفته‌اند که «تدابیری برای آگاه‌سازی مقام‌های امنیتی» در مورد افراد آسیب‌پذیر اتخاذ و معیارها و رویه‌های به‌کاررفته برای شناسایی این افراد نیز شفاف شود. آنان از کشورهای توسعه‌یافته نیز خواسته‌اند با حمایت سیاسی و مالی از کشورهای میزبان افغانستانی‌ها، زمینه اسکان مجدد و ایجاد مسیرهای امن برای افغانستانی‌های در معرض خطر را فراهم کنند. کارشناسان سازمان ملل افزوده که از ۱۰ جولای تا ۲۷ آگست ۲۰۲۶، حدود ۱۲۷ هزار و ۳۴۴ افغان از پاکستان وارد افغانستان شده‌اند که دست‌کم ۱۴ هزار و ۱۸۶ نفر آنان به‌گونه اجباری بازگردانده شده‌اند. حدود ۳۸ هزار و ۳۸۸ زن و کودک نیز در میان افراد بازگشته بوده‌اند.

ادامه مطلب


22 ساعت قبل - 156 بازدید

مشکل زمانی دشوارتر می‌شود که معاش با تأخیر پرداخت شود. گزارش‌های مربوط به کارکنان صحی بلخ نیز از مشکلات مالی و تأخیر معاش و تأثیر آن بر زندگی کارکنان صحی حکایت دارد. در یکی از گزارش‌های منتشرشده در سال ۲۰۲۶، یک نرس در شفاخانه حوزوی ابوعلی سینای مزارشریف گفته بود که معاش خود را معمولاً با دو تا سه ماه تأخیر دریافت می‌کند و با وجود مشکلات اقتصادی ناچار است به کارش ادامه دهد. برای کارمندی که معاش تنها منبع درآمد اوست، تأخیر چندماهه فقط یک مشکل اداری نیست؛ یعنی کرایه، خوراک، رفت‌وآمد و دیگر هزینه‌های زندگی باید با پولی تأمین شود که هنوز دریافت نشده است. با وجود همه این دشواری‌ها، استعفا برای او آسان نیست. او برای رسیدن به این شغل درس خوانده، آموزش دیده و سال‌ها تلاش کرده است. در شرایطی که پیدا کردن یک کار مناسب برای زنان همیشه آسان نیست، ترک شغلی که برای به دست آوردنش زحمت کشیده، تصمیم ساده‌ای نیست. از سوی دیگر، هیچ تضمینی وجود ندارد که اگر امروز استعفا بدهد، فردا بتواند کار دیگری پیدا کند. به همین دلیل، بسیاری از سختی‌ها را تحمل می‌کند و دوباره صبح روز بعد به شفاخانه برمی‌گردد. فشار کاری زمانی بیشتر می‌شود که شمار بیماران افزایش پیدا کند. شفاخانه‌های بزرگ بلخ تنها پذیرای بیماران شهر مزارشریف نیستند و بیماران بسیاری از مناطق و ولایت‌های اطراف نیز برای درمان به این مراکز مراجعه می‌کنند. در گزارش‌های مربوط به شفاخانه حوزوی ابوعلی سینای بلخی نیز از افزایش ظرفیت این شفاخانه و هم‌زمان کمبود داکتران، کارکنان صحی و خدماتی گزارش شده است. اما برای نرس‌ها، این کمبود فقط یک رقم یا جمله در گزارش‌ها نیست؛ یعنی وقتی تعداد بیماران زیاد می‌شود، همان نیروی محدود باید کار بیشتری انجام دهد و فشار بیشتری را تحمل کند. او می‌گوید وقتی تعداد بیماران زیاد می‌شود، حتی فرصت فکر کردن هم ندارد. باید وضعیت بیمار را بررسی کند، دوا و وسایل لازم را آماده سازد، به بیمار دیگری پاسخ بدهد و هم‌زمان نگران بیماری باشد که در اتاق دیگر منتظر اوست. «گاهی یک مریض را تمام نکرده، مریض دیگر صدا می‌زند. هنوز پیش آن یکی نرفته، از اتاق دیگر صدای نرس می‌آید. آدم نمی‌داند اول کدام طرف برود.» در چنین لحظاتی، سرعت عمل برای او یک ضرورت است؛ اما پشت این سرعت، فشار ذهنی زیادی وجود دارد، زیرا او باید در میان خستگی و ازدحام، مراقب باشد اشتباهی رخ ندهد. با وجود تمام این مشکلات، او هنوز از شغلش متنفر نشده است. چیزی که باعث شده همچنان لباس سفید بپوشد، لحظه‌هایی است که یک بیمار بهتر می‌شود. لحظه‌ای که بیماری پس از چند روز بستری بودن حالش خوب می‌شود، یا کودکی که ساعت‌ها گریه کرده آرام می‌گیرد، برای او ارزش زیادی دارد. گاهی یک تشکر ساده از سوی یک مادر یا پدر، خستگی یک روز کامل را برای چند لحظه از ذهنش دور می‌کند. «وقتی مریض خوب می‌شود، خوش می‌شوم. وقتی یک مادر می‌آید و می‌گوید تشکر، بچه‌ام بهتر شد، همان یک جمله باعث می‌شود فکر کنم شاید این همه خستگی بی‌فایده نبوده باشد.» اما این لحظه‌های خوب نمی‌تواند مشکلات زندگی او را از بین ببرد. او همچنان باید هزینه‌های خانه و رفت‌وآمد را بپردازد و با معاشی زندگی کند که خودش آن را ناکافی می‌داند. فشار کاری و برخوردهای نامناسب نیز هر روز بخشی از توان جسمی و روانی او را می‌گیرد. گاهی ممکن است بعد از پایان یک شیفت سنگین، تنها چیزی که می‌خواهد سکوت باشد؛ نه صحبت، نه رفت‌وآمد و نه شنیدن صدای دیگری. با این حال، صبح روز بعد دوباره باید برخیزد و همان مسیر را طی کند. یک شب، زمانی که شیفتش تقریباً تمام شده بود، دوباره یکی از بیماران به کمک نیاز پیدا کرد. ساعت از هشت شب گذشته بود و خستگی از چهره‌اش پیدا بود. می‌توانست بگوید شیفتم تمام شده است. می‌توانست چند دقیقه صبر کند تا فرد دیگری به بیمار رسیدگی کند. اما دوباره به طرف تخت رفت. شاید همین لحظه ساده، تمام تناقض زندگی او را نشان می‌دهد؛ زنی که خودش به حمایت نیاز دارد، اما هر روز باید از دیگران مراقبت کند. او نمی‌خواهد مردم فقط به این دلیل که نرس است، تصور کنند که خستگی ندارد. می‌خواهد مردم بدانند پشت لباس سفید، یک انسان ایستاده است؛ انسانی که خانواده دارد، مشکل دارد، هزینه زندگی دارد، گرسنه می‌شود، خسته می‌شود و گاهی خودش نیز به یک جمله آرامش‌بخش نیاز دارد. «ما هم خانواده داریم، مشکل داریم، کرایه داریم، گرسنه می‌شویم و خسته می‌شویم. فقط چون لباس سفید پوشیده‌ایم، معنی‌اش این نیست که درد نداریم.» صبح روز بعد، همه چیز دوباره از نو آغاز می‌شود. او لباس سفیدش را می‌پوشد، موهایش را مرتب می‌کند، کیفش را برمی‌دارد و راه شفاخانه را در پیش می‌گیرد. شاید همان روز دوباره کسی بر سرش فریاد بزند، شاید خانواده‌ای از تأخیر ناراحت باشد، شاید مسئول شفاخانه کاری از او بخواهد که انجام دادنش در آن شلوغی دشوار باشد و شاید دوباره ساعت‌ها سرپا بایستد و ناهارش سرد شود. شاید حتی بار دیگر فرصت نوشیدن آب را پیدا نکند؛ اما باز هم می‌رود، چون پشت درهای شفاخانه بیمارانی منتظرند و در آن لحظه، کسی باید کنار آنان باشد. برای دیگران، لباس سفید او شاید فقط نشانه یک شغل باشد؛ اما برای خودش، یادآور سال‌هایی است که برای رسیدن به این جایگاه درس خوانده و تلاش کرده است. اکنون برای حفظ همین شغل، هر روز بخشی از توان و آرامش خود را هزینه می‌کند. او شاید نتواند همه مشکلات زندگی‌اش را تغییر دهد، اما هنوز می‌تواند دست بیماری را بگیرد، به یک مادر اطمینان بدهد، وضعیت یک کودک را بررسی کند و در لحظه‌ای که خانواده‌ای احساس درماندگی می‌کند، کنارشان بایستد. شاید ما هنگام دیدن یک نرس، فقط لباس سفید او را ببینیم؛ اما پشت آن لباس، داستان انسانی وجود دارد که خودش نیز خسته می‌شود، درد می‌کشد و نگرانی‌های خودش را دارد. با این تفاوت که هر صبح، پیش از آن‌که به دردهای خودش فکر کند، راه شفاخانه را در پیش می‌گیرد. شاید همین است معنای پنهان لباس سفید؛ لباسی که برای دیگران نشانه مراقبت است، اما برای زنی که آن را می‌پوشد، یادآور مسئولیتی است که با وجود خستگی، فشار، معاش کم و دشواری‌های زندگی، هنوز آن را رها نکرده است. و شاید پشت هر «نرس صاحب» که در راهروهای شلوغ شفاخانه شنیده می‌شود، انسانی ایستاده باشد که خودش هم گاهی نیاز دارد کسی بپرسد: «خسته نیستی؟» بخش اول... نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 روز قبل - 102 بازدید

رسانه آی‌تی‌وی نیوز اعلام کرد که در برخی از شفاخانه‌های افغانستان روزانه دست‌کم ۶ کودک به دلیل ابتلا به سوءتغذیه جان می‌دهند. این شبکه خبری با نشر گزارشی درباره افزایش مرگ‌ومیر ناشی از سوءتغذیه در افغانستان، از کمبود دارو، امکانات پزشکی و ناتوانی خانواده‌ها برای درمان کودکان مبتلا به سوءتغذیه در کشور هشدار داده است. رسانه آی‌تی‌وی نیوز در گزارشش نوشته است که شاهد بحران بهداشتی بوده است که روزانه جان کودکان را می‌گیرد. بربنیاد این گزارش، میزان مرگ‌ومیر کودکان مبتلا به سوءتغذیه در افغانستان افزایش یافته و نظام صحی پاسخگوی مدیریت این بحران نیست. همچنین اما مورفی، سردبیر این رسانه در دیدار از شفاخانه اندرا گاندی کابل به نقل از یک پزشک بخش مراقبت‌های ویژه نوشت این مرکز صحی برای درمان کودکان سوءتغذیه فقط شیر در اختیار دارد. در گزارش آمده است افرادی که از پیش با بیماری یا مشکلات جسمی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اکنون علاوه بر مشکلات قبلی، با پیامدهای کمبود غذا و سوءتغذیه نیز روبرو هستند. خانواده انیسه، کودک هفت ساله مبتلا به سوءتغذیه گفته است که توان مالی خرید داروی مورد نیاز برای دیابت نوع یک کودک خود را ندارند. گزارشگر آی‌تی‌وی نیوز نوشت برای بسیاری از این خانواده‌ها، مشکل تنها بیماری کودک نیست؛ هزینه درمان، کمبود دارو و ناتوانی در تأمین نیازهای اولیه زندگی نیز بر مشکلات آنها افزوده شده است. یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که در سراسر افغانستان، ۳.۷ میلیون کودک دچار سوءتغذیه حاد هستند و جان حدود یک میلیون نفر از آن‌ها به دلیل سوءتغذیه شدید، در معرض خطر مرگ قرار دارد. این گزارش هشدار می‌دهد که افزایش سوءتغذیه در شرایطی رخ می‌دهد که خانواده‌های افغانستان با فقر و بیکاری روبرو هستند و شفاخانه‌ها نیز با کمبود منابع برای رسیدگی به شمار فزاینده کودکان بیمار مواجه‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 125 بازدید

سازمان عفو بین‌الملل به ممنوعیت آموزش بالاتر از صنف ششم برای دختران در افغانستان واکنش نشان داده و گفت پنج سال از فروپاشی رؤیاها و آرزوها دختران و زنان این کشور می‌گذرد. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۲۶ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود، دوره‌ی ممنوعیت آموزش متوسطه و عالی برای دختران در افغانستان را سال‌های بی‌عدالتی عنوان کرده است. این سازمان در ادامه تاکید کرده است که بسیاری از دختران در افغانستان با اعتراض، آموختن از طریق مکتب‌های آنلاین مخفی یا ترک کشور برای ادامه تحصیل به مقاومت خود ادامه می‌دهند. این نهاد خواستار ایستادگی در کنار دختران و زنان افغانستان شده است. سازمان عفو بین‌الملل افزوده است که از جامعه‌ی جهانی باید خواسته شود که برای بازگشایی مکتب‌های دختران بر حکومت سرپرست فشار بیاورند. عفو بین‌الملل تصریح کرد که دختران بالای ۱۲ سال نیز توسط حکومت فعلی از رفتن به مکتب منع شده‌اند. بر اساس آماری که یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد نشر کرده نشان می‌دهد که دو میلیون و ۶۰۰ هزار دختر از آموزش بازمانده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 106 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در اثر کاهش بودجه‌، ۲۹۵ مرکز درمانی در افغانستان در شش ماه نخست سال روان میلادی بسته یا فعالیت آن‌ها تعلیق شده است. این سازمان امروز (پنج‌شنبه، ۲۶ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در اثر توقف فعالیت این مرکزهای درمانی، دو میلیون و ۱۷۰ هزار تن متأثر شده است. اوچا از کاهش بودجه‌ی انسان‌دوستانه برای افغانستان هشدار داده و تاکید کرد که این وضعیت ارائه‌ی خدمات ضروری را نیز کاهش می‌دهد. بر اساس آمار اوچا، در شش ماه نخست سال روان، ۲۳۴ مرکز حمایتی کودکان (فضای دوست‌دار کودک) نیز در سراسر افغانستان بسته شده است که در نتیجه‌ی آن ۱۴ هزار کودک از حمایت‌های روانی محروم شده‌اند. پیش از این نیز، نهادهای ملل متحد اعلام کرده بودند که ۱۴.۴ میلیون تن در افغانستان به خدمات صحی انسان‌دوستانه نیاز دارند؛ در حالی که این نهادها با کم‌بود شدید بودجه روبرو هستند. این در حالی است که نظام صحی افغانستان از دهه‌ها به این‌سو با چالش‌های گسترده، از جمله وابستگی به کمک‌های بین‌المللی، کم‌بود دارو و تجهیزات و کم‌بود پزشکان متخصص، دست‌وپنجه نرم می‌کند. پیشتر سازمان نجات کودکان نیز، اعلام کرده بود که ۶۰۰ مرکز صحی به‌دلیل کم‌بود بودجه در افغانستان بسته شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 72 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان از حکومت سرپرست خواسته است که بی‌درنگ مکاتب و دانشگاه‌ها را به روی دختران باز کنند. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۲۶ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان تنها کشور در جهان است که در آن آموزش دختران بالاتر از مقطع ابتدایی، ممنوع است. یونیسف در ادامه تاکید کرده است: «مقام‌های حاکم محدودیت‌های آموزشی را لغو کنند و به همه دختران و زنان اجازه دهند تا بی‌درنگ به مکاتب و دانشگاه‌ها بازگردند.» صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه افزوده است که در پنج سالی که حکومت فعلی در قدرت هستند، بیش از ۲.۶ میلیون دختر از آموزش محروم شدند. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 94 بازدید

رویترز با نشر گزارشی گفته است که بحران اقتصادی ناشی از جنگ در ایران، هزاران مهاجر افغانستان را به بازگشت به کشورشان واداشته است. خبرگزاری رویترز در گفتگو با بازگشت‌کنندگان در مناطق مرزی هرات و فراه دریافته‌ است که بسیاری از آنان پیش از ترک ایران، ماه‌ها بیکار بوده‌اند و زیر فشار افزایش قیمت‌ها، بازگشت را تنها گزینه خود دیده‌اند. بر اساس داده‌های مرکز آمار ایران، قیمت مصرف‌کننده نسبت به سال گذشته نزدیک به ۹۰ درصد و قیمت مواد غذایی حدود ۱۳۰ درصد افزایش یافته است. این گزارش، تشدید تحریم‌ها و محاصره دریایی امریکا را نیز از عوامل وخامت اوضاع اقتصادی ایران معرفی کرده است. بررسی‌های سازمان بین‌المللی مهاجرت نشان می‌دهد میانگین درآمد افغانستانی‌های تازه‌بازگشته از ایران نسبت به پیش از بحران نزدیک به یک‌سوم کاهش یافته و تنها ۲۹ درصد آنان هنوز پس‌اندازی دارند. محمد سعید، یکی از بازگشت‌کنندگان به رویترز گفته است که خانواده‌اش حدود پنج سال پیش به ایران گریخته بودند، اما اکنون تقریبا دست‌خالی به افغانستان بازگشته‌اند. بر اساس داده‌های کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، بیش از دو میلیون شهروند افغانستان در دو سال گذشته ایران را ترک کرده‌اند. بیشتر آنان پیش از موج اخیر بازگشت در جریان جنگ، اخراج شده یا برای خروج تحت فشار قرار گرفته بودند. در گزارش آمده است که اخراج اجباری همچنان از دلایل اصلی بازگشت است، اما به گفته بازگشت‌کنندگان و بر اساس داده‌های سازمان بین‌المللی مهاجرت، اکنون زنان و خانواده‌های کامل سهم بیشتری در میان آنان دارند. عبدالجبار، کارگر ۴۴ساله‌ای که خانواده‌اش نزدیک به چهار دهه در ایران زندگی کرده بودند، گفت پس از حملات به پایگاه نظامی نزدیک خانه‌شان در کرمان و ازرونق‌افتادن کار، به افغانستان بازگشته است. او دو ماه پس از بازگشت همچنان بیکار است و خانواده‌اش در خانه‌ای خشتی با یک اتاق زندگی می‌کنند. ستایش، دختر ۱۵ساله او که می‌خواهد طراح لباس شود، به رویترز گفت: «اگر می‌توانستم، برمی‌گشتم؛ برای درس‌خواندنم، برای دوستانم.»

ادامه مطلب


3 روز قبل - 87 بازدید

جنبش زنان مقتدر افغانستان به ناپدیدبودن سیدقاسم هاشمی، خبرنگار و حامد احساس، سینماگر و فعال فرهنگی افغانستان در اسلام‌آباد واکنش نشان داده و از پاکستان و نهادهای امنیتی و قضایی این کشور خواستار تحقیقات فوری، شفاف و مستقل شده است. شاخه‌ کویته‌ی جنبش زنان مقتدر افغانستان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که اگر این دو خبرنگار و سینماگر افغانستان بازداشت شده باشند نیز، محل نگه‌داری، وضعیت صحی و وضعیت حقوقی آن‌ها به صورت فوری مشخص شده و خانواده‌های شان در جریان قرار بگیرند. این جنبش از  سازمان ملل متحد و نهادهای حقوق‌بشری و نهادهای مدافع خبرنگاران خواسته است که مسئله‌ی ناپدیدشدن احساس و هاشمی را به گونه‌ی جدی دنبال کرده و برای روشن‌شدن سرنوشت آن‌ها اقدام کنند. در اعلامیه آمده است که حق حیات، امنیت شخصی و آزادی از ناپدیدشدن اجباری، از حقوق بنیادین هر انسان است و هیچ فردی نباید بدون روند قانونی و اطلاع خانواده‌اش از دست‌رس خارج شود. این در حالی است که سید قاسم هاشمی و حامد احساس حوالی ساعت هشت شب ۱۳ سرطان سال جاری خورشیدی از شهر اسلام‌آباد پاکستان ناپدید شده‌اند. ناپدید شدن این دو شهروند واکنش خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای نهادهای حقوق بشری از جمله سازمان‌ عفو بین‌الملل را به همراه داشته است. فعالان رسانه‌ای و خبرنگاران و نهادهای حقوق بشری خواستار روشن شدن سرنوشت این دو شهروند اهل افغانستان شده‌اند. با گذشت حدود سه ماه از ناپدید شدن این دو شهروند اهل افغانستان، تاکنون دولت پاکستان هیچ واکنشی نسبت به این رویداد نشان نداده است.

ادامه مطلب