برچسب: افغانستان

18 دقیقه قبل - 38 بازدید

سازمان ملل: چهار میلیون کودک و زن باردار با خطر سوءتغذیه شدید روبرو هستند

برنامه جهانی غذا (WFP) اعلام کرده است که براساس پیش‌بینی‌ها، نزدیک به ۳.۷ هزار کودک در افغانستان به سوءتغذیه حاد مبتلا خواهند شد. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که علاوه بر کودکان، حدود ۱.۲ میلیون زن باردار و مادر شیرده نیز در افغانستان با خطر سوءتغذیه روبرو هستند. جان آیلیف، رییس برنامه جهانی غذا در افغانستان گفته است که افغانستان با یکی از شدیدترین و پایدارترین بحران‌های سوءتغذیه در جهان مواجه بوده و آمارهای کنونی ممکن است از پیش‌بینی‌های گذشته نیز فراتر برود. او در ادامه هشدار داده است که ادامه این روند، کودکان و مادران بیشتری را در معرض مرگ‌های قابل پیش‌گیری قرار خواهد داد. همچنین برنامه جهانی غذا تاکید کرده است که گسترش خدمات درمان و پیش‌گیری از سوءتغذیه برای جلوگیری از وخامت بیشتر این بحران ضروری است. این سازمان افزوده است که در حال حاضر هیچ بودجه‌ای برای برنامه‌های پیش‌گیری از سوءتغذیه در اختیار ندارد و برای ادامه فعالیت‌های خود در شش ماه آینده، به ۵۴۰ میلیون دالر بودجه فوری نیاز دارد.

ادامه مطلب


2 ساعت قبل - 58 بازدید

پروژه اضطراری ایتالیا و یونسکو برای مرمت روضه مزار شریف آغاز شد

ایتالیا با همکاری یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یک پروژه مداخله اضطراری را برای ایمن‌سازی و مرمت روضه مزار شریف را آغاز کرده است. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این بنای تاریخی پیشتر در جریان زمین‌لرزه آسیب دیده بود. بر اساس اعلام حساب رسمی سفارت ایتالیا برای افغانستان، این اقدام با هدف حفاظت از میراث فرهنگی افغانستان و همچنین ایجاد فرصت‌های شغلی برای جوامع محلی صورت می‌گیرد. ایتالیا و یونسکو در این اطلاعیه بار دیگر بر تعهد خود برای حمایت از مردم افغانستان و حفظ آثار تاریخی این کشور تاکید کرده‌اند. قابل ذکر است که روضه مزارشریف یکی از مهم‌ترین و نمادین‌ترین آثار تاریخی و مذهبی کشور به‌شمار می‌رود. پس از آسیب‌های ناشی از زلزله در ماه عقرب سال گذشته، ایتالیا و یونسکو با همکاری یکدیگر اقدامات فوری برای تثبیت سازه و بازسازی آن را در دستور کار قرار داده‌اند.

ادامه مطلب


16 ساعت قبل - 61 بازدید

مقام بریتانیایی خواستار ایجاد صندوق جهانی برای حمایت از آموزش دختران افغانستان شد

گوردون براون، نخست‌وزیر پیشین بریتانیا و فرستاده ویژه سازمان ملل در امور آموزش جهانی از جامعه‌ی جهانی خواست به‌طور واقعی از آموزش دختران در افغانستان حمایت کند. او با نشر مقاله‌ای در روزنامه گاردین، خواستار ایجاد یک صندوق جهانی برای حمایت از دختران افغان در معرض ازدواج اجباری شده است. آقای براون تاکید کرد که در پنج سال گذشته حکومت سرپرست با صدور فرمان‌های سرکوب زنان و دختران را به‌طور مداوم تشدید کرده است و جامعه‌ی جهانی نیز اقدام مؤثری برای مقابله با این وضعیت انجام نداده است. همچنین گوردون براون می‌نویسد که حکومت فعلی با تصویب قوانین سخت‌گیرانه‌تر، در حال مشروعیت‌بخشی به ازدواج کودکان و فراهم‌کردن مصونیت قانونی برای خشونت خانگی از سوی مردان هستند. در این مقاله آمده است که افغانستان امروز با یکی از شدیدترین محدودیت‌ها علیه زنان در جهان روبرو است. آقای براون در نوشته خود به محرومیت دختران و زنان از آموزش و تحصیلات دانشگاهی و کار در بخش دولتی و حتی همکاری با سازمان‌های غیر دولتی و آزادی رفت‌وآمد آنان اشاره کرده است. او در ادامه با مقایسه وضعیت افغانستان با کشورهایی مانند پاکستان و بنگلادش، به نمونه‌هایی از اقدامات موفق در مقابله با ازدواج کودکان از جمله جرم‌انگاری ازدواج زیر ۱۸ سال در ایالت سند پاکستان، تقویت سیستم ثبت تولد در بنگلادش و برنامه‌های حمایت مالی از خانواده‌های فقیر برای امکان ادامه تحصیل کودکان اشاره کرده است. به گفته‌ی او، این تجربه‌ها نشان می‌دهد که ازدواج کودکان تنها یک سنت فرهنگی نیست، بلکه به فقر و ضعف اجرای قانون نیز مرتبط است. فرستاده ویژه سازمان ملل در امور آموزش جهانی تاکید می‌کند که آموزش مهم‌ترین ابزار برای جلوگیری از ازدواج زودهنگام است و هر سال تحصیل بیشتر، احتمال ازدواج کودکان را کاهش می‌دهد. او می‌نویسد که با وجود محدودیت‌ها، برخی دختران در افغانستان از طریق آموزش‌های آنلاین، مکاتب مخفی و صنف‌های خانگی به تحصیل ادامه می‌دهند، اما این تلاش‌ها کافی نیست. او به طرح جدید دولت بریتانیا اشاره می‌کند که بر اساس آن، دو مسیر برای حمایت از دختران افغان در نظر گرفته شده است: یکی از طریق حمایت نهادهای خیریه برای انتقال آن‌ها به بریتانیا و دیگری از طریق اعطای بورسیه‌های تحصیلی از سوی دانشگاه‌ها. فرستاده ویژه سازمان ملل در امور آموزش جهانی این اقدامات را ناکافی دانسته و خواستار گام‌های عملی‌تر شده است.

ادامه مطلب


20 ساعت قبل - 105 بازدید

شمار موارد ابتلا به پولیو در افغانستان به ۱۵ مورد رسید

سازمان جهانی صحت در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از آغاز سال ۲۰۲۶ میلادی تا اکنون ۱۵ ‏مورد مثبت پولیو در افغانستان ثبت شده است. این سازمان دیروز (دوشنبه، ۱۲ اسد) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که موارد محیطی پولیو در افغانستان نیز به ۵۳ نمونه رسیده ‏است.‏ ‏ براساس آمار سازمان جهانی صحت، افغانستان در حال حاضر بالاترین ‏آمار ابتلا به پولیو در جهان را دارد.‏ در ادامه آمده است که در حال حاضر افغانستان و پاکستان تنها کشورهای جهان اند که ‏بیماری پولیو در آن‌ها ریشه‌کن نشده است‎.‎ براساس آمار سازمان جهانی صحت، از آغاز سال ۲۰۲۶ میلادی تا اکنون سه ‏مورد ابتلا و ۱۰۸ نمونه‌ی محیطی پولیو در پاکستان شناسایی شده است‎.‎ در سال گذشته‌ی میلادی ۲۱ مورد انسانی و ۹۴ مورد محیطی پولیو در ‏افغانستان ثبت شده بود‎.‎ در سال گذشته در پاکستان نیز ۳۱ مورد انسانی و ۶۵۱ مورد محیطی ‏شناسایی شده بود.‏

ادامه مطلب


21 ساعت قبل - 114 بازدید

سازمان ملل: سوء‌تغذیه کودکان در افغانستان «به سطح بحرانی» رسیده است

برنامه جهانی غذا نسبت به تشدید سوءتغذیه کودکان در افغانستان هشدار داد و گفت که این بحران با کاهش کمک‌ها عمیق‌تر شده است. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که کمبود شدید منابع مالی، برنامه‌های حیاتی غذایی و تغذیه‌ای را در زمان نیاز، با محدودیت مواجه کرده و باعث کاهش خدمات نجات‌بخش شده است. این سازمان افزوده است که بدون حمایت فوری، قادر نخواهد بود از سوءتغذیه شدید کودکان بیشتری جلوگیری کند و این وضعیت در ماه‌های آینده جان آنان را به خطر خواهد انداخت. بر اساس گزارش تازه برنامه جهانی غذا، سطح سوءتغذیه حاد کودکان در یک‌سوم ولایت‌های افغانستان به وضعیت بحرانی رسیده است. براساس ارزیابی این سازمان، میزان سوءتغذیه به طور بی‌سابقه‌ای افزایش یافته و پیش‌بینی می‌شود این روند دست‌کم تا ماه اکتبر ادامه یابد. در حال حاضر ۱۲ ولایت شامل هلمند، دایکندی، زابل، بغلان، ارزگان، پکتیکا، نورستان، سرپل، غور، قندهار، فاریاب و لوگر در این وضعیت قرار دارند که نیاز فوری به مداخلات درمانی نجات‌بخش دارند. همچنین گزارش برنامه جهانی غذا نشان می‌دهد که امسال حتی در زمان وفور نسبی مواد غذایی نیز بسیاری از کودکان از دسترسی به غذای کافی محروم بوده‌اند به طوری که در سه‌ماهه نخست سال، ناامنی غذایی کودکان به ۴۷ درصد جمعیت رسیده است. این سازمان تصریح کرد که سوءتغذیه در میان کودکان افغانستان معمولاً با عوامل دیگری مانند بیماری، فقر و کمبود خدمات درمانی همراه است و همین امر خطر مرگ‌ومیر را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد. جان آیلیف، مدیر برنامه جهانی غذا در افغانستان، با توصیف وضعیت موجود گفته است: «صدای گریه‌های ضعیف نوزادان دچار سوءتغذیه در کلینیک‌های افغانستان به گوش می‌رسید، جایی که مادران نگران که بسیاری از آن‌ها خود نیز از گرسنگی رنج می‌برند کودکان‌شان را برای درمان می‌آورند». این مقام سازمان ملل گفت «ما شاهد قربانی شدن نسل آینده هستیم، آن هم در حالی که اکنون فصل برداشت محصولات است؛ زمانی که باید وفور نعمت باشد. این وضعیت نه تنها دلخراش، بلکه غیرقابل قبول است.» به گفته برنامه جهانی غذا، مجموعه‌ای از بحران‌ها از جمله درگیری‌ها، بیکاری، افزایش قیمت مواد غذایی و کاهش کمک‌های بشردوستانه، عامل اصلی تشدید این وضعیت است. در سال ۲۰۲۵ میلادی، ۱۴۲ مرکز صحی در سراسر افغانستان بسته شده و بیش از ۱۳ هزار کودک به دلیل کاهش کمک‌ها از برنامه‌های درمان سوءتغذیه حذف شده‌اند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 95 بازدید

سازمان ملل: به توسعه‌ کسب‌وکار زنان در افغانستان کمک می‌کنیم

برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که به بهبود کسب‌وکار زنان و افزایش درآمد آن‌ها کمک می‌کند. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۱۳ اسد) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود، زندگی زنی به نام زهرا احمدی را شریک کرده که با پشتیبانی این نهاد و آژانس همکاری بین‌المللی جاپان کارش را گسترش داده است. برنامه توسعه‌ای ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که زهرا پس از این همسرش بی‌کار شد، برای تأمین هزینه‌های زندگی هفت فرزندش به کلچه‌پزی شروع کرد و در ابتدا پنج هزار در ماه درآمد داشت. این نهاد افزوده است که ارائه‌ی برنامه‌های آموزشی به زهرا اکنون درآمد ماهانه این خانم به ۱۰ تا ۱۵ هزار افغانستان افزایش یافته است. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 63 بازدید

میان محدودیت‌ها و امید؛ روایت یک پرستار جوان

هر بار که از کنار شفاخانه ولایتی بلخ می‌گذرم، ناخودآگاه قدم‌هایم آهسته می‌شود. چند دقیقه به ساختمان نگاه می‌کنم و بعد، بی‌آن‌که چیزی بگویم، راه خودم را ادامه می‌دهم. هنوز هم احساس می‌کنم بخشی از وجودم پشت همان دیوارها جا مانده است. مریم این جمله را با صدایی آرام بر زبان می‌آورد و نگاهش را از پنجره دواخانه به خیابان شلوغ مزارشریف می‌دوزد. بیرون، مردم برای خرید دوا در رفت‌وآمدند، اما او در ذهنش به چند سال پیش بازگشته است؛ روزهایی که آینده را به گونه‌ای دیگر تصور می‌کرد. مریم ۲۴ سال دارد و در یکی از محله‌های قدیمی شهر مزارشریف، مرکز ولایت بلخ، زندگی می‌کند. او فرزند دوم خانواده‌ای شش‌نفره است. پدرش سال‌ها راننده موتر باربری بود و با درآمد اندکش هزینه‌های زندگی خانواده را تأمین می‌کرد. مادرش نیز در خانه برای همسایه‌ها لباس می‌دوخت تا بخشی از مخارج تحصیل فرزندانش را فراهم کند. در خانه آن‌ها پول همیشه کم بود، اما امید هیچ‌گاه کم‌رنگ نمی‌شد. پدرش همیشه می‌گفت: «ثروت واقعی، علم است؛ چیزی که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را از شما بگیرد.» همین سخنان، مریم را به ادامه درس خواندن دلگرم می‌کرد. از همان کودکی، هرگاه یکی از اعضای خانواده بیمار می‌شد، با دقت کنار داکتر یا پرستار می‌ایستاد و به کارشان نگاه می‌کرد. برایش شگفت‌انگیز بود که چگونه یک پرستار می‌تواند تنها با چند دقیقه رسیدگی، درد بیماری را کاهش دهد یا با چند جمله آرام‌بخش، ترس را از دل همراهان بیمار بیرون ببرد. وقتی رشته پرستاری را انتخاب کرد، بسیاری از نزدیکان خانواده می‌گفتند این حرفه برای یک دختر دشوار است، اما پدرش از تصمیم او حمایت کرد. مریم با علاقه درس خواند، ساعت‌های طولانی آموزش عملی دید و روزهای بسیاری را در بخش‌های مختلف شفاخانه سپری کرد. او تزریق، پانسمان، مراقبت از بیماران، کمک در بخش عاجل و ده‌ها مهارت دیگر را آموخت. هر بار که بیماری پس از بهبودی از او تشکر می‌کرد، احساس می‌کرد تمام خستگی‌هایش ارزش داشته است. روز فراغتش، مادرش لباس سفید پرستاری او را با افتخار اتو کرد و گفت: «امیدوارم همیشه با همین لباس، برای مردم خیر برسانی.» اما زندگی مسیر دیگری برایش رقم زد. پس از فراغت، مریم با پوشه‌ای پر از اسناد آموزشی، از این شفاخانه به آن شفاخانه رفت. هر جا که درخواست کار می‌داد، با مانعی تازه روبه‌رو می‌شد؛ گاهی می‌گفتند ظرفیت تکمیل است، گاهی استخدام زنان محدود شده و گاهی شرایطی را مطرح می‌کردند که پذیرفتن آن برایش دشوار بود. سرانجام در یکی از مراکز درمانی خصوصی استخدام شد، اما حقوقش آن‌قدر اندک بود که بخش بزرگی از آن صرف کرایه رفت‌وآمد می‌شد. با این همه، برایش مهم نبود؛ او فقط می‌خواست در حرفه‌ای کار کند که سال‌ها برای آن زحمت کشیده بود. کار در شفاخانه، برخلاف تصورش، تنها مراقبت از بیماران نبود. کمبود امکانات، شیفت‌های طولانی، خستگی مداوم و فشار روحی، بخشی از واقعیت روزانه زندگی او شده بود. در کنار این دشواری‌ها، گاهی با رفتارهای آزاردهنده برخی مراجعه‌کنندگان نیز روبه‌رو می‌شد؛ رفتارهایی که احساس امنیت را از او می‌گرفت. چند بار این موضوع را با مسئولان در میان گذاشت، اما پاسخ روشنی دریافت نکرد. تنها به او گفته شد که اگر از شرایط ناراضی است، می‌تواند محل کارش را ترک کند. او سکوت کرد؛ نه به این دلیل که مشکلی وجود نداشت، بلکه چون می‌ترسید تنها منبع درآمدش را از دست بدهد. چند ماه بعد، با افزایش محدودیت‌ها برای حضور زنان در برخی بخش‌های درمانی، شرایط کاری دشوارتر شد. فرصت‌های شغلی کمتر و آینده حرفه‌ای مبهم‌تر شد. بسیاری از هم‌دوره‌ای‌هایش یا خانه‌نشین شدند یا برای یافتن کار، ناچار حرفه‌ای غیر از رشته تحصیلی خود را برگزیدند. مریم نیز ناچار شد در یک دواخانه خصوصی مشغول به کار شود. اکنون بیشتر ساعت‌های روزش میان قفسه‌های پر از دارو می‌گذرد. نسخه بیماران را می‌خواند، داروها را آماده می‌کند و درباره شیوه مصرف آن‌ها توضیح می‌دهد. این کار را با دقت انجام می‌دهد، اما در دل همیشه احساس می‌کند تنها بخش کوچکی از توانایی‌هایش را به کار می‌گیرد. گاهی مادری با کودکی تب‌دار وارد دواخانه می‌شود و مریم ناخودآگاه به علائم کودک توجه می‌کند. گاهی سالمندی با تنگی نفس مراجعه می‌کند و ذهن او بی‌درنگ مراحل کمک‌های اولیه را مرور می‌کند. او هنوز همه آن آموزش‌ها را به خاطر دارد، اما دیگر فرصت ندارد همان نقشی را ایفا کند که سال‌ها برای آن آموزش دیده است. بزرگ‌ترین نگرانی او این است که با گذشت زمان، مهارت‌های عملی‌اش به فراموشی سپرده شوند. کتاب‌های پرستاری هنوز روی طاقچه اتاقش قرار دارند. بعضی شب‌ها آن‌ها را ورق می‌زند تا دانشی که با سختی به دست آورده، از ذهنش پاک نشود. حقوق ماهانه دواخانه نیز پاسخگوی هزینه‌های زندگی نیست. با افزایش بهای مواد غذایی، کرایه خانه و هزینه درمان پدرش، درآمد او هر ماه پیش از پایان ماه به پایان می‌رسد. با این حال، هیچ‌گاه از کارش شکایت نمی‌کند، زیرا می‌داند اگر همین شغل را هم از دست بدهد، یافتن کار دیگری برایش بسیار دشوار خواهد بود. گاهی هنگام بستن درِ دواخانه، نگاهش به جوانانی می‌افتد که با لباس‌های طبی از شفاخانه بیرون می‌آیند. در دل با خود می‌گوید: «من هم باید میان آن‌ها می‌بودم.» وقتی به خانه می‌رسد، مادرش همیشه می‌پرسد: «روزت چطور بود؟» و او، برای آن‌که مادرش غصه نخورد، فقط لبخند می‌زند و می‌گوید: «خوب بود.» اما حقیقت این است که هر شب، پیش از خواب، به همان لباس سفید پرستاری فکر می‌کند؛ لباسی که هنوز در کمدش آویزان است و هر بار که آن را می‌بیند، خاطرات روزهای آموزش و امیدهای گذشته در ذهنش زنده می‌شود. مریم می‌گوید: «من هیچ‌وقت انتظار زندگی تجملی نداشتم. فقط می‌خواستم از دانشی که آموخته‌ام استفاده کنم و کنار بیمارانی باشم که به مراقبت نیاز دارند. وقتی نتوانی در حرفه‌ای که دوستش داری کار کنی، انگار بخشی از هویتت را از تو گرفته‌اند.» او باور دارد که هزاران دختر دیگر در افغانستان نیز احساسی شبیه او دارند؛ دخترانی که سال‌ها درس خوانده‌اند، مهارت آموخته‌اند و با امید وارد رشته‌های درمانی شده‌اند، اما امروز در میان محدودیت‌های کاری، دستمزدهای اندک، نبود امنیت شغلی و فرصت‌های محدود، آینده خود را مبهم می‌بینند. با وجود همه این دشواری‌ها، مریم هنوز امیدش را از دست نداده است. او هر روز با همان دقتی که یک پرستار باید داشته باشد، داروها را مرتب می‌کند و به بیماران کمک می‌کند، زیرا باور دارد شاید روزی دوباره فرصت پیدا کند لباس سفیدش را بر تن کند؛ این بار نه پشت پیشخوان یک دواخانه، بلکه در کنار تخت بیماری بایستد که به مراقبت او نیاز دارد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 97 بازدید

نمایشگاه فرهنگی در آسترالیا؛ غرفه‌ای به نمایش فرهنگ افغانستان اختصاص یافت

شماری از شهروندان افغانستان مقیم کوینزلند آسترالیا، در نمایشگاه «توان‌مندسازی مردم، تقویت کوینزلند» که در تالار شهر بریزبین برگزار شده بود، غرفه‌ای را برای نمایش بخشی از فرهنگ افغانستان اختصاص دادند. در غرفه ویژه‌ی افغانستان، پرچم ملی، پوشاک‌های سنتی، نمادهای فرهنگی و معرفی بخش‌هایی از تاریخ و میران فرهنگی افغانستان به دید گذاشته شده بود. مسوولان برگزاری نمایشگاه، بخشی از سنت‌ها و میراث‌های فرهنگی افغانستان را در کنار ده‌ها نهاد، سازمان و گروه‌های فرهنگی از سراسر کوینزلند به نمایش گذاشتند. در اعلامیه‌ آمده است که این نمایشگاه به هدف تقویت همبستگی اجتماعی، ترویج چندفرهنگ‌گرایی و معرفی تنوع فرهنگی ایالت کوینزلند برگزار شده بود. در این رویداد، جوامع مختلف با نمایش لباس‌های سنتی، خوراک‌های محلی، صنایع دستی، موسیقی، رقص‌های محلی و نمایش‌های فرهنگی، بخشی از هویت و پیشینه‌ی خود را با بازدیدکنندگان شریک کردند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 89 بازدید

سومین مجمع «شبکه دیاسپورای هزاره» در سویدن برگزار شد

سومین مجمع «شبکه دیاسپورای هزاره» با تمرکز بر وضعیت و نیازهای جامعه‌‌ی دیاسپورای هزاره و ادغام مهاجران تازه‌وارد در جوامع میزبان، در شهر مالمو سویدن برگزار شد. مسوولان برگزاری این نشست گفته‌اند که این نشست دو روزه تحت عنوان «مسیری برای ادغام و مشارکت در جوامع میزبان» روز شنبه آغاز شده بود. «شبکه دیاسپورای هزاره» در جریان این نشست از داوود سرخوش، آوازخوان سرشناس افغانستان به پاس «چندین دهه فعالیت ارزشمند و مستمر هنری و فرهنگی» تقدیر و به او لوح سپاس اهدا کرد. اشتراک‌کنندگان این نشست در قطعنامه‌ی پایانی خود همه‌ی اشکال خشونت و افراطگرایی، اعم از  خشونت مذهبی و قومی، را به‌شدت محکوم کردند و بر ضرورت مقابله با نفرت‌پراکنی، تبعیض، خشونت و قطبی‌شدن جامعه تاکید کردند. شرکت‌کنندگان یادآور شدند که جامعه‌ی هزاره طی چندین دهه در افغانستان خود از قربانیان جدی افراط‌گرایی مذهبی و قومی بوده است و به همین دلیل، نباید به قربانی، ابزار یا وسیله‌ای برای ترویج افراط‌گرایی و خشونت تبدیل شود. اشتراک‌کنندگان افزوده‌اند که هزاره‌ها باید با تکیه بر همزیستی مسالمت‌آمیز، مدارا، حقوق بشر، برابری و مشارکت مدنی، درتقویت جوامع امن، دموکراتیک و فراگیر در کشورهای میزبان نقش فعال و سازنده داشته باشد. همچنین اشتراک‌کنندگان این نشست، بر ادغام مهاجران هزاره در جوامع میزبان و همزمان بر حفظ هویت و فرهنگ آنان تاکید کردند. شرکت‌کنندگان این نشست بر این باور بودند که «هزاره‌ها می‌توانند ضمن حفظ زبان، فرهنگ و هویت خود، به‌عنوان شهروندانی فعال، مسئول و سازنده در جوامع میزبان حضور داشته باشند و در عرصه‌های اجتماعی، آموزشی، اقتصادی، فرهنگی و مدنی مشارکت کنند.» آنان به‌ِویژه بر وضعیت جوانان، نسل دوم و مهاجران تازه وارد تمرکز کردند و بر دسترسی آنان به آموزش، زبان، اشتغال، خدمات اجتماعی و فرصت‌های مشارکت مدنی تأکید کردند. همچنین «شبکه دیاسپواری هزاره» در پایان این نشست از سایر نهادها، شخصیت‌ها و فعالان در راستای حمایت از مهاجران و پیش‌برد اهداف مشترک درخواست همکاری کرد. هزاره‌ها بخش عمده‌ی از مهاجران افغانستان در کشورهای اروپایی و سایر کشورهای جهان را تشکیل می‌دهند. هزاره‌ها به دلیل محرومیت تاریخی، کوچ‌های اجباری و حملات هدفمند از سال‌های طولانی این طرف مجبور به مهاجرت از افغانستان شده‌اند و بخشی از آنان توانسته‌اند که خود را به کشورهای اروپایی و سایر کشورهای جهان برسانند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 120 بازدید

سازمان ملل: درگیری‌ها و بحران‌ها آینده کودکان را تهدید می‌کند

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد هشدار داده است که درگیری‌ها، تغییرات اقلیمی و بحران‌ها آینده کودکان را با خطر روبرو کرده است. این سازمان امروز (دوشنبه، ۱۲ اسد) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که حقوق کودکان، حقوق بشر است و از دولت‌ها و جامعه جهانی خواسته است تا از حقوق همه کودکان حفاظت کنند. سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است: «هر کودک حق دارد در سیاره‌ای آرام، امن و سالم زندگی کند.» در بخشی از اعلامیه آمده است که درگیری‌ها، تغییرات اقلیمی و بحران‌های بشردوستانه آینده کودکان را تهدید می‌کند. همچنین این نهاد با اشاره به موضع یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل گفته که یونیسف خواستار حفاظت از حقوق همه کودکان است.

ادامه مطلب