برچسب: افغانستان

5 ساعت قبل - 55 بازدید

برنامه‌ توسعه‌ای سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که اتحادیه‌ی اروپا به توان‌مندسازی اقتصادی زنان در بدخشان و دسترسی آن‌ها به خدمات مالی کمک می‌کند. این نهاد امروز (شنبه، ۱۳ سرطان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است، طرح‌هایی که از سوی اتحادیه‌ی اروپا برای پشتیبانی از زنان تمویل می‌شود، بر تقویت امنیت غذایی، کشاورزی مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی و توسعه‌ی کسب‌وکارهای محلی تمرکز دارند. برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که برنامه‌های حمایتی اتحادیه‌ی اروپا در ولسوالی‌های بهارک، ارغنج‌خواه و مرکز بدخشان، به جوامع محلی کمک می‌کند تا معیشت و مهارت‌های خود را تقویت کنند، کسب‌وکارهای تحت رهبری زنان را توسعه دهند. این نهاد گفته است که طرح‌های حمایتی اتحادیه‌ی اروپا همچنان باعث گسترش خدمات صحی و دسترسی به آب آشامیدنی شده و در نتیجه تاب‌آوری محلی را افزایش می‌دهد. در حالی این برنامه در بدخشان تطبیق می‌شود که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


10 ساعت قبل - 69 بازدید

خبرگزاری رویترز گزارش داده است که خالده پوپل، کاپیتان پیشین و از بنیان‌گذاران تیم ملی فوتبال زنان افغانستان، از میزبانان جام جهانی ۲۰۲۶ خواست میراث این رقابت‌ها را تنها به ورزشگاه‌ها محدود نکنند و برای حمایت از زنان، دختران و پناهجویان نیز برنامه‌ای ماندگار داشته باشند. خانم پوپل در سال ۲۰۲۱ افغانستان را ترک کرد، اکنون در مکسیکو با همکاری نهادهای محلی، برای کودکان پناهجو و جوامع محروم برنامه‌های آموزشی فوتبال برگزار می‌کند. او معتقد است جام جهانی باید فرصتی برای ایجاد تغییرات اجتماعی پایدار باشد، نه صرفاً یک رویداد ورزشی. وی در گفتگو با خبرگزاری رویترز گفت: «جام جهانی چند هفته برگزار می‌شود؛ اما پس از پایان آن، جامعه همچنان به حمایت و توجه نیاز دارد.» پوپل با اشاره به پیشرفت فوتبال زنان در مکسیکو، از رشد لیگ فوتبال زنان و حضور نخستین داور زن مکسیکوی در جام جهانی مردان به‌عنوان نشانه‌هایی امیدوارکننده یاد کرد و گفت حضور زنان در جایگاه‌های مهم، الهام‌بخش نسل جدید دختران است. همچنین این فعال حقوق زنان در ادامه تاکید کرد که فوتبال از مسائل اجتماعی و سیاسی جدا نیست و ورزش زنان همواره با مبارزه برای برابری، مقابله با خشونت جنسیتی و دفاع از حقوق زنان گره خورده است. او هشدار داد که تجاری‌شدن روزافزون فوتبال زنان و افزایش سرمایه‌گذاری شرکت‌ها، صدای ورزشکاران را کمرنگ کرده است. به باور او، هرچه منافع اقتصادی در ورزش بیشتر شود، بازیکنان آزادی کمتری برای دفاع از ارزش‌ها و بیان دیدگاه‌های خود خواهند داشت. پوپل در پایان با اشاره به وضعیت زنان در افغانستان گفت تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید، نمادی از مقاومت و یادآور اهمیت دفاع از حقوق زنان در سراسر جهان است.

ادامه مطلب


10 ساعت قبل - 46 بازدید

همیش فالکونر، معاون وزیر امور خارجه‌ی بریتانیا، پس از دیدار با تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان، با تمجید از انگیزه و توانایی این بازیکنان، بر ضرورت ایستادگی در برابر سیاست‌ها و محددودیت‌ها علیه زنان و دختران در افغانستان تاکید کرده است. آقای فالکونر با انتشار تصویرهایی از این دیدار در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که از دیدار دوباره با تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان، بازدید آنان از ساختمان پارلمان بریتانیا و تماشای مهارت‌های‌شان در زمین کریکت خرسند شده است. وی در ادامه تاکید کرد که شور و انگیزه این بازیکنان یادآور این واقعیت است که جامعه‌ی جهانی باید در برابر رفتار «وحشت‌ناک» حکومت فعلی با زنان و دختران افغانستان بایستد. تصاویر منتشرشده نشان می‌دهد که معاون وزیر خارجه بریتانیا با تیم زنان کریکت افغانستان، کریکت بازی کرده است. تیم کریکت زنان پناهنده افغانستان به دعوت هیئت کریکت بریتانیا و ولز برای برگزاری مسابقات نمایشی وارد این کشور شده است. اعضای این تیم سوم سرطان نیز با چارلز سوم، پادشاه بریتانیا، دیدار کردند. خانواده سلطنتی بریتانیا پس از آن دیدار اعلام کرد که زنان و دختران در افغانستان از حق ورزش محروم شده‌اند و همزمان با محدودیت‌های گسترده در زمینه آموزش، اشتغال و حضور در عرصه عمومی روبرو هستند. تیم کریکت زنان افغانستان در سال ۲۰۱۰ میلادی تاسیس شد، اما پس از بازگشت حکومت سرپرست به قدرت، جایگاه رسمی خود را به‌عنوان تیم ملی از دست داد. بیشتر بازیکنان این تیم افغانستان را ترک کردند و شماری از آنان اکنون در استرالیا زندگی می‌کنند.

ادامه مطلب


12 ساعت قبل - 78 بازدید

دفتر «کمک‌های بشردوستانه اتحادیه اروپا در آسیا و اقیانوسیه» در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که سلامت مادران در افغانستان زیر سلطه‌ی حکومت سرپرست با بحران جدی روبرو است. اين نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود از بدتر شدن وضعیت سلامت مادران در افغانستان هشدار داده و گفته است که محدودیت‌ها بر آموزش صحی زنان و دسترسی محدود به خدمات صحی، وضعیتی را که از پیش نیز بحرانی بود، وخیم‌تر کرده است. چندی پیش، اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در افغانستان نیز نسبت به وضعیت وخیم صحی زنان در افغانستان ابراز نگرانی کرده بود. این نهاد با اشاره به بلند بودن نرخ مرگ‌ومیر مادران در افغانستان گفته بود که محدودیت‌ها بر مشارکت زنان و آموزش آن‌ها در رشته‌های طبی، دسترسی مادران و نوزادان به خدمات حیاتی و نجات‌بخش را محدود کرده است. قابل ذکر است که طی دست‌کم پنج سال گذشته محدودیت‌های گسترده‌ای به‌ویژه بر کار و آموزش زنان و دختران در کشور وضع شده است. در حال حاضر زنان و دختران حق تحصیل در رشته‌های نیمه‌عالی طبی را ندارند. براساس گزارش سازمان ملل، محدودیت‌ها بر آموزش دختران و اشتغال زنان، افغانستان را تا سال ۲۰۳۰ میلادی با کمبود بیش از ۲۵ هزار معلم و کارمند زنِ بخش صحت مواجه خواهد کرد. بارها سازمان‌های بین‌المللی گفته‌اند که محدودیت‌ها بر آموزش و فعالیت کارمندان صحی زن، نظام صحی افغانستان را تضعیف کرده است.

ادامه مطلب


14 ساعت قبل - 46 بازدید

رسانه‌های بین‌المللی گزارش داده‌اند که نصیبه دای‌تبار، فعال حقوق مهاجران و مدافع حقوق بشر برای ورود به پارلمان سویدن از جانب «حزب محیط زیست» در حوزه‌ی انتخاباتی استکهلم کاندیدا شده است. خانم دای‌تبار در انتخابات ۲۰۲۲ میلادی به شورای شهر «یرفلا» راه یافت و اکنون برای ورود به پارلمان تلاش می‌کند. نصیبه در رشته‌ی حقوق بشر تا سطح کارشناسی ارشد تحصیل کرده و از سال ۲۰۱۱ میلادی تا اکنون، در بخش‌های حقوق بشر، مهاجرت و ادغام اجتماعی، به‌ویژه رسیدگی به مسائل مهاجران در سویدن فعالیت کرده است. انتخابات پارلمانی سویدن قرار است به تاریخ ۱۳ سپتامبر سال جاری میلادی برگزار شود. قابل ذکر است که نصیبه دای‌تبار متولد افغانستان است و بخشی از تحصیلات عالی خود را در ایران سپری کرده است. او سپس به اروپا مهاجرت نموده و پس از کسب شهروندی سویدن، وارد فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی شد. در حالی نصیبه دای‌تبار برای ورود به پارلمان سویدن نامزد می‌شود که حکومت سرپرست در داخل افغانستان، زنان و دختران را از آموزش، کار و مشارکت سیاسی محروم کرده‌اند، بانوان مهاجر کشور در دیگر جوامع به سمت‌های مهم سیاسی می‌رسند که نشانگر توانایی فردی و ادغام موفق آنان است. به تازگی الهه احرار، بانوی افغانستانی‌تبار برای ورود به کنگره ایالات متحده امریکا به صورت مستقل از حوزه‌ی هفتم انتخاباتی ویرجینیا در مجلس نمایندگان نامزد شده است.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 54 بازدید

هیچ‌کس از روی چهره آرام فرشته نمی‌تواند حدس بزند که پشت هر لباس مهره‌دوزی‌شده‌ای که از دستان او بیرون می‌آید، داستانی از رؤیاهای نیمه‌تمام و امیدهای دوباره نهفته است. هر بار که آخرین مهره را روی یقه یا آستین لباسی می‌دوزد، چند لحظه دست از کار می‌کشد، لباس را از فاصله‌ای دور نگاه می‌کند و سپس با احتیاط آن را تا می‌زند تا برای مشتری آماده شود. این لباس‌ها قرار است از کابل به کشورهای مختلف برسند؛ به دست زنانی که شاید سال‌هاست افغانستان را ترک کرده‌اند، اما هنوز دوست دارند در جشن‌ها و محافل خود لباس‌هایی بپوشند که یادآور زادگاهشان باشد. فرشته می‌گوید هر بار که بسته‌ای آماده ارسال می‌شود، احساس می‌کند بخشی از هنر و فرهنگ افغانستان نیز همراه آن راهی سفر می‌شود. او بیست‌ودو سال دارد و در یکی از محله‌های کابل همراه پدر، مادر، برادر و دو خواهرش زندگی می‌کند. تا چند سال پیش، زندگی‌اش مانند هزاران دختر دیگر با درس و دانشگاه گره خورده بود. دانشجوی صنف سوم دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه کابل بود و بیشتر روزهایش میان صنف‌های درسی، کتابخانه و خانه سپری می‌شد. از همان سال‌های مکتب به مسائل اجتماعی علاقه داشت و همیشه می‌گفت دوست دارد پس از پایان تحصیلاتش در بخش حمایت از زنان و کودکان کار کند. حتی موضوع پایان‌نامه‌اش را نیز در ذهن انتخاب کرده بود و آرزو داشت روزی در یکی از نهادهای اجتماعی افغانستان مشغول به کار شود. اما روزی که دروازه‌های دانشگاه به روی دختران بسته شد، همه برنامه‌هایش در یک لحظه تغییر کرد. تا هفته‌ها باور نمی‌کرد که دیگر نتواند به همان صنفی برگردد که سه سال از عمرش را در آن گذرانده بود. کتاب‌هایش را از کیف بیرون آورد، روی قفسه چید و با خود گفت شاید چند هفته دیگر دانشگاه دوباره باز شود. اما هفته‌ها به ماه، و ماه‌ها به یک سال تبدیل شد و هیچ تغییری رخ نداد. آن یک سال برای فرشته یکی از سخت‌ترین دوره‌های زندگی‌اش بود. صبح‌ها زود بیدار می‌شد، اما دیگر عجله‌ای برای رفتن به دانشگاه نداشت. گاهی کتاب‌های دانشگاه را ورق می‌زد و گاهی ساعت‌ها کنار پنجره می‌نشست و به رفت‌وآمد مردم خیره می‌شد. بسیاری از دوستانش نیز شرایط مشابهی داشتند؛ بعضی‌ها به آموزش آنلاین روی آوردند، برخی خانه‌نشین شدند و عده‌ای هم تلاش کردند مهارتی تازه بیاموزند. اما فرشته هنوز نمی‌دانست چه راهی را باید انتخاب کند. در همان روزها، وضعیت اقتصادی خانواده نیز دشوارتر شد. پدرش درآمد ثابتی نداشت و برادرش، با وجود کار کردن، نمی‌توانست همه هزینه‌های خانواده شش‌نفری را تأمین کند. افزایش قیمت مواد غذایی و سایر نیازهای زندگی باعث شده بود هر ماه نگرانی تازه‌ای به خانه راه پیدا کند. فرشته از دیدن خستگی پدرش ناراحت می‌شد. بارها با خود فکر می‌کرد اگر اجازه ادامه تحصیل داشت، شاید هم‌زمان می‌توانست کاری پیدا کند و بخشی از بار سنگین زندگی را از دوش خانواده بردارد. سرنوشت او زمانی تغییر کرد که یکی از هم‌صنفی‌های سابقش با او تماس گرفت و از گروه کوچکی از دختران در کابل گفت؛ دخترانی که در خانه لباس‌های سنتی را با مهره‌دوزی و گلدوزی تزیین می‌کردند و سفارش‌هایشان از سوی افغان‌های مقیم خارج از کشور دریافت می‌شد. فرشته ابتدا تصور می‌کرد این کار درآمد چندانی ندارد، اما تصمیم گرفت دست‌کم آن را امتحان کند. او از کودکی دوخت‌ودوزهای ساده را از مادرش آموخته بود و به همین دلیل یادگیری مهره‌دوزی برایش چندان دشوار نبود. هفته‌های نخست با آزمون و خطا سپری شد. گاهی ساعت‌ها روی بخش کوچکی از یک لباس کار می‌کرد تا نقش‌ها کاملاً منظم شوند. بارها مجبور می‌شد بخشی از کار را باز کند و دوباره از نو بدوزد. نوک انگشتانش بر اثر برخورد مداوم سوزن زخم می‌شد، اما هر بار با خود می‌گفت این زخم‌ها ارزشش را دارد. او نمی‌خواست دوباره احساس کند که هیچ کاری از دستش ساخته نیست. کم‌کم مهارتش بیشتر شد و سفارش‌های بیشتری به او سپرده شد. اکنون همراه با چند دختر دیگر، هر روز روی لباس‌های سنتی زنانه کار می‌کند؛ لباس‌هایی از پارچه‌های مخمل، با نقش‌های ظریف و مهره‌هایی که با دقت کنار هم قرار می‌گیرند. بیشتر سفارش‌ها از کشورهای اروپایی، کانادا، استرالیا و گاهی نیز از امریکا می‌رسد. مشتریان، افغان‌هایی هستند که می‌خواهند در جشن‌ها و مراسم خانوادگی، لباس‌هایی با هنر دست زنان داخل افغانستان بپوشند. امروز درآمد ماهانه فرشته به حدود ده تا دوازده هزار افغانی رسیده است. او می‌گوید شاید این مبلغ برای بعضی‌ها زیاد نباشد، اما برای خانواده‌شان بسیار باارزش است. بخشی از این پول صرف خرید مواد غذایی می‌شود، بخشی برای پرداخت هزینه‌های خانه و گاهی نیز برای خرید دوا یا لوازم مورد نیاز خواهرانش هزینه می‌شود. پدرش همیشه با افتخار می‌گوید دخترش، با وجود همه دشواری‌ها، توانسته دوباره روی پای خود بایستد و سهمی در تأمین مخارج خانه داشته باشد. با وجود همه این‌ها، هیچ روزی نیست که فرشته به دانشگاه فکر نکند. هنوز کتاب‌های علوم اجتماعی را نگه داشته و دفترچه یادداشت‌های صنف سومش را دور نینداخته است. گاهی شب‌ها چند صفحه از همان کتاب‌ها را می‌خواند؛ نه برای امتحان، بلکه برای اینکه احساس کند هنوز ارتباطش با رؤیایی که سال‌ها برای آن زحمت کشیده بود، قطع نشده است. او باور دارد اگر روزی فرصت ادامه تحصیل فراهم شود، بدون تردید دوباره به دانشگاه بازخواهد گشت. فرشته می‌گوید مهره‌دوزی برای او فقط یک شغل نیست؛ پلی است میان گذشته و آینده. گذشته‌ای که در آن دانشجوی علوم اجتماعی بود و آینده‌ای که هنوز امیدوار است دوباره بتواند در همان رشته درس بخواند و برای جامعه‌اش خدمت کند. تا آن روز، هر لباسی که از زیر دستان او بیرون می‌آید، تنها محصولی برای فروش نیست؛ بلکه نشانه‌ای از استقامت دختری است که اجازه نداد بسته شدن دروازه‌های دانشگاه، پایان زندگی و آرزوهایش باشد. او باور دارد شاید مسیر زندگی‌اش تغییر کرده باشد، اما هدفش همچنان همان است؛ ایستادن روی پای خود، کمک به خانواده و حفظ امید برای روزی که دوباره بتواند با کیف دانشگاه از خانه بیرون شود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 روز قبل - 71 بازدید

منابع محلی از ولایت سمنگان می‌گویند که یک زن در مرکز این ولایت، در خانه‌اش خودکشی کرده و به زندگی خود پایان داده‌است. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که این زن در مربوطات حوزه‌ی سوم امنیتی شهر «ایبک»، مرکز ولایت سمنگان با خوردن سم خودکشی کرده است. منبع در ادامه تاکید کرد که نیروهای محلی دولت در پیوند به این رویداد، شوهر این زن را بازداشت کردند. علت دقیق این رویداد تا اکنون روشن نشده است و بررسی‌ها برای مشخص‌شدن انگیزه‌ی آن ادامه دارد. باید گفت که میزان خودکشی زنان و دختران در سراسر افغانستان پس از تسلط حکومت فعلی به‌طور چشم‌گیری افزایش یافته است. بیماری‌های روانی، عدم دسترسی به خدمات صحی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی خودکشی‌ها در بین زنان و جوانان بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند. همچنین نهادهای حقوق بشری هشدار می‌دهند که وضع محدودیت‌های گسترده علیه زنان، آنان را در معرض خطر خودکشی و خشونت‌های خانوادگی قرار داده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 50 بازدید

الهه احرار، زن افغانستانی‌تبار آمریکایی، به‌طور رسمی نامزدی خود را برای انتخابات مجلس نمایندگان امریکا از حوزه هفتم انتخاباتی ایالت ویرجینیا اعلام کرد. خانم احرار با نشر اعلامیه‌ای گفته است که کارزار تبلیغاتی خود را به طور رسمی آغاز کرده است. او تاکید کرد که با هدف گسترش عدالت، ایجاد فرصت‌های اقتصادی، بهبود نظام آموزشی و تقویت همبستگی اجتماعی وارد این رقابت انتخاباتی شده است. انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره ایالات متحده آمریکا برای ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان و ۳۵ کرسی سنا در ماه نوامبر سال جاری میلادی برگزار می‌شود. خانم احرار متولد کابل است. او در کودکی با خانواده به پاکستان مهاجر شده و در سال ۲۰۰۸ میلادی برای تحصیل به آمریکا رفته و سپس شهروندی این کشور را به دست آورده است. او شاعر و نویسنده است و پیشینه‌ی فعالیت‌های حقوق بشری نیز دارد. الهه در «جشنواره‌ بین‌‎المللی شعر صلح» در سال ۲۰۱۲ در کانادا با شعر معروفش «به جای نفرت، باران عشق ببارد» به عنوان «شاعر توانمند سال» شناخته شد. در حالی که زنان و دختران در داخل افغانستان با محدودیت‌های شدید از جمله حقوق آموزش و کار محروح شده و اجازه‌ی مشارکت سیاسی ندارند، درخشش بانوان مهاجر در خارج از کشور برای افکار عمومی جالب توجه و امیدبخش است. در سال‌های اخیر بانوان افغانستانی‌تبار در کشورهای اروپایی، امریکا، کانادا و استرالیا به سمت‌هایی مهمی چون وزارت، نمایندگی مجلس و سنا، عضویت در شوراهای شهر و شوراهای محلی رسیده‌اند. حدود یک ماه قبل، سمیرا نوا، زن افغانستانی‌تبار در دانمارک به‌عنوان وزیر آب‌وهوا، انرژی و امور رفاهی این کشور معرفی شد.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 60 بازدید

گزارش تازه‌ی بخش زنان سازمان ملل متحد نشان می‌دهد که افغانستان همچنان در میان کشورهایی قرار دارد که هیچ آمار قابل ارائه‌ای درباره‌ی حضور زنان در ساختارهای سیاسی آن وجود ندارد. بخش زنان سازمان ملل با نشر گزارشی تحت عنوان «زنان در سیاست ۲۰۲۶» که وضعیت مشارکت زنان در ساختارهای قدرت سیاسی ۱۹۰ کشور را بررسی کرده، افغانستان را در کنار گینه و میانمار در بخش «شرایط استثنایی یا نبود داده‌های در دست‌رس» قرار داده است. براساس یافته‌های این گزارش، در حالی که میانگین جهانی حضور زنان در پارلمان‌ها به ۲۷.۴ درصد می‌رسد، افغانستان به دلیل نبود پارلمان فعال و در دسترس نبودن اطلاعات رسمی، در رتبه‌بندی جهانی حضور زنان در مجلس‌های قانون‌گذاری جای نگرفته است. در این رتبه‌بندی، رواندا، با اختصاص ۶۳.۸ درصد کرسی‌های پارلمان به زنان در جایگاه نخست قرار دارد. کوبا، با ۵۷.۲ درصد و نیکاراگویه، با ۵۵ درصد در رتبه‌های بعدی قرار گرفته‌اند. همچنین گزارش نشان می‌دهد که افغانستان در بخش سهم زنان در کابینه‌های دولتی نیز از فهرست کشورها حذف شده و در کنار کوریای شمالی و میانمار، از جمله کشورهایی است که اطلاعات قابل دسترسی درباره‌ی حضور زنان در کابینه‌های آن وجود ندارد. پیش از بازگشت دوباره‌ی حکومت سرپرست به قدرت در سال ۲۰۲۱ میلادی، زنان حدود ۲۷ درصد کرسی‌های مجلس نمایندگان افغانستان را در اختیار داشتند؛ معادل ۶۸ کرسی از مجموع ۲۵۰ کرسی که براساس قانون اساسی برای زنان اختصاص یافته بود. اما اکنون زنان از تمامی ساختارهای رسمی تصمیم‌گیری سیاسی کنار گذاشته شدند. همچنین این گزارش نشان می‌دهد که در سطح جهان، حضور زنان در عالی‌ترین مقام‌های سیاسی هم‌چنان محدود است؛ به‌گونه‌ای که تنها ۱۰.۶ درصد کشورها رییس دولت زن و ۱۰.۹ درصد کشورها نخست‌وزیر زن دارند. این در حالی‌ست که کارشناسان حقوق زنان بارها هشدار داده‌اند که حذف کامل زنان از ساختار قدرت سیاسی، افغانستان را به یکی از معدود کشورهای جهان تبدیل کرده است که زنان در آن هیچ سهم رسمی در روندهای تصمیم‌گیری سیاسی و نمایندگی عمومی ندارند؛ وضعیتی که فاصله این کشور را با روند جهانی مشارکت سیاسی زنان بیش‌از‌پیش افزایش داده‌است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 70 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حمایت از دختران می‌تواند برای‌شان آینده‌ای امن بسازد. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۱۱ سرطان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که یاد گرفتن مهارت‌هایی مثل خیاطی، می‌تواند به ‌دختران اعتماد به‌نفس بدهد. این نهاد بین‌المللی در ادامه تاکید کرد که با حمایت نمایند‌گی اتحادیه اروپا در افغانستان، زمینه‌ یادگیری مهارت‌ها برای دختران ایجاد می‌شود. با سلطه دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، زنان و دختران با محدودیت‌های گسترده اجتماعی، آموزشی، تحصیلی، شغلی و سفر مواجه شده‌ و حتا از کار آرایش‌گری که یک حرفه زنانه محسوب می‌شد، منع شده‌اند. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب