برچسب: افغانستان

4 ساعت قبل - 41 بازدید

سازمان ملل: سالانه ۳۹۷ هزار دختر در افغانستان از آموزش محروم می‌شوند

یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد و یونیسف اعلام کردند که در هر سال آموزشی نزدیک به ۳۹۷ هزار دختر در افغانستان به دلیل محدودیت‌ها از آموزش بازمی‌مانند. این دو سازمان با نشر گزارشی مشترک گفته‌اند که برآوردها نشان می‌دهد در مجموع نزدیک دو میلیون و ۶۰۰ هزار دختر در افغانستان از آموزش متوسطه محروم شدند. در گزارش مشترک این دو نهاد با عنوان «وضعیت آموزش در افغانستان در سال ۲۰۲۶»، آمده است که ممنوعیت آموزش دختران پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت در آگست ۲۰۲۱، فرصت‌های آموزشی میلیون‌ها دختر را محدود کرده و دسترسی آن‌ها به آموزش متوسطه و تحصیلات عالی را با مانع روبرو کرده است. بر بنیاد این گزارش، شمار دانش‌جویان دختر در دانشگاه‌های افغانستان که در سال ۲۰۱۹ نزدیک به ۱۱۹ هزار بود، تا سال ۲۰۲۲ به نزدیک ۸۹ هزار نفر کاهش یافت و از سال ۲۰۲۴ به این‌ سو به صفر رسیده است. همچنین یونسکو و یونیسف هشدار داده‌اند که ادامه‌ی محرومیت زنان از تحصیلات عالی، افزون بر پیامدهای اجتماعی، زیان اقتصادی چشم‌گیری نیز به هم‌راه خواهد داشت. بر اساس برآورد این دو نهاد، اگر این وضعیت ادامه یابد، خسارت اقتصادی ناشی از تعلیق دست‌رسی زنان به تحصیلات عالی تا پایان ۲۰۶۶ ممکن است به حدود ۹.۶ میلیارد دالر امریکایی برسد. گزارش این دو سازمان از کاهش حضور زنان در کادر علمی دانشگاه‌ها خبر می‌دهد. در ادامه آمده است که شمار آموزگاران و اعضای کادر علمی زن از دو هزار و ۶۰۰ تن در ۲۰۱۹، به کمی بیش از ۱۰۰ تن در ۲۰۲۵ کاهش یافته است. در بخش دیگری از گزارش آمده است که ۵۳ درصد کودکان در سن آموزش ابتدایی به آموزش رسمی دسترسی ندارند و ۹۳ درصد کودکان در پایان دوره‌ی ابتدایی، نمی‌توانند متنی ساده و متناسب با سن خود را بخوانند. یونسکو و یونیسف کم‌بود آموزگاران آموزش‌دیده‌به‌ ویژه آموزگاران زن، کم‌بود مواد درسی و کاهش سرمایه‌گذاری را از دیگر عامل‌های بحران آموزشی در افغانستان دانسته‌اند.

ادامه مطلب


4 ساعت قبل - 53 بازدید

از میکروفون تا سوزن؛ روایت رؤیایی ناتمام

هر بار که صدای چرخ خیاطی در اتاق کوچک خانه بلند می‌شود، خاطرات روزهایی در ذهنش زنده می‌شوند که به‌جای نشستن پشت چرخ خیاطی، میکروفون به دست می‌گرفت، به میان مردم می‌رفت و از دردها، امیدها و مشکلات آنان گزارش تهیه می‌کرد. روزهایی که باور داشت، با وجود دشواری‌های خبرنگاری در افغانستان، می‌تواند با تلاش و پشتکار به کارش ادامه دهد و صدای کسانی باشد که کمتر فرصت شنیده‌شدن دارند. اکنون اما، در ولایت غزنی، زندگی او مسیر دیگری پیدا کرده است؛ مسیری که نه از روی علاقه، بلکه از سر ناچاری انتخاب کرده تا خانواده‌اش را از گرسنگی و تنگ‌دستی نجات دهد. او دختری است که مدتی با یکی از رسانه‌های محلی در ولایت غزنی کار می‌کرد. خبرنگاری برایش تنها یک وظیفه یا راهی برای دریافت معاش نبود؛ بلکه بخشی از هویت و رؤیای زندگی‌اش به شمار می‌رفت. از همان روزهای نخست کار، هنگامی که برای تهیه گزارش از مشکلات مردم بیرون می‌رفت، احساس می‌کرد حرفه‌اش معنایی فراتر از یک شغل دارد. با خانواده‌هایی گفت‌وگو می‌کرد که با فقر دست‌وپنجه نرم می‌کردند، از زنانی گزارش تهیه می‌کرد که با دشواری‌های فراوان روبه‌رو بودند و روایت کسانی را ثبت می‌کرد که صدایشان کمتر به گوش دیگران می‌رسید. گاهی برای تهیه یک گزارش، ساعت‌ها در رفت‌وآمد بود و گاهی ناچار می‌شد با دشواری‌های مسیر، کمبود امکانات و نگرانی‌های امنیتی کنار بیاید. با این همه، هنگامی که گزارشش نشر می‌شد و می‌دید مشکلات یک خانواده یا صدای زنی در رسانه بازتاب یافته است، احساس می‌کرد تلاش‌هایش بی‌نتیجه نمانده‌اند. معاش خبرنگاری‌اش شاید چندان زیاد نبود، اما برای خانواده‌ای که به درآمد او نیاز داشت، اهمیت فراوانی داشت. او باور داشت که با ادامه کار می‌تواند هم به خانواده‌اش کمک کند و هم جایگاه خود را در حرفه‌ای که دوستش دارد، محکم‌تر سازد. برای آینده‌اش برنامه‌هایی داشت؛ می‌خواست تجربه بیشتری به دست بیاورد، گزارش‌های گسترده‌تری تهیه کند و روزی بتواند درباره مشکلات زنان و دختران افغانستان، به‌ویژه کسانی که در شرایط دشوار زندگی می‌کنند، بیشتر بنویسد. اما زندگی همیشه مطابق برنامه‌های انسان پیش نمی‌رود؛ به‌خصوص در کشوری که تغییرات سیاسی و محدودیت‌های اجتماعی می‌توانند در زمانی کوتاه مسیر زندگی افراد را دگرگون کنند. با افزایش محدودیت‌ها بر فعالیت رسانه‌ها و دشوارترشدن کار خبرنگاران، فضای کاری او نیز روزبه‌روز تنگ‌تر شد. رسانه‌ای که در آن کار می‌کرد، با مشکلات جدی روبه‌رو شد و سرانجام فعالیتش متوقف گردید. با بسته‌شدن رسانه، او نیز شغلش را از دست داد. دیگر خبری از رفتن به دفتر، تهیه گزارش، گفت‌وگو با مردم و آماده‌کردن خبر برای نشر نبود. وسایلی که زمانی ابزار کارش بودند، کم‌کم در گوشه‌ای ماندند و روزهایی که با امید به آینده آغاز می‌شدند، جای خود را به نگرانی درباره فردایی نامعلوم دادند. در آغاز تصور می‌کرد این وضعیت موقتی باشد و بتواند دوباره به خبرنگاری برگردد. گاهی به این فکر می‌کرد که شاید رسانه دیگری دروازه‌هایش را به روی او باز کند یا فرصتی فراهم شود تا بار دیگر به حرفه‌اش ادامه دهد. اما با گذشت زمان، انتظار به بخشی از زندگی روزمره‌اش تبدیل شد؛ انتظاری که نه درآمدی برایش داشت و نه می‌توانست نیازهای خانواده‌اش را برآورده کند. مشکل اصلی تنها بیکاری او نبود. خانواده‌اش برای تأمین هزینه‌های روزانه به درآمد نیاز داشت و با ازدست‌رفتن معاش او، فشار اقتصادی بیشتر شد. هزینه مواد غذایی، کرایه خانه، لباس و دیگر نیازهای ضروری همچنان پابرجا بودند، اما منبع درآمدش از میان رفته بود. در چنین شرایطی، علاقه به خبرنگاری نمی‌توانست جای نان سفره را بگیرد و آرزوهایش نیز توان پرداخت هزینه‌های زندگی را نداشتند. او ناچار شد برای یافتن راهی دیگر جهت کسب درآمد تلاش کند. این تصمیم در ظاهر ساده به نظر می‌رسید، اما برای دختری که بخش مهمی از زندگی‌اش را با خبرنگاری و روایت‌کردن داستان دیگران سپری کرده بود، آسان نبود. سرانجام به خیاطی روی آورد؛ کاری که می‌توانست در خانه انجام دهد و از طریق آن، هرچند اندک، درآمدی به دست بیاورد. او خیاطی را نه از آن رو انتخاب کرد که رؤیای خبرنگاری را فراموش کرده بود، بلکه به این دلیل که زندگی از او پاسخی فوری می‌خواست. وقتی خانواده به نان نیاز دارد، هزینه‌های روزانه منتظر نمی‌مانند و هیچ تضمینی برای بازگشت به شغل پیشین وجود ندارد، انسان گاهی ناچار می‌شود میان علاقه و نیاز، راهی را برگزیند که خانواده‌اش را از دشواری بیشتری نجات دهد. اکنون بخش زیادی از روزهای او در کنار چرخ خیاطی می‌گذرد. پارچه‌ها را اندازه می‌کند، برش می‌زند، لباس‌ها را می‌دوزد و سفارش‌هایی را که به دستش می‌رسند، با دقت آماده می‌سازد. درآمدش به تعداد سفارش‌ها و توانایی مشتریان در پرداخت هزینه دوخت بستگی دارد. بعضی روزها کار بیشتر است و می‌تواند پولی برای نیازهای خانه کنار بگذارد؛ روزهای دیگر اما، سفارش چندانی ندارد و نگرانی‌های مالی دوباره بر زندگی‌اش سایه می‌اندازند. با وجود این دشواری‌ها، او می‌کوشد شکایت از زندگی را به عادت روزانه‌اش تبدیل نکند. می‌داند که خانواده‌اش به او چشم دوخته‌اند و همین احساس مسئولیت باعث می‌شود به کارش ادامه دهد. هر لباسی که می‌دوزد، برایش تنها یک سفارش نیست؛ بخشی از تلاش او برای حفظ زندگی خانواده‌اش است. با درآمد خیاطی می‌کوشد سهم خود را در تأمین نیازهای خانه ادا کند، هرچند این درآمد همیشه برای پاسخ‌گویی به تمام هزینه‌ها کافی نیست. با این همه، آنچه بیش از خستگی کار آزارش می‌دهد، فاصله‌ای است که میان زندگی امروز و آرزوهای گذشته‌اش ایجاد شده است. او هنوز خبرنگاری را دوست دارد. هنوز هم وقتی خبری درباره وضعیت زنان، بسته‌شدن رسانه‌ها یا مشکلات مردم می‌شنود، ذهنش به روزهایی برمی‌گردد که خودش در میان مردم حضور داشت و تلاش می‌کرد واقعیت‌های زندگی آنان را ثبت کند. گاهی هنگام کار به گزارش‌هایی فکر می‌کند که می‌توانست تهیه کند؛ به زنانی که می‌توانست با آنان گفت‌وگو کند و به داستان‌هایی که هنوز ناگفته باقی مانده‌اند. او می‌داند که خیاطی شغلی ارزشمند است و با کار خود می‌تواند به خانواده‌اش کمک کند، اما دردش این است که فرصت ادامه حرفه‌ای را که برای آن زحمت کشیده بود، از دست داده است. برای او، بسته‌شدن رسانه تنها به معنای ازدست‌دادن یک شغل نبود؛ بلکه به معنای دورماندن از فضایی بود که در آن احساس می‌کرد می‌تواند توانایی‌هایش را به کار بگیرد و در جامعه نقش داشته باشد. سال‌هایی که می‌توانست صرف آموختن، کسب تجربه و پیشرفت در خبرنگاری کند، اکنون با نگرانی‌های معیشتی، تلاش برای یافتن مشتری و تأمین هزینه‌های خانه سپری می‌شوند. وضعیت او بازتاب بخشی از دشواری‌هایی است که شماری از زنان خبرنگار در افغانستان پس از محدودشدن فعالیت‌های رسانه‌ای با آن روبه‌رو شده‌اند. زنانی که در شرایط دشوار وارد حرفه خبرنگاری شدند، تجربه اندوختند و برای رساندن صدای مردم تلاش کردند، اما ازدست‌دادن فرصت‌های کاری آنان را وادار کرده است برای تأمین زندگی به مشاغل دیگری روی بیاورند. برای برخی، این تغییر راهی برای ادامه زندگی است؛ اما برای بسیاری، با ازدست‌رفتن فرصت رشد حرفه‌ای و دورشدن از علاقه‌هایشان همراه بوده است. در جامعه‌ای که فرصت‌های شغلی برای زنان محدود است، ازدست‌دادن یک شغل می‌تواند پیامدهایی فراتر از مشکلات اقتصادی داشته باشد. زنی که شغلش را از دست می‌دهد، ممکن است برای یافتن کار تازه با موانع بیشتری روبه‌رو شود و ماه‌ها یا حتی سال‌ها نتواند به حرفه خود بازگردد. برای یک خبرنگار زن، این دشواری زمانی بیشتر می‌شود که فرصت‌های کاری در رسانه‌ها کاهش یابد و امکان فعالیت حرفه‌ای نیز با محدودیت روبه‌رو باشد. با این حال، دختر خبرنگار غزنی هنوز تمام امیدش را کنار نگذاشته است. او چرخ خیاطی‌اش را به کار می‌اندازد، سفارش‌هایش را انجام می‌دهد و برای خانواده‌اش تلاش می‌کند؛ اما در گوشه ذهنش، هنوز جایی برای خبرنگاری باقی مانده است. امیدوار است روزی شرایط تغییر کند و بتواند دوباره به رسانه برگردد، گزارش بنویسد و با مردم گفت‌وگو کند. شاید بار دیگر فرصتی پیدا شود تا تجربه‌هایی را که به دست آورده است، در خدمت آگاهی‌رسانی قرار دهد. تا آن روز، زندگی او میان دو جهان می‌گذرد؛ جهانی که در آن خبرنگار بود و با قلم و میکروفون از واقعیت‌های جامعه سخن می‌گفت، و جهانی که اکنون در آن با نخ و سوزن برای تأمین نیازهای خانواده تلاش می‌کند. در جهان نخست، روایت زندگی دیگران را ثبت می‌کرد و در جهان امروز، با هر بخیه می‌کوشد بخشی از دشواری‌های زندگی خودش را پشت سر بگذارد. او هنوز کار می‌کند، هنوز مسئولیت خانواده‌اش را بر دوش دارد و هنوز می‌خواهد زندگی را ادامه دهد. اما پشت صدای چرخ خیاطی، آرزوی خبرنگاری زنده است؛ آرزوی دختری که نمی‌خواست حرفه‌اش را ترک کند، اما شرایط او را به مسیری دیگر کشاند. داستان او تنها روایت تغییر شغل یک دختر نیست؛ روایت انسانی است که میان علاقه و مسئولیت خانوادگی، ناچار شده است مسئولیت را در اولویت قرار دهد. او با خیاطی تلاش می‌کند نگذارد سفره خانواده‌اش خالی بماند، اما همچنان امید دارد روزی به کاری بازگردد که برایش معنا، انگیزه و احساس اثرگذاری داشت. برای او، چرخ خیاطی وسیله‌ای برای ادامه زندگی است؛ اما خبرنگاری هنوز رؤیایی است که نمی‌خواهد از دست بدهد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


23 ساعت قبل - 60 بازدید

یونیسف: میلیون‌ها کودک در افغانستان با خطرات اقلیمی روبرو هستند

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که میلیون‌ها کودک در افغانستان با خطرات ناشی از تغییرات اقلیمی روبرو هستند. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که افغانستان از نظر آسیب‌پذیری کودکان در برابر تغییرات اقلیمی، در صدر کشورهای جنوب آسیا قرار دارد. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرد که میلیون‌ها کودک در افغانستان همزمان در معرض دست‌کم سه خطر اقلیمی، از جمله خشک‌سالی، سیلاب و موج‌های گرما قرار دارند. آتش‌سوزی و توفان‌های شن و گردوغبار نیز از دیگر خطرهایی‌اند که کودکان را تهدید می‌کنند. یونیسف افزوده است که این رویدادها دسترسی کودکان به خدمات اساسی، از جمله آب آشامیدنی سالم، خدمات بهداشتی و امکانات حفظ‌الصحه را مختل می‌کنند. تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف در افغانستان، گفته است که دسترسی به آب سالم یکی از فوری‌ترین راه‌ها برای محافظت از سلامت، کرامت و آینده کودکان در برابر بحران اقلیمی است. نهادهای مختلف سازمان ملل در سال ۲۰۲۵ میلادی هشدار داده بودند که افغانستان شدیدترین خشک‌سالی را تجربه خواهد کرد. این در حالی است که افغانستان چند سال است که خشک‌سالی دوام‌دار را تجربه می‌کند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 59 بازدید

سازمان همکاری اسلامی بر حمایت از آموزش دختران افغانستان تاکید کرد

سازمان همکاری اسلامی (OIC)، در نشست گروه هماهنگی افغانستان در دوحه، بر ادامه حمایت از آموزش دختران و زنان و ارایه کمک‌های بشردوستانه و اقتصادی به این کشور تاکید کرده است. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که مبارزه با تروریسم، تغذیه و امنیت غذایی از اولویت‌های آن در افغانستان است. سازمان همکاری اسلامی بر همکاری با سازمان ملل متحد، بانک جهانی و اتحادیه اروپا برای حمایت از افغانستان تاکید کرده است. این سازمان گفته است که همکاری این نهادها برای هماهنگی و تداوم کمک‌های بشردوستانه و اقتصادی به مردم افغانستان ضروری است. این در حالی است که پس از تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان، محدودیت‌های آموزشی و شغلی زنان و دختران به یکی از موضوعات مهم در گفتگوهای بین‌المللی تبدیل شده است. همچنین مردم افغانستان با نیازهای گسترده بشردوستانه و مشکلات اقتصادی روبه‌رو هستند و نهادهای بین‌المللی بر ادامه کمک‌رسانی به آنان تاکید می‌کنند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 92 بازدید

نهاد «عاری از پولیو»: تا محو کامل پولیو، کودکان در جهان با تهدید روبرو هستند

نهاد «افغانستان عاری از پولیو» هشدار داده است تا زمانی که بیماری پولیو در یک نقطه از جهان وجود داشته باشد، کودکان در همه‌جا با خطر ابتلا به این بیماری روبرو هستند. این نهاد با تاکید بر اهمیت واکسیناسیون کودکان، از مردم خواسته است تا در تلاش‌ها برای واکسن ‌شدن همه کودکان همکاری کنند. پولیو یک بیماری ویروسی و واگیردار است که بیشتر کودکان زیر پنج سال را تهدید می‌کند و می‌تواند سبب فلج دایمی شود. واکسیناسیون یکی از مؤثرترین راه‌ها برای جلوگیری از ابتلا به این بیماری است. همچنین این‌ نهاد تاکید کرده است که برای حفاظت از کودکان در برابر این بیماری، هیچ طفلی نباید از دریافت واکسین محروم بماند. قابل ذکر است که از آغاز سال روان میلادی تا اکنون، ۴۲ مورد فلج کودکان در افغانستان ثبت شده است؛ رقمی که در‌ سال‌ گذشته ۲۵ مورد بود. از آغاز سال جاری میلادی تا اکنون، ۷۶ نمونه محیطی مثبت ویروس پولیو در افغانستان و ۱۲۹ نمونه محیطی مثبت در پاکستان شناسایی شده است. نمونه‌های محیطی مثبت نشان‌دهنده گردش ویروس در جامعه هستند، حتی اگر همه افراد آلوده دچار بیماری نشوند. همچنین در سال گذشته میلادی در مجموع ۵۲ مورد مثبت پولیو گزارش شده بود که ۲۱ مورد آن مربوط به افغانستان و ۳۱ مورد مربوط به پاکستان بود. سازمان‌های بین‌المللی گزارش دادند که محدودیت‌ها بر اجرای کارزارهای واکسیناسیون یکی از عوامل مهم افزایش خطر شیوع پولیو در افغانستان است.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 91 بازدید

سازمان ملل: شمار دانشجویان مرد در افغانستان یک‌سوم کاهش یافته است

یونسکو و یونیسف نشان اعلام کردند که بحران آموزش در افغانستان از محرومیت دختران فراتر رفته است و شمار دانشجویان مرد دانشگاه‌های افغانستان از حدود ۳۰۶ هزار نفر در سال ۲۰۱۹ میلادی به ۲۰۸ هزار نفر در سال ۲۰۲۶ کاهش یافته است. این دو نهاد با نشر گزارشی مشترک گفته‌اند که کاهش استقبال از آموزش عالی یکی از نشانه‌های بحران فزاینده آموزشی در افغانستان می‌باشد. این گزارش از حذف کامل زنان و دختران از آموزش عالی، کاهش مشارکت پسران در مکاتب متوسطه و افت شمار داوطلبان کانکور خبر می‌دهد. گزارش «وضعیت آموزش افغانستان در ۲۰۲۶» که ۲۰ اکتبر منتشر شد، نشان می‌دهد شمار داوطلبان کانکور از ۲۱۰ هزار نفر در سال ۲۰۲۰ میلادی به حدود ۸۴ هزار نفر در سال ۲۰۲۳ میلادی کاهش یافت. بر اساس این گزارش، تعداد افرادی که موفق به راه‌یابی به دانشگاه‌ها شده‌اند نیز از حدود ۸۱ هزار نفر در سال ۲۰۲۰ میلادی به ۷۴ هزار و ۵۰۰ نفر در سال ۲۰۲۶ رسیده است. همچنین آمار قبولی در دانشگاه‌ها افزایش یافته و از حدود ۳۹ درصد در سال ۲۰۲۰ به ۶۳ درصد در سال ۲۰۲۶ رسیده است؛ موضوعی که به گفته گزارش نشان می‌دهد رقابت برای ورود به دانشگاه‌ها کاهش یافته است. در بخش آموزش عالی، گزارش از کاهش شمار دانشجویان مرد نیز خبر می‌دهد. آمارها نشان می‌دهد تعداد دانشجویان مرد از حدود ۳۰۶ هزار نفر در سال ۲۰۱۹ به حدود ۲۰۸ هزار نفر در سال ۲۰۲۶ کاهش یافته است. در گزارش آمده است که این کاهش در حالی رخ داده که دانشگاه‌های افغانستان پس از حذف دانشجویان دختر با مشکلات مالی و کاهش شمار متقاضیان نیز روبرو شده‌اند. همچنین گزارش از حذف کامل دختران از روند کانکور خبر می‌دهد. بر اساس داده‌های منتشرشده، در سال ۲۰۲۰ حدود ۸۰ هزار دختر در آزمون کانکور شرکت کرده بودند و در سال ۲۰۲۱ نیز شمار داوطلبان دختر به بیش از ۸۱ هزار نفر می‌رسید. اما از سال ۲۰۲۳ به بعد مشارکت زنان در آمار کانکور صفر گزارش شده است. یونسکو و یونیسف در بخش دیگری از گزارش می‌گویند بیش از ۲.۶ میلیون دختر افغانستان از زمان بسته شدن مکاتب متوسطه و لیسه به روی دختران در سال ۲۰۲۱، از آموزش متوسطه محروم مانده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 81 بازدید

لانا نسیبه، دیپلمات ارشد امارات نامزد سمت دبیرکل سازمان ملل شد

لانا نسیبه، دیپلمات ارشد امارات متحده عربی و سفیر پیشین این کشور در سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که برای سمت دبیرکل آینده این سازمان نامزد شده است. خانم نسیبه به روزنامه رویترز گفته است که در صورت انتخاب، برای احیای نقش سازمان ملل به‌عنوان حل‌کننده بحران‌های جهانی از راه دیپلماسی تلاش خواهد کرد. وی در ادامه تاکید کرده است که سازمان ملل باید به‌جای نظاره‌گری در برابر بحران‌های جهان، نقش فعال‌تری در حل مشکلات بین‌المللی ایفا کند. نسیبه که بیش از یک دهه سفیر پیشین امارات متحده عربی در سازمان ملل بود. نامزدی نسیبه در حالی مطرح می‌شود که دوره ماموریت آنتونیو گوترش، دبیرکل کنونی سازمان ملل، در ۳۱ دسامبر سال جاری پایان می‌یابد و روند انتخاب جانشین او ادامه دارد. قابل ذکر است که تا اکنون هیچ‌یک از نامزدان نتوانسته‌اند حمایت همه پنج عضو دایمی شورای امنیت را به دست آورند

ادامه مطلب


2 روز قبل - 96 بازدید

قطر بر تداوم حمایت از زنان و کمک‌های بشردوستانه در افغانستان تاکید کرد

مریم بنت علی بن ناصر المسند، وزیر دولت قطر در امور همکاری‌های بین‌المللی در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان برای رسیدگی به نیازهای گسترده‌ی بشردوستانه به‌ ویژه در بخش‌های آموزش، صحت و امنیت غذایی، به همکاری پایدار جامعه‌ی جهانی نیاز دارد. مریم بنت علی در نشست گروه هماهنگی افغانستان در دوحه گفت کاهش بودجه کمک‌های بشردوستانه در حالی صورت می‌گیرد که فشارهای اقتصادی، بازگشت مهاجران و آوارگی، زندگی خانواده‌ها در افغانستان را دشوارتر ساخته است. او تاکید کرد که کمک‌ها باید به‌ گونه هماهنگ، شفاف و مطابق با اصول بشردوستانه ارائه شوند تا افراد نیازمند، به‌ ویژه زنان و جوانان، از حمایت لازم برخوردار شوند. همچنین او در بخشی از صحبت‌هایش بر اهمیت دسترسی به خدمات اساسی از جمله آموزش، مراقبت‌های صحی، آب آشامیدنی و مواد غذایی تأکید کرده است. وزیر دولت قطر افزوده است که زنان و جوانان در شکل‌دهی به آینده‌ی اجتماعی و اقتصادی افغانستان نقش مهمی دارند و توجه به نیازها و فرصت‌های آن‌ها باید بخشی از اولویت‌های همکاری‌های بین‌المللی باشد. به گفته‌ی این مقام قطر، تلاش‌های بشردوستانه باید در کنار همکاری‌های توسعه‌ای و گفت‌وگوهای سیاسی ادامه یابد و هیچ‌ یک جایگزین دیگری نشود. قطر اعلام کرده است که از طریق همکاری با سازمان ملل متحد و شرکای بین‌المللی، به حمایت از مردم افغانستان ادامه خواهد داد. نشست گروه هماهنگی افغانستان از ۲۰ تا ۲۱ اکتبر در دوحه برگزار شد و در آن در باره‌ی هماهنگی کمک‌ها و اولویت‌های همکاری جامعه‌ی جهانی با افغانستان گفتگو شد.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 80 بازدید

شمار مبتلایان به بیماری پولیو در افغانستان به ۴۲ مورد رسید

سازمان جهانی صحت در تازه‌ترین مورد از ثبت شش مورد تازه ابتلا به ویروس وحشی فلج کودکان نوع یک در افغانستان خبر داده است. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که با ثبت این موارد، شمار مجموعی مبتلایان در این کشور در ۲۰۲۶ میلادی به ۴۲ مورد رسیده است. بر بنیاد گزارش هفتگی فلج کودکان دفتر منطقه‌ای مدیترانه شرقی سازمان جهانی صحت نشر شده، سه مورد تازه در قندهار، دو مورد در ننگرهار و یک مورد در کابل شناسایی شدند. در گزارش آمده است که این موارد در ولسوالی‌های قندهار، بتی‌کوت و گوشته هلمند، و موسه‌ای کابل ثبت شده‌اند. سازمان جهانی صحت تاکید کرد که تاریخ آغاز بیماری در این شش مورد، بین ۲۵ آگوست تا ۹ سپتامبر سال ۲۰۲۶ میلادی گزارش شده است. بر بنیاد این گزارش، افغانستان در سال ۲۰۲۵ میلادی ۲۱ مورد مثبت ویروس وحشی فلج اطفال را ثبت کرده بود؛ اما شمار مبتلایان در سال جاری تا‌ اکنون به ۴۲ مورد رسیده است. قابل ذکر است که فلج کودکان یک بیماری ویروسی و به‌ شدت واگیردار است که بیشتر کودکان را مبتلا می‌کند و می‌تواند سبب فلج دایمی شود. واکسیناسیون مؤثرترین راه پیش‌گیری از این بیماری به‌ شمار می‌رود. از آغاز سال جاری میلادی تا اکنون، ۷۶ نمونه محیطی مثبت ویروس پولیو در افغانستان و ۱۲۹ نمونه محیطی مثبت در پاکستان شناسایی شده است. نمونه‌های محیطی مثبت نشان‌دهنده گردش ویروس در جامعه هستند، حتی اگر همه افراد آلوده دچار بیماری نشوند. همچنین در سال گذشته میلادی در مجموع ۵۲ مورد مثبت پولیو گزارش شده بود که ۲۱ مورد آن مربوط به افغانستان و ۳۱ مورد مربوط به پاکستان بود. سازمان‌های بین‌المللی گزارش دادند که محدودیت‌ها بر اجرای کارزارهای واکسیناسیون یکی از عوامل مهم افزایش خطر شیوع پولیو در افغانستان است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 89 بازدید

خدیجه امین جایزه‌ی دفاع از حقوق پناهندگان را در اسپانیا به دست‌ آورد

خدیجه امین، خبرنگار و فعال حقوق زنان افغانستان اعلام کرد که در دهمین دوره‌ی جوایز کمیسیون اسپانیایی کمک به پناهندگان (CEAR) در ۲۰۲۶ میلادی جایزه‌ی «زندگی‌ها در راه پناهندگی» را دریافت کرد. خانم امین با نشر پیامی در حساب کاربری فیسبوک خود نوشته است که این جایزه به پاس فعالیت‌هایش در بازتاب وضعیت زنان و دختران افغانستان، رساندن صدای آن‌ها به گوش جامعه‌ی جهانی و دفاع از حقوق پناهندگان به او تعلق گرفته است. او تاکید کرد: «دریافت این جایزه برای من تنها یک موفقیت شخصی نیست، بلکه فرصتی ارزشمند برای دیده‌شدن تلاش‌ها، توانایی‌ها و دستاوردهای پناهندگان و مهاجرانی است که با وجود دشواری‌های فراوان، تلاش می‌کنند در جامعه جدید ادغام شوند و سهم مثبتی در رشد و پیشرفت آن داشته باشند.» وی افزوده است که این جایزه را به تمام زنان شجاع افغانستان و همه پناهندگان و مهاجرانی تقدیم می‌کند که با وجود دردها و دشواری‌ها، هرگز امید خود را از دست نداده‌اند. خدیجه امین تصریح کرد: «آرزو دارم روزی هیچ انسانی مجبور نباشد برای داشتن امنیت، آزادی و زندگی باعزت، خانه و سرزمینش را ترک کند. ما شاید سرزمین خود را ترک کرده باشیم، اما امید، توانایی، هویت و رؤیاهای خود را هرگز ترک نکرده‌ایم.» قابل ذکر است که امین پس از بازگشت طالبان به قدرت در آگوست ۲۰۲۱ میلادی، افغانستان را ترک کرد و به اسپانیا پناه برد. او در مهاجرت نیز به فعالیت‌های رسانه‌ای و دادخواهی خود ادامه داده و همچنان برای حمایت از حقوق زنان افغانستان تلاش می‌کند. این خبرنگار ریاست انجمن «امید آزادی» را نیز بر عهده دارد؛ نهادی که با هدف گسترش دسترسی زنان و دختران افغانستان به آموزش و ایجاد فرصت‌های توان‌مندسازی و رشد آن‌ها فعالیت می‌کند. جوایز CEAR از سال ۲۰۰۱ تا‌ اکنون به هدف تجلیل از تلاش‌های افراد و نهادهایی برگزار می‌شود که در زمینه دفاع از حق پناهندگی و حمایت از پناهندگان، آوارگان و مهاجران اجباری فعالیت دارند. در دهمین دوره‌ی این جوایز، بیش از ۵۰ نامزد در بخش‌های مختلف به ثبت رسیده بود.

ادامه مطلب