برچسب: فقر و بیکاری

1 روز قبل - 32 بازدید

برنامه جهانی غذا (WFP) درتازه‌ترین مورد هشدار داده است که افغانستان با بحران شدید سوءتغذیه کودکان روبرو است و کاهش کمک‌های بین‌المللی سبب شده میلیون‌ها کودک و خانواده‌های‌شان بدون دسترسی به غذا و درمان باقی بمانند. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که از چهار میلیون کودک مبتلا به سوءتغذیه حاد، سه کودک از هر چهار کودک اکنون به دلیل محدودیت بودجه از دریافت کمک محروم می‌شوند. اعلامیه به نقل از جان ایلیف، مدیر برنامه جهانی غذا در افغانستان نوشته است که این بالاترین میزان افزایش سوءتغذیه در تاریخ کشور می‌باشد و زندگی میلیون‌ها کودک در خطر است. وی در ادامه تاکید کرده است که کاهش بودجه‌ها سبب شده تا سازمان جهانی غذا نتواند نیازهای حدود ۱۷.۴ میلیون تن از مردم را پوشش دهد و حتا کمک‌هایی که به دست عده‌ای می‌رسد، کمتر از نیاز واقعی است. براساس گزارش‌های موجود، این بحران غذایی در پی قطع کمک‌های مستقیم آمریکا و کاهش بودجه سایر نهادهای بشردوستانه تشدید شده است. مدیر برنامه جهانی غذا برای افغانستان تصریخ کرد که زنان و مادران شیرده، بیش از همه آسیب دیده‌اند و تماس‌های ناشی از ناامیدی و حتا فکر خودکشی در میان آن‌ها افزایش یافته است. او در ادامه گفته است که بسیاری از خانواده‌ها همچنان در مناطق دورافتاده افغانستان با کمبود شدید غذا مواجه‌ هستند و بسیاری از کودکان به مراکز درمان سوءتغذیه دسترسی ندارند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 56 بازدید

صبح هنوز کاملاً روشن نشده بود که او از خواب بیدار شد. هوای سرد از لای درزهای پنجره گِلی اتاق به داخل می‌آمد و روی صورتش می‌نشست. چند لحظه همان‌طور دراز کشید و به سقف خیره ماند؛ سقفی که ترک‌هایش را از حفظ بود، چون ماه‌ها می‌شد که بیشتر وقتش را در همین اتاق می‌گذراند. زمانی نه‌چندان دور، صبح‌ها برایش معنای دیگری داشت — عجله برای رسیدن به مکتب، صدای خنده هم‌صنفی‌ها، بوی کتاب‌های نو، و امیدی که در دلش جوانه می‌زد. اما حالا صبح‌ها فقط آغاز یک روز دیگر دست‌فروشی در سرک‌های شلوغ کابل بود. او هیچ‌وقت آن روز لعنتی را فراموش نمی‌کند؛ روزی که دروازه مکتب بسته شد و گفتند دختران دیگر اجازه آموزش ندارند. اول باور نکرد. فکر کرد شاید چند روزه باشد، شاید یک شایعه باشد، شاید دوباره باز شود. اما روزها تبدیل به هفته شد، هفته‌ها به ماه، و ماه‌ها به سکوتی سنگین که روی زندگی‌اش افتاد. بکس مکتبش گوشه اتاق ماند؛ پر از کتاب‌هایی که هنوز بوی آرزو می‌دادند. گاهی آن را باز می‌کرد، دفترهایش را ورق می‌زد، و انگشتش را روی نوشته‌های خودش می‌کشید، انگار می‌خواست مطمئن شود آن دختر درس‌خوان هنوز وجود دارد. اما فقر به کسی فرصت غم خوردن طولانی نمی‌دهد. پدرش کارگر روزمزد بود؛ روزهایی کار پیدا می‌کرد و روزهایی نه. مادرش بیمار و ضعیف بود. برادران کوچکش گرسنه می‌خوابیدند. وقتی اجاره خانه عقب افتاد و صاحب‌خانه تهدید کرد بیرون‌شان می‌کند، سکوت سنگینی بر خانواده حاکم شد. همان شب پدر با صدایی شکسته گفت: «دخترم… اگر بتوانی کمی کمک کنی…» او چیزی نگفت، فقط سر تکان داد. در دلش حس عجیبی بود — ترکیبی از ترس، شرم و احساس مسئولیت. فردای آن روز، زندگی‌اش برای همیشه تغییر کرد. اولین بار که کنار جاده ایستاد، احساس کرد همه مردم به او خیره شده‌اند. دستمالی در دست داشت که رویش چند بسته کلپ، دستبند پلاستیکی و دستمال کاغذی گذاشته بود. مادرش گفته بود: «همین‌ها را بفروش، شاید کسی بخرد.» اما نزدیک شدن به موترها، گفتن «بخرید» به مردمی که او را نمی‌شناختند، برایش سخت‌تر از هر امتحان مکتب بود. قلبش تند می‌زد و صدایش می‌لرزید. چند بار خواست برگردد خانه، اما تصویر برادر کوچکش که شب قبل گرسنه خوابیده بود، جلوی چشمش آمد و ماند. روزها یکی پس از دیگری گذشتند. او کم‌کم یاد گرفت چگونه در میان موترها حرکت کند، چگونه وقتی چراغ سرخ می‌شود سریع نزدیک شود و چگونه وقتی چراغ سبز می‌شود عقب برود تا زیر موتر نماند. اما چیزی که هیچ‌وقت عادت نکرد، نگاه‌های مردم بود. بعضی‌ها بی‌تفاوت بودند، بعضی‌ها با ترحم نگاه می‌کردند، و بعضی‌ها حرف‌های تلخ می‌زدند. یک مرد یک‌بار با تمسخر گفت: «به‌جای گدایی برو کار کن.» او چیزی نگفت، فقط لب‌هایش را گاز گرفت تا گریه نکند. نمی‌دانست چگونه توضیح دهد که همین ایستادن در سرک برایش هزار برابر سخت‌تر از نشستن در صنف مکتب است. زمستان که رسید، رنج واقعی شروع شد. سرما استخوان‌سوز بود. دست‌هایش ترک خورد و خون آمد. کفش‌هایش سوراخ شده بود و برف آب‌شده داخلش می‌رفت. اما مجبور بود بایستد. گاهی تمام روز فقط صد افغانی درمی‌آورد. وقتی شب به خانه برمی‌گشت، پاهایش بی‌حس بود، اما لبخند می‌زد تا مادرش ناراحت نشود. پول را در دست پدر می‌گذاشت و وانمود می‌کرد که خسته نیست. بزرگ‌ترین دردش اما جسمی نبود؛ روحی بود. هر بار که دخترانی را می‌دید که یونیفورم مکتب پوشیده‌اند، قلبش فشرده می‌شد. حس می‌کرد چیزی از او دزدیده شده — نه فقط درس، بلکه آینده. شب‌ها وقتی همه می‌خوابیدند، چراغ کوچک را روشن می‌کرد و کتاب‌های قدیمی‌اش را می‌خواند. بعضی درس‌ها را فراموش کرده بود و این موضوع بیشتر آزارش می‌داد. با خودش می‌گفت: «اگر همین‌طور بگذرد، شاید دیگر هیچ‌وقت نتوانم ادامه بدهم…» در جاده خطر هم کم نبود. مردانی بودند که نگاه‌های بد می‌کردند. رانندگانی که شوخی‌های زشت می‌گفتند. یک روز مردی دستش را گرفت و گفت: «بیا، بیشتر پول می‌دهم.» او با وحشت دستش را کشید و دوید. آن‌قدر دوید تا نفسش برید. آن شب تا دیر وقت لرزید و گریه کرد. مادرش فهمید، اما چیزی نگفت؛ فقط او را در آغوش گرفت. سکوت آن آغوش، پر از درد مشترک بود. با وجود همه این‌ها، در دلش هنوز امید کوچکی زنده بود. گاهی وقتی آسمان صاف می‌شد و آفتاب روی شهر می‌تابید، تصور می‌کرد روزی دوباره مکتب باز می‌شود. خودش را می‌دید که کتاب به دست دارد، در صنف نشسته و معلم از او سوال می‌پرسد. آن تصویر برایش مثل نفس کشیدن بود — چیزی که بدون آن نمی‌توانست ادامه دهد. یک عصر، دختر کوچکی که همراه مادرش از موتر پیاده شده بود، به او نزدیک شد و پرسید: «خواهر، تو چرا مکتب نمی‌روی؟» او چند ثانیه سکوت کرد. گلویش خشک شد. بعد آرام گفت: «نمی‌شود.» اما وقتی دختر دور شد، اشک‌هایش جاری شد. چون در دلش می‌دانست جواب واقعی این بود: «اجازه ندارم… اما هنوز می‌خواهم.» روزها همچنان می‌گذرد. او هنوز کنار جاده می‌ایستد، هنوز اجناس ارزان می‌فروشد و هنوز با سرما و خستگی می‌جنگد. اما در درونش چیزی زنده مانده — رؤیایی که هیچ‌کس نتوانسته کاملاً خاموش کند. شب‌ها قبل از خواب، وقتی به سقف ترک‌خورده خیره می‌شود، آرام با خودش می‌گوید: «من هنوز شاگرد هستم… حتی اگر مکتب نداشته باشم.» و شاید همین جمله ساده، تنها چیزی است که او را هر صبح دوباره بیدار می‌کند؛ نه فقط برای نان، بلکه برای امیدی که هنوز، با وجود همه غم‌ها، در قلبش نفس می‌کشد. نویسنده: سارا کریمی  

ادامه مطلب


3 روز قبل - 42 بازدید

جان آیلیف، رییس برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد در افغانستان از بحران سوء‌تغذیه در این کشور هشدار داد و گفته است که کاهش کمک‌ها ویرانگر بوده، حدود جان ۴ میلیون کودک در خطر است. جان آیلیف این اظهارات را در صحبت با رسانه آسوشیتدپرس مطرح کرده و گفته است: «ما اکنون مجبوریم از هر چهار نفر، سه نفر را رد کنیم، زیرا پول کافی برای کمک به مردم نداریم.» وی در ادامه تاکید کرده است: «این ارقام بی‌سابقه است و من در بیش از ۳۰ سال فعالیت حرفه‌ای خود به عنوان یک فعال امور بشردوستانه، هرگز چنین چیزی ندیده‌ام.» در گزارش آسوشیتدپرس آمده است که از ۱۷.۴ میلیون نفری که با گرسنگی حاد مواجه هستند، برنامه جهانی غذا اکنون تنها می‌تواند به ۲ میلیون نفر کمک کند؛ و حتی برای آنها نیز مجبور است غذای کمتری فراهم کند. در گزارش آمده است که در حال حاضر بودجه کشورهای اهداکننده در میان فوریت‌های بشردوستانه در سراسر جهان، از جمله قحطی در سودان و جنگ‌های غزه و اوکراین، بسیار کم است. آیلیف در ادامه تاکید کرده است که در سال ۲۰۲۴، بودجه برنامه جهانی غذا در افغانستان پس از کمک‌های «بسیار سخاوتمندانه»، ۶۰۰ میلیون دالر بود. با این حال او افزود که سال گذشته، این مبلغ به نصف کاهش یافت و این سازمان انتظار دارد امسال حتی کمتر - حدود ۲۰۰ میلیون دالر - دریافت کند. رییس برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد در افغانستان تصریح کرد که این رقم برای مقابله با مشکل گرسنگی که «از کنترول خارج می‌شود» کافی نیست. همچنین پیشتر صندوق کودکان سازمان ملل با اشاره به افزایش موارد سوءتغذیه در میان کودکان افغانستان، گفته بود که این وضعیت خطر مرگ کودکان را تا ۱۲ برابر افزایش می‌دهد.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 52 بازدید

برنامه جهانی غذا (WFP) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سراسر افغانستان، خانواده‌ها همچنان با افزایش گرسنگی و نبود مواد غذایی کافی روبرو هستند. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که با حمایت مردم جاپان، کمک‌های غذایی نجات‌بخش به مردم آسیب‌پذیر ارائه می‌شود، درست در زمانی که بیش‌ترین نیاز را دارند. برنامه جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که بحران‌های پی‌درپی مانند زلزله، خشک‌سالی، مشکلات اقتصادی و بازگشت اجباری مهاجران از پاکستان و ایران، زندگی مردم افغانستان را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. همچنین سازمان ملل پیش‌تر نیز گزارش داده بود که میزان نیازمندی‌ها در افغانستان به‌‌شدت افزایش یافته و حدود ۱۷.۴ میلیون تن در کشور با ناامنی غذایی روبرو هستند. قابل ذکر است که یونیسف نیز اعلام کرده بود که ۹۴۲ هزار کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه شدید و حدود ۷۰۰ هزار کودک دیگر در معرض سوءتغذیه متوسط قرار داشته و نیاز فوری به حمایت‌های بشردوستانه دارند. سازمان ملل افزوده است که میزان نیازمندی‌ها در افغانستان به‌‌شدت افزایش یافته و بیش از ۱۷ میلیون تن در کشور با ناامنی غذایی روبه‌رو هستند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 51 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۵ میلادی به بیش از ۲۰ میلیون تن در افغانستان، از جمله ۱۱ میلیون کودک، کمک کرده است. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۲۶ دلو) با نشر گزارشی گفته است که این کمک‌ها شامل آموزش، خدمات صحی، تأمین آب آشامیدنی و تغذیه می‌شوند. در بخشی از گزارش صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد آمده است: «فرصت‌های آموزشی برای چهارصد و ۴۲ هزار کودک بازمانده از تحصیل (۶۵ درصد دختر) از طریق ۱۴ هزار صنف آموزشی مبتنی بر جامعه فراهم شده و دسترسی بیش از ۲.۱ میلیون تن به آب آشامیدنی سالم تضمین شده است.» یونیسف در ادامه تاکید کرده است که به ۶۱۱ هزار و ۸۹۷ کودک مبتلا به سوءتغذیه حاد کمک شده است. همچنین در گزارش آمده است که از ۹۴۳ هزار و ۵۶۷ زن باردار نیز حمایت شده است. براساس این گزارش، حمایت روانی و اجتماعی از بیش از ۲.۲ میلیون کودک و مراقب آن‌ها از طریق برنامه‌های مبتنی بر جامعه و رسانه ارایه شده است. همچنین یونیسف پیش‌تر اعلام کرده بود که ۳.۷ میلیون کودک در افغانستان با سوءتغذیه حاد مواجه هستند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 57 بازدید

برنامه جهانی غذا درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سراسر افغانستان، ۳.۷ میلیون کودک و ۱.۲ میلیون زن از سوءتغذیه حاد رنج می‌برند. این برنامه امروز (سه‌شنبه، ۲۱ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در یک کلینیک تحت حمایت‌اش در کابل، افزایش سوءتغذیه هر روز کودکان بیشتری را به این کلینیک می‌کشاند. برنامه جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که با افزایش نیازها، این سازمان بین‌المللی به ارائه‌ی حمایت‌های تغذیه‌ای نجات‌بخش ادامه می‌دهد و به مادران و کودکان کمک می‌کند تا به درمان‌های فوری مورد نیاز خود دسترسی پیدا کنند. در ادامه آمده است که پیش‌بینی می‌شود در سال جاری میلادی، ۱۷.۴ میلیون نفر با ناامنی غذایی حاد مواجه شوند، از جمله ۴.۷ میلیون نفر با وضعیت اضطراری (فاز چهارم) دست‌وپنجه نرم خواهند کرد. در حالی که بحران عمیق‌تر می‌شود، کمک‌های بشردوستانه به افغانستان در حال کاهش است. باید گفت که نهادهای امدادرسان همواره هشدار دادند که بدون حمایت و رسیده‌گی فوری، وضعیت تغذیه‌ای کودکان و زنان در افغانستان می‌تواند بدتر شود و پیامدهای طولانی‌مدت برای سلامت و رشد آنان را به همراه داشته باشد. یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل همچنان اعلام کرده بود که ۹۴۲ هزار کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه شدید و حدود ۷۰۰ هزار کودک دیگر در معرض سوءتغذیه متوسط قرار دارند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 96 بازدید

روزنامه نیویارک تایمز درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که قطع گسترده کمک‌های بین‌المللی، افغانستان را با عمیق‌ترین بحران انسانی در ۲۵ سال گذشته روبرو کرده است. کاهش ناگهانی و «بی‌رحمانه» کمک‌ها، میلیون‌ها کودک افغانستان را با گرسنگی شدید و خطر مرگ مواجه کرده است. در گزارش روزنامه نیویارک تایمز آمده است که قطع کمک‌های آمریکا باعث بسته‌شدن صدها مرکز صحی در سراسر افغانستان شده و جان میلیون‌ها زن و کودک را به خطر انداخته است. شیرین ابراهیم، رییس پیشین دفتر افغانستان کمیته بین‌المللی نجات، به نیویارک تایمز گفت: «قطع کمک‌های آمریکا وضعیت را بدتر کرده است. هیچ کمک‌کننده دیگری وارد میدان نشده و هیچ‌کس هم در آن ابعاد وارد نخواهد شد.» در بخشی از گزارش آمده است که در پی کاهش کمک‌ها، نزدیک به ۴۵۰ مرکز صحی در افغانستان تعطیل شده‌اند. بسته‌شدن این مراکز به افزایش مرگ‌ومیر زنان و کودکان انجامیده است. گزارش به نقل از پرستاران نوشته است: «شمار زنانی که به‌دلیل سفرهای طولانی برای رسیدن به درمانگاه‌ها دچار خون‌ریزی شدید شده‌اند، یا حتی در مسیر راه از جمله داخل تاکسی‌ها زایمان کرده‌اند، به‌طور چشمگیری افزایش یافته است.» همزمان با کاهش کمک‌ها، نیازهای صحی و بهداشتی افزایش یافته است. سال گذشته بیش از ۲.۸ میلیون پناه‌جوی افغانستانی از ایران و پاکستان اخراج یا مجبور به بازگشت شدند. افزون بر این، رویدادهای طبیعی از جمله زلزله مرگبار در شرق افغانستان، بحران انسانی را تشدید کرده است. ایالات متحده پس از خروج از افغانستان به کمک‌های بشردوستانه خود ادامه داد و طی نزدیک به چهار سال، حدود ۳.۸ میلیارد دالر به افغانستان کمک کرد. اما با بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید، این کمک‌ها به‌طور کامل متوقف شد. دونالد ترامپ کمک به برخی کشورهای بحران‌زده را از سر گرفته، اما افغانستان شامل این کمک‌ها نیست. گزارش نیویارک تایمز می‌افزاید که ولایت دورافتاده دایکندی از جمله مناطقی است که بیشترین آسیب را از قطع کمک‌ها دیده و شمار زیادی از مراکز صحی خود را از دست داده است. در گزارش آمده است که زکیه، نوزاد سه‌ماهه‌، از بدو تولد دچار استفراغ بوده و وضعیت صحی‌اش رو به وخامت است. مادرش، شریفه خاوری، باشنده دایکندی می‌گوید هفته‌ها منتظر بود همسرش که در یک معدن زغال‌سنگ کار می‌کند، پول کرایه تاکسی تا نزدیک‌ترین درمانگاه را فراهم کند، اما درآمد او به‌سختی هزینه غذای خانواده را تامین می‌کند. همچنین بی‌نظیر محمدی، ۳۲ ساله، پرستار یک درمانگاه وابسته به یک نهاد غیردولتی در دایکندی، می‌گوید پس از قطع کمک‌های امریکا، سه ماه بدون معاش کار کرده و درمانگاه‌شان ناچار شده متخصص تغذیه خود را اخراج کند. او تاکید می‌کند: «مراکز صحی محلی ضرورت مطلق هستند. وقتی زمان زایمان فرا می‌رسد، نمی‌توان منتظر ماند.»

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 60 بازدید

تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان اعلام کرده است که افغانستان همچنان شامل کشورهای است که در سال ۲۰۲۶ میلادی به کمک فوری و گسترده نیاز دارد. آقای اویوالی با نشر گزارشی گفته است که تأمین مالی مستمر به یونیسف افغانستان کمک خواهد کرد تا مراقبت‌های بهداشتی را برای ۱۲ میلیون تن در سراسر کشور فراهم کند. نماینده صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان تاکید کرده است که با ارائه این کمک‌ها، می‌توان آموزش اضطراری را برای ۵.۵ میلیون کودک فراهم کرده و نزدیک به ۱۰ میلیون کودک را در برابر بیماری‌ها محافظت کرد. این در حالی است که پیش از این نیز یونیسف گزارش داده بود که در سال ۲۰۲۵ میلادی به ‌دلیل کاهش ۷۲ درصدی بودجه، فعالیت‌های آنان در ۲۰ کشور جهان از جمله افغانستان محدود شده بود. سازمان ملل در گزارش‌های خود افزوده است که حمایت‌های پایدار مالی نقش کلیدی در دسترسی کودکان و خانواده‌ها به خدمات حیاتی و مقابله با بحران‌های انسانی دارد و می‌تواند جان و سلامت میلیون‌ها تن را تضمین کند. برنامه جهانی غذای سازمان ملل (WFP) در افغانستان چندی پیش در گزارشی نوشت که وضعیت امنیت غذایی در افغانستان بحرانی است. بر اساس گزارش این نهاد، ۱۷ میلیون نفر در افغانستان با گرسنگی حاد روبه‌رو هستند و حدود ۴ میلیون کودک در معرض خطر سوءتغذیه قرار دارند. برنامه جهانی غذای سازمان ملل پیش‌بینی کرده بود که سوءتغذیه کودکان نیز افزایش خواهد یافت و در سال آینده نزدیک به چهار میلیون کودک را تحت تأثیر قرار خواهد دهد. چندی پیش یوناما نیز در گزارشی گفته بود که ناامنی غذایی همچنان شدید است. میزان سوءتغذیه زنان و کودکان ۱۵ درصد افزایش یافته است و میلیون‌ها نفر در زمستان پیش‌رو بدون کمک مانده‌اند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 94 بازدید

برنامه جهانی غذا (WFP) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های گرسنگی در جهان روبرو است و از هر سه تن، یک تن به‌شدت به غذا نیاز دارد. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که با کمک‌های مالی شرکای خود، توانسته است در زمان و مکان مورد نیاز، به آسیب‌پذیرترین افراد کمک‌های نجات‌بخش را ارائه کند. همچنین برنامه جهانی غذا پیش از این نیز اعلام کرده بود که با رسیدن فصل سرمای شدید در افغانستان، مر‌دم بیش‌ترین آسیب را از گرسنگی خواهند دید. فقر و مشکلات اقتصادی از جمله چالش‌های عمده شهروندان افغانستان است که در بیش از چهار سال گذشته، زندگی میلیون‌ها تن را در کشور تحت فشار شدید قرار داده است.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 98 بازدید

برنامه جهانی غذا (WFP) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که وعده‌های غذایی مکاتب برای بسیاری از کودکان در افغانستان نجات‌بخش بوده و اغلب اولین وعده غذایی آنان در طول روز است. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که با همکاری شرکای خود توانسته از سلامت و آموزش کودکان مکاتب ابتدایی در سراسر افغانستان حمایت کند. همچنین یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد پیش‌تر نیز اعلام کرده بود که ۹۴۲ هزار کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه شدید و حدود ۷۰۰ هزار کودک دیگر در معرض سوءتغذیه متوسط قرار دارند، موضوعی که بر اهمیت حمایت‌های تغذیه‌ای برای کودکان افزوده است. برنامه جهانی غذا نیز گزارش داده بود بیش از ۱۷ میلیون افغان در این زمستان با ناامنی غذایی شدید روبرو هستند و شدت گرسنگی و سوءتغذیه در کشور رو به افزایش است. همچنین سازمان ملل همواره تاکید کرده است که ادامه کمک‌ها و گسترش برنامه‌های تغذیه‌ای، برای کاهش آسیب‌پذیری کودکان و حمایت از آموزش آنان می‌تواند حیاتی باشد.

ادامه مطلب