منابع محلی از ولایت سمنگان می‌گویند که یک زن در مرکز این ولایت، در خانه‌اش خودکشی کرده و به زندگی خود پایان داده‌است. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که این زن در مربوطات حوزه‌ی سوم امنیتی شهر «ایبک»، مرکز ولایت سمنگان با خوردن سم خودکشی کرده است. منبع در ادامه تاکید کرد که نیروهای محلی دولت در پیوند به این رویداد، شوهر این زن را بازداشت کردند. علت دقیق این رویداد تا اکنون روشن نشده است و بررسی‌ها برای مشخص‌شدن انگیزه‌ی آن ادامه دارد. باید گفت که میزان خودکشی زنان و دختران در سراسر افغانستان پس از تسلط حکومت فعلی به‌طور چشم‌گیری افزایش یافته است. بیماری‌های روانی، عدم دسترسی به خدمات صحی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی خودکشی‌ها در بین زنان و جوانان بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند. همچنین نهادهای حقوق بشری هشدار می‌دهند که وضع محدودیت‌های گسترده علیه زنان، آنان را در معرض خطر خودکشی و خشونت‌های خانوادگی قرار داده‌اند.

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حمایت از دختران می‌تواند برای‌شان آینده‌ای امن بسازد. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۱۱ سرطان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که یاد گرفتن مهارت‌هایی مثل خیاطی، می‌تواند به ‌دختران اعتماد به‌نفس بدهد. این نهاد بین‌المللی در ادامه تاکید کرد که با حمایت نمایند‌گی اتحادیه اروپا در افغانستان، زمینه‌ یادگیری مهارت‌ها برای دختران ایجاد می‌شود. با سلطه دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، زنان و دختران با محدودیت‌های گسترده اجتماعی، آموزشی، تحصیلی، شغلی و سفر مواجه شده‌ و حتا از کار آرایش‌گری که یک حرفه زنانه محسوب می‌شد، منع شده‌اند. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد بر دسترسی کودکان به آب پاک و ایمن تاکید کرده است. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۱۱ سرطان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که آب پاک به معنای پیش‌گیری از عفونت، مراقبت ایمن‌تر و شروعی سالم‌تر برای هر کودک است. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که با حمایت نمایند‌گی اتحادیه اروپا در افغانستان، کودکان بیشتری می‌توانند به آب پاک و ایمن در مراکز صحی دسترسی یابند. به‌دلیل خشک‌سالی‌های پی‌هم و نبود زیرساخت‌های مناسب مدیریت منابع آب، مردم افغانستان با چالش‌های کم‌آبی و نبود آب پاک، به‌ویژه در نقاط دوردست کشور مواجه هستند. همچنین پیشتر دیگر نهادهای سازمان ملل متحد از جمله یونیسف نیز اعلام کرده بود که ۱۵ تا ۱۶ میلیون نفر، بیش از یک سوم جمعیت افغانستان به آب پاک آشامیدنی، ۹.۴ میلیون نفر به سرویس بهداشتی معیاری و ۱۵ میلیون نفر به آب و صابون برای بهداشت فردی دسترسی ندارند.

اوچا یا دفتر سازمان ملل متحد در امور هماهنگی کمک‌های بشردوستانه در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کمبود بودجه برای کمک‌رسانی به خانواده‌های نیازمندان در افغانستان، این خانواده‌ها را با انتخاب‌های ناممکن مواجه کرده است. این سازمان امروز (پنج‌شنبه، ۱۱ سرطان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است: «وقتی دیوار تضمینی برای غذا وجود ندارد، خانواده‌ها با این انتخاب‌ها روبرو می‌شود که امروز غذا بخورید یا برای فردا غذا ذخیره کنید، دارو بخرید یا نان بخرید، چیزی را که شما را زنده نگه می‌دارد نگه دارید یا بفروشید». اوچا در ادامه تاکید کرده است که حمایت امروز به معنای بقای فردا برای میلیون‌ها خانواده در افغانستان است. این در حالی است که با گذشت نیمی از سال، طرح نیازها و پاسخ‌گویی به نیازهای بشردوستانه‌ی افغانستان در سال ۲۰۲۶ میلادی تنها ۱۷ درصد بودجه‌ی خود را دریافت کرده است و از ۱.۷۱ میلیارد دالر مورد نیاز، ۲۹۲ میلیون دالر دریافت شده است. شورای پناهندگان ناروی می‌گوید که بودجه‌ی کمک‌رسانی به ‏نیازمندان در افغانستان به پایین‌ترین سطح خود رسیده است.‏ یان ایگلند، دبیرکل این شورا در بیانیه‌ای گفته است که امسال برای اولین‌بار ‏افغانستان را در فهرست بحران‌های نادیده‌گرفته‌شده‌ی جهان قرار ‏داده است.‏ این در حالی است که کمک‌های بشری به افغانستان به شدت کاهش و در کنار آن ده‌ها موسسه بشری فعالیتش را در افغانستان متوقف کرده‌اند. همچنین برنامه جهانی غذا می‌گوید که در سال گذشته غذای اضطراری و پول نقد را برای نزدیک به ۱۲ میلیون نفر در افغانستان فراهم کرده است و کمک به زنان و دخترانی را که با «گرسنگی شدید» روبرو هستند در اولویت قرار داده است.

در حالی که یک هزار و ۷۴۵ روز از بسته‌بودن مکتب به روی دختران بالاتر از صنف ششم می‌گذرد، دیدبان حقوق افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که امید بازگشت به صنف درسی هنوز در دختران افغانستان زنده است. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود از زبان یک دانش‌آموز دختر بازمانده از مکتب نوشته است: «رؤیای روزی را دارم که بتوانم دوباره کتاب‌هایم را باز کنم، به صنف درسی خود برگردم و آینده‌ام را ادامه دهم.» دیدبان حقوق افغانستان در ادامه تاکید کرده است که آموزش یک امتیاز نیست؛ بلکه یک حق است. همچنین این نهاد با تأکید بر اهمیت آموزش دختران، خواستار فراهم‌سازی فرصت آموزش بالاتر از صنف ششم برای دختران در افغانستان شده است. دیدبان حقوق افغانستان، پیش از این نیز به شکل پیوسته خواستار بازگشایی مکتب به روی دختران بالاتر از صنف ششم شده است. قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که مهمات منفجرنشده در افغانستان همچنان جان غیرنظامیان را تهدید می‌کند و کودکان بیش‌ترین قربانیان این رویدادها هستند. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که از ماه جنوری تا می، ۱۷۵ مورد تلفات ناشی از مهمات منفجرنشده ثبت شده که حدود ۷۵ درصد قربانیان آن کودکان بوده‌اند. اوچا در ادامه هشدار داده است که ادامه این وضعیت، به‌ویژه در مناطق آسیب‌پذیر، خطر جدی برای زند‌گی غیرنظامیان ایجاد می‌کند. براساس گزارش، تا ماه جون تنها ۳.۶ میلیون دالر از مجموع ۱۴.۵ میلیون دالر مورد نیاز برای فعالیت‌های پاک‌سازی ماین در افغانستان تامین شده است. اوچا از جامعه جهانی خواسته است تا با افزایش حمایت مالی، از جان غیرنظامیان به‌ویژه کودکان در افغانستان محافظت کنند. قابل ذکر است که چندین دهه جنگ باعث شده است که بخشی از اراضی افغانستان با ماین و مواد انفجاری آلوده باشد. براساس آمار سازمان ملل متحد، سه میلیون و ۳۰۰ هزار نفر در افغانستان در شعاع یک کیلومتری مناطق آلوده به ماین‌ها و مواد منفجره زندگی می‌کنند. سازمان حقوق بشری «رواداری» گزارش داده است که در سال ۲۰۲۵ میلادی دست‌کم ۷۹ نفر در اثر انفجار ماین‌های زمینی و مهمات منفجرنشده کشته و ۸۵ نفر دیگر زخمی شده‌اند. این نهاد تاکید کرده است که قربانیان شامل ۳۰ مرد، ۶ زن و ۴۳ کودک بوده‌اند که نشان‌دهنده آسیب‌پذیری بالای کودکان در برابر این تهدید است.

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه‌ی سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که برنامه‌ی ماین‌پاکی در افغانستان با کمبود شدید بودجه مواجه است و برنامه‌ها در این زمینه رو به کاهش است. این نهاد امروز (چهارشنبه، ۱۰ سرطان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که از ۱۴.۵ میلیون دالر بودجه‌ی درخواستی برای ماین‌پاکی در افغانستان، تنها ۳.۶ میلیون دالر آن تأمین شده است. این نهاد با نشر آمار اعلام کرده است که مهمات منفجرنشده در افغانستان همچنان جان انسان‌ها را تهدید می‌کند و بین جنوری و می سال جاری میلادی ۱۷۵ مورد تلفات (کشته و زخمی) ناشی از انفجار این مهمات گزارش شده است که ۷۵ درصد قربانیان کودکان بودند. اوچا در ادامه تاکید کرده است که حمایت مالی فوری، از تلفات بیشتر جلوگیری خواهد کرد. قابل ذکر است که چندین دهه جنگ باعث شده است که بخشی از اراضی افغانستان با ماین و مواد انفجاری آلوده باشد. براساس آمار سازمان ملل متحد، سه میلیون و ۳۰۰ هزار نفر در افغانستان در شعاع یک کیلومتری مناطق آلوده به ماین‌ها و مواد منفجره زندگی می‌کنند. سازمان حقوق بشری «رواداری» گزارش داده است که در سال ۲۰۲۵ میلادی دست‌کم ۷۹ نفر در اثر انفجار ماین‌های زمینی و مهمات منفجرنشده کشته و ۸۵ نفر دیگر زخمی شده‌اند. این نهاد تاکید کرده است که قربانیان شامل ۳۰ مرد، ۶ زن و ۴۳ کودک بوده‌اند که نشان‌دهنده آسیب‌پذیری بالای کودکان در برابر این تهدید است. همزمان اداره مبارزه با حوادث طبیعی اعلام کرده است که از اپریل ۲۰۲۵ تا مارچ ۲۰۲۶ در سراسر افغانستان ۲۲۵ رویداد مرتبط با ماین‌ها و مواد منفجرنشده ثبت شده است. در اعلامیه آمده است که این رویدادها ۹۶ کشته و ۳۷۸ زخمی برجا گذاشته و خطر گسترده مواد انفجاری باقی‌مانده از جنگ را بار دیگر برجسته کرده است.

شورای عالی مردم افغانستان در تازه‌ترین مورد، از دولت پاکستان خواسته است که روند اخراج اجباری پناهندگان، به‌ویژه زنان، دختران، خبرنگاران، فعالان جامعه‌ی مدنی، نظامیان و کارمندان حکومت پیشین را متوقف کند. این شورا با نشر اعلامیه‌ای گفته است که بسیاری از این افراد پس از سقوط نظام جمهوری افغانستان، به دلیل تهدیدهای امنیتی، ناچار به ترک کشور شده‌اند و در صورت بازگردانده‌شدن به افغانستان، با «خطر بازداشت، شکنجه، ناپدیدشدن اجباری و حتا قتل» رو‌برو خواهند شد. این شورا ضمن ابراز نگرانی از تصمیم اخیر وزارت داخله‌ی پاکستان درباره‌ی اخراج اتباع افغانستان فاقد اسناد، از دولت و پارلمان پاکستان خواسته است که وضعیت پناهندگان آسیب‌پذیر را با در نظر گرفتن اصول حقوق بین‌الملل و اصول بشردوستانه بررسی کنند. در اعلامیه آمده است که شمار زیادی از این پناهندگان پس از ورود به پاکستان، در دفتر‌های کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، ثبت‌نام و بایومتریک شده‌اند و پرونده‌های پناهندگی آنان همچنان در حال بررسی است. شورای عالی مردم افغانستان تاکید کرده است که اخراج اجباری این افراد پیش از تکمیل روند قانونی، با اصل «عدم بازگرداندن اجباری» در تضاد است. همچنین این شورا از سازمان ملل متحد، سازمان بین‌المللی مهاجرت، نهادهای حقوق بشری و کشورهای کمک‌کننده خواسته است که برای حفاظت از جان پناهندگان افغانستانی، روند بررسی پرونده‌ها و انتقال افراد واجد شرایط به کشورهای امن را تسریع کنند. در اعلامیه آمده است که هزاران خانواده‌ی افغانستانی در پاکستان در شرایط دشوار و بلاتکلیف زندگی می‌کنند و بی‌توجهی به وضعیت آنان می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیر انسانی در پی داشته باشد.