استفان دوجاریک، سخنگوی دبیرکل سازمان ملل میگوید که نمایندگان ویژه کشورها برای شرکت در نشست دوحه دعوت شدهاند تا در برخورد جهان با وضعیت افغانستان «وضاحت و هماهنگی» بیشتری ایجاد شود. آقای دوجاریک این اظهارات را در یک نشست خبری مطرح کرده و گفت که موضوع حقوق بشر و حقوق زنان اولویت مهم این نشست است. سخنگو دبیرکل سازمان ملل سازمان ملل به تعامل با حکومت فعلی ادامه خواهد داد. وی افزود: «ما تعامل فعلی خود را با حاکمان کنونی افغانستان ادامه میدهیم، زیرا آنها حاکمان افغانستان هستند.» آقای دوجاریک تاکید کرد که سازمان ملل متحد به طور پیوسته و مداوم موضوع حقوق زنان و دختران را با حکومت سرپرست مطرح میکند، حقوقی که به گفته او زنان و دختران در افغانستان از آن محروم شدند. قرار است است نشست سوم دوحه در ۳۰ جون و اول جولای ( ۱۰ و ۱۱ سرطان) برگزار شود. در حالی سازمان ملل میگوید که حقوق بشر و حقوق زنان افغانستان از اولیتهای نشست دوحه میباشد که حکومت فعلی نزدیک به سه سال گذشته، محدودیتهای شدیدی علیه دختران و زنان وضع کرده است. در حال حاضر دختران و زنان به مکتب و دانشگاه نمیتوانند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیونها دانشآموز دختر از آموزش باز بماند. در کنار آن زنان از رفتن به باشگاههای ورزشی، رستورانتها، حمامهای عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بینالمللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شدهاند.
برچسب: رسانه گوهرشاد
برنامه جهانی غذا (WFP) اعلام کرده است که اتحادیه اروپا ۱۰ میلیون یورو را به این نهاد برای تقویت امنیت غذایی دانشآموزان افغانستان اختصاص میدهد. این سازمان با نشر اعلامیهای گفته است که این کمک، دانشآموزان بیش از ۱۰ هزار مکتب را در ولایتهای فراه، غور، جوزجان، ننگرهار، نورستان، پکتیکا، ارزگان و زابل زیر پوشش قرار میدهد. برنامه جهانی غذا تاکید کرد: «به لطف کمکهای مالی اضافی اتحادیه اروپا بیسکویتهای غنی یا خوراکیهای مغذی تولید شده محلی میان دانشآموزان ۱۰ هزار مکتب توزیع میشود.» در ادامه آمده است که دختران دانشآموز در صنفهای چهارم و ششم نیز کمکهای چون روغن نباتی و پول نقد دریافت خواهند کرد. همچنین هسیائو ویلی، مدیر برنامه جهانی غذا در افغانستان میگوید که این نهاد بیش از دو دهه پیش برنامه تغذیه مکتبها را برای پیوند امنیت غذایی و تغذیه بهتر با آموزش آغاز کرد. او افزود که برنامه جهانی سال گذشته از ۱.۵ کودک در مکتبها حمایت کرده و اتحادیه اروپا شریک کلیدی برای رسیدن این کمکها بوده است. باید گفت که اتحادیه اروپا پیش از این نیز برای بهبود محیطهای آموزشی مکاتب افغانستان کمک کرده است. در حالی برنامه جهانی غذا از کمک اتحادیه اروپا خبر میدهد که با روی کار آمدن حکومت سرپرست در افغانستان، دختران بالاتر از صنف ششم از رفتن به مکتب منع شدهاند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیونها دانشآموز دختر از آموزش باز بماند.
دفتر مبارزه با موادمخدر و جرم سازمان ملل متحد در افغانستان اعلام کرده است که زنان به مشارکت اقتصادی علاقهمند هستند؛ اما آنان به سرمایهگذاری در مهارت حرفهای و دسترسی به بازار، نیاز دارند. انوبا سود، نمایندهی دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم ملل متحد در افغانستان از ولایت بدخشان بازدید کرده و در این سفراش با شماری از کشاورزان مرد و زن نیز دیدار کرده است. وی تاکید کرد که زنان برای مشارکت اقتصادی به سرمایهگذاری در مهارتهای حرفهای، ایجاد شرکت با مالکیت آنان دسترسی به بازار و ایجاد بازارهای زنان، نیاز دارند. او افزود که در این ولایت دیگر تریاک وجود ندارد. وقتی در خانهها خشخاش وجود دارد، خشونت در برابر زنان نیز بیشتر میشود. زنان و دختران در دیدار با انوبا سود، درخواست کارهای را کرده که برای آنان زمینهی کسب درآمد را بهگونهی مستقیم فراهم میکند. در حالی نماینده دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم ملل متحد در افغانستان بر اهمیت سرمایهگذاری در بخش زنان تاکید میکند که زنان و دختران از کار در بیرون از منزل منع شدهاند. آنان در این مدت برای تامین نیازهای اولیهی شان بیشتر به کارهای که شامل محدودیتهای حکومت فعلی نیست رو آوردهاند. زنان در کارهای چون صنایعدستی، قالینبافی، کشاورزی، تجارتهای کوچک و متوسط رو آوردهاند.
مسوولان در فرماندهی پولیس ولایت لغمان میگویند که در پی فروریختن دیوار یک خانه در شهر مهترلام، مرکز این ولایت سه عضو یک خانواده جان باخته و چهار نفر دیگر زخمی شدند. یونس یوسفزی، سخنگوی فرماندهی پولیس لغمان با تایید این رویداد به رسانه گوهرشاد گفت که این رویداد ساعت ۱۲:۳۰ دقیقهی شب گذشته (سهشنبه، ۸ جوزا) در ساحهی چهارراهی یونس از مربوطات شهر مهترلام، مرکز این ولایت رخ داده است. آقای یوسفزی تاکید کرد که دیوار خانهی مردی بهنام عبدالبصیر فروریخته که در نتیجه خود او همراه با همسر و دخترش جان باخته و چهار نفر دیگر به شدت زخمی شدهاند. وی افزود که زخمیان به شفاخانه منتقل شده و وضعیت شان نگرانکننده گزارش شده است. سخنگوی پولیس ولایت لغمان دربارهی دلیل وقوع رویداد چیزی نگفته است، اما یکی از باشندگان محل میگوید که وزش باد شدید منجر به فروریختن دیوار خانه شده است. رویدادهای مشابه در دیگر ولایتها هرازگاهی از شهروندان قربانی میگیرد. بارندگی و سیلاب طی هفتههای پسین تلفات جانی و خسارات هنگفت مالی به شهروندان کشور وارد کرده است. به تازگی مسوولان حکومت فعلی اعلام کردند که ۲۱ تن از چهارم تا ششم جوزای سال روان در نتیجه سرازیرشدن سیلاب در کشور جان باختهاند.
نصیراحمد اندیشه، نماینده افغانستان در شورای حقوق بشر سازمان ملل، از کمبود پزشکان و پرستارهای زن در افغانستان ابراز نگرانی کرده و میگوید که ممنوعیت آموزش زنان و دختران تحت حاکمیت حکومت فعلی، بهطور چشمگیری بر دسترسی به مراقبتهای صحی تأثیر گذاشته است. آقای اندیشه امروز (چهارشنبه، ۹ جوزا) در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که محدودیتهای روزافزون حکومت فعلی بالای زنان و دختران بهویژه محدود ساختن محیطهای کاری، مردم افغانستان را از دسترسی به مراقبتهای صحی به مشکل مواجه کرده است. وی تاکید کرد که انجمن پزشکهای زن در آمریکا، تلاش دارد که همواره از پزشکهای زن افغانستان چه در داخل کشور و چه در بیرون حمایت کند. همزمان با این نمایندگی دایمی افغانستان در دفتر سازمان ملل در ژنو، نیز در واکنش به محدودیتهای حکومت فعلی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است: «درحالی که جهان بر دستیابی به برابری جنسیتی متمرکز است، در افغانستان، حکومت فعلی بهطور سیستماتیک زنان را از تمام جنبههای جامعه پاک کرده است.» در ادامه آمده است که این یک یادآوری آشکار از نابرابریهای جنسیتی است که هنوز در سطح جهانی وجود دارد. این دفتر توصیهی عمومی و جدید «کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان» را در مورد نمایندگی برابر و فراگیر زنان در سیستمهای تصمیمگیری را گامی مهم در جهت درست خوانده است. نمایندگی افغانستان در سازمان ملل افزود: «این ابتکار به توانمندسازی زنان کمک میکند و اطمینان حاصل میکند که صدای آنان در شکل دادن به سیاستها و قوانینی که بر آنان تأثیر میگذارد شنیده میشود. این حیاتی است که ما به تلاش برای برابری جنسیتی ادامه دهیم و موانعی را که مانع از مشارکت کامل زنان در جامعه میشوند، از بین ببریم.» این در حالی است که حکومت سرپرست پس تسلط بر افغانستان، آزادیهای مدنی و اجتماعی شهروندان کشور به ویژه زنان را محدود کرده است. حکومت با صدور بیش از ۵۰ فرمان محدودکننده، حق آموزش و کار و دیگر فعالیتهای اجتماعی را از زنان سلب کرده است.
وحیده فیضی، خبرنگاری از افغانستان در جریان سخنرانی در «کنگرهی جهانی رسانههای خبری» از اشتراککنندگان این نشست خواسته است که صدای خبرنگاران زن افغانستان را شنیده و از آنان حمایت کند. خانم فیضی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که رسانهها و خبرنگاران افغانستان محور بحثهای این نشست نبوده و همچنان هیچ یک از مدیران رسانهی افغانستان در این کنگره دعوت نشده است. خانم فیضی در این نشست در مورد وضع محدودیتهای بر روزنامهنگاران زن و مبارزههای «شجاعانهی» آنان نیز صحبت کرده و از رسانههای جهان و مسوولان ارشد آنان خواسته است که افغانستان را فراموش نکرده و به حمایتشان از خبرنگاران افغانستان مانند گذشته ادامه دهند. وی تاکید کرد که از اشتراککنندگان این کنگره نیز خواسته تا به صدای روزنامهنگاران زن افغانستان گوش بدهند و از آنان بهعنوان منابع موثق خبری در افغانستان بهره برده و آنان را حمایت کنند. باید گفت که همایش سالانه «کنگره جهانی رسانههای خبری» امسال تحت عنوان، شکل دادن به آیندهی رسانههای خبری در عصر هوش مصنوعی، در شهر کپنهاگ برگزار شد. در این همایش سه روزه بیش از ۹۰۰ روزنامهنگار و مدیران رسانهی از ۷۰ کشور جهان حضور داشتند. در حالی این خبرنگار زن افغان خواستار حمایت خبرنگاران و مسوولان رسانههای بینالمللی از رسانهها و خبرنگارن زن افغانستان میشود که پس از حاکمیت حکومت فعلی در افغانستان، بهدلیل محدودیتها بر رسانهها و خبرنگاران زن، بیش از 80 درصد خبرنگاران زن کارهای شان را از دست دادهاند. همچنین خبرنگارانی که فعلا مصروف کار هستند نیز با مشکلهای متعدد در عرصهی روزنامهنگاری مواجه هستند.
بخش زنان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که آلیسون داویدیان، نماینده این نهاد برای افغانستان، با شماری از بازرگانان و روزنامهنگاران زن در شهر جلالآباد، مرکز ولایت ننگرهار دیدار کرده و بر حمایت از زنان بازرگان تاکید کرده است. بخش زنان ملل متحد با نشر خبرنامهای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این زنان خواستار حمایت از فعالیتهایشان شدند. در خبرنامه آمده است که بازرگانان زن از این سازمان خواستند که از کسبوکارهای تحت رهبری زنان و دسترسی بهتر آنها به بازارها حمایت مالی و فنی کند. در ادامه آمده است که خانم دایویدیان همچنان با رزونامهنگاران در جلالآباد درباره راههای حمایت از فعالیتهای آنها در شرایط کنونی گفتگو کرده است. این در حالی است که در بیش از دو سال گذشته، حکومت سرپرست محدودیتهای گستردهای بر اشتغال زنان وضع کرده است. همچنین حکومت سرپرست با صدور فرمانهایی روزنامهنگاران زن و رسانهها را محدود کرده که این امر منجر شده تعداد زیادی از آنها از این شغل دست بکشند. در کنار آن حکومت فعلی نزدیک به سه سال گذشته، محدودیتهای شدیدی علیه دختران و زنان وضع کرده است. در حال حاضر دختران و زنان به مکتب و دانشگاه نمیتوانند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیونها دانشآموز دختر از آموزش باز بماند.
منابع محلی از ولایت فاریاب میگویند که یک زن جوان در ولسوالی خواجه سبزپوش این ولایت خود را حلقآویز کرده و به زندگی اش پایان داده است. دستکم دو منبع خواست که هویتشان در خبر ذکر نشود، گفتهاند که یک زن ۲۳ ساله در روستای «تپه قشلاق» از مربوطات ولسوالی خواجه سبزپوش خود را در اتاقش با دستمال حلقآویز کرده و به زندگیاش پایان داده است. منبع تاکید کرد که این زن الینا نام داشت و شام روز (دوشنبه، ۷ جوزا) خودکشی کرده است. منبع دلیل خودکشی الینا را خشونت خانوادگی عنوان کرد. به گفتهی منبع، شوهر او معتاد است و هر روز او را لتوکوب میکرد. مسوولان محلی در ولایت فاریاب شوهر این زن را در پیوند به خودکشی همسرش بازداشت کردهاند. تا اکنون مشخص نیست که از این زن جوان چند فرزند به جا مانده است. همچنین مقامهای حکومت فعلی در فاریاب تا اکنون دربارهی این قضیه اظهارنظر نکردهاند. باید گفت که آمار خودکشی در این اواخر در سراسر افغانستان در میان زنان افزایش یافته است. بیماریهای روانی، ازدواجهای اجباری، خشونت خانوادگی و فشارهای روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی خودکشیها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمیتوانند برای خشونتهای واردهی شان شکایت کنند و اینگونه خشونتها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا میکند.
چه کسی میگوید نمیتوان در زمان سفر کرد؟ ممکن است بسیار تخیلی و غیر ممکن به نظر برسد. اما برای ما اتفاق افتاد. وقتی ما میگویم منظورم من و سی و اندی میلیون انسانی هست که یک شبه و بی آنکه بخواهیم طعمهی سفری در زمان شدیم. سفری که چنان روزگارمان را تغییر داد که هیچ کسی قبل از آن به گمانش هم نمیگنجید. قبول دارم که قرار نیست تمام سفرها خوب باشد اما میتوانست اینقدر هم بد نباشد. اینقدر که بعد از آن، روزهایمان را چون زندانی حبس ابد خورده، بشماریم و امیدی برای روز بعد نداشته باشیم. مثل روز روشن، هنوز خاطرات قبل از این سفر اجیاری را به خاطر دارم؛ مثل تمام شبهای معمولی عمرم، خوابیدم تا طبق معمول فردا صبح به مکتب بروم. قرار بود برای امتحان چهار و نیم ماهه مکتب آمادگی بگیرم. اما هرگز صبح نشد. حداقل نه آن صبحی که من به امید آن خوابیده بودم. من تنها نبودم؛ یکی به این امید که فردا به کارهایش برسد، دیگری که از قضا هم جنس من بود، به این امید خوابید که فردا به دانشگاه برود. اما صبح ما هرگز نیامد، ما دقیقا همان شب، شبانه به آغوش سفری اجباری رفتیم که تا همین حالا که دارم خاطرات قبل از سفر را مینویسم، ادامه دارد. راستش را بخواهید ما بیدار شدیم، زمين، همان زمين بود، همان آبی آسمان، همان پرندهها، حیوانات، خانهها، کوچهها و آدمها. اما همه چیز با ما غریبه بود. افغانستان دیگر آن افغانستان نبود، عشق، از خانههای ما رفته بود، آزادی ترک مان کرده بود و ما را چون اسیری در بند، رها کرده و رفته بود، شهرها دیگر بوی زندگی نمیدادند، خیابانها دیگر با ما رفیق نبودند، گویی تمام آن خاطراتی که با هم داشتیم، یک شبه دود شده بود، همه چیز متلاشی بود، همانند چهرهی نابود شده پس از سونامی. از آدمها بگویم، این مهمترین بخشش است. یک شبه لباس عوض کردند، یک شبه افکارشان تغییر کردند، دیگر خبری از آن پولیسهای نظامی پوش نبود که با دیدنشان امنیت به جان مان تزریق میشد. ما بودیم، همه بودند اما هیچ خاطرات مشترکی گویا با همدیگر نداشتیم، همینقدر غریبه و ناشناس. آن روز بود که باورم شد سفر در زمان وجود دارد، آدمها یک شبه ریش درآوردند و مویشان سفید شد. روزگار بد مان کلید خورد و دستمان چنان از همه جا کوتاه شد که نه فریادمان شنیده شد و نه کسی دستمان را گرفت. ما برگشتیم به پنجاه سال قبل، شاید هم به یک قرن یا قرنها قبل. تاریخ درستش را نمیدانم اما همینقدر میدانم که به روزگاری برگشتیم که دختران اجازه رفتن به مکتب را ندارند، حق ندارند درس بخوانند، حقی به نام برخوداری از آموزش، تعلیم، تحصیل، کار برای زنان وجود ندارد. مردان با زبان دیگری صحبت میکنند و زبان زنان را نمیفهمند، دختران از اینکه دخترزاده شدهاند، ناراحت هستند و گریه میکنند. عدهای ردپایی از خاطراتشان باقی مانده، خودشان رفته اند شاید مایلها از این روزگار فاصله داشته باشند، شماری از عزیزانشان اما کنار ما نفس میکشند و در هراس زنده هستند. هیچ شور و شوقی برای زیستن وجود ندارد. هیچ فرصت جدیدی و یا کار جدیدی نیست. ته تمام کوچهها بن بست ساختهاند، نمیدانم اما به هر سو تلاش میکنم که بروم و از این مرداب راهی به بیرون پیدا کنم، نیست. عدهای بدنهایشان سلاخی شدند، اعدام شدند، هر روز در این روزگار، آدمها به دلایل متفاوتی که اصلا هم مشخص نیست، شلاق زده میشوند آن هم در دادگاههای صحرایی. زنان به جرمهای نکرده، شلاق زده میشوند، در چهاردیواریها حبس شده اند و عجیبتر اینکه هیچ مرجعی برای بررسی این جنایات وجود ندارد. عجیب است. نیست؟ سه سال از آن شبی میگذرد که من به امید فردای روزی که قرار بود به مکتب بروم و برای امتحان چهار و نیم ماهه آمادگی بگیرم، میگذرد. اکنون با خودم میگویم ای کاش آن شب، دیرتر میخوابیدم. ای کاش آن شب را بیشتر بیدار میماندم و بیشتر از آن لحظات لذت میبردم. چه میدانستم که قرار است، گیر کنیم دقیقا به همان روزی از تقویم که هرگز مثل آنچه میخواستیم، اتفاق نیفتاد. نمیدانم چند روز، هفته یا ماه است که نخدیدهام، خواب آرامی نداشتهام، چند وقت است که دیگر هرگز با خیال آسوده در خیابانها قدم نزدهام و با دوستان و خانواده به تفریح نرفتهام. راستش را بخواهید حساب روزها از دستم در رفته است و کم کم دارم به باقی آدمهای بیروح شهر میپیوندم. آدمهایی که از روی اجبار و نه اختبار نفس میکشند و با مفهومی به نام زندگی مدتهاست که غریبه شدهاند. چهرههایشان با دستان غم، قاب گرفته شده و قلبهایشان عاری از شادی، میتپند. نویسنده: ماه نور روشن
ریاست صنایع و تجارت حکومت فعلی در ولایت میدانوردک اعلام کرده است که «اتاق تجارت و صنایع زنان» را در این ریاست افتتاح کرده است. ریاست صنایع و تجارت با نشر خبرنامهای گفته است که این نخستین بار است که اتاق تجارت و صنایع ویژه زنان در این ولایت آغاز به کار میکند. در خبرنامه آمده است که حکومت سرپرست براساس اصول شریعت اسلامی، متعهد به ایجاد سهولتهای تجاری برای زنان است. در ادامه آمده است که با افتتاح این اداره برای شمار زیادی از زنان در این ولایت، فرصتهای کاری ایجاد خواهد شد. فریبا نوری، معاون اتاق تجارت و صنایع زنان در مراسم افتتاح این اتاق تجارتی گفت که اتاق تجارت و صنایع زنان با توجه به «قوانین شریعت اسلامی و حکومت فعلی» فعالیت خواهد کرد. در خبرنامه آمده است که تا اکنون در ۲۰ ولایت افغانستان اتاق تجارت و صنایع ویژه زنان افتتاح شده است. قابل ذکر است که چندی قبل وزارت اقتصاد اعلام کرده بود که تعداد زنان که کسب و کار کوچک و بزرگ دارند حدود ۵۴ هزار زن در افغانستان است. در حالی حکومت سرپرست این اتاق تجارتی را افتتاح کرده است که هماکنون زنان افغانستان با محدودیتهای گستردهای اشتغال روبرواند. حکومت فعلی رفت و آمد و حضور زنان در انظار عمومی را محدود کرده است.