برچسب: #خشونت

1 هفته قبل - 56 بازدید

مردی در فراه مادر و برادرش را تیرباران کرد

فرماندهی پولیس ولایت فراه اعلام کرده است که یک مرد در مرکز این ولایت، مادر و برادرش را با شلیک گلوله به شکل فجیع به قتل رسانده و همچنان دو عضو دیگر خانواده‌اش را زخمی کرده است. فرماندهی پولیس با نشر اعلامیه‌ای گفته است که اين رویداد روز (دوشنبه، ۱۱ حوت) در منطقه‌ی «ریگی» از مربوطات شهر فراه، مرکز این ولایت رخ داده است. در اعلامیه آمده است که یک مرد بر چهار عضو خانواده‌اش از جمله مادر، برادر و خواهرش شلیک کرده است. فرماندهی پولیس ولایت فراه در ادامه تاکید کرد که در نتیجه‌ی این رویداد، مادر و برادر این مرد کشته شده، خواهر‌ و برادر دیگرش زخمی شده‌اند. در ادامه آمده است که زخمی‌های این رویداد برای درمان به شفاخانه منتقل شده‌اند. پولیس در مورد هویت، سن، وضعیت صحی و جنسیت زخمی‌های این رویداد جزئیاتی در دست نیست. این رویداد در جریان یک درگیری خانوادگی رخ داده است. مسوولان فرماندهی پولیس ولایت فراه گفته‌اند که یک تن را در پیوند به این رویداد بازداشت کرده‌اند. پس از تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، قتل‌های مرموز زنان، کودکان و جوان در در سراسر کشور افزایش کم‌پیشینه یافته است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 81 بازدید

یوناما: در حملات پاکستان به افغانستان ۱۴۶ غیرنظامی کشته و زخمی شدند

یوناما یا دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از آغاز درگیری میان نیروهای حکومت سرپرست و پاکستان، تا اکنون ۱۴۶ غیرنظامی، شامل زنان و کودکان، در افغانستان کشته و زخمی شدند. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۱۲ حوت) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این آمار شامل ۴۲ کشته و ۱۰۴ زخمی می‌شوند که از ۲۶ فبروری تا دوم مارچ ثبت شده است. یومانا در ادامه تاکید کرده است که این تلفات براثر آتش‌باری فرامرزی مستقیم بوده که مناطق مسکونی را در ولایت‌های پکتیا، ننگرهار، کنر و خوست افغانستان متأثر ساخته است. دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در ادامه افزوده است که حملات هوایی در ولایت‌های پکتیکا و ننگرهار نیز باعث واردشدن تلفات به غیرنظامیان شده است. یومانا از حکومت فعلی در افغانستان و پاکستان خواسته است که درگیری‌های فرامرزی را متوقف کنند. همچنین این نهاد از دو طرف خواسته است که به تعهدات بین‌المللی خود در قوانین بین‌المللی، به‌شمول قانون بین‌المللی بشردوستانه، پابند بمانند و حفاظت از افراد ملکی در جریان نبرد را تضمین کنند. این در حالی است که جنگ میان حکومت فعلی و پاکستان از پنج‌شنبه شب گذشته آغاز شد و تا اکنون ادامه دارد. پاکستان اعلام کرده است که در این مدت دست‌کم ۵۱ مکان را در افغانستان بمباران کرده است. حملات راکتی پاکستان بر مناطق مرزی افغانستان نیز ادامه داشته است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 56 بازدید

یونیسف: درگیری‌های میان افغانستان و پاکستان جان کودکان را تهدید می‌کند

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که در پی تشدید درگیری‌های مرزی میان حکومت سرپرست افغانستان و پاکستان، کودکان کشته و زخمی شده‌اند و وضعیت آن‌ها نگران‌کننده است. سانجای ویجسکرا، مدیر منطقه‌ای یونیسف برای آسیای جنوبی با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این نهاد در هماهنگی با هیات معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) و دیگر شرکای سازمان ملل در حال بررسی گزارش‌ها است، اما همین حالا نیز روشن است که کودکان بهای سنگینی می‌پردازند. وی در ادامه تاکید کرده است که پس از درگیری‌های شدید، خانواده‌هایی که از زلزله ویرانگر سال گذشته در شرق افغانستان جان سالم به‌در برده بودند، اکنون مجبور شده‌اند کمپ‌های بی‌جاشده‌گان نزدیک مرز را تخلیه کنند. در گزارش آمده است کخ این کمپ‌ها برای ارائه سرپناه، غذا، خدمات صحی، آب آشامیدنی سالم، خدمات حفظ‌الصحه، فضاهای دوستدار کودک و آموزش اضطراری به ۱۷ هزار بازمانده ایجاد شده بود که حدود نیمی از آن‌ها را کودکان تشکیل می‌دهند. در این بیانیه آمده که بی‌جاشدن دوباره، رنج خانواده‌ها را دوچندان کرده و کودکان را در معرض خطر بیماری، سوءتغذیه، خشونت و بهره‌کشی قرار داده است. یونیسف در بخشی از اعلامیه‌اش افزوده است که در پاکستان نیز افزایش تنش‌ها بر کودکان و خانواده‌ها در مناطق مرزی ایالت خیبرپختونخوا تاثیر گذاشته است. یونیسف از تمامی طرف‌ها خواسته خویشتنداری کنند، از جان غیرنظامیان محافظت کنند و به تعهدات خود بر اساس حقوق بین‌الملل بشردوستانه و حقوق بشر پایبند باشند و تاکید کرده است که «کودکان باید در همه زمان‌ها مورد حفاظت قرار گیرند.»

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 71 بازدید

پولیس کانادا پرونده ناپدید شدن «مژگان عینی» را به عنوان قتل بررسی می‌کند

پولیس پیل کانادا درتازه‌ترین مورد پرونده ناپدید شدن مژگان عینی، همسر یک دیپلمات سابق سازمان ملل را که نزدیک به چهار سال پیش در میسی‌ساگا دیده شده بود، اکنون به عنوان قتل بررسی می‌کند. مقامات پولیس پیل با نشر اعلامیه‌ای گفته است که مژگان عینی، ۳۸ ساله که با نام‌های «سارا» یا «ساره» نیز شناخته می‌شد، در جون ۲۰۲۲ میلادی برای آخرین بار دیده شده است و خانواده‌اش در افغانستان تا جون ۲۰۲۵ میلادی موفق به تماس با او نشده بودند و مفقود شدنش را به پولیس گزارش دادند. در اعلامیه تاکید شده است که یک مظنون در مورد این پرونده شناسایی شده، اما از ارائه جزییات خودداری کرده است. گفتنی است که مژگان عینی همراه با سه فرزندش و همسرش، محمد یما عینی، در سال ۲۰۱۷ میلادی به کانادا مهاجرت کرده بود. محمد یما عینی پیش از این به اتهام ضرب و جرح شدید تحت بررسی قرار گرفته و از سمت خود در سازمان ملل اخراج شده بود، اما هیچ اتهامی علیه او ثبت نشده بود. نام مژگان عینی در اسد ۱۳۹۶ در رسانه‌های امریکا و افغانستان خبرساز شد؛ زمانی که از سوی همسرش محمدیما عینی، مستشار نمایندگی دایمی افغانستان در سازمان ملل «مورد خشونت خانگی» قرار گرفت. در سال ۱۳۹۶ روزنامه نیوریارک‌پست گزارش داده بود که محمدیما عینی حوالی ظهر روز شنبه (۳۱ سرطان ۱۳۹۶) به وقت محلی همسرش، مژگان عینی را به حدی لت‌وکوب کرد که او در شفاخانه بستری شد. نیویارک‌پست از قول پولیس آمریکا نوشته بود که این دیپلومات ۴۶ ساله از موی همسر ۳۰ ساله‌اش کشیده، به سر و صورتش با سیلی و مشت زد تا صورت و چشم راستش متورم و کبود شد. کارمندان شفاخانه‌ای در نیویارک موضوع را به پولیس خبر دادند، اما پولیس در آن زمان به‌دلیل مصونیت دیپلوماتیک آقای عینی نتوانست او را بازداشت کند. در آن زمان، این مشاور نمایندگی افغانستان در سازمان ملل در نیویارک در مصاحبه‌ای با روزنامه نیویارک‌پست اتهام لت‌وکوب همسرش را تکذیب کرد و گفت: «اتفاقی نیفتاده است.»

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 51 بازدید

سه کودک در حملات پاکستان بر کمپ مهاجران در کنر کشته شدند

حمدالله فطرت، معاون سخنگوی حکومت سرپرست افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در حمله‌ی پاکستان بر یک اردوگاه مهاجران بازگشته به کشور در ولایت کنر، سه کودک کشته و سه نفر دیگر زخمی شده‌اند. آقای فطرت با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این حمله حوالی ساعت ۱۰:۰۰ پیش‌ازچاشت روز (دوشنبه، ۱۱ حوت) در روستای هجرت‌آباد از مربوطات ولسوالی «خاص کنر» رخ داده است. وی در ادامه تاکید کرده است که در این حمله علاوه بر کشته‌شدن سه کودک، سه کودک و یک زن نیز زخمی شده‌اند. او در ادامه افزوده است که قربانیان این حمله، بین پنج و شش سال، سن داشته‌اند. بستگان قربانیان گفته‌اند که کودکان در این اردوگاه مشغول بازی بودند که یک گلوله‌ی سرگردان به آن‌جا اصابت کرد و جان آنان را گرفت. زخمی‌های این حمله برای درمان به شفاخانه‌ی ولایتی کنر منتقل شده‌اند. معاون سخنگوی حکومت فعلی در واکنش به این رویداد گفته است که یک جنایت و وحشت نابخشودنی دیگر از سوی رژیم نظامی پاکستان رخ داد. جنگ میان نیروهای دولتی و پاکستان از پنج‌شنبه‌شب هفته‌ی گذشته آغاز شد و هنوز ادامه دارد. در این مدت پاکستان بارها اهدافی را در افغانستان بمباران کرده و همچنین حملات راکتی آن کشور باعث تلفات غیرنظامیان در ولایت‌های مرزی شده است‌.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 70 بازدید

از سیلی تا سکوت؛ زندگی زنی که صدایش شنیده نشد

در یکی از کوچه‌های خاک‌آلود غرب کابل، جایی که دیوارهای گِلی به هم تکیه داده‌اند و پنجره‌ها اغلب با پرده‌های ضخیم پوشانده شده‌اند، زنی زندگی می‌کند که سال‌هاست صدایش از دیوار خانه‌اش بیرون نرفته است. نامش «مهتاب» است؛ سی‌ودوساله، مادر سه کودک، با چهره‌ای که اگر کسی دقیق نگاه کند، می‌تواند خطوطی از رنج‌های فروخورده را در آن ببیند؛ خطوطی که نه با گذر زمان کم‌رنگ شده‌اند و نه با اشک شسته شده‌اند. مهتاب روزی دختر پرشوری بود. در مکتب از شاگردان ممتاز به شمار می‌رفت، همیشه کتابی در دست داشت و معلم ادبیاتش به او می‌گفت صدایت برای خواندن شعر ساخته شده است. اما در هجده‌سالگی، وقتی هنوز آرزو داشت روزی خودش معلم شود، خانواده‌اش تصمیم گرفتند که «وقت عروسی‌اش رسیده است». مردی از فامیل دور که در ظاهر آرام و کم‌حرف بود، خواستگارش شد. گفتند خانه دارد، کار دارد، «مرد زندگی» است. مهتاب چیزی نگفت. در آن خانه، دخترها زیاد سؤال نمی‌پرسند؛ فقط سر خم می‌کنند. شب عروسی‌اش، زیر چراغ‌های رنگی و صدای موسیقی که در کوچه می‌پیچید، دلش بی‌دلیل می‌لرزید. مادرش در گوشش گفت: «صبر کن دخترم، زن باید صبر داشته باشد.» آن جمله سال‌ها بعد مثل پتکی بر سرش فرود آمد؛ چون فهمید صبری که از زن می‌خواهند، گاهی به قیمت جانش تمام می‌شود. شوهرش، نعمت، در آغاز رفتاری عادی داشت؛ نه مهربانی خاصی نشان می‌داد و نه خشونتی آشکار. اما خیلی زود نقاب‌ها کنار رفتند. نخستین بار که صدایش را بلند کرد، به‌خاطر این بود که مهتاب دیر در را باز کرده بود. نخستین بار که دستش را بالا برد، به‌خاطر این بود که چای کمی سرد شده بود. مهتاب با ناباوری به او نگاه می‌کرد؛ انگار مردی که روبه‌رویش ایستاده، همان مردی نیست که در مراسم خواستگاری با صدای آرام حرف می‌زد. خشونت در خانه‌شان آرام‌آرام عادی شد؛ مثل بخار نازکی که ابتدا دیده نمی‌شود اما کم‌کم همه‌جا را می‌گیرد. سیلی‌ها، هل‌دادن‌ها، کشیدن موها و فریادهایی که تا نیمه‌شب ادامه داشت. هر بار که مهتاب می‌گریست، نعمت می‌گفت: «تو مرا عصبانی می‌کنی.» گویی تقصیر از او بود؛ از نفس کشیدنش، از نگاه کردنش، از زنده بودنش. وقتی نخستین طفلش به دنیا آمد، مهتاب امید داشت که پدر شدن، دل نعمت را نرم کند. چند هفته‌ای بهتر شد، اما بعد همه‌چیز به حالت قبل برگشت؛ حتی بدتر. نعمت حالا بهانه‌های بیشتری داشت؛ خرج طفل، بی‌خوابی و فشار کار. خشمش را بر بدن مهتاب خالی می‌کرد و بعد با بی‌اعتنایی به خواب می‌رفت. مهتاب با بدنی کبود و قلبی شکسته، نیمه‌شب طفلش را در آغوش می‌گرفت و آرام زمزمه می‌کرد: «تو مثل من نخواهی شد.» سال‌ها گذشت. سه کودک در خانه قد کشیدند؛ در خانه‌ای که صدای خنده در آن کم بود و صدای فریاد زیاد. همسایه‌ها صداها را می‌شنیدند. دیوارها نازک بودند، اما در کوچه‌های شلوغ کابل هر خانه قصه‌ی خودش را دارد و کسی فرصت ندارد درِ خانه‌ی دیگران را بزند. اگر هم بزند، اغلب می‌گوید: «مسئله‌ی خانوادگی است.» مهتاب چند بار به خانه‌ی پدرش رفت؛ با صورتی کبود و دستی لرزان. مادرش گریه کرد، اما گفت: «دخترم، اگر برگردی، مردم چه می‌گویند؟ سه طفل داری. کجا می‌روی؟» پدرش خاموش بود و نگاهش از شرم پایین افتاده بود. مهتاب فهمید که بازگشتن راه نجات نیست. او میان دو زندان گیر کرده بود؛ زندان خانه‌ی شوهر و زندان قضاوت جامعه. خشونت فقط جسمی نبود؛ کلمات عمیق‌تر می‌بریدند. نعمت می‌گفت: «تو هیچ نیستی. اگر بروی، کسی تو را نمی‌خواهد.» این جمله‌ها مثل میخ در ذهن مهتاب فرو می‌رفت. کم‌کم باور کرد که شاید واقعاً هیچ نیست. اعتمادبه‌نفسش فروریخت. دیگر در آینه به خود نگاه نمی‌کرد. از مهمانی‌ها می‌ترسید، چون می‌دانست اگر اشتباهی کند، شبش به کتک ختم می‌شود. یک شب زمستانی، وقتی برف آرام روی بام‌ها می‌نشست، نعمت دیر به خانه آمد. بوی تند الکل می‌داد. بهانه‌ای کوچک کافی بود تا طوفان شروع شود. آن شب مهتاب آن‌قدر لت‌وکوب شد که برای لحظه‌ای فکر کرد دیگر نفس نمی‌کشد. کودکانش گوشه‌ی اتاق می‌لرزیدند و گریه می‌کردند. وقتی همه‌چیز تمام شد و خانه در سکوتی سنگین فرو رفت، مهتاب روی زمین سرد افتاده بود و به سقف ترک‌خورده خیره شده بود. در دلش چیزی شکست؛ چیزی فراتر از استخوان یا پوست. در همان لحظه، فکر پایان‌دادن به زندگی مثل نوری تاریک در ذهنش جرقه زد؛ نه از سر ضعف، بلکه از سر درماندگی. با خود گفت شاید اگر نباشد، همه‌چیز تمام شود؛ فریادها، تحقیرها و ترس‌ها. شاید کودکانش در خانه‌ای آرام‌تر بزرگ شوند. شاید دیگر هر شب با صدای شکستن ظرف یا ضربه‌ی در نلرزند. چند روز بعد، وقتی نعمت بیرون بود، مهتاب به بام خانه رفت. باد سردی می‌وزید و شهر زیر پایش گسترده بود؛ شهری که هزاران زن در آن بی‌صدا رنج می‌کشند. لبه‌ی بام کوتاه بود. فقط یک قدم کافی بود. قلبش تند می‌زد. به پایین نگاه کرد؛ فاصله آن‌قدرها هم زیاد نبود. فکر کرد شاید دردش کوتاه باشد، شاید سقوط پایان همه‌چیز باشد. اما ناگهان صدای خنده‌ی دختر کوچکش از داخل خانه آمد؛ خنده‌ای کوتاه و بی‌خبر از تصمیم مادر. مهتاب چشم‌هایش را بست. تصویر چهره‌ی کودکانش در ذهنش جان گرفت؛ دست‌های کوچکی که هر شب دور گردنش حلقه می‌شد. اشک روی گونه‌هایش جاری شد. پاهایش لرزید. عقب رفت و روی بام نشست. گریست؛ گریه‌ای که سال‌ها در گلویش مانده بود. او نمی‌خواست بمیرد؛ او می‌خواست این زندگیِ خشونت‌آمیز بمیرد. آن روز، وقتی از لبه‌ی بام فاصله گرفت، تصمیم گرفت اگر نمی‌تواند دنیا را عوض کند، حداقل سکوتش را بشکند. روزها طول کشید تا جرأت کند. یک‌بار با شماره‌ای که روی دیوار نانوایی دیده بود تماس گرفت؛ شماره‌ی یک مرکز حمایتی برای زنان. صدای زنی پشت خط گفت: «خواهر، تنها نیستی.» همین جمله‌ی ساده، مثل نوری باریک در تاریکی دلش تابید. راه آسان نبود. تهدیدها ادامه داشت. ترس هنوز در وجودش بود. اما مهتاب حالا می‌دانست که دردش نام دارد: خشونت؛ و خشونت تقدیر نیست. او آهسته‌آهسته شروع به جمع کردن مدارک، فکر کردن به راه‌های قانونی و جست‌وجوی حمایت کرد. هر قدم کوچک برایش شبیه صعود به کوهی بلند بود. شب‌ها هنوز سخت می‌گذرد. هنوز گاهی صدای فریاد در خانه می‌پیچد. هنوز زخم‌های قدیمی روی بدنش هست. اما در درونش چیزی تغییر کرده است. او دیگر آن زن خاموشی نیست که باور کرده «هیچ» است. او زنی است که از لبه‌ی مرگ برگشته؛ زنی که فهمیده بودنش ارزش دارد. و این روایت فقط روایت مهتاب نیست؛ روایت زنانی است که در کوچه‌های خاموش کابل، پشت درهای بسته، میان ماندن و رفتن، میان مرگ و زندگی، هر شب می‌جنگند. زنانی که شاید هنوز بر بام خانه ایستاده‌اند و به پایین نگاه می‌کنند، اما در دل‌شان جرقه‌ای کوچک از امید روشن است؛ جرقه‌ای که اگر کسی دستشان را بگیرد، می‌تواند به شعله‌ای برای نجات تبدیل شود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 88 بازدید

جنبش زنان آزادی‌خواه: حذف زنان، حذف آینده‌ی افغانستان است

جنبش زنان آزادی‌خواه درتازه‌ترین مورد به مناسب هشت مارچ/روز جهانی هم‌بستگی زنان، اعلام کرده است که حذف زنان و دختران، حذف آینده‌ی جامعه است. این جنبش امروز (یک‌شنبه، ۱۰ حوت) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که هشتم مارچ بدون آزادی زنان و دختران در افغانستان، دیگر مفهومی ندارد. جنبش زنان آزادی‌خواه در ادامه تاکید کرده است که حق آموزش، حق کار و آزادی‌های فردی زنان و دختران، هیچ گاه قابل معامله نیست. همچنین این جنبش در ادامه تاکید کرده است که آزادی زنان در افغانستان، تضمین‌کننده‌ی پیشرفت عدالت و اثبات جایگاه ارزش‌های انسانی در جامعه است. این در حالی است که زنان و دختران در افغانستان، از بیشتر حقوق اساسی شان محروم شده و از زندگی عمومی حذف شده‌اند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 113 بازدید

در حملات پاکستان بر ننگرهار یک زن کشته شد

حمدالله فطرت، معاون سخنگوی حکومت سرپرست درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در ادامه‌ی تبادل آتش میان نیروهای حکومت فعلی و ارتش پاکستان، ولایت ننگرهار هدف حمله‌های هوایی پاکستان قرار گرفته که دو تن به شمول یک زن کشته شدند. آقای فطرت با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این حملات (شبنه‌شب، ۹ حوت) در ولایت ننگرهار رخ داده و در این حمله‌ها دو تن به شمول یک زن کشته شده و دو تن زخم برداشته‌اند. وی در مورد هویت و سن قربانیان و زخمیان این رویداد جزییات ارائه نکرده است. همچنین بر اساس آماری که شب گذشته فطرت ارائه کرده بود، در حمله‌های پاکستان از ۲۱ فبروری تا شب گذشته ۵۲ تن کشته شده‌اند که بیش‌تر شان زنان و کودکان هستند. معاون سخنگوی حکومت فعلی تاکید کرده است که در این حمله‌ها ۶۶ غیرنظامی نیز زخم برداشته‌اند. درگیری‌های نظامی میان نیروهای دولتی و ارتش پاکستان که از (پنج‌شنبه، ۷حوت) شدت گرفته تا اکنون کماکان ادامه یافته است. پیش از این، مسوولان محلی در ننگرهار گفته بودند که در حمله‌ی پاکستان بر یک خانه‌ی رهایشی در ولسوالی بهسود این ولایت، ۱۷ تن کشته شده و ۵ تن زخم برداشته‌اند که زنان و کودکان نیز در میان آن‌ها شامل هستند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 108 بازدید

رسانه‌های ایرانی: ۸۵ دانش‌آموز در حمله امریکا و اسراییل بر مکتب دخترانه در هرمزگان کشته شدند

رسانه‌های ایرانی گزارش دادند که تا کنون ۸۵ دانش‌آموز و اعضای خانواده‌های‌شان در جریان حملات ایالات متحده و اسراییل به یک مکتب دخترانه در میناب، هرمزگان، کشته شده‌اند. خبرگزاری ایرنا امروز (شنبه، ۲۸ فبروری) گزارش داده که تعداد قربانیان در این مکتب در حال افزایش است و تا اکنون تعداد کل کشته شد‌گان به ۸۵ تن رسیده و ۹۲ تن دیگر زخمی شدند. این حملات بار دیگر نگرانی‌ها درباره امنیت مکاتب و حفاظت از غیرنظامیان در مناطق درگیری را افزایش داده است. همچنین پیش‌تر کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC) اعلام کرده بود که در جریان جنگ نباید زیرساخت‌های غیرنظامی مانند شفاخانه‌ها، خانه‌ها و مکاتب مورد هدف و حملات مرگ‌بار قرار گیرند. در واکنش به کشته شدن دانش‌آموزان این مکتب، سیدعباس عراقچی، وزیر خارجه ایران، گفته است که جنایات علیه مردم ایران بی‌پاسخ نخواهند ماند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 69 بازدید

کمیته حفاظت از خبرنگاران: ۱۲۹ خبرنگار در سراسر جهان در ۲۰۲۵ کشته شدند

کمیته حفاظت از خبرنگاران درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۵ میلادی، ۱۲۹ خبرنگار و فعال رسانه‌ای در سراسر جهان کشته شده‌اند. این کمیته (چهارشنبه‌شب، ۶ حوت/۲۵ فبروری) با نشر گزارشی گفته است که اسراییل مسوول نزدیک به دو سوم مرگ خبرنگاران در جهان شناخته شده و بیش از ۶۰ درصد قربانیان فلسطینی بودند که اخبار نوار غزه را پوشش می‌دادند. با این وجود، ارتش اسراییل اعلام کرده است که خبرنگاران در طول درگیری‌ها به‌طور عمدی هدف قرار نگرفته‌اند. گزارش کمیته حفاظت از خبرنگاران نشان می‌دهد که بیش از سه‌چهارم این تلفات در بستر درگیری‌های مسلحانه رخ داده و استفاده از حملات پهپادی علیه خبرنگاران افزایش چشمگیری داشته است. در گزارش آمده است که از جمله ۳۹ حمله پهپادی، ۲۸ مورد به اسراییل در غزه و پنج مورد به نیروهای پشتیبانی سریع در سودان نسبت داده شده است. همچنین در بخشی از گزارش آمده است که در اوکراین نیز چهار خبرنگار در حملات پهپادهای نظامی روسیه کشته شدند که بالاترین آمار سالانه از زمان کشته شدن ۱۵ خبرنگار در ۲۰۲۲ میلادی است. این کمیته در ادامه هشدار داده است که فقدان تحقیقات شفاف و فرهنگ مصونیت از مجازات، خبرنگاران را بیش از پیش در معرض خطر قرار می‌دهد. جودی گینزبرگ، مدیر اجرایی کمیته حفاظت از خبرنگاران، گفته است: «وقتی خبرنگاران به دلیل پوشش خبری خود کشته می‌شوند، همه ما در معرض خطر قرار می‌گیریم.» همچنین در ادامه آمده است که مرگ خبرنگارانی در مکسیکو، فیلیپین، هند، بنگلادش و پرو به دلیل پوشش فساد و جرایم سازمان‌یافته ثبت شده است.

ادامه مطلب