«مرکز آزادی بیان» اعلام کرده است که خبرنگاران در تبعید با مشکلات گسترده روبرو هستند و با وجود سالها تجربهی کاری و تحصیلات عالی، همچنان مجبور میشوند برای تأمین زندگی در بخشهای غیرمسلکی کار کنند. این مرکز با نشر اعلامیهای گفته است که سومین نشست سالانهی مرکز آزادی بیان با حضور ۳۰۰ خبرنگار تبعیدی، فعالان رسانه و چهرههای دانشگاهی و سیاسی از نقاط مختلف جهان، در شهر تورنتو کانادا برگزار شد. محور اصلی نشست امسال به «بررسی وضعیت آزادی بیان و چالشهای جدی خبرنگاران تبعیدی» اختصاص یافته بود. نجیب اصیل، رییس «مرکز آزادی بیان» گفته است: «خبرنگارانی که بسیاری از آنان بهدلیل تهدید، سانسور، فشار سیاسی و خطرات امنیتی، کشورهایشان را ترک کردهاند، در تبعید نیز با مشکلات گسترده روبهرو هستند.» وی در ادامه تاکید کرده است: «بسیاری از خبرنگاران در تبعید، باوجود سالها تجربهی کاری و تحصیلات عالی در رشتهی خبرنگاری، در کشورهای میزبان قادر به یافتن کار در بخش رسانه نیستند و برای تأمین زندگی مجبور میشوند در بخشهای غیرمسلکی کار کنند.» همچنین لیز دوست، خبرنگار بیبیسی و نویسندهی کتاب «بهترین هتل در کابل: تاریخ مردمی افغانستان»، از نقش خبرنگاران تبعیدی افغانستان در «مستندسازی تحولات افغانستان» ستایش کرد. در بخشی از این نشست، میزگردی با عنوان «چگونه میتوان دربارهی کشور خود گزارش داد وقتی نمیتوانیم به آنجا بازگردیم» با مدیریت جنیفر هالت، رییس رسانه والروس، برگزار شد. در این میزگرد، هارون نجفیزاده، رییس تلویزیون افغانستان اینترنشنال، اندرسن بوسکن، خبرنگار ارشد تحقیقی از اکوادور، آرزو یلدز، خبرنگار تحقیقی تبعیدی از ترکیه و ولید بتراوی، خبرنگار پیشین الجزیره از فلسطین، دربارهی چالشهای خبرنگاری در تبعید پرداختند. اشتراککنندگان اشاره کردند که کار رسانهای در تبعید با دشواریهایی همراه است؛ محدودیت دسترسی به منابع، مشکلات امنیتی، و فشارهای روانی همواره وجود دارد. قابل ذکر است که پس از رویکارآمدن مجدد حکومت سرپرست در افغانستان، هزاران خبرنگار بهدلیل ترس کشور را ترک کردند و یا از شغل خود دست کشیدند. شماری از خبرنگاران افغانستانی که به کشورهای اروپایی یا آمریکا پناه بردهاند، با ایجاد رسانههایی که بیشتر در پلتفرمهای آنلاین فعالیت دارند، همچنان تلاش دارند وضعیت افغانستان را پوشش دهند.
