برچسب: افغانستان

11 ساعت قبل - 72 بازدید

صندوق امانی ویژه سازمان ملل متحد برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال گذشته‌ی میلادی بیش از ۳۶۵ هزار زن و دختر در پنج ولایت جنوبی افغانستان از برنامه‌های حمایتی این نهاد بهره‌مند شدند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۲۴ جوزا) با نشر گزارشی گفته است که در ۲۰۲۵ میلادی به بیش از ۵۰۲ هزار نفر در افغانستان خدمات ارائه کرده که از این میان، بیش از ۳۶۵ هزار نفر آنان، زنان و دختران بودند. در گزارش آمده است که این برنامه در پنج ولایت جنوبی افغانستان اجرا شده و بر بهبود دسترسی به خدمات اساسی، ایجاد فرصت‌های معیشتی، افزایش تاب‌آوری در برابر تغییرها‌ی آب‌وهوای و توان‌مندسازی زنان تمرکز داشته است. صندوق امانی ویژه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که بخش قابل توجهی از فعالیت‌های برنامه به حمایت از زنان و دختران اختصاص یافته تا آنان بتوانند از فرصت‌های اقتصادی و اجتماعی بیشتری بهره‌مند شوند. صندوق امانی ویژه‌ی سازمان ملل متحد در ادامه از کشورهای کمک‌کننده و نهادهای هم‌کار برای حمایت از اجرای این برنامه قدردانی کرده است. قابل ذکر است که زنان و دختران در افغانستان در سال‌های اخیر با چالش‌های گسترده‌ای در زمینه دسترسی به آموزش، اشتغال و خدمات اجتماعی مواجه بوده‌اند. نهادهای بین‌المللی بارها بر ضرورت ادامه‌ی حمایت از برنامه‌های توان‌مندسازی زنان و تقویت نقش آنان در توسعه جوامع محلی تاکید کرده‌اند. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


13 ساعت قبل - 98 بازدید

همزمان با گذشت حدود یک هزار و ۷۲۸ روز از بسته بودن برای دختران دختران از صنف ششم، دیدبان حقوق افغانستان خواستار فراهم‌سازی فرصت بازگشت دختران به مکتب شد. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که نسلی هنوز پشت درهای بسته‌ی مکتب در انتظار است. دیدبان حقوق افغانستان پیش از این نیز، بارها خواستار بازگردندان حق آموزش دختران در افغانستان شده است. در نزدیک به پنج سال گذشته، نهادهای مدافع حقوق بشر و دولت‌ها همواره خواستار بازگشایی مکتب‌ها به روی دختران در افغانستان شده‌اند؛ اما حکومت سرپرست هنوز به این خواست‌ها پاسخی نداده است. قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


18 ساعت قبل - 45 بازدید

برنامه جهانی غذا در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که انتقال کمک‌های غذایی به افغانستان در سایه بی‌ثباتی‌های منطقه‌ای، بسته‌شدن مرزها و مسیرهای طولانی چندین هزار کیلومتری به یک عملیات پیچیده و چندلایه تبدیل شده است. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که صدها هزار تن در افغانستان با گرسنگی و فقر شدید مواجه هستند. در گزارش آمده است که این وضعیت در نتیجه بحران‌های طبیعی، کاهش بودجه کمک‌های بشردوستانه و محدودیت‌های منطقه‌ای تشدید شده است. برنامه جهانی غذا در ادامه افزوده است که یکی از محموله‌های کمک غذایی شامل صدها تُن مواد غذایی از اندونزیا برای دانش‌آموزان افغانستان، ابتدا از طریق دریا به پاکستان منتقل شد، اما پس از بسته‌شدن مرزها، مسیر آن چندین‌بار تغییر کرد. این سازمان تاکید کرده است که این محموله سپس به دبی و بعد به یک مسیر زمینی جدید از طریق چندین کشور در خاورمیانه، قفقاز و آسیای مرکزی انتقال یافت؛ مسیری که بیش از ۸۰۰۰ کیلومتر به مسیر اولیه افزود. در ادامه آمده است که کاروان‌های امدادی در جریان این عملیات با تأخیرهای طولانی، بررسی‌های امنیتی و تشریفات گمرکی در ۷ مرز روبرو بوده‌اند، اما در نهایت موفق شده‌اند کمک‌ها را به کابل و سپس به ولایت‌های مختلف افغانستان برسانند. همچنین برنامه جهانی غذا در بخشی از گزارشش هشدار داده است که برای بسیاری از کودکان افغانستان، بیسکویت‌های غنی‌شده توزیع‌شده در مکتب‌ها، گاهی تنها غذای روزانه آنان محسوب می‌شود. در این گزارش تأکید شده است که با وجود تمام موانع، روند ارسال کمک‌ها ادامه دارد و جمله‌ای از یک مقام این نهاد نیز نقل شده است: «گرسنگی منتظر باز شدن مرزها نمی‌ماند.» بر اساس آمار برنامه‌ جهانی غذا، در حال حاضر بیش از ۱۷ میلیون شهروند افغانستان با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند و نزدیک به پنج میلیون زن و کودک زیر پنج سال دچار سوءتغذیه‌ی شدید هستند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 56 بازدید

کمیته مدافعان حقوق بشر افغانستان از واکنش‌های تکراری جامعه‌ی جهانی در قبال زنان و دختران افغانستان انتقاد کرده و می‌گوید که زنان افغانستان از شنیدن «ابراز نگرانی» خسته شده‌اند. این کمیته با نشر اعلامیه‌ای خطاب به جامعه‌ی جهانی گفته است که زنان و دختران افغانستان اکنون بیش از هر زمان دیگری به اقدام عملی و حمایت موثر نیاز دارند. کمیته مدافعان حقوق بشر افغانستان در ادامه درباره رویدادهای اخیر هرات اشاره کرده و تاکید کرد که در سال‌های گذشته، عبارت «ابراز نگرانی» بیش از هر عبارت دیگری از سوی سازمان ملل، یوناما و نهادهای بین‌المللی در واکنش به وضعیت زنان افغانستان تکرار شده است. این کمیته افزوده است که گزارش‌دهی، مستندسازی موارد نقض حقوق بشر و ابراز نگرانی بخشی از مسوولیت نهادهای بین‌المللی است، اما این اقدامات به‌تنهایی برای پایان دادن به محرومیت زنان افغانستان کافی نیست. این کمیته در ادامه تصریح کرد که مسوولیت اخلاقی و سیاسی سازمان ملل، کشورهای عضو و نهادهای بین‌المللی فراتر از صدور بیانیه و ابراز نگرانی است. به گفته‌ی کمیته مدافعان حقوق بشر، جامعه‌ی جهانی باید از همه ابزارهای حقوقی، دیپلوماتیک و سیاسی برای حمایت مؤثر از زنان و دختران افغانستان بهره بگیرد.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 93 بازدید

ملا هبت‌الله آخوندزاده، رهبر حکومت سرپرست بر آموزش دین و عقیده برای مردم تاکید کرده و ‏گفته است که استحکام نظام اسلامی با آموزش دین تحقق ‏می‌یابد. ملا هبت‌الله آخوندزاده این اظهارات را در جلسه‌ی شورای وزیران حکومت فعلی در قندهار مطرح کرده و خطاب به مقامات گفته است: «کوشش کنید که به ‏مردم دین را بیاموزانید، مذاکره‌ی دین را کنید، تمام تان به ‏تقوا استوار بمانید، از تقوا نگذرید، شما به عزیمت عمل ‏می‌کنید و تواضع می‌نمایید، به مردم آگاهی دینی بدهید و از ‏تأثیر افکار بداخلاقی و نادرست حفاظت‌شان کنید.» حمدالله فطرت، معاون سخنگوی حکومت فعلی امروز (شنبه، ۲۳ جوزا) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که رهبر دولت در جلسه‌ی قندهار چند بار به آموزش ‏دین و عقده برای مردم تأکید کرده است.‏ او در بخشی از صحبت‌های خود گفته است: «مردم را از ‏دین، شریعت و نظام اسلامی آگاه سازید و خودتان را خوب ‏مراقبت کنید.»‏ همچنین ملا هبت‌الله آخوندزاده بار دیگر تاکید کرده است که مقام‌های حکومتی ‏«عقیده‌ی صحیح» را به مردم بیاموزانند. او گفته است: «علم دین ‏را به اطراف و اکناف کشور برسانید، علم دین را احیا ‏نمایید که به‌وسیله‌ی آن نظام اسلامی مستحکم می‌گردد. ‏کوشش کنید که علم را تا هر کجا برسانید و دین را زنده ‏نگهدارید.»‏ رهبر حکومت از مقام‌‌های این گروه خواسته‌ است که فرامین او ‏را خوب مطالعه کنند و در راستای عملی‌سازی و رسانیدن ‏آن به مردم تلاش کامل کنند.‏ همچنان او از مقام‌های حکومتی خواسته است که با اعمال‌شان ‏اسلام و دین را به مردم نشان دهند.‏ وی به وزیران گفته است: «مردم را از دین، شریعت و نظام اسلامی آگاه سازید و خود تانرا خوب مراقبت کنید، از افراد زیردست تان نیز مراقبت نمایید و باید تلاش نماییم تا با اعمال خویش اسلام و دین را به مردم بیان کنیم.»

ادامه مطلب


2 روز قبل - 167 بازدید

منابع محلی از ولایت کنر می‌گویند که یک دختر هشت‌ساله به طرز مرموزی توسط افراد ناشناس در ولسوالی نرنگ این ولایت به قتل رسیده است. دست‌کم دو منبع با تایید این رویداد گفته‌اند که این دختر «سایره» نام داشت و روز (پنج‌شنبه، ۲۱ جوزا) در منطقه‌ی «دبرنگ» از مربوطات ولسوالی نرنگ کشته شده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که این دختر نوجوان دانش‌آموز صنف سوم بود و چند روز پیش از رویداد، برای تعطیلات به خانه‌ی کاکایش در روستای دبرنگ رفته بود. همچنین شماری از رسانه‌ها گزارش داده‌اند که سایره از خانه‌ی کاکایش مفقود شد و چند روز بعد مردم محل جسد او را یافتند. اعضای خانواده‌ی سایره به رسانه‌ها گفته‌اند که آنان با هیچ‌کسی خصومت شخصی ندارند و دقیق نمی‌دانند که چه‌کسی و با چه انگیزه‌ای دست به این کار زده است. همچنین فرماندهی پولیس ولایت کنر در ولسوالی نرنگ وقوع این رویداد را تایید کرده و یک فرد را به اتهام دست داشتن در قتل این کودک بازداشت کرده است. مسوولان در فرماندهی پولیس می‌گویند که فرد بازداشت‌شده پس از تحقیقات اولیه، به نهادهای قضایی معرفی خواهد شد. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان به‌دست اعضای خانواده‌های‌شان از ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 61 بازدید

سازمان جهانی کار در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با وجود تلاش‌ها برای پایان کار کودکان، اما تا اکنون ۱۳۸ میلیون کودک در جهان همچنان درگیر کار هستند. گیلبرت هونگبو، رییس سازمان بین‌المللی کار به مناسبت روز جهانی مبارزه با کار کودکان گفته است که صفر تنها سطح قابل قبول کار کودکان است. وی در ادامه تاکید کرده است:«با هم می‌توانیم پایان کارگری کودکان را رقم بزنیم، تا همه کودکان در مکتب یا در حال بازی باشند.» همچنین کارزاری را با شعار «کارت سرخ به کار کودکان: بازی جوان‌مردانه برای کودکان، کار مناسب برای بزرگسالان» آغاز کرده است. سازمان جهانی کار در ادامه خواهان اقدامات قوی‌تر در زمینه آموزش با کیفیت، حمایت اجتماعی، کار مناسب، قوانین و اجرای قوی‌تر و سایر اقداماتی که به علل ریشه‌ای کار کودکان می‌پردازد، شده است. این سازمان افزوده است: «با وجود پیشرفت، ۱۳۸ میلیون کودک در سراسر جهان در کار کودکان باقی مانده‌اند، از جمله نزدیک به ۵۴ میلیون نفر در کارهای خطرناک.» جنگ‌های طولانی، ناامنی و فقر هزاران کودک را در افغانستان وادار به کار شاقه کرده است. با این حال، آمار دقیقی از تعداد کودکانی که در افغانستان به کار شاقه مشغول هستند، در دست نیست. یوناما یا دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان به مناسبت این کار گفته است که کودکان به ویژه دختران محروم از آموزش بیشتر در معرض کارهای زیان‌بار قرار می‌گیرند و استثمار می‌شوند. در ادامه آمده است که کودکان در سراسر افغانستان در جاده‌ها، بازارها، مزارع، معادن و کارگاه‌ها به «کارهای دشوار و خطرناک» مشغول‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 53 بازدید

جوایز ادبی زنان در سال ۲۰۲۶ میلادی به لیز دوست، خبرنگار ارشد بین‌المللی بی‌بی‌سی، برای نخستین کتابش «بهترین هوتل کابل» در بخش غیرداستانی اهدا شده است. این کتاب بر اساس تجربه‌های شخصی او در افغانستان نوشته شده است و لیز دوست برای نخستین بار در سال ۱۹۸۸ میلادی همزمان با خروج نیروهای شوروی، وارد هوتل اینترکانتیننتال کابل شد و نزدیک به یک سال در آنجا زندگی کرد. این خبرنگار ارشد بین‌المللی بی‌بی‌سی در ادامه تاکید کرده است که هدفش از نوشتن این کتاب، روایت تاریخ افغانستان به شیوه‌ای متفاوت بوده است؛ از طریق داستان یک هوتل که در دوره‌های مختلف، از جنگ و تغییرات سیاسی، همچنان فعال مانده است. او تصریح کرد که افغانستان در سال‌های اخیر کمتر در مرکز توجه جهان بوده و امیدوار است این جایزه باعث شود توجه بیشتری به وضعیت این کشور جلب شود؛ به‌ویژه محدودیت‌هایی که زنان و دختران با آن روبرو هستند. لیز دوست که بیش از چهار دهه از افغانستان گزارش داده، دوره‌های مختلف سیاسی این کشور، از حکومت کمونیستی مورد حمایت شوروی تا جنگ‌های داخلی، دوره نخست طالبان، نظام جمهوری و بازگشت دوباره حکومت سرپرست را پوشش داده است. همچنین کتاب او به زندگی کارمندان هوتل می‌پردازد؛ افرادی که در تمام این سال‌ها در آنجا کار کرده و شاهد تغییرات کشور بوده‌اند. او وضعیت کنونی افغانستان، به‌ویژه محدودیت‌های اعمال‌شده بر زنان، را «نگران‌کننده» توصیف کرده، اما در عین حال بر امیدواری مردم افغانستان تأکید دارد. تانگام دِبونیر، رییس هیأت داوران بخش غیرداستانی و وزیر سایه پیشین فرهنگ، رسانه و ورزش بریتانیا، این کتاب را «اثری بی‌نقص در حوزه ادبیات غیرداستانی روایی با ساختاری هوشمندانه و پژوهشی درخشان» توصیف کرد. در بخش داستانی، جایزه به رمان «نامه‌نگار» نوشته ویرجینیا ایوانز تعلق گرفت. این رمان نامه‌نگارانه، نخستین کتاب این نویسنده امریکایی است و با استفاده از نامه‌هایی که زندگی شخصیت اصلی داستان پیرامون آن‌ها چرخیده، به بازخوانی زندگی و فقدان‌های او می‌پردازد. این جوایز معتبر ادبی سالانه به آثار برجسته زنان نویسنده تعلق می‌گیرد و هر برنده ۳۰ هزار پوند جایزه دریافت می‌کند. حامی مالی بخش غیرداستانی شرکت «فایندمای‌پست» و حامیان مالی بخش داستانی «اودیبل» و «بیلیز» هستند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 189 بازدید

سرک هنوز خلوت بود. نه از شلوغی همیشگی خبری بود، نه از صدای بوق موترها. فقط چند دکان نیمه‌باز، یک نانوایی و چند مرد که زودتر از بقیه شهر بیدار شده بودند، دیده می‌شد. در گوشه‌ای از پیاده‌رو، دختری روی یک چهارپایه کوتاه نشسته بود. جلوی پایش جعبه چوبی کوچکی بود که در آن دو بوتل واکس، یک برس سیاه و یک پارچه کهنه دیده می‌شد. دختر سرش پایین بود و بند کفش‌های خودش را مرتب می‌کرد. نامش فاطمه است؛ هفده ساله. نه داستان خاصی دارد و نه زندگی متفاوتی نسبت به هزاران دختر دیگر این شهر. اگر کسی از کنارش رد شود، شاید فقط او را به‌عنوان «دختر کفش‌رنگ‌کن» ببیند. اما پشت این تصویر ساده، زندگی‌ای جریان دارد که با تصمیم‌های سخت و ناخواسته شکل گرفته است. فاطمه در خانواده‌ای شش‌نفره زندگی می‌کند: پدر، مادر، سه خواهر کوچک‌تر و خودش. خانه‌شان در حاشیه شهر است؛ جایی که کرایه کمتر است، اما فاصله تا مرکز زیاد. پدرش پیش از این راننده موتر بود، اما بعد از مدتی موترش را فروخت تا قرض‌هایش را بدهد. حالا کار ثابت ندارد؛ بعضی روزها بارکشی می‌کند و بعضی روزها بیکار می‌ماند. مادرش خانه‌دار است؛ زنی که تمام عمرش را در همین چهار دیواری گذرانده و حالا تنها دل‌خوشی‌اش زنده‌ماندن فرزندانش است. تا قبل از بسته‌شدن مکاتب، فاطمه شاگرد صنف دهم بود. هر روز مسیر طولانی خانه تا مکتب را پیاده می‌رفت. گاهی خسته می‌شد، اما شکایت نمی‌کرد. مکتب برایش فقط درس نبود؛ جایی بود که احساس می‌کرد دیده می‌شود و شنیده می‌شود. معلم ادبیاتش همیشه می‌گفت: «فاطمه، اگر بخواهی، می‌توانی خوب بنویسی.» همین یک جمله برایش کافی بود تا شب‌ها مشقش را با دقت انجام دهد. وقتی مکاتب بسته شد، فاطمه مثل خیلی‌ها اول منتظر ماند. گفتند موقت است و دوباره باز می‌شود. اما روزها گذشت و هیچ تغییری نیامد. اوایل، هنوز برنامه روزانه داشت: صبح بیدار می‌شد، کتاب می‌خواند و تمرین می‌نوشت. اما وقتی دید هیچ‌کس از آینده چیزی نمی‌داند، انگیزه‌اش کم‌کم از بین رفت. در همان روزها، وضعیت خانه هم بدتر شد. قرض‌ها بیشتر شد و مصرف دوا برای مادرش افزایش یافت. خواهرانش مکتب ابتدایی می‌رفتند و هرچند هزینه‌شان کم بود، اما صفر هم نبود. فاطمه احساس می‌کرد فقط مصرف است، نه کمک. این احساس آرام‌آرام سنگین شد. اولین بار فکر کار کردن از جایی آمد که انتظارش را نداشت. یک روز که برای خرید سبزی بیرون رفته بود، دید دختری هم‌سن خودش کنار سرک کفش رنگ می‌کند. دختر نه می‌خندید، نه حرف می‌زد؛ فقط کار می‌کرد. مردم می‌آمدند و می‌رفتند. فاطمه ایستاد و نگاه کرد، نه از روی کنجکاوی، بلکه از روی مقایسه. با خودش گفت: «او هم مثل من است. چرا او می‌تواند و من نه؟» چند روز بعد، موضوع را با پدرش در میان گذاشت. پدر اول مخالفت کرد و گفت: «این کار برای دختر خوب نیست.» اما وقتی فاطمه از وضعیت خانه، از قرض‌ها و از شرمندگی‌ای که هر شب می‌بیند، گفت، پدرش چیزی نگفت. سکوتش یعنی اجازه. روز اول، فاطمه هنوز مطمئن نبود. دلش می‌خواست کسی او را نشناسد. چادرش را محکم‌تر بست و جعبه واکس را از همان دختر قبلی قرض گرفت. کنار سرک نشست. دست‌هایش سرد بود؛ نه از هوا، بلکه از ترس. اولین مشتری چند دقیقه طول کشید تا بیاید؛ مردی میانسال که بدون نگاه‌کردن گفت: «سیاه کن.» فاطمه کفش را گرفت. دست‌هایش لرزید. واکس زیاد زد؛ کفش براق شد، اما نه تمیز. مرد پول داد و رفت؛ نه تشکر، نه اعتراض. آن روز فقط ۸۰ افغانی درآمد داشت. وقتی پول را به مادرش داد، مادر چیزی نگفت؛ فقط پول را گرفت و در گوشه‌ای گذاشت. اما شب، وقتی فکر می‌کرد فاطمه خواب است، آرام گفت: «خدا کند مجبور نبودی.» روزهای بعد بهتر شد. فاطمه یاد گرفت؛ یاد گرفت کجا بنشیند که مشتری بیشتر باشد، چه وقت حرف نزند و چه وقت فقط سرش پایین باشد. کم‌کم درآمدش به ۱۵۰ افغانی رسید و بعضی روزها، اگر شلوغ بود، به ۲۰۰ افغانی هم می‌رسید. این پول سهم بزرگی از مصارف خانه را پوره می‌کرد. فاطمه حالا برنامه مشخصی دارد: صبح‌ها زود می‌رود، قبل از شلوغی؛ ظهر برمی‌گردد و نان می‌خورد، دوباره عصر می‌رود. بعضی وقت‌ها خسته است، کمرش درد می‌کند و انگشتانش خشک می‌شود. اما وقتی می‌بیند خانه بدون قرض می‌چرخد، ادامه می‌دهد. دلتنگی برای مکتب هنوز هست، اما دیگر مثل قبل دردناک نیست. شاید چون عادت کرده یا چون زندگی اجازه نداد بیشتر فکر کند. با این حال، شب‌ها گاهی کتاب‌هایش را ورق می‌زند. بعضی درس‌ها را یادش رفته، بعضی را نه. هنوز می‌گوید: «اگر باز شود، برمی‌گردم.» اما این را آرام می‌گوید، طوری که اگر نشد، خودش هم نشنود. وقتی از فاطمه می‌پرسی چه پیامی برای دختران دیگر دارد، زیاد حرف نمی‌زند. بعد از مکثی طولانی می‌گوید: «امید را کسی به ما نمی‌دهد. خودمان باید نگهش داریم. حتی اگر کوچک باشد. حتی اگر فقط برای زنده‌ماندن باشد.» او کفش رنگ می‌کند؛ نه برای افتخار و نه برای داستان‌شدن، فقط برای این‌که خانه‌شان خاموش نماند. فاطمه قهرمان نیست، فقط دختری است که وقتی راه بسته شد، ایستاد و راه دیگری پیدا کرد؛ راهی که سخت است، اما واقعی است. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 54 بازدید

همزمان با روز جهانی مبارزه با کار کودکان، دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان می‌گوید که کودکان به ویژه دختران محروم از آموزش بیشتر در معرض کارهای زیان‌بار قرار می‌گیرند و استثمار می‌شوند. یوناما با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که کودکان در سراسر افغانستان در جاده‌ها، بازارها، مزارع، معادن و کارگاه‌ها به «کارهای دشوار و خطرناک» مشغول‌اند. امروز (جمعه، ۲۲ جوزا) مصادف با «روز جهانی مبارزه با کار کودکان» که از امسال با شعار «کارت سرخ به کار کودکان: بازی عادلانه برای کودکان، کار شایسته برای بزرگسالان» تجلیل می‌شود. این سازمان در بخشی از پیامش تاکید کرده است که کودکان باید «فرصت آموختن، بازی و رشد در محیط امن و سالم» را داشته باشند. دفتر نمایندگی سازمان ملل گفته است: «هنگامی که کودکان به‌ویژه دختران از آموزش محروم می‌شوند بیشتر در معرض کارهای زودهنگام، زیان‌بار و استثمار قرار می‌گیرند.» در ادامه آمده است که محدودیت‌های حکومت سرپرست علیه کار زنان، اغلب خانواده‌ها را وادار می‌سازد تا برای تأمین نیازهای اقتصادی خود به کار کودکان متکی شوند. یوناما افزوده است که کودکان شایسته‌ی فرصت‌های برابر برای بازی، دسترسی به آموزش و حفاظت در برابر استثمار، سوءاستفاده و آسیب هستند. قابل ذکر است که وضعیت کودکان در افغانستان همواره ناگوار گزارش می‌شود. براساس آمارهای نهادهای مرتبط به سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۵ میلادی میلادی، بیش از ۲.۲ میلیون کودک دختر به دلیل محدودیت‌ها از آموزش محروم شده‌، بیش از یک میلیون کودک به دلیل گسترش فقر به کارهای شاقه روی آورده‌اند و بیش از ۳.۵ میلیون کودک زیر پنج سال به دلیل گرسنگی و ناامنی غذایی دچار سوءتغذیه هستند.

ادامه مطلب