برچسب: آموزش

1 ماه قبل - 101 بازدید

دانشگاه نوتردام امریکا و دانشگاه زن تفاهم‌نامه همکاری برای آموزش دختران افغانستان امضا کردند

دانشگاه نوتردام امریکا اعلام کرده است که برای گسترش فرصت‌های آموزشی برای زنان افغانستان تفاهم‌نامه همکاری با دانشگاه آنلاین زن امضا کرده است. این دانشگاه با نشر اعلامیه‌ای گفته است که هدف از این همکاری، گسترش فرصت‌های آموزشی از طریق پروژه‌های مشترک، کورس‌های آنلاین، برنامه‌های تحقیقاتی و تبادل منابع علمی گفته شده است. در اعلامیه آمده است که این تفاهم‌نامه همکاری به‌طور مجازی میان دانشکده امور جهانی کیوگ و دانشگاه آنلاین زن امضا شده است. دانشگاه آنلاین زن که در سال ۲۰۲۲ تاسیس شد، تا اکنون به بیش از ۲۰ هزار دانشجو در ۱۶ رشته آموزشی خدمات ارائه کرده و صدها صنف درسی آنلاین را هر هفته برگزار می‌کند. این نهاد آموزشی گفته است که برنامه‌های حمایتی آموزشی و مشاوره‌یی را برای دانشجویان فراهم ساخته است. مری گالاگر، رییس دانشکده کیوگ، گفت: «این همکاری برای تقویت فرصت‌های آموزشی در شرایطی صورت می‌گیرد که دسترسی زنان افغانستان به‌شدت محدود شده است.» وی در ادامه تاکید کرد: «ما می‌بینیم که دانشجویان اهل افغانستان با چه شیوه‌های شگفت‌انگیزی به دنبال آموزش هستند. این مقاومت چیزی است که نمی‌توان نادیده گرفت و باید تشویق شود.» در اعلامیه‌ی رسمی دانشگاه نوتردام آمده است که این همکاری پس از ماه‌ها گفتگو شکل گرفته است و شامل استادان و مسئولان نهادهای مختلف علمی و پژوهشی می‌شود. دانشگاه نوتردام در این اعلامیه تاکید کرده است: «این برنامه بخشی از تلاش‌های گسترده‌تر برای صلح و توسعه در افغانستان است که هدف آن حمایت از حقوق بشر و ایجاد صلح پایدار و فراگیر عنوان شده است.» این همکاری قرار است از فصل پاییز با ارائه کورس‌های جدید، از جمله یک کورس درباره رهبری در بحران آغاز شود.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 77 بازدید

عفو بین‌الملل: جهان نباید زنان افغانستان را فراموش کند

سازمان عفو بین‌الملل به وضع محدودیت و سرکوب گسترده‌ی زنان و دختران در افغانستان واکنش نشان داده و می‌گوید که جهان نباید زنان افغانستان را فراموش کند. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که حقوق، کرامت و فرصت‌های زنان افغانستان باید همچنان در مرکز توجه جامعه‌ی جهانی قرار داشته باشد. سازمان عفو بین‌الملل در ادامه تاکید کرده است که حقوق دختران و زنان، حقوق بشر است؛ فرقی نمی‌کند که آن‌ها در کجای جهان باشند. این نهاد گفته است که زنان و دختران در افغانستان، از آموزش بیش از صنف ششم در مکتب و از تحصیل در دانشگاه، حضور در برنامه‌های تفریحی و سرگرمی تلویزیون، سخنرانی در محفل‌های عمومی، رفتن به پارک و ورزش‌کردن منع شده‌اند. در ادامه آمده است که زنان در افغانستان حق کارکردن در سازمان‌های غیردولتی را ندارند و همین گونه بدون همراه محرم مرد، نمی‌تواند بیش از ۷۲ کیلومتر سفر کنند. در حالی این نهاد از حقوق زنان دفاع می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 129 بازدید

زیر آفتاب سوزان هرات؛ دختری که میان فقر و آرزو ایستاده است

تابستان هرات همیشه بوی خاک داغ و بادهای سوزانی را دارد که از دشت‌های خشک اطراف شهر می‌وزند و بر دیوارهای گلی خانه‌ها می‌نشینند. در یکی از همین صبح‌های گرم، زمانی که بیشتر مردم هنوز در خواب بودند، نرگس آرام از روی فرش کهنه‌ای که همراه چهار خواهر و برادرش بر آن خوابیده بود، برخاست. هوا هنوز کاملاً روشن نشده بود، اما او می‌دانست که باید عجله کند. مادرش در گوشه حویلی کوچک خانه آتش تنور را روشن می‌کرد و پدرش آماده می‌شد تا راهی کوره خشت‌پزی شود. نرگس تنها سیزده سال داشت، اما زندگی او را بسیار زودتر از سنش بزرگ کرده بود. روزگاری شاگرد صنف هفتم مکتب بود؛ دختری که هر روز با شوق کتاب‌هایش را در آغوش می‌گرفت و از کوچه‌های خاکی هرات به سوی مکتب می‌رفت. اما اکنون به جای کتاب و قلم، بیل و قالب خشت در دست داشت و روزهایش را در میان گردوغبار و گرمای سوزان کوره سپری می‌کرد. او بزرگ‌ترین فرزند خانواده بود. پس از او چهار خواهر کوچک‌تر و یک برادر خردسال قرار داشتند؛ کودکی که نور چشم خانواده به شمار می‌رفت. خانه‌شان تنها دو اتاق کوچک داشت؛ اتاق‌هایی که زمستان‌ها سرد و تابستان‌ها طاقت‌فرسا می‌شدند. پدرش سال‌ها به عنوان کارگر روزمزد کار کرده بود و هر صبح برای یافتن کار از خانه بیرون می‌رفت. هرچند زندگی‌شان ساده بود، اما نرگس می‌توانست درس بخواند و به آینده‌ای بهتر بیندیشد. او همیشه از شاگردان ممتاز صنف بود و معلمانش از استعداد و علاقه‌اش به درس سخن می‌گفتند. به‌ویژه به مضمون زبان دری علاقه فراوان داشت. هرگاه انشایی می‌نوشت، معلمش با افتخار نوشته‌های او را برای دیگر شاگردان می‌خواند. نرگس در رؤیاهایش خود را معلمی می‌دید که به دختران دیگر درس می‌دهد؛ دخترانی که مانند خودش عاشق کتاب و آموختن هستند. اما زندگی همیشه مطابق آرزوهای انسان پیش نمی‌رود. با بسته شدن درهای مکتب به روی دختران، نرگس ابتدا باور نداشت که این وضعیت طولانی شود. هر روز لباس مکتبش را نگاه می‌کرد، کتاب‌هایش را مرتب می‌چید و منتظر خبری می‌ماند که اجازه بازگشت به صنف را بدهد. هفته‌ها و ماه‌ها گذشت، اما آن خبر هرگز نرسید. هم‌زمان، وضعیت اقتصادی خانواده نیز روزبه‌روز دشوارتر شد. قیمت مواد غذایی افزایش یافت، فرصت‌های کاری کمتر شد و درآمد اندک پدر دیگر پاسخگوی نیازهای خانواده نبود. شب‌هایی فرا می‌رسید که مادر با نگرانی سفره‌ای کوچک پهن می‌کرد و تلاش داشت غذای اندک را میان اعضای خانواده تقسیم کند. نرگس بارها دیده بود که مادرش سهم غذای خود را به کودکان می‌دهد و وانمود می‌کند که سیر است. همین صحنه‌ها قلب او را می‌فشرد و وادارش می‌کرد بیش از سنش به دشواری‌های زندگی بیندیشد. روزی که پدر از او خواست همراهش به کوره برود، یکی از تلخ‌ترین روزهای زندگی نرگس بود. آن شب سکوت سنگینی بر خانه حاکم بود. نور کم‌رنگ چراغ، سایه‌های لرزانی بر دیوارها انداخته بود و صدای نفس‌های کودکان در فضا می‌پیچید. پدر مدت زیادی سکوت کرد و سپس با آهی سنگین گفت: «دخترم، دیگر به تنهایی از پس این زندگی برنمی‌آیم.» نرگس چیزی نگفت. او از مدت‌ها پیش دشواری‌های پدر را درک کرده بود. مادر نیز اشک‌هایش را پنهان کرد و گفت: «اگر راه دیگری داشتیم، هرگز از تو چنین چیزی نمی‌خواستیم.» همان شب نرگس تصمیمش را گرفت. نمی‌خواست بار بیشتری بر دوش خانواده باشد. صبح روز بعد، پیش از طلوع آفتاب، همراه پدر راهی کوره شد. کوره خشت‌پزی در حاشیه شهر قرار داشت؛ جایی که زمین‌های وسیع خاکی و ردیف‌های بی‌پایان خشت‌های خام در کنار هم دیده می‌شدند. از همان لحظه ورود، نرگس احساس کرد پا به دنیایی متفاوت گذاشته است. کارگران با لباس‌های خاک‌آلود زیر آفتاب سوزان کار می‌کردند؛ برخی خاک را با آب مخلوط می‌کردند، برخی قالب‌ها را پر می‌کردند و گروهی دیگر خشت‌های خشک‌شده را جابه‌جا می‌کردند. بوی خاک خیس و دود کوره در هوا پیچیده بود. در نخستین روز، دستان ظریف نرگس پر از تاول شد. پاهایش درد می‌کرد و شانه‌هایش زیر وزن خشت‌ها می‌سوخت. اما او شکایتی نکرد. تنها به خواهران کوچک‌ترش فکر می‌کرد که در خانه منتظر بازگشت او بودند. روزها یکی پس از دیگری سپری شدند. نرگس پیش از طلوع خورشید بیدار می‌شد، همراه پدر راه طولانی کوره را طی می‌کرد و تا غروب زیر آفتاب کار می‌کرد. عصرها با بدنی خسته و لباس‌هایی پوشیده از خاک به خانه بازمی‌گشت. بسیاری از شب‌ها آن‌قدر خسته بود که هنگام غذا خوردن چشمانش بسته می‌شد. با این حال، چیزی که بیش از خستگی جسمی او را آزار می‌داد، دوری از مکتب بود. هر بار که از کنار ساختمان مکتب سابقش عبور می‌کرد، قلبش به درد می‌آمد. به پنجره‌های صنف‌ها نگاه می‌کرد و روزهایی را به یاد می‌آورد که پشت میز چوبی خود می‌نشست و با اشتیاق به سخنان معلم گوش می‌داد. گاهی صدای خنده شاگردان را می‌شنید و احساس می‌کرد بخشی از زندگی‌اش از او گرفته شده است. با وجود همه دشواری‌ها، نرگس اجازه نداد علاقه‌اش به آموختن خاموش شود. او هنوز کتاب‌های صنف هفتمش را نگه داشته بود. شب‌ها، زمانی که همه اعضای خانواده خواب بودند، چراغ کوچک خانه را روشن می‌کرد و کتاب‌هایش را ورق می‌زد. درس‌ها را دوباره می‌خواند و نکته‌هایی را که فراموش کرده بود، یادداشت می‌کرد. خواهران کوچک‌ترش اغلب دور او جمع می‌شدند و با کنجکاوی به کتاب‌ها نگاه می‌کردند. نرگس خواندن و نوشتن را به آنان می‌آموخت و گاهی داستان‌های کتاب‌های درسی را برایشان می‌خواند. در آن لحظه‌ها احساس می‌کرد بخشی از رؤیای معلم شدن هنوز در وجودش زنده است. روزی گرم از روزهای تابستان، هنگامی که خورشید بی‌رحمانه بر زمین می‌تابید، نرگس و پدرش در گوشه‌ای از کوره مشغول استراحت بودند. باد داغی می‌وزید و ذرات خاک را در هوا پراکنده می‌کرد. نگاه نرگس به دوردست دوخته شد؛ به شهری که در افق دیده می‌شد. ناگهان انشایی را به یاد آورد که سال‌ها پیش درباره آرزوهای آینده نوشته بود؛ انشایی که در آن از معلم شدن و خدمت به دختران سرزمینش سخن گفته بود. اشک در چشمانش حلقه زد. پدر که متوجه حال او شده بود، آرام پرسید: «باز هم به مکتب فکر می‌کنی؟» نرگس سر تکان داد. پدر لحظه‌ای سکوت کرد و سپس گفت: «شاید نتوانسته باشم زندگی‌ای را که آرزو داشتم برایت فراهم کنم، اما هنوز امیدم را از دست نداده‌ام. هیچ‌کس نمی‌داند فردا چه خواهد شد.» همین جمله کوتاه برای نرگس ارزش بزرگی داشت. در میان تمام دشواری‌ها، همین امیدهای کوچک بود که او را سرپا نگه می‌داشت. ماه‌ها گذشت و نرگس همچنان در کوره کار کرد. دست‌هایش دیگر نرمی گذشته را نداشت و بر انگشتانش رد زخم و ترک دیده می‌شد. چهره‌اش زیر آفتاب تیره‌تر شده بود و نگاهش از سنش پخته‌تر به نظر می‌رسید. اما در درون او هنوز همان دختر صنف هفتم زندگی می‌کرد؛ دختری که عاشق کتاب بود و رؤیای آینده‌ای متفاوت را در سر داشت. شب‌ها روی پشت‌بام خانه می‌نشست و به آسمان پرستاره هرات نگاه می‌کرد. با خود می‌اندیشید شاید روزی دوباره فرصت درس خواندن پیدا کند؛ شاید روزی بتواند به صنف بازگردد، کتابی تازه در دست بگیرد و راه ناتمامش را ادامه دهد. او نمی‌دانست آن روز چه زمانی فرا خواهد رسید، اما یک چیز را به‌خوبی می‌دانست؛ اگر امیدش را از دست بدهد، همه چیز را باخته است. به همین دلیل هر صبح با وجود خستگی از خواب برمی‌خاست، به کوره می‌رفت و در دل، رؤیایی را زنده نگه می‌داشت که نه فقر، نه گرمای سوزان و نه هیچ دشواری دیگری نتوانسته بود آن را خاموش کند. نرگس در میان خاک و دود کوره زندگی می‌کرد، اما ذهنش همچنان در میان کتاب‌ها و صنف‌های مکتب پرواز داشت؛ و همین رؤیا به او توان می‌داد تا روزهای سخت را پشت سر بگذارد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 114 بازدید

کارشناسان نسبت به آینده آموزش دختران در افغانستان هشدار دادند

شماری از کارشناسان و مدافعان حقوق بشر در نشستی در ژنو هشدار دادند که محدودیت‌ها بر آموزش دختران و زنان، آینده افغانستان را با پیامدهای گسترده اجتماعی و اقتصادی روبرو خواهد کرد. شبکه حقوق‌بشری «همراه» روز (چهارشنبه، ۳ سرطان) در حاشیه نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو، نشستی را درباره وضعیت آموزش در افغانستان برگزار کرده و اشتراک‌‌کنندگان از جامعه جهانی خواستند برای حفاظت از حق آموزش دختران افغان اقدامات موثرتری انجام دهد. در این برنامه، گزارشی با عنوان «مدارس دینی: تحکیم ایدئولوژیک، آزار جنسیتی و ثبات آینده افغانستان» منتشر و یافته‌های آن ارائه شد. فریده شهید، ریچارد بنت، فرشته عباسی و ثریا دلیل از سخنرانان این نشست بودند. همچنان تیمور شاران، معین پیشین اداره ارگان‌های محل حکومت پیشین افغانستان، با ارائه بخشی از یافته‌های گزارش گفت: «شمار مدارس دینی در افغانستان از مکاتب دولتی مدرن بیشتر شده و این روند به نهادینه‌شدن تبعیض جنسیتی و محرومیت دختران از آموزش دامن زده است.» همچنین فریده شهید، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حق آموزش، هشدار داد که در صورت ادامه وضعیت کنونی و نبود اقدام موثر جامعه جهانی، شرایط آموزشی دختران و زنان افغانستان بیش از پیش وخیم خواهد شد. در کنار آن، ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر افغانستان نیز وضعیت آموزش در کشور را نگران‌کننده خواند و خواستار مقابله با محدودیت‌های آموزشی، تضعیف آموزش مدرن و گسترش ساختارهای آموزشی مذهبی شد. ثریا دلیل، وزیر پیشین صحت افغانستان به پیامدهای درازمدت حذف زنان از بازار کار اشاره کرد و آن را برای اقتصاد، جامعه و نظام بهداشتی کشور زیان‌بار دانست.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 99 بازدید

دیدبان حقوق افغانستان خواستار فراهم‌سازی فرصت بازگشت دختران به مکتب شد

همزمان با یک هزار و ۷۳۶ روز بازماندن دختران از آموزش بالاتر از صنف ششم، دیدبان حقوق افغانستان بار دیگر خواستار فراهم‌سازی فرصت بازگشت دختران و زنان به صنف‌های درسی شده است. این نهاد در واکنش به ادامه‌ی ممنوعیت آموزش دختران، از زبان یک دختر بازمانده از آموزش نوشته است: «من دختر افغانستان هستم. ۱۷۳۶ روز است که از مکتب دور مانده‌ام، اما رویاهایم هنوز زنده‌اند. هنوز امیدوارم روزی دوباره کتاب‌هایم را باز کنم و به درس‌هایم ادامه بدهم.» دیدبان حقوق افغانستان پیش از این نیز، پیوسته خواستار بازگشایی مکتب به روی دانش‌آموزان دختر بالاتر از صنف ششم شده است. این در حالی است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 87 بازدید

بازارچه‌ای برای بزرگ‌داشت از توان‌مندی زنان در کابل ایجاد شد

کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بازارچه‌ای برای بزرگ‌داشت از پایداری، توان‌مندی و مهارت‌های زنان بازگشته و پناهنده در کابل برگزار شد. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که استعداد، اراده و روحیه‌ی کارآفرینی این زنان، ستون فقرات جوامع محلی افغانستان را تشکیل می‌دهد. کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان در ادامه تاکید کرده است که همیشه در کنار کارآفرینان زن ایستاده و از آن‌ها پشتیبانی خواهد کرد. همچنین اتحادیه‌ی اروپا نیز گفته است که در کنار کودکان و جوانان پناهنده‌ی افغانستان می‌ایستد. ورونکیا بوسکویچ پوهار، کاردار اتحادیه‌ی اروپا در افغانستان گفته است که پشتیبانی از کودکان و جوانان پناهنده، فراهم‌کردن خدمات آموزشی و توان‌مندسازی آن‌ها، به معنای فراهم‌کردن آغاز بهتر و امید به آینده برای آن‌ها است. افغانستان در حال حاضر، یکی از بلندترین رقم بی‌جاشدگی و آوارگی را در جهان دارد؛ طوری که تنها در بیش از دو سال گذشته شش میلیون تن از ایران و پاکستان به این کشور بازگشته‌اند. همچنین بحران اقلیمی، رویدادهای طبیعی و درگیری نیز، در بیش از یک سال گذشته به میزان آوارگان داخلی در افغانستان افزوده است.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 80 بازدید

نشست بین‌المللی درباره آموزش دختران افغانستان در جینوا برگزار شد

رسانه‌های بین‌المللی گزارش داده‌اند که ایتلاف آموزش زنان افغانستان (AEWA) با همکاری موسسه آموزش و پژوهش سازمان ملل متحد (UNITAR) نشستی را با حضور مقام‌های دولتی، نمایندگان نهادهای بین‌المللی، دانشگاهیان و فعالان جامعه مدنی در شهر جینوا سویس برگزار کرده است. این نشست با هدف بررسی راهکارهای گسترش و به‌رسمیت‌شناختن مسیرهای آموزشی برای زنان و دختران افغانستان برگزار شده است. ایتلاف آموزش زنان افغانستان در ادامه تاکید کرده است که این برنامه بر ایجاد یک چارچوب هماهنگ برای ادامه آموزش زنان و دختران افغانستان در شرایط محدودیت‌های موجود تمرکز داشته است. ویکتوریا فونتان، بنیان‌گذار و رییس مشترک این ایتلاف، گفته است که نزدیک به پنج سال از محرومیت دختران افغانستان از آموزش فراتر از صنف ششم می‌گذرد و اکنون زمان آن رسیده است تا برای ایجاد یک نظام آموزشی پایدار و هماهنگ اقدام شود. همچنین لورین اوتس، رییس مشترک این ایتلاف نیز تصریح کرده است که سازمان‌های عضو در تلاش‌اند تا مسیرهای به‌رسمیت‌شناختن مدارک آموزشی، اعتباردهی و تامین منابع مالی پایدار برای آموزش زنان افغانستان را تقویت کنند. در ادامه آمده است که اشتراک‌کنندگان در این نشست درباره ایجاد یک نقشه راه برای ادغام و به‌رسمیت‌شناختن مسیرهای جایگزین آموزشی برای زنان و دختران افغانستان گفت‌وگو کرده‌اند. در این نشست نمایندگان نهادهای بین‌المللی از جمله یونیسف، یونسکو، کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهند‌گان و ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل برای افغانستان، حضور داشته‌اند. قابل ذکر است که ایتلاف آموزش زنان افغانستان که در سال ۲۰۲۲ میلادی ایجاد شده، شبکه‌ای متشکل از بیش از ۱۰۰ نهاد آموزشی و مدنی است که برای حفظ و گسترش دسترسی زنان و دختران افغانستان به آموزش فعالیت می‌کند. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 173 بازدید

سازمان بین‌المللی مهاجرت: بزرگ‌ترین نگرانی زنان افغانستان فراموش‌شدن از سوی جهان است

میا پارک، مسوول دفتر سازمان بین‌المللی مهاجرت در افغانستان اعلام کرده است که اولین و بزرگ‌ترین نگرانی زنان و دختران در افغانستان این است که از سوی جامعه‌ی جهانی فراموش شوند. خانم پارک این اظهارات را در مصاحبه با «اسکای نیوز » در پاسخ به سوالی که آیا افغانستان از دستور کار جهانی خارج شده است، گفت: «این دقیقاً نگرانی ماست و فکر می‌کنم برای زنان و دختران افغانستان بزرگ‌ترین نگرانی همین باشد.» وی در بخشی از صحبت‌هایش تاکید کرده است: «هر زمان که با زنان و دختران افغانستان دیدار می‌کنم، مهم‌ترین ترس آن‌ها چیز دیگری نیست جز اینکه فراموش شوند. بنابراین بسیار مهم است که آن‌ها را به یاد داشته باشیم و هر جا که می‌توانیم از آن‌ها حمایت کنیم.» همچنین مسوول دفتر سازمان بین‌المللی مهاجرت در بخشی از این مصاحبه، به سوالی در مورد بازگشت زنان و دختران مهاجر از پاکستان و ایران به افغانستان با توجه به محدودیت‌ها پاسخ داد و گفت: «دنیایی که آن‌ها پیش از بازگشت می‌شناختند با دنیایی که در افغانستان با آن روبه‌رو می‌شوند کاملاً متفاوت است.» او افزوده است: «به همین دلیل ارائه‌ی کمک و حمایت تا جایی که امکان دارد بسیار مهم است. نقش سازمان ملل و سازمان بین‌المللی مهاجرت نیز بسیار مهم است، زیرا ما از جمله نهادهایی هستیم که می‌توانیم به زنان و دختران دسترسی داشته باشیم و حمایت‌های مورد نیازشان را ارائه دهیم.» قابل ذکر است که حکومت سرپرست پس از تسلط دوباره بر افغانستان، محدودیت‌های گسترده بر حقوق و آزادی‌های زنان وضع و آموزش و کار آنان را ممنوع کرده‌اند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 94 بازدید

یونیسف: به آموزگاران زن کمک می‌کنیم صنف‌های درسی جذاب‌تری بسازند

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که به آموزگاران زن کمک می‌کند تا روش‌های آموزشی دانش‌آموزمحور را پیاده کرده و صنف‌های درسی جذاب‌تر و فراگیرتر بسازند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که در برنامه‌ی «توسعه آموزگاران» با حمایت مالی جاپان، بانک جهانی و مشارکت جهانی برای آموزش، این امکان برای آموزگاران فراهم می‌شود. یونیسف، به نقل از یک آموزگار زن نوشته است: «بزرگ‌ترین نگرانی من این بود که چه گونه یک طرح درسی مؤثر تهیه کنم… حالا می‌توانم خودم آن را بنویسم.» در گزارش آمده است که روش‌های غیرمعیاری تدریس و یک‌جانبه‌بودن آن، یکی از چالش‌های مهم روش آموزشی در مکتب‌های افغانستان عنوان شده است. در ادامه آمده است که روش‌های آموزشی در کنار دیگر عامل‌ها، سبب شده که دانش‌آموزان در افغانستان حتا در صنف‌های بلند مهارت کافی آموزشی نداشته باشند. همچنین یونیسف پیش از این هشدار داده بود که بیش از ۹۰ درصد کودکان ۱۰ساله در افغانستان، توانایی خواندن و نوشتن یک متن ساده را ندارند. در حالی یونیسف این برنامه راه‌اندازی کرده است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 149 بازدید

از بامیان تا دانشگاه‌های جهان؛ فاطمه سخی‌زاده از چهار دانشگاه بورسیه دریافت کرد

فاطمه سخی‌زاده، دختر ۱۹ ساله اهل بامیان، با وجود بسته ‌بودن دروازه‌های آموزش بر روی دختران در افغانستان، توانسته است از چهار دانشگاه معتبر در آمریکا، کانادا، قزاقستان و مالزیا پذیرش تحصیلی بگیرد. خانم سخی‌زاده، دانش‌آموز ۱۹ ساله، پس از بسته ‌شدن مکاتب دخترانه در افغانستان در سال ۲۰۲۱ میلادی، ناچار به مهاجرت به کویته پاکستان شد و تحصیلات خود را در یکی از مکاتب ویژه مهاجران افغانستانی تا پایان صنف دوازدهم ادامه داد. او در کنار درس، به‌طور جدی به یادگیری زبان انگلیسی پرداخت و برای دریافت بورسیه‌های تحصیلی برنامه‌ریزی کرد. این رویداد او را به یکی از نمونه‌های الهام‌بخش نسل محروم از آموزش تبدیل کرده است. فاطمه سخی‌زاده در نتیجه تلاش‌های خود موفق شد از چهار دانشگاه نیوهاون آمریکا، کلگری کانادا، الفارابی قزاقستان و البخاری مالزیا پذیرش بگیرد، اما با وجود پذیرش از دانشگاه نیوهاون، محدودیت‌های سفر شهروندان افغانستان به آمریکا مانع آغاز تحصیل او در این کشور شد. او در نهایت دانشگاه البخاری مالزیا را برای ادامه تحصیل انتخاب کرد و اکنون در رشته‌های کمپیوتر و مدیریت بازرگانی درس می‌خواند. سخی‌زاده هدف خود را ادامه مسیر علمی و تشویق دختران محروم از آموزش در افغانستان عنوان کرده و داستان او به الگویی امیدبخش برای بسیاری از دختران بازمانده از تحصیل تبدیل شده است. در حالی فاطمه سخی‌زاده به این موفقیت دست پیدا می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب