تلویزیون ملی افغانستان که اکنون تحت کنترل حکومت سرپرست است اعلام کرد که در پی فروریختن سقف یک خانه در ولسوالی سنگین هلمند، سه نفر به شمول دو کودک جان باخته و شش نفر دیگر زخمی شدند. تلویزیون ملی با نشر گزارشی گفته است که این رویداد حوالی ساعت ۴:۰۰ صبح امروز (چهارشنبه، ۵ حمل) در روستای «کاریز امان‌الله» از مربوطات ولسوالی سنگین رخ داده است. در گزارش علت فروریختن این خانه بارش شدید باران گفته شده است. تلویزیون ملی افغانستان در ادامه نوشته است که زخمیان، که بیشترشان زن و کودک هستند، از سوی نیروهای دولتی به شفاخانه مرکزی ولسوالی سنگین منتقل شده‌اند. سال گذشته نیز موارد متعددی از رویدادهای فروریختن خانه‌ها در پی بارندگی در کشور گزارش شده بود. در بسیاری از موارد، این رویدادها مرگ‌بار بوده و باعث شده است که اعضای خانواده‌‌ها در زیر آوار جان بدهند.

سازمان جهانی صحت در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان و کودکان در افغانستان بیش‌ترین اثرپذیری از بیماری سل را دارند و هنوز بیشتر موردهای ابتلا بدون شناسایی باقی می‌ماند. این نهاد به مناسبت روز جهانی سل با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که تشخیص زودهنگام بیماری سل برای درمان آن بسیار حیاتی است. سازمان جهانی صحت در ادامه تاکید کرده است که از خانواده‌ها خواسته شده است، در صورت داشتن نشانه‌های بیماری سل، بدون تأخیر به مرکزهای درمانی مراجعه کنند . این نهاد در ادامه افزوده است که آزمایش و درمان رایگان بیماری سل در سراسر افغانستان در دست‌رس است. همچنین سازمان جهانی صحت گفته است که سل قابل درمان است و اقدام به‌موقع سبب نجات جان‌ها می‌شود. همه‌ساله در ۲۴ مارچ زیر نام روز جهانی سل، برنامه‌هایی برای آگاهی‌دهی در باره‌ی این بیماری و راه‌های مبارزه با آن از سوی نهادهای بین‌المللی بهداشتی و کشورها برگزار می‌شود.

برنامه‌ی اسکان بشر سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که شهرنشینی سریع در افغانستان که ناشی از آوارگی داخلی، بازگشت‌های اجباری و تشدید بحران اقتصادی است، نابرابری‌های جنسیتی را در سکونت‌گاه‌های غیررسمی و حاشیه‌‌های شهر در سراسر افغانستان افزایش می‌دهد. این نهاد امروز (چهارشنبه، ۵ حمل) با نشر پیامی نوشته است که از طریق نظرسنجی‌هایی در جوامع با حضور جمعیت‌های زیاد به‌حاشیه‌رانده‌شده، دریافته است که ظرفیت بالقوه‌ی شهرها برای ایجاد فرصت‌های بهتر نه تنها شکاف‌های زیان‌بار جنسیتی را کاهش نداده بل که آن‌ها را بیشتر نیز کرده است. این نهاد در ادامه تاکید کرده است که با حاکمیت حکومت سرپرست، تقریباً همه مسیرهای سنتی برای تأمین امنیت، کرامت و توان‌مندسازی زنان و دختران در افغانستان از میان برداشته شده است. برنامه‌ی اسکان بشر ملل متحد، این مسیرها را آموزش رسمی، آزادی‌ رفت‌وآمد در فضا‌های عمومی، کار و مشارکت عمومی و رهبری مدنی عنوان کرده است. همچنین برنامه‌ی اسکان بشر ملل متحد گفته است که برای زنان و دخترانی که در سکونت‌گاه‌های غیررسمی شهری زندگی می‌کنند، این محدودیت‌ها با مجموعه‌ای از آسیب‌پذیری‌های خاص از جمله نبود امنیت در مسکن و حقوق زمین، ناامنی فضاهای عمومی، دست‌رسی محدود به خدمات آب، بهداشت و کاهش فرصت‌های معیشتی، نابرابری را تشدید می‌کند. باید گفت که داده‌های برنامه‌ی اسکان بشر، بین سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ در شهرهای هرات، جلا‌ل‌آباد، کابل، کندرها و ننگرهار به دست آمده است.

حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ممنوعیت آموزش و کار دختران و زنان، باعث تضعیف جامعه شده و زیان‌های جبران‌ناپذیری برای ثبات و پیشرفت افغانستان به هم‌راه خواهد داشت. آقای کرزی امروز (چهارشنبه، ۵ حمل) به مناسبت سال نو آموزشی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود، خواستار بازگشایی مکتب و دانشگاه به روی دختران شده است. او در بخشی از پیامش از حکومت سرپرست خواسته است که زمینه‌ی کار و مشارکت فعال زنان در جامعه را فراهم کنند تا افغانستان در مسیر پیشرفت قرار بگیرد. رئیس‌جمهور سابق افغانستان، آموزش و پرورش فرزندان کشور، دختران و پسران، را برای پیشرفت، قدرت، خوداتکایی و زندگی شرافتمندانه کشور حیاتی می‌داند. حامد کرزی در ادامه تاکید کرد که محرومیت دختران از تحصیل و ممنوعیت کار زنان، ملت ما را روز به روز آسیب‌پذیرتر و ضعیف‌تر می‌کند و ادامه این وضعیت، آسیب‌های جبران‌ناپذیری به ثبات و توسعه کشور وارد خواهد کرد. وی بار دیگر سال تحصیلی جدید را به همه دانش‌آموزان تبریک می‌گوید و از همه دانش‌آموزان می‌خواهد که به هر طریق ممکن به تحصیل علم بپردازند و به مدارج بالای علمی دست یابند. حکومت سرپرست در تابستان ۱۴۰۰، آموزش بالاتر از صنف ششم را برای دختران ممنوع و یک سال بعد از آن، تحصیل دختران و زنان در دانشگاه و کار زنان در نهادهای بین‌المللی نیز منع قرار دادند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که هرچند سال جاری پیش از این نیز برای زنان در افغانستان دشوار بوده، اما با تشدید درگیری‌ها با پاکستان، شرایط برای آنان «بدتر» شده است. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که تعداد زیادی از جان‌باختگان غیرنظامی در این درگیری‌ها تا اکنون زنان و کودکان بوده‌اند. در اعلامیه آمده است که بیش از ۶۴ هزار تن در مناطق شرقی کشور آسیب‌دیده اند که بیش از نیمی از آنان زنان و دختران هستند. در گزارش آمده است که بسیاری از زنان چندنی بار در یک سال به دلیل درگیری‌ها و زمین‌لرزه، مجبور به ترک خانه‌های‌شان شده‌اند. بخش زنان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که جامعه‌ی جهانی نباید وضعیت زنان در افغانستان را «عادی» تلقی کند و ادامه حمایت و توجه جهانی برای تغییر وضعیت آنان ضروری است. همچنین در گزارش سرپناه، خدمات صحی، آب آشامیدنی، مواجه بودند با خطر خشونت و سوءاستفاده در مسیر آوارگی، دسترسی به خدمات و کار و همچنین نگرانی‌های حقوقی، از چالش‌های کلیدی زنان در افغانستان عنوان شده‌اند. این نهاد گفته است که قانون جزایی باعث کاهش برابری حقوقی زنان و حتی مجازشدن برخی اشکال خشونت خانگی شده است و تنها ۱۴ درصد زنان به خدمات اساسی عدالت دسترسی دارند؛ در حالی که ۵۳ درصد مردان در کشور به این خدمات دسترسی دارند. بخش زنان ملل متحد افزوده است که بیش از ۱۰.۷ میلیون زن و دختر در کشور نیاز به کمک‌های بشردوستانه دارند. این نهاد تاکید کرده است که افزایش قیمت‌ها زندگی را برای خانواده‌ها، مخصوصاً خانواده‌های که از سوی زنان سرپرستی می‌شوند، سخت‌تر کرده است. بخش زنان ملل متحد می‌افزاید که در عین حال برنامه کمک‌رسانی به زنان در کشور با کمبود شدید بودجه (حدود ۵۰ درصد) روبه‌رو است.

ادوین سینیزا، نماینده سازمان صحی جهان  (WHO)، در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بیماری توبرکلوز همچنان یک تهدید جدی صحی در افغانستان است و سالانه هزاران تن به آن مبتلا می‌شوند. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۴ حمل) با نشر گزارشی گفته است که بسیاری از موارد توبرکلوز بدون تشخیص باقی می‌مانند و نیاز فوری به اقدام جمعی وجود دارد. همچنین وی در ادامه تاکید کرده است: «پایان دادن به توبرکلوز تنها یک آرزو نیست، بلکه هدفی قابل دستیابی است.» ادوین سینیزا در ادامه افزوده است که به مناسبت روز جهانی توبرکلوز، سازمان صحی جهان خواستار اقدام جمعی برای گسترش تشخیص زودهنگام این بیماری است. وی تصریح کرد که برای جلوگیری از این بیماری باید دسترسی به تداوی بهبود پیدا کند و اطمینان حاصل شود که هیچ‌کس نادیده گرفته نمی‌شود. سازمان صحی جهان پیش‌تر نیز توبرکلوز را یک بیماری تهدیدکننده در سطح جهان خوانده و خواستار اقدامات جدی برای جلوگیری از این بیماری شده بود.

سازمان بین‌المللی کار(ILO) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حمایت اجتماعی از سلامت، نقش کلیدی در دسترسی موثر زنان و دختران به خدمات صحی با کیفیت و همچنان تأمین امنیت درآمد آنان در دوران بیماری و دوران بارداری دارد. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۲۴ مارچ) با نشر گزارشی گفته است که سیاست‌های حمایت اجتماعی و سلامت باید بر برابری جنسیتی تمرکز کنند تا حقوق زنان محافظت شده و نتایج واقعی برای زنان و دختران در سراسر جهان حاصل شود. در بخشی از گزارش سازمان بین‌المللی متحد آمده است که حتی در کشورهای که قوانین دسترسی برابر زنان و مردان به خدمات صحی را تضمین می‌کنند، نابرابری‌های بازار کار سبب می‌شود زنان از مزایای اجتماعی و خدمات سلامت به‌طور برابر بهره‌مند نشوند. در ادامه آمده است که اغلب زنان در مشاغل غیررسمی مشغول‌ هستند و دستمزد کمتری دریافت می‌کنند که این عوامل دسترسی موثر آنان به حمایت اجتماعی از سلامت را محدود می‌کند. سازمان بین‌المللی کار در ادامه افزوده است که سیاست‌های حمایت اجتماعی باید زنان را در تمام مراحل زندگی، از دوران بارداری تا پیری، حمایت کنند و با هم‌راستا کردن این سیاست‌ها با امنیت درآمد و مراقبت‌های صحی، کرامت و رفاه آنان را تضمین کنند. قابل ذکر است که افغانستان از جمله کشورهایی است که با میزان بالای مرگ‌ومیر مادران و نوزادان روبرو است. کم‌بود امکانات صحی، دسترسی محدود به آموزش‌های تخصصی و فاصله‌ی زیاد روستاها تا مرکزهای درمانی، چالش‌های جدی در ارایه‌ی خدمات به مادران باردار ایجاد کرده است. در بسیاری از مناطق، زنان در خانه یا درمانگاه‌های کوچک زایمان می‌کنند و قابله‌ها اغلب با امکانات اندک و بدون دسترسی فوری به راهنمایی‌های تخصصی کار می‌کنند.