برچسب: رسانه گوهرشاد

2 ماه قبل - 151 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد برای افغانستان به ممنوعیت ورود کارکنان زنان به دفاتر این سازمان واکنش نشان داده و از حکومت سرپرست خواسته است که ممنوعیت ورود کارکنان زن به دفاتر را لغو کند تا کمک‌ها به زنان و دختران برسد. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۱۶ قوس) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که سه ماه از ممنوعیت ورود کارکنان زن به ساختمان‌های سازمان ملل در سراسر کشور می‌گذرد و در طول این ۹۱ روز، کارمندان زن به کار حیاتی‌شان برای مردم افغانستان از خانه‌های‌شان ادامه داده‌اند. سوزان فرگوسن، نماینده ویژه بخش زنان سازمان ملل در افغانستان گفته است که زنان و دختران افغانستان برای کار سازمان ملل متحد در این کشور ضروری هستند و این سازمان تنها از طریق حضور آنان می‌تواند به زنان و دختران دسترسی پیدا کرده و کمک ارائه کند. این مقام سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که کمک‌ها باید توسط زنان و به زنان ارائه شوند. نماینده ویژه بخش زنان سازمان ملل متحد تصریح کرد که به‌شدت مخالف محدودیت‌ها است؛ زیرا اصول بنیادین حقوق بشر و برابری سازمان ملل، مندرج در منشور این سازمان را نقض و توانایی آن را در انجام وظایف تضعیف می‌کند. وی افزوده است: «ما خواستار لغو ممنوعیت ورود کارکنان و پیمانکاران زن افغان به محوطه سازمان ملل متحد و دسترسی ایمن آن‌ها به دفاتر و میدان هستیم تا کمک‌ها به زنانی و دخترانی که بیشترین نیاز را به آن دارند، برسد.» این در حالی است که حکومت فعلی سه سال پیش کار زنان در نهادهای غیردولتی از جمله سازمان ملل متحد را ممنوع اعلام کرده بودند، در حالی‌که کار زنان در ادارات دولتی در روز نخست بازگشت به قدرت ممنوع شد. علی‌رغم این ممنوعیت، زنان به کار در نهادهای سازمان ملل و شماری از نهادهای کمک‌رسان ادامه داده بودند. دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) در ماه سنبله سال جاری اعلام کرد که نیروهای حکومتی مانع ورود کارمندان زن به دفاتر این سازمان می‌شوند. این سازمان اشاره کرده است که پس از ممنوعیت ورود کارمندان زن، آژانس‌ها، صندوق‌ها و نهادهای سازمان ملل متحد در افغانستان برنامه‌های عملیاتی خود را تعدیل کرده‌اند و در حال ارزیابی گزینه‌های مناسب برای ادامه عملیات هستند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 142 بازدید

رسانه‌ها گزارش داده‌اند که قرار است، تیم والیبال زنان افغانستان در رقابت‌های والیبال زون مرکز آسیا شرکت کند. در گزارش‌ها آمده است که در این مسابقات تیم‌های افغانستان، قرغیزستان، مالدیو، ترکمنستان و بنگلادیش حضور خواهند داشت و میزبانی این رویداد را کشور مالدیو به‌عهده گرفته است. در ادامه آمده است که ترکیب تیم افغانستان نسبت به حضور این تیم در بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی با کمی تغییر همراه شده است. در گزارش آمده است، زینب نیکزاد که در فرانسه زندگی می‌کند، دوباره به اردوی تیم ملی اضافه شده و قرار است رقیه محمدی به‌جای نرگس موسوی بازوبند کاپیتانی را بر بازو ببندد. همچنین قرار است که دو بازیکن دیگر از شهر مشهد ایران نیز به ترکیب تیم ملی والیبال زنان کشور اضافه شوند. براساس معلومات موجود، رقابت‌های والیبال زون مرکز آسیا از روز جمعه ۲۸ قوس در شهر ماله مالدیو آغاز می‌شود و در تاریخ ۴ جدی به پایان می‌رسد.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 90 بازدید

سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با وجود محدودیت‌ها بر زند‌گی و کار زنان و دختران افغانستان، این سازمان از مراکز فرآوری مواد غذایی برای آنان حمایت می‌کند. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۱۶ قوس) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که با وجود محدودیت‌ها، زراعت و کشاورزی فرصت‌های ارزشمندی در اختیار زنان و دختران افغانستان قرار می‌دهد. سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که زنان و دختران در افغانستان با تولید مربا، ترشی و برخی ترکیبات غذایی دیگر، منبع درآمد ایجاد کرده‌اند. در بخشی از اعلامیه آمده است: «برنامه گسترده‌تر امنیت غذا، تغذیه و معیشت فائو در افغانستان بر حمایت از فقیرترین ۲۰ درصد خانواده‌ها در هر ولسوالی هدف تمرکز دارد.» سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد در ادامه افزوده است که از ماه اپریل ۲۰۱۰ میلادی تا اکنون، این برنامه بیش از ۳۸۵ هزار تن را در ۱۶ ولسوالی از هشت ولایت تحت پوشش قرار داده و از ۵۵ هزار خانواده حمایت کرده است. قابل ذکر است که پس از تسلط مجدد حکومت سرپرست بر افغانستان، زنان و دختران از کار، تحصیل و حضور در اجتماع محروم شده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها زن و دختر از کار، آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 89 بازدید

ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق‌‌ بشر سازمان ملل متحد برای افغانستان درتازه‌ترین مورد، خواستار جلوگیری از آوارگی هزاره‌‌ها از شهرک نوآباد ولایت غزنی که توسط حکومت سرپرست به عنوان شهرک «امارتی» اعلام گردیده، شده است. آقای بنت در اعلامیه‌ای که در پایان سفرش به قطر نشر کرده، گفته است که این هفته با گروهی از هزاره‌ها که «نسل‌ها است در منطقه‌ای از شهر غزنی زندگی می‌کنند» و به دلیل تصمیمات دادگاه حکومت فعلی در معرض از دست‌دادن خانه‌های شان هستند، صحبت کرده است. وی در ادامه تاکید کرده است که باشندگان شهرک نوآباد ولایت غزنی در مورد عادلانه‌نبودن روند دادگاه و سرنوشت حدود ۱۳ هزار خانواده در صورت مجبورشدن به ترک خانه‌های‌شان، ابراز نگرانی کردند. همچنین گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در بخشی از اعلامیه‌اش خواستار اقداماتی برای جلوگیری از آواره‌شدن این خانواده‌ها شده و بر رعایت دادرسی عادلانه و فراهم‌سازی کمک‌های حقوقی جهت حل این موضوع، تاکید کرده است. این در حالی است که حدود یک ماه پیش وزارت عدلیه‌ی حکومت فعلی اعلام کرد که دادگاه اختصاصی دولت هزار و ۸۴۳ جریب زمین شهرک نوآباد در مرکز غزنی را «امارتی» اعلام کرد. براساس معلومات موجود، این شهرک ۳۲ سال پیش بنا گذاشته شد و در حال حاضر در آن حدود ۱۸ هزار خانواده زندگی می‌کنند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 104 بازدید

در روابط انسانی، کلمات ابزار اصلی انتقال احساسات و افکارند؛ اما گاه آنچه روابط را شکل می‌دهد، نه گفتن بلکه *نگفتن* است. سکوت یکی از پیچیده‌ترین و چندوجهی‌ترین رفتارهای ارتباطی در زندگی خانوادگی است. این سکوت می‌تواند نشانه‌ای از آرامش، تفکر و احترام باشد، اما در عین حال ممکن است به‌صورت خشم پنهان، دل‌گیری یا فاصله‌ی عاطفی نیز برداشت شود. درک صحیح از نقش سکوت در خانواده، می‌تواند به شکل‌گیری روابطی سالم‌تر و صمیمی‌تر کمک کند و مانع از بروز سوء‌تفاهم‌های عاطفی شود. در زندگی خانوادگی، سکوت همیشه معنای ثابتی ندارد. گاهی والدین در برابر اشتباه فرزند سکوت می‌کنند تا از تنش و درگیری جلوگیری کنند. گاهی زوج‌ها پس از مشاجره، حرفی نمی‌زنند تا فضا آرام شود. و گاه سکوت، نشانه‌ی خستگی روانی‌ست، نه بی‌تفاوتی. به همین دلیل، تفسیر سکوت باید با توجه به بافت رابطه، موقعیت، و احساسات درونی افراد انجام شود. سکوت می‌تواند فرصتی برای بازنگری و آرامش باشد، یا دیواری ضخیم میان دل‌ها بسازد—انتخاب با ماست که چگونه با آن مواجه شویم. از دیدگاه روان‌شناسی ارتباط، سکوت دو چهره دارد: چهره‌ای سازنده و چهره‌ای مخرب. سکوت سازنده، سکوتی آگاهانه، هدفمند و همراه با احترام است. این نوع سکوت معمولاً زمانی به کار می‌رود که احساسات شدید بر فضا حاکم است و صحبت‌کردن ممکن است به آسیب یا پشیمانی منجر شود. در چنین شرایطی، سکوت می‌تواند فرصتی برای بازسازی آرامش درونی و آماده‌سازی ذهن برای گفت‌وگویی سالم‌تر در آینده باشد. در مقابل، سکوت مخرب نوعی کناره‌گیری خاموش، قهر یا بی‌اعتنایی است. این نوع سکوت نه‌تنها روند گفت‌وگو را متوقف می‌کند، بلکه احساساتی چون طردشدگی، بی‌ارزشی و سردی عاطفی را در روابط خانوادگی ایجاد یا تشدید می‌نماید. در روابط زناشویی، سکوت می‌تواند نشانه‌ای از درک متقابل و احترام به فضای روانی طرف مقابل باشد. زمانی که یکی از زوجین خسته یا ناراحت است، سکوتی کوتاه‌مدت و حمایت‌گر می‌تواند فرصتی برای بازگشت آرامش و تنظیم هیجانات فراهم کند. اما اگر این سکوت طولانی شود و به جای گفت‌وگو بنشیند، به‌تدریج فاصله‌ی عاطفی میان زوجین شکل می‌گیرد. سکوت ممتد معمولاً باعث انباشت رنج‌های ناگفته، سوء‌تفاهم‌های حل‌نشده و کاهش تدریجی صمیمیت می‌شود. در این حالت، سکوت دیگر نشانه‌ی درک نیست، بلکه به دیواری سرد میان دو انسان تبدیل می‌شود که رابطه را از درون فرسوده می‌کند. در روابط والدین و فرزندان نیز، سکوت می‌تواند معناهای گوناگونی داشته باشد. والدینی که در برابر پرسش‌ها یا احساسات فرزندشان سکوت می‌کنند، ممکن است ناخودآگاه این پیام را منتقل کنند که احساسات کودک بی‌اهمیت یا نادرست است. چنین سکوتی می‌تواند باعث شود که کودک به‌تدریج از ابراز هیجانات خود بترسد و به سمت سرکوب عواطف یا گوشه‌گیری هیجانی برود. در مقابل، اگر والدین گاهی با سکوتی همراه با گوش دادن فعال و همدلی، اجازه دهند فرزندشان بدون قطع شدن صحبت کند، این نوع سکوت تبدیل به نشانه‌ای از احترام، پذیرش و توجه واقعی می‌شود. در چنین فضایی، کودک احساس می‌کند شنیده می‌شود، مهم است و می‌تواند با اعتماد و امنیت روانی، احساساتش را بیان کند. سکوت گاهی به‌عنوان یک مکانیزم دفاعی در خانواده‌ها عمل می‌کند. برخی افراد زمانی که از درگیری واهمه دارند یا نمی‌توانند احساساتشان را به‌درستی بیان کنند، به سکوت پناه می‌برند. این نوع سکوت، اگرچه در ظاهر ممکن است فضایی آرام ایجاد کند، اما در عمق روان فرد، زمینه‌ساز انباشت هیجانات منفی، نارضایتی و احساس سرکوب‌شدگی می‌شود. با گذشت زمان، چنین سکوتی می‌تواند به انفجارهای عاطفی، قهرهای طولانی‌مدت یا جدایی عاطفی تدریجی بین اعضای خانواده منجر شود. در مقابل، اگر افراد بیاموزند که احساسات خود را به‌صورت محترمانه و در فضای امن بیان کنند، این سکوت‌های سنگین جای خود را به گفت‌وگوی سالم و تعامل سازنده خواهد داد—تعاملاتی که می‌توانند بنیان خانواده را تقویت کنند. از سوی دیگر، در فرهنگ‌های شرقی، سکوت گاهی نشانه‌ی ادب، احترام یا بزرگ‌منشی تلقی می‌شود. بسیاری از افراد در خانواده‌ها می‌آموزند که سکوت، بهتر از پاسخ تند یا مجادله است. این نگاه، در برخی موقعیت‌ها می‌تواند مفید باشد؛ اما اگر به یک عادت پایدار تبدیل شود، ممکن است زمینه‌ی کاهش گفت‌وگو و شفافیت در روابط خانوادگی را فراهم کند. روابط سالم خانوادگی بر پایه‌ی گفت‌وگوی صادقانه و احترام متقابل شکل می‌گیرد، نه بر سکوت‌های طولانی که مانع درک متقابل می‌شوند. برای آن‌که سکوت در خانواده به ابزاری مثبت تبدیل شود، ضروری‌ست که اعضای خانواده معنای آن را برای یکدیگر روشن سازند. مثلاً اگر فردی نیاز به زمانی برای آرام شدن دارد، بهتر است به‌صراحت بیان کند: «حالا خیلی ناراحتم و می‌خواهم کمی تنها باشم تا بعد با هم صحبت کنیم.» چنین رویکردی از تبدیل سکوت به قهر یا بی‌توجهی جلوگیری می‌کند و نشان می‌دهد که سکوت می‌تواند سازنده باشد—به شرطی که با آگاهی، احترام و شفافیت همراه شود. در تربیت خانوادگی، آموزش درک متقابل میان سکوت و گفت‌وگو اهمیت بسیاری دارد. کودکان باید بیاموزند که سکوت همیشه نشانه‌ی چیز بدی نیست، اما اگر چیزی آن‌ها را آزار می‌دهد، حق دارند درباره‌اش صحبت کنند. والدین نیز باید بدانند که سکوت طولانی فرزند، لزوماً به‌معنای ادب یا احترام نیست؛ گاهی می‌تواند نشانه‌ی ترس، سردرگمی یا احساس نادیده گرفته شدن باشد. گفت‌وگوی محبت‌آمیز و ایجاد فضای امن برای صحبت کردن، می‌تواند سکوت‌های آسیب‌زا را به تعاملاتی صادقانه و سالم تبدیل کند. سکوت در روابط خانوادگی، گاهی به شکل «سکوت عاطفی» بروز می‌یابد. ممکن است اعضای خانواده در کنار هم زندگی کنند، اما از نظر احساسی کاملاً از هم دور شده باشند. این نوع سکوت، از سکوت گفتاری خطرناک‌تر است؛ چرا که ظاهر رابطه آرام به نظر می‌رسد، اما پیوند عاطفی در حال از بین رفتن است. مقابله با سکوت عاطفی نیازمند توجه آگاهانه، صمیمیت کلامی، ابراز محبت روزمره و ایجاد فضای گفت‌وگو است—فضایی که در آن شنیده شدن، به‌اندازه‌ی صحبت کردن ارزشمند باشد. در نهایت، باید گفت سکوت در روابط خانوادگی همچون تیغی دو لبه است؛ می‌تواند ابزار آرامش، احترام و تأمل باشد، یا عاملی برای سردی، دل‌گیری و فاصله‌ی عاطفی. آنچه سکوت را سازنده یا مخرب می‌سازد، نیت، آگاهی و شفافیتی است که پشت آن قرار دارد. زمانی‌که اعضای خانواده بتوانند میان سکوت و گفت‌وگو تعادل برقرار کنند، روابطشان عمیق‌تر، سالم‌تر و پویاتر خواهد بود. سکوت در روابط خانوادگی پدیده‌ای چندوجهی است که بسته به نحوه‌ی استفاده، می‌تواند به ایجاد آرامش یا افزایش فاصله منجر شود. سکوت آگاهانه و همراه با احترام، فرصتی برای کاهش تنش و بازیابی آرامش فراهم می‌کند. اما سکوت طولانی‌، بی‌دلیل و بی‌توضیح، می‌تواند به سردی، سوء‌تفاهم و تضعیف پیوندهای عاطفی بینجامد. خانواده‌هایی که گفت‌وگو را در کنار سکوت هوشمندانه به‌کار می‌برند، بیشترین شانس را برای ساختن روابطی سالم، صمیمی و مبتنی بر اعتماد خواهند داشت. نویسنده: مرضیه بهروزی «روانشناس بالینی»

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 59 بازدید

اداره احصائیه و معلومات حکومت سرپرست درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در ماه عقرب سال جاری خورشیدی، هزینه‌ی معالجه و درمان در سراسر افغانستان، ۱۳.۹ درصد افزایش یافته است. این اداره امروز (شنبه، ۱۵ قوس) با نشر اعلامیه‌‌ای این آمار را اعلام کرد و گفته است که بر اساس آمارها در ماه عقرب نرخ موادغذایی در افغانستان نیز ۲.۳ درصد افزایش یافته است. این اداره در ادامه تاکید کرده است که نرخ انواع غله‌جات ۱.۳ درصد، نرخ گوشت ۱.۶ درصد، نرخ میوه ۱۰.۳ درصد و نرخ سبزی ۲.۱ درصد در ماه عقرب افزایش یافته است. حکومت سرپرست در پی تنش سیاسی با پاکستان، به تاجران کشور سه ماه مهلت داده‌اند که حساب‌های خود را با شرکت‌های پاکستانی تصفیه کنند و پس از آن واردات دارو از آن کشور کاملاً ممنوع می‌شود. همچنین اداره احصائیه و معلومات در ادامه افزوده است که نرخ مواد غیرغدایی نیز ۱.۲ درصد افزایش یافته است که شامل افزایش ۳.۲ در شاخص مسکن و ۱۳.۹ درصد در شاخص معالجه و درمان می‌شود. در بخشی از آمار آمده است که در ماه عقرب، تورم ماهانه ۱.۶ درصد و تورم نقطه به نقطه در مقایسه با ماه عقرب سال گذشته، ۸.۵ درصد افزایش یافته است. این در حالی است که در پی تنش سیاسی و درگیری میان نیروهای حکومت فعلی و نیروهای پاکستانی، گذرگاه‌های مرزی دو کشور بیش از ۵۰ روز است که مسدود و تجارت میان دو طرف، متوقف است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 158 بازدید

دانشگاه موناش ملبورن، از کتابی تازه با محوریت نقش زنان افغانستان در روند صلح و مقاومت جمعی رونمایی کرده است، اثری که برگزارکنندگان آن را یکی از جامع‌ترین پژوهش‌ها در حوزه «زنان، صلح و امنیت» در بستر افغانستان می‌دانند. این اثر پژوهشی توسط فرخنده اکبری و پروفیسور جاکی‌ترو نوشته شده که نقش مقاومت و ایستادگی زنان و دختران افغانستان را برجسته می‌سازد و مراسم رونمایی آن (روز جمعه، ۱۴ قوس) در مرکز عالی محو خشونت علیه زنان دانشگاه موناش برگزار شده است. نویسندگان این کتاب آن را نخستین پژوهش جامع درباره دستور کار «زنان، صلح و امنیت» در بستر افغانستان توصیف کرده‌اند. در مراسم رونمایی، نویسند‌گان کتاب درباره یافته‌ها و اهمیت این پژوهش توضیحاتی ارائه کردند. بانو اکبری، پژوهشگر مرکز عالی محو خشونت علیه زنان و از فعالان شناخته‌شده حقوق زنان، و پروفیسور جاکی‌ترو، مدیر این مرکز و از چهره‌های برجسته پژوهش در حوزه خشونت جنسیتی، در این نشست ابعاد مختلف کتاب را معرفی کردند. خانم اکبری در سخنانش تاکید کرد که روایت زنان و دختران افغانستان در سال‌های اخیر «یا نادیده گرفته شده یا سطحی بازتاب یافته» و هدف این کتاب مستندسازی نقش واقعی آنان در مقاومت مدنی است. همچنین پروفیسور ترو نیز این اثر را تلاشی برای روشن‌ساختن پیامدهای سیاست‌های جنسیتی و واکنش جامعه زنان خواند. پس از صحبت‌های نویسند‌گان، گفتگوی آزاد میان مهمانان نیز صورت گرفته است. این رونمایی بخشی از تلاش‌های علمی و دانشگاهی برای مستندسازی تجربه‌ها و مبارزات زنان افغانستان در شرایط کنونی عنوان شده است.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 107 بازدید

یافته‌های تازه پژوهشکده «پیو» مستقر در آمریکا نشان می‌دهد که حدود ۲۴ درصد از جوانان ۱۸ تا ۲۹ ساله همیشه یا بیشتر اوقات احساس تنهایی و دورافتادگی از اطرافیان می‌کنند. پژوهشگران دریافتند جوانان مورد مطالعه عمدتا زنان، به‌رغم داشتن ارتباطات اجتماعی قوی، احساس تنهایی شدید دارند. نتایج این پژوهش در مجله علمی بین‌المللی «پلوس وان» منتشر شده است. پژوهشگران که با ۴‌ هزار‌ و ۸۱۲ نفر در سنین ۱۸ تا ۹۵ سال گفتگو کرده‌اند، دریافتند که جوانان به‌طور کلی درگیر تغییرات زیاد هستند و شرکت‌کنندگان جوان‌تر از تحولاتی چون آغاز و یا ختم یک رشته تحصیلی، پایان یک رابطه عاطفی یا نقل مکان به‌عنوان تغییرات تازه در زندگی‌شان یاد کرده‌اند. جفری هال، استاد ارتباطات در دانشگاه کانزاس آمریکا در این پژوهش گفته است که این جابه‌جایی‌های پی‌هم، یک «تجربه بسیار تنهاکننده» به‌وجود می‌آورد؛ چون فرد مدام از جایی به جایی می‌رود و مجبور است هر بار راه‌های تازه‌ای برای ارتباط با دیگران پیدا کند. وی در ادامه تاکید کرد که زنان در دوستی‌ها انتظارات بیشتری نسبت به مردان دارند؛ مثلا می‌خواهند احساس کنند دوستان‌شان واقعا آن‌ها را دوست دارند، با آن‌ها وقت خوب و باکیفیت می‌گذرانند و از همراهی با آن‌ها خوشحال می‌شوند. همچنین هال می‌گوید حتی اگر دوستان زیادی هم داشته باشید، این انتظارات می‌تواند باعث شود که احساس کنید چیزی در روابط‌تان کم است. جفری هال معتقد است که برای کاهش تنهایی جوانان، باید الزامات فرهنگی بر موفقیت مالی و حرفه‌ای افراد کمتر شود و اهمیت بیشتری به ارتباط اجتماعی داده شود. او می‌گوید: «ما از جوانان انتظار داریم که هم‌زمان با تلاش برای رسیدن به موقعیت شغلی بهتر، تمام دوستی‌های خود را نیز حفظ کنند.» هال می‌گوید احساس تنهایی به‌معنای وجود مشکل نیست؛ بلکه فقط نشان می‌دهد که انسان نیاز دارد با دیگران ارتباط داشته باشد. او می‌افزاید: «احساس تنهایی بخشی از یک سیستم سالم است. مهم این است که با این احساس چه می‌کنید.»

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 101 بازدید

خبرگزاری فرانسه درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که شمار «سقط‌های خودخواسته» جنین پس از بازگشت دوباره‌ی حکومت سرپرست به قدرت در افغانستان افزایش یافته است. این خبرگزاری با نشر گزارش گفته است که با ده زن در افغانستان درباره سقط جنین گفتگو شده و تنها پنج زن حاضر شده‌اند که روایت‌های شان را بازگو کنند. شمار زنان افغانستان که برای پایان‌دادن به بارداری ناخواسته به روش‌های خطرناک خانگی روی می‌آورند، روندی که جان آنان را تهدید می‌کند. بهاره (مستعار) یک زن ۳۵ ساله به خبرگزاری فرانسه گفته است: «وقتی چهار ماهه باردار بودم برای سقط جنین خود به شفاخانه‌ای در کابل مراجعه کرده است، اما داکتران به او گفته‌اند اجازه‌ی چنین کاری ندارند و اگر کسی بفهمد، آن‌ها را زندانی می‌کنند.» این زن در ادامه تاکید کرده است که به دستور «شوهر بیکار خود که دختر پنجم نمی‌خواست» از «نوعی دم‌نوش گیاهی» استفاده و جنین خود را سقط کرده است. او تصریح کرد: «خون‌ریزی آن‌قدر شدید شد که دوباره مجبور شدم به شفاخانه برگردم. به داکتران گفتم که افتاده‌ام، اما می‌دانستند دروغ می‌گویم چون هیچ نشانی روی بدنم نبود. آنها عصبانی شدند، اما به مسوولان گزارش ندادند. عمل کردند و باقی‌مانده جنین را از بدنم خارج کردند.» قابل ذکر است که مطابق با قانون اساسی افغانستان، سقط جنین غیرقانونی است و تنها در صورتی مجاز شمرده می‌شود که جان مادر در خطر جدی قرار داشته باشد؛ اما در عمل تقریبا هرگز اجازه چنین کاری به زنان داده نمی‌شود. همچنین دو سازمان بین‌المللی که در بخش صحت در افغانستان فعالیت می‌کنند نیز افزایش سقط جنین در افغانستان را تایید کرده‌اند. سقط جنین در افغانستان به‌دلیل تابو بودن، با استفاده از داروهای گیاهی و تابلیت‌هایی که به‌صورت غیرقانونی در دواخانه‌ها فروخته می‌شوند، انجام می‌شود. در مواردی هم زنان مجبور می‌شوند با بلند کردن بار سنگین و ضربه زدن به شکم، جنین شان را سقط کنند. حلیمه (مستعار) گفته است که با خوردن تابلیت‌هایی که از دواخانه خریده بود، جنین خود را سقط کرده است. مریم (مستعار) نیز گفته است که با ضربه زدن توسط «سنگ به شکمش» جنین خود را سقط کرده است. یک متخصص نسائی و ولادی در کابل به خبرگزاری فرانسه گفته است تا قبل از بازگشت حکومت فعلی به قدرت می‌توانستند با کمک بعضی انجوها سقط جنین بیشتری انجام دهند، اما حالا داکتران از انجام این کار می‌ترسند. وی افزوده است که زنان از درخواست سقط در شفاخانه‌ها می‌ترسند: «بیشتر زنان تلاش می‌کنند [جنین شان را] در خانه سقط کنند و بعد به شفاخانه می‌آیند و می‌گویند جنین خودبه‌خود سقط شده است.» مریم (مستعار) ۲۲ ساله گفته است که یک ماه از بارداری گذشته بود و مادرش برای سقط جنین او «یک سنگ بسیار سنگین روی شکم اش گذاشته است.» این در حالی است که افغانستان یکی از بالاترین نرخ‌های مرگ‌ومیر مادران و نوزادان را در جهان دارد.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 100 بازدید

برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) اعلام کرده است که افغانستان در یکی از سخت‌ترین دوران‌های تاریخ معاصر خود قرار دارد، زنان، دختران و کودکان بیش‌ترین فشار را به دلیل بحران انسانی تحمل می‌کنند. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که میلیون‌ها تن بدون دارایی و باامید به یافتن امنیت و شروع تازه به افغانستان بازگشته‌اند، اما بازگشت‌کنند‌گان اغلب به جامعه‌ی روبرو می‌شوند که خود با فقر، کم‌بود شغل و عدم ارائه خدمات اساسی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. برنامه توسعه سازمان ملل متحد در ادامه هشدار داده است که بیش‌تر زنان، دختران و کودکان بدون حمایت، درآمد و مکان امن وارد افغانستان می‌شوند. در بخشی از گزارش آمده است که محدودیت‌ها در حرکت، آموزش و کار سبب می‌شود گزینه‌های زنان بازگشت‌کننده بسیار محدود باشد. در گزارش آمده است که خانواده‌ها مجبور به تصمیمات دشوار می‌شوند و برخی دختران تحصیل را ترک کرده یا به ازدواج زودهنگام سوق داده می‌شوند. این نهاد هشدار داده است که بدون کمک‌های فوری، این خانواده‌ها در معرض بحران شدیدتر قرار خواهند گرفتند و شماری از خانواده‌ها ممکن است مجبور شوند دوباره مهاجرت کنند، تنش‌های محلی افزایش یابد، خدمات از بین رفته و چرخه آوار‌گی ادامه پیدا کند. برنامه توسعه سازمان ملل متحد افزوده است که با همکاری جوامعی، تلاش می‌کند تا با حمایت عملی و انسان محور، به بازسازی زند‌گی خانواده‌ها کمک کرده و زمینه بهبود بلندمدت را برای آنان فراهم کند. این سازمان تصریح کرد که این حمایت‌ها شامل سه نوع اقدام است که خانواده‌ها را در بازسازی زندگی و مقابله با بحران‌ها کمک می‌کند. همچنین برنامه توسعه سازمان ملل متحد چندی پیش نیز اعلام کرده بود که بازگشت گسترده افغانستانی‌ها در ماه‌های اخیر فشار شدیدی بر جوامع میزبان وارد کرده و بیش‌تر خانواده‌ها در شرایط دشواری قرار دارند.

ادامه مطلب