برچسب: افغانستان

1 هفته قبل - 77 بازدید

مسوولان در فرماندهی پولیس ولایت کاپیسا می‌گویند که یک کودک در اثر انفجار ماین‌ به‌جامانده از جنگ در این ولایت، جان باخته است. عبدالفتاح فائز، سخنگوی فرماندهی پولیس کاپیسا با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این رویداد در منطقه‌ی «بدراب» از مربوطات ولسوالی تگاب کاپیسا هنگامی رخ داده که این کودک سرگرم بازی با ماین بوده است. او در این اعلامیه در مورد سن، هویت و جنسیت این کودکان معلومات ارائه نکرده است. اداره‌ی ملی آمادگی مبارزه با حوادث چند وقت پیش اعلام کرده بود که در سال پسین ۱۹۳ رویداد انفجار مهمات به‌جامانده از جنگ‌ در افغانستان رخ داده که در اثر آن، ۸۷ تن کشته و ۳۳۳ تن زخمی شده‌اند؛ رقمی که بیش از ۶۷  درصد آن را کودکان تشکیل می‌دهد. قابل ذکر است که انفجار مهمات و ماین‌های به‌جامانده از جنگ، بارها از شهروندان، به ویژه کودکان، در ولایت‌های مختلف افغانستان قربانی گرفته است. بر اساس آمار سازمان ملل متحد، سه میلیون و ۳۰۰ هزار نفر در افغانستان در شعاع یک کیلومتری مناطق آلوده به ماین‌ها و مواد منفجره زندگی می‌کنند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 73 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بیماری فلج اطفال درمان ندارد، اما از طریق واکسن قابل پیش‌گیری است. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که تا زمانی که ویروس پولیو در افغانستان در گردش باشد، هر کودک زیر پنج سال باید دو قطره واکسن دریافت کند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که برای جلوگیری از گسترش این بیماری، ضروری است که هیچ کودکی از روند واکسیناسیون باز نماند. همچنین یونیسف از «والدین، مراقبان و رهبران جامعه» خواسته است تا در این زمینه همکاری کنند و اطمینان حاصل شود که همه کودکان واکسن می‌شوند. این سازمان در ادامه افزوده است که همکاری خانواد‌ه‌ها و جامعه در کنار تیم‌های صحی می‌تواند به پایان دادن و ریشه‌کن کردن پولیو در افغانستان کمک کند. این اولین کارزار تطبیق واکسن پولیو در افغانستان در سال ۱۴۰۵ خورشیدی در حال تطبیق است و  و در آن ۱۲.۶ میلیون کودک زیر پنج سال واکسن می‌شوند. در حال حاضر افغانستان و پاکستان تنها کشورهای جهان اند که بیماری فلج کودکان یا پولیو در آن محو نشده است. قابل ذکر است که در سال ۲۰۲۵ میلادی نُه مورد مثبت بیماری فلج اطفال در افغانستان ثبت شده بود، اما در سال جاری میلادی تا کنون از ثبت موارد جدید، گزارش نشده است. همچنین سازمان جهانی صحت هشدار داده است که تا زمان ریشه‌کنی کامل پولیو در سطح جهان، افغانستان همچنان در معرض خطر انتقال بین‌المللی ویروس است و همکاری با برنامه‌های جهانی و هماهنگی با پاکستان برای واکسینه کردن جمعیت در مناطق مرزی ضروری است. این نهاد نسبت به افزایش خطر ویروس‌های مشتق از واکسن (cVDPV) در برخی مناطق جهان هشدار داده و تاکید کرده است که واکسیناسیون گسترده و نظارت مستمر، تنها راه جلوگیری از شیوع بیش‌تر بیماری است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 100 بازدید

روایت اسراء از جایی آغاز نمی‌شود که معمولاً روایت‌ها شروع می‌شوند؛ نه از یک صبح روشن، نه از یک اتفاق بزرگ، و نه از لحظه‌ای که کسی تصمیمی قاطع می‌گیرد. روایت او از جایی آغاز می‌شود که بسیاری آن را پایان می‌دانند؛ از همان‌جا که دروازه‌ها بسته می‌شوند، صداها آهسته‌تر می‌گردند و زندگی، به‌جای پیش رفتن، در خود جمع می‌شود. در یکی از کوچه‌های خاکی و آرام شهر مزار شریف، جایی که دیوارها هنوز قصه‌های سال‌های دور را در خود نگه داشته‌اند، خانه‌ای است که در نگاه اول تفاوتی با دیگر خانه‌ها ندارد. اما اگر کمی نزدیک‌تر شوی، اگر لحظه‌ای در سکوت آن کوچه بایستی، صدایی را خواهی شنید؛ صدایی یکنواخت، پیوسته و خستگی‌ناپذیر: صدای چرخ خیاطی. این صدا، صدای نفس کشیدن اسراء است؛ صدای زنده ماندن او و ۱۸ دختر دیگر که در دل همین خانه، چیزی را می‌سازند که شاید در هیچ کتابی نوشته نشده باشد: امیدی که با دست دوخته می‌شود. اسراء دختری است که اگر او را در خیابان ببینی، شاید در نگاه اول هیچ‌چیز خاصی توجهت را جلب نکند؛ چهره‌ای ساده، لباس‌هایی معمولی و نگاهی که بیشتر از آن‌که به اطراف باشد، در درون خودش فرو رفته است. اما پشت همین ظاهر ساده، داستانی پیچیده نهفته است؛ داستانی از روزهایی که آرام‌آرام تغییر کردند، از رؤیاهایی که بی‌صدا شکستند، و از تصمیمی که در سکوت گرفته شد. او هم مانند هزاران دختر دیگر، زمانی کتاب در دست داشت؛ دفترهایش پر از نوشته بود و آینده، چیزی قابل تصور. اما روزی رسید که دیگر هیچ‌چیز مثل قبل نبود. دروازه‌هایی که باید باز می‌ماندند، بسته شدند و آن‌چه باقی ماند، سکوت بود؛ سکوتی که نه‌فقط در کوچه‌ها، بلکه در دل‌ها نیز جا گرفت. روزهای نخست برای اسراء شبیه سرگردانی بی‌پایان بود. صبح‌ها بیدار می‌شد، اما جایی برای رفتن نداشت. کتاب‌هایش را نگاه می‌کرد، اما دیگر دلیلی برای گشودن‌شان نمی‌دید. گاهی کنار پنجره می‌نشست و به رفت‌وآمد مردم خیره می‌شد؛ گویی به‌دنبال چیزی می‌گشت که خودش هم نمی‌دانست چیست. در خانه، فشارها آرام‌آرام بیشتر می‌شد؛ نه لزوماً در قالب کلمات، بلکه در نگاه‌ها، سکوت‌ها و نگرانی‌هایی که بر چهره پدر و مادرش نشسته بود. اما پاسخ آن سؤال سنگین «حالا چه؟»، نه در یک لحظه، بلکه در روندی آهسته شکل گرفت. اسراء از کودکی با خیاطی بیگانه نبود. مادرش گاهی لباس‌ها را ترمیم می‌کرد و او کنار دستش می‌نشست و تماشا می‌کرد. آن زمان، این کار فقط مهارتی ساده بود؛ چیزی برای گذران وقت، نه برای ساختن آینده. اما حالا، همان مهارت کوچک به تنها تکیه‌گاه او تبدیل شده بود. او کار را از جایی آغاز کرد که تقریباً هیچ‌چیز نداشت؛ نه سرمایه، نه مشتری و نه حتی اطمینان. روزهای اول به تمرین گذشت؛ پارچه‌هایی که بارها دوخته و باز شدند، طرح‌هایی که تغییر کردند، و ساعت‌هایی که در سکوت، تنها با صدای چرخ خیاطی پر می‌شدند. در دل این مسیر، چیزی فراتر از یادگیری یک مهارت شکل گرفت؛ نوعی بازتعریف «توانستن». برای اسراء و دخترانی که بعدها به او پیوستند، خیاطی فقط یک کار دستی نبود، بلکه راهی بود برای بازپس‌گیری کنترلی که از زندگی‌شان گرفته شده بود. در شرایطی که بسیاری از انتخاب‌ها محدود شده بود، همین انتخاب کوچک، یعنی نشستن پشت چرخ خیاطی، معنایی بزرگ پیدا می‌کرد. این کارگاه کوچک، به‌مرور به فضایی تبدیل شد که در آن، زمان شکل دیگری پیدا می‌کرد. ساعت‌ها دیگر صرفاً نمی‌گذشتند، بلکه ساخته می‌شدند. هر کوک، هر برش پارچه و هر لباسی که کامل می‌شد، نوعی پیش‌روی در برابر ایستایی بود. حتی اشتباه‌ها هم معنا داشتند، چون نشانه‌ای از تلاش و تجربه بودند. از سوی دیگر، این فضا به پناهگاهی روانی نیز تبدیل شد. جایی که دختران می‌توانستند در کنار هم باشند، حرف بزنند، بخندند و برای لحظاتی سنگینی بیرون را فراموش کنند. در جامعه‌ای که گاهی صداها خاموش می‌شود، همین هم‌نشینی ساده، خود نوعی مقاومت است. کارگاه اسراء، اگرچه از بیرون فقط اتاقی پر از چرخ‌های خیاطی به نظر می‌رسد، اما در درون، شبکه‌ای از پیوندهای انسانی است؛ اعتماد، همکاری و امیدی که میان این دختران شکل گرفته است. شاید مهم‌ترین چیزی که در این میان ساخته می‌شود، لباس‌ها نباشند، بلکه احساسی است از مفید بودن و توانستن. احساسی که به‌سادگی دیده نمی‌شود، اما تأثیری عمیق دارد. کم‌کم، اولین سفارش‌ها رسیدند؛ ابتدا از همسایه‌ها، سپس از آشنایان. لباس‌های ساده، ترمیم‌ها و کارهای کوچک، اما همین‌ها اولین قدم‌ها بودند. با گذشت زمان، ارتباط با دنیای بیرون شکل گرفت؛ از طریق یک گوشی ساده، پیام‌های واتس‌اپ و صداهایی از آن‌سوی مرزها. مشتریان حالا فقط از داخل کشور نبودند. افغان‌های خارج از کشور سفارش می‌دادند؛ لباس‌های محفلی، لباس عروس و لباس‌هایی که باید خاص و دقیق می‌بودند. اما پشت این روند، پیچیدگی‌های زیادی وجود داشت؛ اندازه‌هایی که از راه دور ارسال می‌شد، پارچه‌هایی که بدون لمس انتخاب می‌شدند، و مهم‌تر از همه، اعتمادی که باید ساخته می‌شد. اسراء این را به‌خوبی فهمیده بود؛ هر لباس برای او فقط یک کار نبود، بلکه بخشی از اعتبارش بود. با افزایش سفارش‌ها، کار از توان یک نفر خارج شد. این‌جا بود که کارگاه شکل گرفت. دخترانی که مانند او در خانه مانده بودند، یکی‌یکی پیوستند. اکنون ۱۸ دختر در این خانه کار می‌کنند؛ هرکدام با داستانی متفاوت، اما با دردی مشترک. فضای کارگاه ترکیبی از کار و زندگی است؛ جایی که صدا، سکوت، خنده و خستگی در هم تنیده‌اند. اما یک چیز همواره ثابت است؛ حرکت. اسراء حالا فقط یک خیاط نیست؛ او مدیر، هماهنگ‌کننده و تصمیم‌گیرنده است. مسئولیتی سنگین، اما پذیرفته‌شده. لباس‌هایی که در این کارگاه دوخته می‌شوند، فقط پارچه و نخ نیستند؛ حاصل ساعت‌ها تمرکز و تلاش‌اند. از این خانه ساده به شهرها و کشورهایی دور فرستاده می‌شوند؛ به جاهایی که شاید این دختران هرگز نبینند، اما بخشی از شادی آن‌ها می‌شوند. در حالی که این‌جا زندگی با دشواری می‌گذرد، آن‌جا همین لباس‌ها در جشن‌ها پوشیده می‌شوند. اما شاید همین کافی باشد؛ این‌که چیزی از این‌جا به آن‌جا می‌رسد. در خانه، اسراء دیگر فقط یک دختر نیست؛ او ستون خانواده است. اما هنوز در دلش چیزی باقی مانده؛ حسی ناتمام، رؤیایی نیمه‌کاره. گاهی، در سکوت شب، شاید دوباره به همان سؤال فکر کند: «اگر همه‌چیز طور دیگری می‌بود چه؟» اما حالا، پاسخ این سؤال چندان مهم نیست. چرا که او، در دل همین واقعیت، چیزی ساخته است که کمتر کسی توانش را دارد. کارگاه اسراء فقط یک محل کار نیست؛ یک روایت است؛ روایتی از ایستادن، از ساختن، از ادامه دادن. در شهری که بسیاری از دروازه‌ها بسته شده‌اند، او دروازه‌ای کوچک گشوده است. نه بزرگ، نه پرزرق‌وبرق، بلکه واقعی. و در همان دروازه، نوری کم‌رنگ می‌تابد؛ نوری که بر دستان ۱۸ دختر می‌افتد؛ دستانی که هنوز می‌دوزند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 88 بازدید

باشگاه یونیون برلین آلمان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ماری-لوئیز اتا را پس از برکناری اشتفن باومگارت، به‌عنوان سرمربی موقت این تیم تا پایان فصل تعیین کرده است. ماری-لوئیز اتا ۳۴ ساله با این انتصاب، به نخستین زن تاریخ تبدیل می‌شود که در سطح بوندس‌لیگا آلمان به‌عنوان سرمربی یک تیم مردان فعالیت می‌کند. خبرگزاری رویترز گزارش داده است که باشگاه یونیون برلین پس از شکست ۳–۱ برابر هایدنهایم، که باعث سقوط این تیم به رده یازدهم جدول شد، تصمیم به قطع همکاری با باومگارت گرفت. ماری-لوئیز اتا در واکنش به این مسوولیت گفته است: «جایگاه ما در بوندس‌لیگا هنوز تثبیت نشده است. خوشحالم که باشگاه این مسوولیت چالش‌برانگیز را به من سپرده است. یکی از نقاط قوت یونیون برلین همیشه همبستگی در شرایط دشوار بوده و باور دارم که با تیم می‌توانیم امتیازات لازم را به‌دست آوریم.» باید گفت که اتا پیش از این هدایت تیم زیر ۱۹ سال یونیون برلین را بر عهده داشت و قرار است از فصل آینده، مربی تیم زنان این باشگاه نیز باشد. او در سال ۲۰۲۳ میلادی نیز به‌عنوان نخستین مربی زن در نقش دستیار در بوندس‌لیگا فعالیت کرده بود. یونیون برلین در دیدار بعدی خود، روز شنبه میزبان تیم ولفسبورگ خواهد بود؛ تیمی که در تلاش برای فرار از سقوط قرار دارد. در حالی ماری-لوئیز اتا سرمربی باشگاه یونیون در آلمان منصوب می‌شود که حکومت سرپرست در افغانستان فعالیت زنان و دختران در تمامی رشته‌های ورزشی را منع کرده‌اند. در پی این محدودیت، تمامی تیم‌های ورزشی زنان کشور منحل شده است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 47 بازدید

صندوق امانی ویژه‌ی سازمان ملل متحد برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که توان‌مندسازی اقتصادی زنان یکی از مؤثرترین راه‌ها برای تقویت تاب‌آوری در افغانستان است. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۲۳ حمل) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که مداخله‌های کوچک‌مقیاس می‌تواند نقش مهمی در بهبود معیشت خانواده‌ها و توسعه جوامع ایفا کند. صندوق امانی ویژه‌ی ملل متحد در این پیام، داستان زنی به نام بی‌بی‌ نوریه را روایت کرده که پس از ازدست‌دادن همسرش، با حمایت این صندوق به پرورش پرندگان در خانه روی آورده و توانسته است برای خانواده‌اش منبع درآمدی ایجاد کند. در ادامه آمده است که پرورش پرندگان نه‌تنها به تأمین نیازهای غذایی خانواده‌ها کمک‌کننده است، بلکه زمینه درآمد پایدار را نیز فراهم می‌کند. صندوق امانی ویژه‌ی سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که از چنین ابتکارهایی در همکاری با شریک‌های خود حمایت می‌کند و این اقدام‌ها را بخشی از تلاش‌ها برای تقویت خوداتکایی خانواده‌ها در افغانستان می‌داند. این در حالی است که زنان افغانستان پس از حاکمیت دوباره‌ی حکومت سرپرست با محدودیت‌های گسترده در عرصه کار مواجه شده‌اند. کار زنان در بسیاری از بخش‌های رسمی ممنوع شده و شماری از آنان برای تأمین هزینه‌های زندگی ناگزیر به فعالیت در بخش‌های غیررسمی و کارهای خانگی و خصوصی روی آورده‌اند. در کنار این محدودیت‌ها، برخی نهادهای داخلی و بین‌المللی تلاش کرده‌اند از طریق برنامه‌های کوچک‌مقیاس و پروژه‌های حمایتی، زمینه ادامه‌ی کار و کسب درآمد برای زنان را فراهم کنند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 54 بازدید

شورای علمای شیعه افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است، از آنجایی‌که عاملان حملات گذشته علیه شیعیان، شناسایی و به صورت علنی محاکمه نشده‌اند و این خود سبب تداوم این چرخه‌ی فاجعه‌بار ملی گردیده است. این شورا امروز (یک‌شنبه، ۲۳ حمل) با نشر اعلامیه‌ای در پیوند با رویداد کشتار افراد غیرنظامی در روستای ده‌مهری ولسوالی انجیل ولایت هرات خواستار تامین امنیت آنان در سراسر افغانستان شده است. در اعلامیه آمده است: « متأسفانه در ادامه کشتارهای سیستماتیک شیعیان در افغانستان، این بار نیز هم‌دستان پلید و مرموز در روز جمعه ۲۱ حمل سال روان، جمع زیادی از غیرنظامیان شیعه  به شمول زنان و کودکان و سال‌خوردگان را در روز روشن تیرباران کرده، تعداد زیادی را شهید و جمع کثیر دیگر را مجروح ساختند.» شورای علمای شیعه افغانستان حمله اخیر بر غیرنظامیان شیعه در هرات را محکوم کرده است. این شورا از حکومت سرپرست خواسته عاملان رویداد هرات را بازداشت و محاکمه کنند تا از تکرار چنین حوادث هولناک جلوگیری شود. این شورا ابراز نگرانی کرده که پیگیری نشدن جدی این رویدادها می‌تواند زمینه تکرار چنین حوادثی را فراهم کند. این در حالی است که روز جمعه چهار فرد مسلح در روستای ده‌مهری ولسوالی انجیل هرات زیارتی موسوم به «سید محمد آقای سبزپوش» در هرات رفته و ده‌ها تن را تیرباران کردند. قابل ذکر است که روستای ده‌مهری در جنوب‌غرب شهر هرات عمدتا شیعه‌نشین است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 93 بازدید

صفحه‌‌ی رسمی «افغانستان عاری از پولیو» در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کارزار تطبیق واکسن پولیو فردا (دوشنبه، ۲۴ حمل) در ۳۱ ولایت کشور آغاز می‌شود. این صفحه با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این کارزار در ولایت غور یک هفته بعد برگزار می‌شود و در ولایت‌های دایکندی و بامیان به‌دلیل سردی هوا به تعویق افتاده است. همچنین وزارت صحت عامه‌ی حکومت سرپرست نیز با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این کارزار به مدت سه روز ادامه خواهد داشت و در آن ۱۲.۶ میلیون کودک زیر پنج سال واکسن می‌شوند. این اولین کارزار تطبیق واکسن پولیو در افغانستان در سال ۱۴۰۵ خورشیدی است. در حال حاضر افغانستان و پاکستان تنها کشورهای جهان اند که بیماری فلج کودکان یا پولیو در آن محو نشده است. قابل ذکر است که در سال ۲۰۲۵ میلادی نُه مورد مثبت بیماری فلج اطفال در افغانستان ثبت شده بود، اما در سال جاری میلادی تا کنون از ثبت موارد جدید، گزارش نشده است. همچنین سازمان جهانی صحت هشدار داده است که تا زمان ریشه‌کنی کامل پولیو در سطح جهان، افغانستان همچنان در معرض خطر انتقال بین‌المللی ویروس است و همکاری با برنامه‌های جهانی و هماهنگی با پاکستان برای واکسینه کردن جمعیت در مناطق مرزی ضروری است. این نهاد نسبت به افزایش خطر ویروس‌های مشتق از واکسن (cVDPV) در برخی مناطق جهان هشدار داده و تاکید کرده است که واکسیناسیون گسترده و نظارت مستمر، تنها راه جلوگیری از شیوع بیش‌تر بیماری است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 58 بازدید

نشستی با عنوان «همبستگی زنان برای آموزش و حق تعیین سرنوشت در افغانستان» برای حمایت از زنان و دختران در شهر ویانا، پایتخت اتریش برگزار شده است. این نشست به مناسبت سی‌امین سالگرد فعالیت انجمن فرهنگی «AKIS» و بیست‌وششمین سالگرد انتشار مجله «بانو»، با حضور چهره‌های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی اهل افغانستان در تبعید در اروپا و آمریکا و نیز شماری از مقام‌های اتریشی برگزار شده است. در اعلامیه آمده است که هدف این همایش، جلب توجه به وضعیت زنان و دختران افغانستان پس از تحولات سیاسی اخیر، تقویت همبستگی میان شهروندان افغانستان در تبعید و نهادهای اروپایی، و ایجاد بستری برای گفتگو میان فعالان، کارشناسان و سیاست‌مداران عنوان شده است. برگزارکنندگان این نشست تاکید کرده‌اند: «در این چارچوب، دو کارگاه تخصصی درباره حمایت از آموزش دختران و ادغام زنان افغانستان در بازار کار دیاسپورا برگزار شد.» این نشست در حالی برگزار شده است که حکومت فعلی نزدیک به پنج سال است که دختران بالاتر از صنف ششم مکتب را از آموزش محروم کرده‌اند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 62 بازدید

اداره ملی آماد‌گی مبارزه با حوادث حکومت سرپرست اعلام کرده است که در اثر بارند‌گی‌های اخیر، سرازیرشدن سیلاب‌ها، زمین‌لرزه و لغزش زمین تا اکنون، ۱۷۹ تن جان باخته، ۲۳۸ تن زخمی و نهُ تن دیگر ناپدید شده‌اند. این اداره با نشر اعلامیه‌ای گفته است که در نتیجه این رویدادهای طبیعی، یک هزار و ۲۷۷ خانه به‌طور کامل تخریب و پنج هزار و ۷۷۰ خانه دیگر به‌صورت جزیی آسیب دیده‌اند. همچنین اداره ملی آمادگی مبارزه با حوادث طبیعی حکومت فعلی تاکید کرد که ۳۷۲ کیلومتر جاده تخریب شده و محصولات زراعتی در ۱۸ هزار و ۶۵۰ جریب زمین از بین رفته و چهار هزار و ۳۵۴ درخت نابود شده است. در اعلامیه آمده است که در مجموع هشت هزار و ۹۸۷ خانواده در سراسر کشور از این رویدادها متاثر شده‌اند. قابل ذکر است که در روزهای اخیر ولایت‌های مختلف کشور شاهد بارش شدید باران و سرازیرشدن سیلاب‌‌ بوده است. در برخی مناطق نیز برف باریده است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 49 بازدید

تاج‌الدین اویواله، نماینده‌ی یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان، می‌گوید که آموزش حق هر کودک است و دسترسی به آن، به دختران و پسران کمک می‌کند تا بیاموزند، فکر کنند و آینده‌ی شان را شکل دهند. آقای اویواله امروز (شنبه، ۲۲ حمل) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود به نقل از فرزانه‌ی ۱۰ساله نوشته است که او آرزو دارد، مهندس شود تا به بازسازی افغانستان کمک کند. فرزانه به آقای اویواله گفته است که با مهندس‌شدن، می‌خواهد خیابان، شفاخانه و مکتب‌های بهتری برای افغانستان بسازد. این در حالی است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب