برچسب: افغانستان

4 ماه قبل - 80 بازدید

برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد(UN-Habitat)  در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان و دختران در افغانستان هر روز با خطرات متعددی و چالش‌های مختلف مواجه هستند. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۹ قوس) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که از خیابان‌های ناامن گرفته تا کمبود خدمات اساسی، زنان و دختران را با خطر روبرو می‌سازد. برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که در جریان ۱۶ روز فعالیت علیه خشونت مبتنی بر جنسیت، همه باید از زنان و دختران در افغانستان حمایت کنند. این سازمان افزوده است که ایجاد فضاهای امن برای زنان و دختران ضروری است تا بتوانند ارتباط برقرار کنند، مهارت بیاموزند و در زندگی خود شکوفا شوند. این سازمان در حالی به چالش‌های روزمره زنان و دختران افغانستان اشاره کرده است که پیشتر یوناما و اداره زنان ملل متحد نیز نسبت به افزایش ۴۰ درصدی خشونت علیه زنان و دختران افغان هشدار داده‌اند. ارزیابی سازمان ملل متحد نشان می‌دهد در دو سال اخیر شمار زنانی که در معرض خطر خشونت قرار دارند تا ۴۰ درصد افزایش یافته و بیش از ۱۴ میلیون زن به خدمات محافظتی و کمک‌های فوری نیازمندند. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 166 بازدید

فرماندهی پولیس ولایت جوزجان اعلام کرده است که دو کودک در ولسوالی خم‌آب این ولایت ابتدا با رسیمان خفه و سپس سربریده شده‌اند. آمریت مبارزه با جرايم جنايی فرماندهی پولیس در ولسوالی خم‌آب‌ ولایت جوزجان امروز (یک‌شنبه، ۹ قوس) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این رویداد شام روز گذشته حدود ساعت ۵ بعد از ظهر در قریه نوآباد از مربوطات این ولسوالی رخ داده است. در اعلامیه تاکید شده است که در این رویداد، یک خانم ۳۵ ساله به نام ضیاگل همراه سه فرزند خردسالش توسط افراد ناشناس خفه شده و سپس با چاقو مورد حمله قرار گرفته‌اند. فرماندهی پولیس ولایت جوزجان افزوده است که دو کودک چهار ساله و سه ساله در این رویداد جان خود را از دست دادند و یک دختر خردسال همراه مادرش نیز زخمی شده‌اند. این رویداد در حالی صورت می‌گیرد که در ماه‌های اخیر، قتل‌های مرموز و مسلحانه نگرانی‌های زیادی را در میان شهروندان کشور ایجاد کرده است. پس از تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، قتل‌های مرموز زنان، کودکان و جوان در در سراسر کشور افزایش کم‌پیشینه یافته است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 176 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که نهادهای حامی زنان و دختران افغانستان با کمبود بودجه روبرو هستند، اما همچنان برای کمک به زنان خشونت‌دیده تلاش می‌کنند. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۹ قوس) در پیامی به مناسبت ۱۶ روز مبارزه علیه خشونت جنسیتی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این نهاد از زنان در معرض خطر حمایت می‌کند. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که نهادهای حامی زنان و دختران در سال جاری میلادی حدود یک پنجم بودجه خود را از دست داده‌اند. بخش زنان سازمان ملل در ادامه افزوده است که نهادهای حامی زنان به دلیل قطع کمک‌ها، کمتر از ۶۰ درصد بودجه مورد نیاز خود را به‌دست آوردند. بودجه نهادهای حامی زنان در حالی کاهش یافته است که زنان و دختران افغانستان با محدودیت‌های روزافزون حکومت سرپرست مواجه هستند. همزمان با این، طی دو سال گذشته خشونت علیه زنان افغانستان ۴۰ درصد افزایش یافته است. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 139 بازدید

رسانه‌های پولندی درتازه‌ترین مورد گزارش داده‌اند که نیلوفر ایوبی به عنوان سومین زن برتر بخش تجارت و کارآفرینی در این کشور انتخاب شده است. در گزارش‌ها آمده است که در پانزدهمین دوره رده‌بندی «۱۰۰ زن برتر» در بخش «تجارت، کارآفرینی و نیکوکاری» در کشور پولند، نیلوفر ایوبی به عنوان رتبه سوم در این رده‌بندی انتخاب شد. در گزارش آمده است که نیلوفر ایوبی، عضو هیأت رهبری انستیتوت صلح، رسانه و حکومت‌داری خوب، با دستاوردهای خود در حوزه تجارت و کارآفرینی به عنوان یکی از چهره‌های تأثیرگذار در این عرصه معرفی شود. در ادامه آمده است که روند انتخاب این رده‌بندی در سه مرحله انجام می‌شود که مرحله‌ی نخست به شناسایی زنان و بررسی کارکردهای آنان اختصاص دارد. در مرحله‌ی دوم، نامزدهای برتر وارد رای‌گیری می‌شوند و در مرحله‌ی سوم و پایانی، نتایج با آرای مردم تعیین می‌گردد. رده‌بندی «۱۰۰ زن برتر» همه ساله برگزار می‌شود زنان برجسته در حوزه‌های مختلف از جمله تجارت، کارآفرینی، نیکوکاری و تأثیرگذاری اجتماعی را به جهان معرفی می‌کنند. در حالی نیلوفر ایوبی این مقام را کسب می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 113 بازدید

برنامه توسعه سازمان ملل متحد برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلا کرده است که زنان خودسرپرست در برخی ولسوالی‌ها تا ۲۶ درصد می‌رسند و بیش‌ترین مشکلات را در تأمین درآمد متحمل می‌شوند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۹ قوس) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که تنها شش درصد از میان این ۲۶ درصد، عضو نیروی کار هستند. برنامه توسعه سازمان ملل متحد در بخشی از پیامش تاکید کرده است که این زنان بیش‌ترین مشکلات را در تأمین درآمد، سرپناه و خدمات دارند. همچنین برنامه توسعه سازمان ملل چند وقت پیش نیز گفته بود که افغانستان با بحران‌های متعدد روبرو است و زنان و دختران با بزرگ‌ترین چالش‌ها مواجه هستند؛ از جمله محدودیت در رفت‌وآمد، دسترسی محدود به خدمات و افزایش خطرات مرتبط با حفاظت. همزمان یوناما دفتر هیأت معاونت ملل متحد در افغانستان نیز گفته است که خشونت علیه زنان افغان طی دو سال گذشته ۴۰ درصد افزایش یافته است. در حالی برنامه توسعه سازمان ملل متحد از وضعیت زنان افغانستان انتقاد می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 122 بازدید

ادیبه عرفان، دانشجوی از اهل افغانستان در دانشگاه ملبورن استرالیا، برنده جایزه نخست‌وزیر ایالت ویکتوریا و عنوان «دانشجوی بین‌المللی سال» ملبورن شد. رسانه‌های استرالیایی گزارش داده‌اند که این جایزه روز (جمعه ۷ قوس/ ۲۸ نوامبر) به او اهدا شد و ادیبه نیز این جایزه را به ۲.۵ میلیون دختر افغانستان که از سال ۲۰۲۱ میلادی از تحصیلات متوسطه و عالی محروم شده‌اند، تقدیم کرده است. این جوایز سالانه به دستاوردهای دانشجویان بین‌المللی که سهم قابل توجهی در جامعه ویکتوریا بخش آموزش و تعاملات جهانی داشته‌اند، اختصاص دارد. در گزارش آمده است که ادیبه عرفان در بخش ساینس در دانشگاه ملبورن تحصیل می‌کند، در مراسم اهدای جوایز بین‌المللی آموزش ویکتوریا گفت: «این جوایز به معنای شناخت اعتقاد من به قدرت آموزش است و من آن‌ها را از طرف ۲.۵ میلیون دختر افغانستان که از سال ۲۰۲۱ میلادی از تحصیلات متوسطه و عالی محروم شده‌اند، می‌پذیرم. من این مسوولیت را با تمام وجودم حمل می‌کنم و نماینده کسانی هستم که نمی‌توانند صدایشان شنیده شود.» وی بنیانگذار «بنیاد آموزش صورتی» است، سازمانی که به ارتقای آموزش و آگاهی سلامت برای دختران و زنان افغانستان اختصاص دارد. ادیبه پیش از این در برنامه آموزش زبان انگلیسی دانشگاه ملبورن تحصیل کرده و اکنون در مقطع کارشناسی علوم با تخصص علوم اعصاب مشغول به تحصیل است. در این مراسم، آنجلا سوجان، دانشجوی هندی رشته کامپیوتر در دانشگاه ملبورن نیز برنده جایزه «دانشجوی بین‌المللی سال در آموزش عالی» شد. برندگان جوایز فردی هر کدام ۳ هزار دلار دریافت کردند، در حالی که برنده جایزه نخست‌وزیر ۵ هزار دلار دیگر نیز دریافت کرد. در حالی ادیبه عرفان برنده‌ی این دو جایزه می‌شود که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 77 بازدید

سازمان جهانی صحت درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که هرچند مرگ‌ومیر ناشی از سرخکان از سال ۲۰۰۰ میلادی بدین‌سو ۸۸ درصد کاهش یافته است، اما سال گذشته بیش از ۹۵ هزار نفر عمدتا کودکان بر اثر این بیماری جان باخته‌اند. این سازمان با نشر گزارشی هشدار داده است که هم‌اکنون حدود ۳۰ میلیون کودک در سراسر جهان واکسینه نشده‌اند. کیت اوبرایان، مدیر بخش واکسیناسیون و ایمن‌سازی سازمان بهداشت جهانی در گزارش گفته است که یک فرد مبتلا به سرخکان می‌تواند تا ۱۸ نفر دیگر را نیز مبتلا کند. وی در بخشی از صحبت‌هایش هشدار داده است که برخلاف تصور همگانی مبنی بر اینکه سرخکان بیماری جدی نیست، این بیماری می‌تواند کشنده باشد. دریافت دو دوز واکسن سرخکان می‌تواند تا ۹۵ درصد محافظت ایجاد می‌کند، اما اوبرایان می‌گوید کودکان به‌دلیل دسترسی محدود به خدمات صحی، بیشتر در معرض این بیماری قرار دارند. بر مبنای آمار سازمان بهداشت جهانی، سال گذشته حدود ۱۱ میلیون نفر در سراسر جهان به سرخکان مبتلا شده و اکثر مرگ‌ومیرها در کودکان زیر پنج سال رخ داده است. این سازمان می‌گوید حدود ۸۰ درصد موارد ابتلا به سرخکان و مرگ‌ومیر ناشی از آن، در آفریقا و منطقه مدیترانه شرقی بوده است. شیوع‌های سرخکان همچنان به شدت افزایش یافته است؛ در سال ۲۰۲۴، حدود ۶۰ کشور شاهد شیوع گسترده این بیماری بوده‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 85 بازدید

نمایند‌گی اتحادیه اروپا برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از آموزش دختران و زنان در این کشور حمایت می‌کند. این نمایند‌گی امروز (شنبه، ۸ قوس) با نشر پیامی به مناسبت روز «OrangeTheWorld» در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که آموزش برای همه، کلید کاهش آسیب‌پذیری است. نمایندگی اتحادیه اروپا در ادامه با تکیه بر آموزش، بر اهمیت ساختن آینده‌ای عاری از هرگونه خشونت نیز تاکید کرده است. این اتحادیه در حالی بر اهمیت آموزش دختران تاکید می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. در همین حال، سازمان ملل متحد می‌گوید خشونت علیه زنان و دختران افغانستان طی دو سال گذشته ۴۰ درصد افزایش یافته است.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 162 بازدید

رسانه‌های بین‌المللی درتازه‌ترین مورد اعلام کرده‌اند که نادیه ندیم، فوتبالیست دانمارکی افغانستانی‌تبار، برنده‌ی جایزه بین‌المللی «پای طلایی» سال ۲۰۲۵ میلادی در بخش زنان شده است. در گزارش‌ها آمده است که خانم ندیم این جایزه را از شاهزاده آلبرت دوم، پادشاه موناکو دریافت کرد و آنتونیو گریزمن، ستاره فرانسوی اتلتیکو مادرید نیز این جایزه را در بخش مردان دریافت کرده است. نهاد «جایزه بین‌المللی پای طلایی موناکو» در ادامه تاکید کرده است که نادیه ندیم نه تنها یک فوتبالیست فوق‌العاده است، بلکه زنی است که داستان زندگی‌اش همچنان برای جهان الهام‌بخش است. این سازمان در بخشی از اعلامیه‌اش افزوده است که خانم ندیم از زمین فوتبال تا شفاخانه، از توانمندسازی زنان از طریق آموزش تا شکستن موانع در ورزش، تعریفی از قدرت، انعطاف‌پذیرتری و امید است. قابل ذکر است که «جایزه پای طلایی» از جوایز معتبر دنیای فوتبال است که به بازیکنان بالای ۲۸ سال اهدا می‌شود. هر بازیکن تنها یک‌بار می‌تواند این جایزه را دریافت کند. باید گفت که نادیه ندیم اولین بازیکن دانمارکی است که این جایزه را دریافت کرده است. او با عبور از حریفانی چون الکسیا پوتیاس از بارسلونا به این جایزه رسیده است. نادیه ندیم در سال ۱۹۸۸ میلادی در شهر هرات، در غرب افغانستان متولد شده و در سال ۲۰۰۰ میلادی، همراه با خانواده‌اش به دانمارک مهاجرت کرده است. خانم ندیم عضو تیم ملی فوتبال زنان دانمارک است. او برای باشگاه‌های مطرح اروپا، از جمله منچسترسیتی انگلستان، پاری سن ژرمن فرانسه و آث میلان ایتالیا توپ زده است. در حالی نادیه ندیم برنده‌ی این جایزه می‌شود که زنان و دختران در افغانستان اجازه هیچ‌ ورزش را ندارند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 109 بازدید

در میان کوهستان‌های بلند و سنگلاخ کنر، جایی که آسمان در زمستان خاکستری‌تر از همیشه است و باد در میان شاخه‌های خشک درختان ناله‌وار می‌پیچد، خانواده‌ی عبدالکریم هنوز زیر همان خیمه‌ی نازکی زندگی می‌کنند که از روزهای نخست زلزله بر پا شده بود؛ خیمه‌ای که بیشتر از آن‌که سرپناه باشد، یادآور شبی است که زمین زیر پای‌شان شورید و همه‌چیز را از آن‌ها گرفت. هر صبح که آفتاب از پشت قله‌های سرد و آسمان‌خراش سر برمی‌آورد، خیمه اندک‌ اندک گرم می‌شود، اما همین که خورشید به سوی مغرب خم می‌شود، سرمای کوهستان بار دیگر چنگال یخ‌زده‌اش را بر تن خیمه می‌کوبد و همه‌ی اعضای خانواده را در خود می‌پیچد. این خانواده‌ی شش‌نفره، در میان صدها خانواده‌ی دیگر، هنوز هم امیدوار است که روزی برسد که دیگر مجبور نباشد با هر باد تند از ترس پاره شدن خیمه از خواب بپرد. عبدالکریم، مردی با ریش جوگندمی و چهره‌ای که بیش از سنش پیر به نظر می‌رسد، از نخستین روزهای زلزله تا امروز، هر صبح با دلی خسته اما امیدوار از خیمه بیرون می‌شود. او به کوه‌های اطراف سر می‌زند، شاید بتواند کمی چوب خشک برای گرم کردن خیمه پیدا کند؛ اما در این فصل، چوب خشک کمیاب‌تر از نان است. کوه‌ها یا از باران‌های اخیر نمناک‌اند یا چوب‌های‌شان از پیش جمع‌آوری شده‌اند. هر بار که عبدالکریم با دستان خالی بازمی‌گردد، در چهره‌اش احساس گناهی دیده می‌شود که نه از ناتوانی، بلکه از مسئولیتی برمی‌خیزد که یک پدر همواره بر دوش خود احساس می‌کند. نگاه‌های کودکانش که در گوشه‌ی خیمه منتظر او نشسته‌اند، برایش سخت‌ترین لحظه‌ی روز است؛ نگاه‌هایی که در آن‌ها هم امید هست و هم پرسش‌هایی بی‌صدا—این‌که «آیا امشب هم می‌توانیم از سردی در امان بمانیم؟» همسرش، زرمینه، زنی جوان اما فرسوده از روزگار است. چهره‌اش خطوطی عمیق دارد؛ هرکدام نشانی از شبی طولانی در سرمای کوهستان یا روزی خسته‌کننده میان خاک و سنگ‌های روستا. او روزهای بسیاری را صرف خشک‌کردن لباس‌های نم‌کشیده‌ی خیمه، ترمیم سوزن‌دوزی چادرش، و مراقبت از فرزندانی کرده است که هیچ‌کدام چیزی به‌نام کودکی واقعی را تجربه نکرده‌اند. زرمینه هر شب پیش از خواب برای کودکانش قصه می‌گوید؛ قصه‌هایی نه برای خواباندن‌شان، بلکه برای آرام کردن دل‌های کوچکی که از صدای زوزه‌ی باد و ترس از ریزش دوباره‌ی زمین بی‌قرارند. دخترک دوساله‌شان، صفیه، چند شب است از شدت سرفه‌های خشک، خواب درست‌وحسابی ندارد. سرفه‌هایش همچون ضربه‌هایی به قلب مادر فرود می‌آید؛ اما در خیمه هیچ دارویی نیست. هر بار که صفیه سینه‌اش را می‌گیرد و با گریه می‌نالد، زرمینه تنها او را در آغوش می‌گیرد و آرام تکانش می‌دهد—شاید صدای ضربان قلب مادر، اندکی آرامش به او ببخشد. خدمات صحی در این منطقه تقریباً وجود خارجی ندارد. مرکز صحی‌ای که در گذشته دست‌کم چند کارمند داشت، اکنون یا بر اثر زلزله تخریب شده، یا امکاناتش چنان محدود شده که مراجعه به آن بی‌فایده به نظر می‌رسد. با این حال، عبدالکریم چند بار تلاش کرده صفیه را به آن‌جا ببرد، اما مسیر طولانی و نبود وسایط نقلیه باعث می‌شود این سفر برای کودکی بیمار، خطرناک‌تر از ماندن در خیمه باشد. دیگر کودکان خانواده نیز هرچند از نظر ظاهری سالم‌اند، اما نشانه‌های واضحی از سردی و ضعف در بدن‌شان دیده می‌شود؛ سردی‌ای که از نبود بخاری، نداشتن لباس گرم، و کمبود غذای مناسب سرچشمه می‌گیرد. کودکان در طول روز اطراف خیمه بازی می‌کنند، اما بازی‌شان بیشتر راهی برای فرار از واقعیتی‌ست که هیچ کودکی نباید تجربه کند، تا نشانه‌ای از شادی و تفریح. آن‌ها با سنگ‌ها، تکه‌های چوب و پارچه‌های پاره، خود را سرگرم می‌سازند. گاهی خاک‌ریزی بزرگ را خانه‌ی خیالی خود می‌نامند یا چوبی شکسته را به‌جای اسباب‌بازی در دست می‌گیرند. اما همین که باد تندی بوزد یا صدای خفیفی از ریزش کوه به گوش برسد، همه با ترس به سوی خیمه می‌دوند و در آغوش مادر پناه می‌گیرند؛ گویی زخم عمیق روز زلزله هنوز از دل‌های کوچک‌شان بیرون نرفته است. این خانواده خاطرات زیادی از روز زلزله دارد؛ خاطراتی که با هر لرزش کوچک زمین یا صدای سنگی که از بالای کوه می‌افتد، دوباره در ذهن‌شان زنده می‌شود. آن روز، زمین چنان شدید لرزید که محمدامین، پسر ده‌ساله‌ی خانواده، فکر کرد دنیا به پایان رسیده است. او هنوز حاضر نیست با صدای بلند درباره آن روز صحبت کند و وقتی مادرش چیزی می‌پرسد، تنها لبخندی تلخ می‌زند و نگاهش را به زمین می‌دوزد. اما شب‌ها در خواب می‌لرزد، ناگهان بیدار می‌شود و زیر لب می‌گوید: «خانه می‌ریزد… مادر، خانه می‌ریزد…» زرمینه او را در آغوش می‌گیرد و با آرامش می‌گوید: «نه بچیم، خانه‌مان دیگر ریخته… چیزی برای ریختن نمانده.» اما این جمله، هرچند برای آرام کردنش گفته می‌شود، بیشتر از آن‌که امیدبخش باشد، واقعیت تلخی را یادآوری می‌کند؛ واقعیتی که در آن خانواده‌ای بدون سقف، بدون دیوار و بی‌هیچ سرپناهی، در برابر زمستانی ایستاده‌اند که بی‌رحمی‌اش در کنر زبانزد است. عبدالکریم و زرمینه هر دو امیدوار بودند که با آغاز زمستان، دولت یا نهادهای کمک‌رسان خانه‌های موقت یا حداقل وسایل ضروری را توزیع کنند؛ اما تا امروز تنها چیزی که دریافت کرده‌اند همان خیمه و چند کمپل نازک است که حتی توان گرم نگه‌داشتن یک کودک را هم ندارد. عبدالکریم می‌گوید چندین بار مسئولان منطقه را دیده است؛ کسانی که عکس می‌گرفتند، وضعیت مردم را یادداشت می‌کردند و وعده می‌دادند کمک‌ها به‌زودی خواهد رسید. اما حالا که هفته‌ها گذشته، هیچ کمک قابل‌توجهی نرسیده و خانواده عبدالکریم، مانند بسیاری از خانواده‌های دیگر، در میان این خیمه‌های بی‌پناه رها شده‌اند. باران که می‌بارد، شرایط چند برابر سخت‌تر می‌شود. سقف خیمه در چند نقطه سوراخ شده و عبدالکریم با تکه‌های پلاستیک تلاش می‌کند جلوی چکیدن آب را بگیرد، اما هر بار که باران شدیدتر می‌شود، آب از گوشه و کنار وارد خیمه می‌شود و لباس‌ها و بسترشان را خیس می‌کند. زرمینه هر روز مجبور است کمپل‌ها را بیرون بیاورد و زیر آفتاب پهن کند، اما در روزهای ابری همه چیز نم‌دار باقی می‌ماند. شب‌هایی که باران و باد هم‌زمان می‌وزند، خیمه چنان تکان می‌خورد که گویی هر لحظه می‌خواهد کنده شود. کودکان از ترس نزدیک مادر جمع می‌شوند و عبدالکریم با دستانش ستون وسط خیمه را محکم نگه می‌دارد، شاید کمی از خطر بکاهد. در چنین روزهایی، هیچ‌کس از آن‌ها نمی‌پرسد شام چه خورده‌اند. حقیقت این است که بعضی شب‌ها اصلاً چیزی برای خوردن ندارند، جز نان خشک یا چای کم‌رنگ. زرمینه با دقت غذا را میان کودکان تقسیم می‌کند و خودش آخر از همه می‌خورد، یا گاهی اصلاً نمی‌خورد تا کودکان دست‌کم سیر بخوابند؛ هرچند خواب در چنین سرمایی معنای چندانی ندارد. با وجود تمام این سختی‌ها، عبدالکریم هنوز امیدوار است صدایشان به جایی برسد. او از هر راه ممکن تلاش کرده پیامشان را به نهادهای کمک‌رسان برساند؛ گاهی از طریق مردم محل، گاهی با کمک یک خبرنگار سرزده، و گاهی با درخواست مستقیم از مسئولان محلی. بارها گفته است: «ما چیز زیادی نمی‌خواهیم؛ فقط یک خانه موقت، یک بخاری و کمی دارو می‌خواهیم تا این کودکان زنده بمانند.» اما در سکوت سنگین کوهستان، این صداها کمتر شنیده می‌شوند. زمستان کنر نه تنها سرد، بلکه طولانی و نفس‌گیر است. هر روز که می‌گذرد، نگرانی خانواده‌های بی‌سرپناه بیشتر می‌شود. عبدالکریم با نگاهی به قله‌های سفیدپوش می‌گوید: «اگر برف‌ها شروع شود، خدا می‌داند چه خواهد شد.» او خوب می‌داند که خیمه نازک‌شان حتی در برابر بادهای عادی تاب نمی‌آورد، چه برسد به برف‌های سنگین و رطوبت‌دار. همچنین می‌داند اگر صفیه و دیگر کودکان در این شرایط بدتر بیمار شوند، تقریباً هیچ فرصتی برای رسیدگی به آنها وجود نخواهد داشت. در این روزهای سخت، خانواده عبدالکریم تنها یک درخواست دارند؛ اینکه دولت، نهادهای بشردوستانه و هر کسی که توان کمک دارد، صدایشان را بشنود. این خانواده نه به دنبال زندگی مجلل است و نه کمک‌های بی‌پایان؛ فقط می‌خواهند زنده بمانند، زمستان را پشت سر بگذارند و کودکانشان شب را بدون لرزش بدن و ترس از فرو ریختن خیمه به صبح برسانند. و در پایان، وقتی آفتاب کنر در یک عصر سرد بر فراز کوه‌ها غروب می‌کند، خیمه کوچک آن‌ها هنوز در میان باد می‌لرزد؛ اما امیدی که در دل‌شان روشن مانده، هرچند کوچک و خاموش، هنوز پابرجاست. شاید فردا کسی بیاید… شاید فردا کمکی برسد… شاید فردا در این سکوت کوهستانی، صدای این خانواده شنیده شود و دستی یاری‌شان کند… پیش از آن‌که زمستان بی‌رحم، آخرین رشته‌های مقاومت‌شان را قطع کند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب