برچسب: #خشونت

1 روز قبل - 67 بازدید

منابع محلی از ولایت بادغیس می‌گویند که یک مرد در ولسوالی بالامرغاب این ولایت، دو خانم برادرش را به قتل رسانده است. دست‌کم دو منبع گفتند که این فرد گلبدین نام داشته و روز گذشته (دوشنبه، ۱۱ عقرب) دو خانم برادرش را به قتل رسانده و سپس بازداشت شده است. منبع تاکید کرد که حدود ۲۰ روز پیش، برادر گلبدین به‌دلیل ناسازگاری با دو همسرش خودکشی کرده بود. منبع افزوده است که از این دو زن، هشت کودک بی‌سرپرست به‌جا مانده‌اند. منبع درباره انگیزه قتل و چگونگی وقوع این رویداد جزییات بیش‌تر ارایه نشده است. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان از ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 92 بازدید

یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از سال ۲۰۰۶ میلادی تا سال ۲۰۲۵ میلادی بیش از هزار و ۶۰۰ خبرنگار در جهان کشته شده‌اند. این نهاد امروز (دوشنبه،‌ ۱۱ عقرب) به‌مناسبت «روز جهانی پایان دادن به مصونیت از مجازات جنایات علیه خبرنگاران» گفته است که تنها در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ میلادی، ۱۸۹ خبرنگار در حملات خشونت‌آمیز کشته شده‌اند؛ از جمله ۵۰ نفر در حملات پهپادی در شش منطقه‌ی جنگی که نشان‌دهنده‌ی ظهور تهدیدات جدید مبتنی بر فناوری برای خبرنگاران است. در اعلامیه آمده است که بااین‌حال، نرخ جهانی مصونیت از مجازات برای جنایات علیه خبرنگاران همچنان ۸۵ درصد است و نزدیک شش مورد از هفت مورد قتل خبرنگاران، همچنان از نگاه قضایی حل‌نشده باقی مانده‌اند. این نهاد گفته است که مصونیت از مجازات به تکرار قتل‌ها می‌انجامد و اغلب نشانه‌ای از تشدید مناقشات و فروپاشی نظام‌های حقوقی و قضایی است. یونسکو تصریح کرد که مصونیت از مجازات، با سرپوش گذاشتن بر نقض‌های فاحش حقوق بشر، فساد و جنایات، به کل جامعه آسیب می‌رساند. یونسکو از دولت‌ها، جامعه‌ی مدنی، رسانه‌ها و تمامی کسانی که دغدغه‌ی حفظ حاکمیت قانون را دارند، خواسته است تا به تلاش‌های جهانی برای پایان دادن به مصونیت از مجازات جنایات علیه خبرنگاران بپیوندند. این نهاد گفته است که نرخ مصونیت از مجازات در کشورها نیز از سال ۲۰۱۲ با ۱۷ درصد کاهش به ۷۷ درصد رسیده است. یونسکو می‌گوید که کارزاری را با شعار‌ «تهدیدها تغییر می‌کند، اما مصونیت از مجازات باقی است» راه‌اندازی و در آن توجه را به تهدیدهای در حال تحول پیش روی روزنامه‌نگاران و الگوهای مختلف مصونیت از مجازات در محیط‌های جنگی و غیرجنگی جلب می‌کند.

ادامه مطلب


7 روز قبل - 108 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که روزانه دست‌کم ۲۵ زن و دختر در درگیری‌های مسلحانه در سراسر جهان کشته می‌شوند. این سازمان امروز (چهارشنبه، ۶ عقرب/ ۲۸ اکتوبر) با نشر در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که سهم زنان و دختران از تلفات غیرنظامیان در مقایسه با سال ۲۰۲۱ میلادی دو برابر شده است. این سازمان در اعلامیه‌اش تاکید کرده است که زنان و دختران بهای جنگ را می‌پردازند، اما همچنان تا حد زیادی از روند صلح‌سازی کنار گذاشته می‌شوند. سازمان ملل در ادامه افزوده است که افزایش سهم زنان و دختران از تلفات غیرنظامیان، نشان‌دهنده پیامدهای سنگین درگیری‌های مسلحانه بر زند‌گی آنان است. همچنین این سازمان بر ضرورت مشارکت زنان در روندهای صلح تاکید کرده است زیرا با وجود تحمل پیامدهای جنگ، زنان همچنان از نقش‌آفرینی در تلاش‌ها برای برقراری صلح محروم می‌مانند. بخش زنان سازمان ملل نیز گزارش داده بود که حدود ۷۵۰ میلیون زن و دختر اکنون در فاصله ۵۰ کیلومتری مناطق فعال درگیری زند‌گی می‌کنند، رقمی که در مقایسه با سال ۲۰۲۴ حدود ۴۰ میلیون تن افزایش یافته و از سال ۱۹۹۰ تا کنون بی‌سابقه است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 103 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که روزانه دست‌کم ۲۵ زن و دختر در درگیری‌های مسلحانه در سراسر جهان کشته می‌شوند. این سازمان با نشر گزارشی درباره زنان، صلح و امنیت گفته است که شمار زنان و دختران کشته ‌شده در درگیری‌های مسلحانه از سال ۲۰۲۱ میلادی دو برابر شده است. در گزارش آمدهد است که در سال گذشته‌ی میلادی بیش از ۳۷ هزار غیرنظامی در درگیری‌ها کشته شدند. زنان و دختران یک‌چهارم قربانیان این رویدادها را تشکیل می‌دادند. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرد که اکنون حدود ۷۵۰ میلیون زن و دختر در فاصله ۵۰ کیلومتری مناطق درگیر جنگ زندگی می‌کنند. این رقم در مقایسه با سال ۲۰۲۴ میلادی، ۴۰ میلیون نفر افزایش یافته است. همچنین سیما باهوس، مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل متحد، گفته است که اکنون شمار بیشتری از زنان و دختران نسبت به هر زمان دیگری در چند دهه گذشته در دام جنگ گرفتار شدند. سازمان ملل نوشته است برای زنان و دخترانی که در دام جنگ گرفتار شده‌اند، تهدیدها تنها به بمباران محدود نمی‌شود. موارد خشونت جنسی مرتبط با درگیری‌ها بین سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ تقریباً چهار برابر افزایش یافته است. همچنین در بخشی از گزارش آمده است که جنگ زنان را بیشتر به فقر سوق می‌دهد و بار کارهای مراقبتی بدون دستمزد را بر دوش آنان سنگین‌تر می‌کند. به گفته‌ی سازمان ملل، حدود ۱۷۰ میلیون زن و دختر همزمان در مناطق درگیر جنگ و فقر شدید زندگی می‌کنند. این شمار نزدیک به ۴۰ درصد از مجموع زنان و دخترانی را تشکیل می‌دهد که در سراسر جهان در فقر شدید به‌سر می‌برند. ملل متحد نوشته در کشورهای آسیب‌دیده از درگیری، زنان و دختران پنج برابر بیشتر از مردان و پسران وقت خود را صرف کارهای خانگی و مراقبتی بدون دستمزد می‌کنند. سازمان ملل متحد خواستار رعایت قوانین بین‌المللی و پایان دادن به مصونیت از مجازات شده است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 150 بازدید

دوازده سال پیش، زمانی که به خانه‌ی شوهر رفت، شاید تصور می‌کرد زندگی تازه‌ای را آغاز کرده است؛ زندگی‌ای که در آن می‌توانست در کنار همسرش روزهای آرامی بسازد، فرزندانش را بزرگ کند و مانند هر زن دیگری برای آینده‌ی خانواده‌اش امید داشته باشد. اما سال‌ها گذشت و آنچه برای این زن حدوداً سی‌ساله باقی ماند، نه آرامش و امنیت، بلکه خشونتی بود که به گفته‌ی او، از همان آغاز زندگی مشترک از سوی شوهر و مادرشوهرش تجربه می‌کرد. او در خانه‌ای زندگی می‌کرد که باید پناهگاهش می‌بود، اما به‌تدریج به مکانی تبدیل شد که تحمل روزهایش برایش دشوارتر می‌شد. خانواده‌ی پدری‌اش نیز حمایت چندانی از او نمی‌کردند و همین وضعیت، راه رهایی از شرایط دشوار را برایش محدودتر ساخته بود. دوازده سال زمان کوتاهی نیست. در این مدت، یک دختر می‌تواند بزرگ شود، به جوانی برسد و صاحب فرزند شود؛ اما برای این زن، سال‌های زندگی مشترک با رنج‌هایی همراه بود که سرانجام او را به نقطه‌ای رساند که دیگر توان تحمل شرایطش را نداشت. او مادر دو دختر و یک پسر است؛ سه کودکی که در جریان این سال‌ها بخش مهمی از زندگی‌اش شدند و اکنون سرنوشت‌شان با وضعیت مادرشان گره خورده است. با وجود مسئولیت مادری، فشارهای زندگی و خشونتی که تجربه می‌کرد، ظاهراً نتوانسته بود راهی مطمئن برای رهایی از این وضعیت پیدا کند. وقتی زنی در زندگی مشترک با خشونت روبه‌رو می‌شود، همیشه این امکان را ندارد که به‌سادگی خانه را ترک کند و زندگی مستقلی برای خود بسازد. مسئولیت فرزندان، وابستگی اقتصادی، نگرانی از آینده و نبود حمایت خانوادگی می‌توانند تصمیم‌گیری را برای او دشوار کنند. گاهی زن به امید تغییر رفتار همسرش به زندگی ادامه می‌دهد؛ گاهی برای جلوگیری از فروپاشی خانواده سکوت می‌کند و گاهی نیز از ترس این‌که پس از بازگشت به خانه‌ی پدر با سرزنش یا بی‌مهری روبه‌رو شود، دردهایش را پنهان نگه می‌دارد. درباره‌ی تمام جزئیات زندگی این زن اطلاعاتی در دست نیست، اما آنچه از وضعیت او روشن است، این است که طی سال‌های طولانی با خشونت خانوادگی مواجه بوده و از حمایت کافی خانواده‌ی پدری‌اش نیز برخوردار نبوده است. برای او، خانه‌ی پدر نیز نتوانسته بود به پناهگاهی مطمئن تبدیل شود. در شرایطی که زنی از سوی شوهر و مادرشوهرش خشونت را تجربه می‌کند، حمایت خانواده‌ی خودش می‌تواند نقشی اساسی در حفاظت از او داشته باشد. شنیدن حرف‌هایش، جدی گرفتن شکایت‌هایش و فراهم کردن زمینه‌ی زندگی امن می‌تواند به او کمک کند تا پیش از آن‌که شرایط به مرحله‌ای خطرناک برسد، راه دیگری برای ادامه‌ی زندگی پیدا کند. اما وقتی زنی احساس کند که در خانه‌ی شوهر آرامش ندارد و در خانه‌ی پدر نیز کسی نیست که به‌طور جدی از او حمایت کند، ممکن است خود را میان دو راه دشوار گرفتار ببیند: ماندن در محیطی آزاردهنده یا رفتن به جایی که نمی‌داند آیا پذیرفته خواهد شد یا نه. حدود ده روز پیش، فشارهای زندگی این زن به مرحله‌ای خطرناک رسید. او که سال‌ها با خشونت خانوادگی روبه‌رو بوده است، تصمیم گرفت با نوشیدن تیزاب به زندگی خود پایان دهد. این اقدام نشان‌دهنده‌ی بحرانی جدی در وضعیت او بود؛ لحظه‌ای که به نظر می‌رسید رنج‌های انباشته‌شده، او را به جایی رسانده‌اند که دیگر راهی برای رهایی نمی‌دید. او تیزاب نوشید، اما جانش را از دست نداد. زنده ماند، هرچند پیامدهای این اقدام بسیار سنگین بود و اکنون در یکی از شفاخانه‌های دولتی کابل بستری است. بر اساس اطلاعات ارائه‌شده، تیزاب به بخش‌های مهم بدن او آسیب رسانده و لب‌ها و معده‌اش به‌شدت صدمه دیده‌اند. وضعیت او چنان دشوار است که ادامه‌ی درمان و مراقبت‌های پزشکی برایش اهمیت حیاتی دارد. آنچه در این میان دردناک است، این است که زنی که سال‌ها در جست‌وجوی آرامش بوده، اکنون برای زنده ماندن و بهبود آسیب‌هایش به مراقبت‌های درمانی نیاز دارد. اقدامی که در اوج ناامیدی انجام داده بود، به‌جای پایان دادن به رنج‌هایش، او را با آسیب‌های شدید جسمی روبه‌رو کرده است. در چنین شرایطی، نباید رنج این زن را تنها به اقدامی که حدود ده روز پیش انجام داده است، محدود کرد. پرسش مهم‌تر این است که چه شرایطی در زندگی او وجود داشت که به چنین نقطه‌ای رسید؟ چرا خشونتی که به گفته‌ی او از سال‌های نخست ازدواج ادامه داشته، نتوانسته بود به‌موقع متوقف شود؟ چرا او احساس می‌کرد که از سوی خانواده‌ی پدری‌اش نیز حمایت کافی ندارد؟ پاسخ به این پرسش‌ها به بررسی دقیق وضعیت زندگی او نیاز دارد، اما همین اطلاعات نشان می‌دهد که خشونت خانوادگی را نمی‌توان موضوعی ساده یا اختلافی عادی میان اعضای خانواده دانست. خشونت در زندگی مشترک ممکن است شکل‌های گوناگونی داشته باشد؛ از تحقیر و تهدید گرفته تا آزار جسمی و محدود کردن آزادی فرد. تداوم چنین شرایطی می‌تواند سلامت روانی و احساس امنیت زن را به‌شدت تحت تأثیر قرار دهد. وقتی این وضعیت سال‌ها ادامه پیدا کند و فرد راهی برای دریافت کمک نداشته باشد، فشارها ممکن است به‌تدریج انباشته شوند و احساس درماندگی را در او افزایش دهند. به همین دلیل، رسیدگی به خشونت خانوادگی نباید تا زمانی به تعویق بیفتد که قربانی با آسیب جدی جسمی یا بحرانی روانی روبه‌رو شود. شنیدن صدای قربانیان، جدی گرفتن نشانه‌های خشونت و فراهم کردن راه‌های دسترسی به حمایت می‌تواند در جلوگیری از پیامدهای جبران‌ناپذیر نقش مهمی داشته باشد. اکنون این زن در شفاخانه بستری است و به درمان، مراقبت و حمایت نیاز دارد. آسیب‌های ناشی از نوشیدن تیزاب ممکن است به درمان تخصصی و طولانی‌مدت نیاز داشته باشند و پیامدهای آن‌ها می‌توانند زندگی روزمره‌ی او را برای مدت زیادی تحت تأثیر قرار دهند. در کنار درمان جسمی، رسیدگی به وضعیت روانی او نیز اهمیت دارد؛ زیرا او پس از سال‌ها تجربه‌ی خشونت و اقدامی که جانش را به خطر انداخته است، به حمایت حرفه‌ای و محیطی امن نیازمند است. تأمین امنیت او باید بخشی جدایی‌ناپذیر از روند کمک‌رسانی باشد تا پس از درمان دوباره در معرض همان شرایط آزاردهنده قرار نگیرد. سه فرزند این زن نیز در این میان نباید فراموش شوند. دو دختر و یک پسر او اکنون با بستری بودن مادرشان روبه‌رو هستند؛ مادری که سال‌ها بخشی از زندگی روزمره‌ی آن‌ها بوده است. کودکان در چنین شرایطی ممکن است با ترس، سردرگمی و نگرانی درباره‌ی آینده مواجه شوند. آنان نیز به مراقبت و حمایت نیاز دارند تا از پیامدهای این رویداد آسیب کمتری ببینند. کمک به مادر و حمایت از فرزندانش باید هم‌زمان مورد توجه قرار گیرد؛ زیرا سلامت و امنیت کودکان نیز به شرایط خانوادگی و وضعیت مراقبت از آنان وابسته است. این رویداد همچنین یادآور اهمیت حمایت خانواده‌ها از زنانی است که خشونت را تجربه می‌کنند. زنی که به دلیل آزار از خانه‌ی شوهر بیرون می‌آید، نباید با سرزنش، تحقیر یا بی‌توجهی روبه‌رو شود. او بیش از هر چیز به شنیده شدن، امنیت و فرصتی برای تصمیم‌گیری درباره‌ی آینده‌ی خود نیاز دارد. حمایت خانواده‌ی پدری، دسترسی به خدمات اجتماعی و روانی و پیگیری قانونی خشونت می‌توانند در جلوگیری از تکرار چنین رویدادهایی نقش مهمی داشته باشند. حمایت واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که زن در لحظه‌های دشوار تنها گذاشته نشود و برای یافتن راهی امن، فرصت و امکانات لازم را در اختیار داشته باشد. او اکنون زنده است، اما زنده ماندنش به معنای پایان رنج‌هایش نیست. زخم‌های جسمی او نیازمند درمان‌اند و سال‌های خشونت نیز نباید نادیده گرفته شوند. آنچه این زن به آن نیاز دارد، تنها بهبود جسمی نیست؛ او باید بتواند در محیطی امن زندگی کند، از حمایت برخوردار باشد و بدون ترس برای آینده‌ی خود و فرزندانش تصمیم بگیرد. بهبود وضعیت او زمانی امکان‌پذیرتر خواهد بود که در کنار مراقبت‌های پزشکی، عوامل خشونت نیز جدی گرفته شوند و برای حفاظت از او در برابر آسیب‌های بیشتر اقدام شود. دوازده سال پس از آغاز زندگی مشترکش، این زن اکنون بر بستر شفاخانه‌ای در کابل افتاده است؛ مادری که روزگاری برای ساختن زندگی تلاش می‌کرد، اما پس از سال‌ها تجربه‌ی خشونت، به مرحله‌ای از ناامیدی رسید که جان خود را در معرض خطر قرار داد. او از مرگ نجات یافته است، اما پرسش‌های بسیاری درباره‌ی امنیت، آینده و حمایت از او و فرزندانش همچنان باقی مانده‌اند. پاسخ به این پرسش‌ها تنها به بررسی گذشته‌ی او محدود نمی‌شود، بلکه به این بستگی دارد که اکنون چه کسانی برای درمان، امنیت و بازگشت امید به زندگی او و فرزندانش گام برمی‌دارند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 127 بازدید

منابع محلی از ولایت قندهار می‌گویند که یک مرد در ولسوالی اسپین‌بولدک این ولایت ابتدا همسرش را با شلیک گلوله کشته و سپس با شلیک گلوله به خودش، خودکشی کرده است. دست‌کم دو منبع گفتند که این رویداد امروز (دوشنبه، ۴ عقرب) در منطقه‌ی منار چوک از مربوطات ولسوالی اسپین‌بولدک رخ داده است. منبع تاکید کرد که مرد کشته‌ شده اورنگ نام داشت، ۳۰ ساله بود. به گفته‌ی منبع اورنگ اصالتاً باشنده‌ی ولایت سرپل بود؛ اما مدت زیادی می‌شد که در قندهار زندگی می‌کرد. تاکنون علت اصلی این رویداد روشن نیست و جزئیات بیشتری نیز در این باره منتشر نشده است. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان از ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 195 بازدید

منابع محلی از ولایت بدخشان می‌گویند که یک دختر نوجوان در ولسوالی کران و منجان این ولایت به دلیل خشونت خانوادگی به زندگی‌اش پایان داده است. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که این دختر نوجوان روز (شنبه، ۲۵ میزان) در روستای «دشت» از مربوطات ولسوالی کران و منجان با خوردن تریاک خودکشی کرده است. منبع تاکید کرد که این دختر نوجوان حدود ۲۰ سال سن داشته است. به گفته‌ی منبع، این دختر نوجوان توسط یکی از خواستگارهایش ربوده شده بود، اما به دلیل عدم رضایت به ازدواج خودکشی است. منبع افزوده است که این دختر به دلیل خشونت خانوادگی به زندگی‌اش پایان داده است. تا اکنون مسوولان محلی در ولایت بدخشان در این مورد چیزی نگفته‌اند. باید گفت که میزان خودکشی زنان و دختران در سراسر افغانستان پس از تسلط حکومت فعلی به‌طور چشم‌گیری افزایش یافته است. بیماری‌های روانی، عدم دسترسی به خدمات صحی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی خودکشی‌ها در بین زنان و جوانان بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 137 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از هر پنج کودک در جهان، یک کودک در فقر شدید زندگی می‌کند، وضعیتی که حتا کشورهای ثروتمند نیز با وجود هزینه‌های مالی برای حمایت از خانواده‌ها، از آن مصون نماندند. این سازمان امروز (شنبه، ۲۵ میزان/۱۷ اکتوبر) با نشر گزارشی گفته است که نجات معلا مجید، نماینده ویژه سازمان ملل در امور خشونت علیه کودکان، نسبت به افزایش قیمت‌ها، ناامنی غذایی و گسترش خشونت علیه کودکان ابراز نگرانی کرده است. او گفت که در برخی کشورها مخالفت با حقوق بشر افزایش یافته و گسترش سریع فناوری، به‌ویژه هوش مصنوعی، در کنار فرصت‌های تازه، خطرهای جدی برای کودکان ایجاد کرده است. او تاکید کرد که این خطرها شامل سوءاستفاده جنسی از کودکان، آزار و اذیت سایبری، جعل تصاویر و ویدیوها با استفاده از هوش مصنوعی و کشاندن کودکان به فعالیت‌های مجرمانه می‌شود. مجید با اشاره به پژوهش سازمان ملل درباره خشونت علیه کودکان گفت که این مشکل در همه کشورها، از خانه و مکتب گرفته تا جامعه، وجود دارد. همچنین وی در بخشی از صحبت‌هایش گفته است که  نزدیک به ۴۵ میلیون کودک در جهان به‌دلیل درگیری‌ها، بلایای طبیعی و بحران اقلیمی آواره شدند. سازمان ملل متحد در ادامه خواستار اقدام جهانی قوی‌تر برای حفاظت از کودکانی شده که با بحران‌های فزاینده روبرو هستند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 132 بازدید

شماری از زنان معترض و اعضای جنبش فریاد زنان افغانستان افزایش خشونت، لت‌وکوب و آزار و اذیت کودکان را محکوم کرده و خواستار اقدام فوری برای تامین امنیت و حمایت از آن‌ها شده است. این جنبش با نشر اعلامیه‌ای گفته است که هیچ کودکی نباید قربانی خشونت، تحقیر و رفتارهای غیرانسانی شود. جنبش فریاد زنان افغانستان در ادامه تاکید کرده است که کودک‌آزاری نقض آشکار حقوق انسانی کودکان است. در اعلامیه از خانواده‌ها، نهادهای اجتماعی و مسوولان خواسته شده است که در برابر خشونت علیه کودکان سکوت نکنند و برای حفاظت از آن‌ها اقدام جدی انجام دهند. همچنین جنبش فریاد زنان افغانستان در بخشی از اعلامیه‌اش گفته است که صدای کودکان باید شنیده شود و عاملان خشونت نباید از پاسخ‌گویی و پذیرش مسوولیت فرار کنند. در اعلامیه آمده است که حفاظت از کودکان و تأمین امنیت، کرامت و آینده‌ی آن‌ها، مسئولیت مشترک همه است.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 158 بازدید

منابع محلی از ولایت تخار می‌گویند که یک کودک ۱۱ ساله در ولسوالی خواجه‌غار این ولایت توسط افراد ناشناس به قتل رسیده است. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که این کودک ابتدا در شام روز (یک‌شنبه، ۱۹ میزان) ربوده شده و سپس جسد او پیدا شده است. خانواده این کودک از مسوولان دولتی خواسته‌اند که در برابر قتل او بی‌تفاوت نماند و عاملان این رویداد را شناسایی کرده و به دست عدالت بسپارند. فرماندهی پولیس ولایت تخار این رویداد را تایید کرده است. در اعلامیه آمده است که جسد بی‌جان این کودک در یک چاه در منطقه هزارباغ ولسوالی خواجه‌غار پیدا شده است. در ادامه آمده است که پس از شکایت خانواده سه نفر در پیوند به قضیه بازداشت شده‌اند. مسوولان محلی در ولایت تخار می‌گویند که تحقیقات ابتدایی درباره این قضیه آغاز شده است.

ادامه مطلب