برچسب: پاکستان

12 ساعت قبل - 96 بازدید

دادگاه عالی پیشاور حکم اخراج ۱۷ پزشک افغانستانی را تعلیق کرد

دادگاه عالی پیشاور پاکستان در تازه‌ترین مورد حکم اخراج ۱۷ داکتر اهل افغانستان را به‌صورت موقت متوقف و نهادهای مجری قانون را از بازداشت و اخراج آنان منع کرد. روزنامه دان با نشر گزارشی گفته است که هیأت قضایی این دادگاه امروز (پنج‌شنبه، ۲ میزان) از شورای پزشکی و دندان‌پزشکی پاکستان خواست که توضیحات خود را در رابطه به دادخواست این داکتران اهل افغانستان ارائه کند. در گزارش آمده است که این داکتران اهل افغانستان در شفاخانه‌ عمومی پیشاور و شفاخانه و مرکز تحقیقات «نورث وست» دوره‌های تخصصی کارآموزی و تحصیلات تکمیلی خود را می‌گذرانند. پس از آن‌که شورای پزشکی و دندان‌پزشکی پاکستان دستور اخراج تمام دانشجویان اهل افغانستان را که در رشته‌های پزشکی و دندان‌پزشکی مشغول تحصیل هستند، صادر کرد، کار و تحصیلات تکمیلی این داکتران اهل افغانستان نیز متوقف شده بود. آنان با ارائه‌ی دادخواستی به دادگاه عالی پیشاور، خواستار آن شده بودند که حکم شورای پزشکی و دندان‌پزشکی پاکستان و همچنین نامه‌های دو شفاخانه برای توقف کار و آموزش آنان، «غیرقانونی و خودسرانه» اعلام شود. آنان از دادگاه خواسته بودند که مدیریت این دو شفاخانه را ملزم کند که فورا به آنان اجازه بدهند تا به وظایف و برنامه‌های آموزش تخصصی خود بازگردند و صرفا به‌دلیل دستور مورد اعتراض شورای پزشکی و دندان‌پزشکی پاکستان یا معلق بودن درخواست‌های تمدید ویزای‌شان، مانع ادامه‌ی آموزش آنان نشوند. وکیل این داکتران گفته است که آنان با ویزای معتبر تحصیلی و از طریق برنامه‌ی «فلوشیپ کالج پزشکان و جراحان پاکستان» وارد این کشور شده‌اند و برای تمدید ویزای‌شان نیز مراحل قانونی تشریفات اداری را طی کرده‌اند، اما درخواست آنان برای مدت غیرمعقول، بلاتکلیف مانده است. این در حالی است که شورای پزشکی و دندان‌پزشکی پاکستان در اول سپتامبر دستور اخراج تمام دانشجویان اهل افغانستان را صادر و پذیرش دانشجویان جدید را نیز ممنوع کرد. این دستور واکنش‌های گسترده‌ای را در پی داشت و در آن دادگاه‌های عالی لاهور و سند، اجرای این حکم را به تعلیق درآوردند. همچنین دانشجویان و پزشکان اهل افغانستان در ایالت‌های مختلف از جمله پنجاب، خیبرپختونخوا و بلوچستان به دادگاه‌ها مراجعه کردند تا مانع لغو تحصيلات و اخراج خود شوند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 82 بازدید

شمار مبتلایان به بیماری پولیو در افغانستان به ۳۲ مورد رسید

سازمان جهانی صحت در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از آغاز سال جاری میلادی تا اکنون ۳۲ مورد فلج کودکان یا پولیو در افغانستان شناسایی و ثبت شده است. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این هفته، هفت مورد جدید فلج کودکان در ولایت‌های قندهار، هلمند و بغلان شناسایی شده است. سازمان جهانی صحت در این گزارش، آمار مبتلایان به بیماری فلج کودکان در افغانستان و پاکستان را منتشر کرد. بر اساس این گزارش، از آغاز سال ۲۰۲۶ میلادی تا اکنون، در پاکستان چهار مورد مثبت پولیو ثبت شده است. به گفته‌ی سازمان جهانی صحت، مجموع موارد مثبت پولیو در دو کشور از آغاز سال ۲۰۲۶ میلادی تا اکنون به ۳۶ مورد رسیده است. از آغاز سال جاری میلادی تا اکنون، ۷۶ نمونه محیطی مثبت ویروس پولیو در افغانستان و ۱۲۹ نمونه محیطی مثبت در پاکستان شناسایی شده است. نمونه‌های محیطی مثبت نشان‌دهنده گردش ویروس در جامعه هستند، حتی اگر همه افراد آلوده دچار بیماری نشوند. همچنین در سال گذشته میلادی در مجموع ۵۲ مورد مثبت پولیو گزارش شده بود که ۲۱ مورد آن مربوط به افغانستان و ۳۱ مورد مربوط به پاکستان بود. سازمان‌های بین‌المللی گزارش دادند که محدودیت‌ها بر اجرای کارزارهای واکسیناسیون یکی از عوامل مهم افزایش خطر شیوع پولیو در افغانستان است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 115 بازدید

زنان معترض خواستار تحقیقات پاکستان در باره‌ی ناپدیدشدن دو شهروند افغانستان شد

جنبش زنان مقتدر افغانستان به ناپدیدبودن سیدقاسم هاشمی، خبرنگار و حامد احساس، سینماگر و فعال فرهنگی افغانستان در اسلام‌آباد واکنش نشان داده و از پاکستان و نهادهای امنیتی و قضایی این کشور خواستار تحقیقات فوری، شفاف و مستقل شده است. شاخه‌ کویته‌ی جنبش زنان مقتدر افغانستان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که اگر این دو خبرنگار و سینماگر افغانستان بازداشت شده باشند نیز، محل نگه‌داری، وضعیت صحی و وضعیت حقوقی آن‌ها به صورت فوری مشخص شده و خانواده‌های شان در جریان قرار بگیرند. این جنبش از  سازمان ملل متحد و نهادهای حقوق‌بشری و نهادهای مدافع خبرنگاران خواسته است که مسئله‌ی ناپدیدشدن احساس و هاشمی را به گونه‌ی جدی دنبال کرده و برای روشن‌شدن سرنوشت آن‌ها اقدام کنند. در اعلامیه آمده است که حق حیات، امنیت شخصی و آزادی از ناپدیدشدن اجباری، از حقوق بنیادین هر انسان است و هیچ فردی نباید بدون روند قانونی و اطلاع خانواده‌اش از دست‌رس خارج شود. این در حالی است که سید قاسم هاشمی و حامد احساس حوالی ساعت هشت شب ۱۳ سرطان سال جاری خورشیدی از شهر اسلام‌آباد پاکستان ناپدید شده‌اند. ناپدید شدن این دو شهروند واکنش خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای نهادهای حقوق بشری از جمله سازمان‌ عفو بین‌الملل را به همراه داشته است. فعالان رسانه‌ای و خبرنگاران و نهادهای حقوق بشری خواستار روشن شدن سرنوشت این دو شهروند اهل افغانستان شده‌اند. با گذشت حدود سه ماه از ناپدید شدن این دو شهروند اهل افغانستان، تاکنون دولت پاکستان هیچ واکنشی نسبت به این رویداد نشان نداده است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 86 بازدید

سازمان ملل خواستار پشتیبانی از بازگشت‌کنندگان از پاکستان شد

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که برای خانواده‌های بازگشته از پاکستان آغازکردن زندگی تازه بسیار دشوار است؛ زیرا این خانواده‌ها با دستان خالی به کشور بازمی‌گردند. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۲۴ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بازگشت‌کنندگان به افغانستان با آینده‌ای نامعلوم روبرو هستند. اوچا در ادامه تاکید کرده است که افراد بازگشته به سرپناه مناسب و کمک‌های کافی دسترسی ندارند و با نزدیک‌شدن به زمستان نیازهای آن‌ها نیز بیشتر می‌شود. امی مارتین، رییس اوچا در افغانستان، که از نزدیک از شماری از خانواده‌های بازگشته از پاکستان در ننگرهار دیدن کرده، گفته است که آن‌ها به زمین دسترسی ندارند، به مدارکی دسترسی ندارند که بتوانند کودکان شان را به مکتب شامل کنند. خانم مارتین از نهادهای تمویل‌کننده و کشورها، خواستار پشتیبانی از برنامه‌های متمرکز بر ارائه‌ی کمک به بازگشت‌کنندگان شده است. خانم مارتین در ادامه افزوده است که بازگشت‌کنندگان می‌خواهند که به آن‌ها زمین، سرپناه و کار فراهم شود تا بتوانند درآمد داشته باشند و نیازهای خوراکی اعضای خانواده‌ی خود را تأمین کنند و کودکان شان را به مکتب بفرستند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 98 بازدید

عفو بین‌الملل: اخراج دانشجویان دختر از پاکستان به افغانستان «تبعیض‌آمیز» است

سازمان عفو بین‌الملل بخش آسیایی به تصمیم شورای طبی پاکستان مبنی بر اخراج دانشجویان طب و ستوماتولوژی به افغانستان واکنش نشان داده و می‌گوید که این تصممی برای دانشجویان دختر پیامدهای شدیدی در پی دارد. اين سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این تصمیم شورای طبی پاکستان به‌صورت آشکارا «تبعیض‌آمیز و خودسرانه» است. در ادامه آمده است که پیامدهای این تصمیم برای دانشجویان دختر شدید است، زیرا بسیاری از آنها از دسترسی به تحصیلات عالی در افغانستان محروم شدند. سازمان عفو بین‌الملل تاکید کرده است که دانشجویان دختر اهل افغانستان در پی اخراج از پاکستان به افغانستان، یکی از معدود فرصت‌های باقی‌مانده برای ادامه تحصیل و فعالیت حرفه‌ای خود را از دست می‌دهند. سازمان عفو بین‌الملل گفته است که بسیاری از این دانشجویان سال‌های زیادی را صرف تحصیل در رشته طبی کرده‌اند، اما تحصیلات‌شان به‌طور ناگهانی و غیرقابل توجیهی به پایان رسیده است و امید کمی برای از سرگیری تحصیلات خود در جای دیگر دارند. این سازمان افزوده است که دولت پاکستان طبق قوانین بین‌المللی حقوق بشر، موظف است حق تحصیل را بدون تبعیض بر اساس ملیت رعایت کند. سازمان عفو بین‌الملل از دولت پاکستان خواسته است که یک راه حل انسانی و عملی اتخاذ کنند که به دانشجویان افغانستان، از جمله زنان و دختران، اجازه دهد تحصیلات خود را در این کشور تکمیل کنند. این در حالی است که شورای طبی پاکستان به تازگی دستور داده است که تمام دانشجویان اهل افغانستان که مشغول تحصیل در رشته‌های طبی و ستوماتولوژی در پاکستان هستند، باید این کشور را ترک کنند. همچنین این شورا پذیرش دانشجوی جدید از افغانستان را ممنوع کرده است. تصمیم شورای طبی پاکستان مبنی بر اخراج دانشجویان طب و ستوماتولوژی اهل افغانستان واکنش‌های گسترده‌ای در پی داشته است.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 99 بازدید

آتش‌سوزی در شفاخانه‌ی در پاکستان جان ۱۵ نوزاد را گرفت

رسانه‌های پاکستانی گزارش داده‌اند که آتش‌سوزی در یک شفاخانه دولتی در اسلام‌آباد، پایتخت این کشور، دست‌کم ۱۵ نوزاد را کشت. شبکه پاکستانی جیو نیوز با نشر گزارشی گفته است که این آتش‌سوزی حوالی ساعت ۶:۴۵ صبح امروز (چهارشنبه، ۴ سنبله) هنگامی رخ داد که ۱۶ نوزاد در بخش نوزادان بیمارستان حضور داشتند که تنها یک نفر از آنها نجات یافت. این شبکه به نقل از مقام‌های شفاخانه «انستیتوی علوم پزشکی پاکستان» (PIMS) گزارش داد آتش‌سوزی پس از انفجار کمپرسور یک دستگاه تهویه مطبوع در بخش نگهداری نوزادان بخش زنان و زایمان این شفاخانه رخ داد. مصطفی کمال، وزیر بهداشت پاکستان، به جیو نیوز گفت نوزادان حاضر در بخش یا در دستگاه‌های انکوباتور بودند یا آکسیجن دریافت می‌کردند. او تاکید کرد که انفجار دستگاه تهویه باعث آتش‌سوزی شد و وجود کپسول‌های آکسیجن به گسترش آتش کمک کرد. او افزود آتش «بسیار سریع» گسترش یافت و بلافاصله پس از انفجار، برق بیمارستان نیز قطع شد. با این حال، انیسا جلیل، سخنگوی بیمارستان، روایت متفاوتی از علت حادثه ارائه کرد و به روزنامه پاکستانی «دان» گفت بررسی‌های اولیه نشان می‌دهد آتش‌سوزی احتمالا بر اثر اتصال کوتاه برق رخ داده است. در گزارش آمده است که نیروهای امدادی آتش را مهار کردند و عملیات خنک‌سازی محل را ادامه دادند. فرمانداری اسلام‌آباد اعلام کرد آتش‌سوزی در طبقه سوم بخش مادر و کودک رخ داد و شش ماشین آتش‌نشانی و چهار آمبولانس در عملیات امداد شرکت کردند. فرمانداری اسلام‌آباد یک کمیته هشت نفره به ریاست معاون فرماندار برای بررسی حادثه تشکیل داده است. این کمیته که نمایندگانی از خدمات اضطراری، پولیس، شرکت برق اسلام‌آباد و بیمارستان PIMS در آن حضور دارند، موظف شده علت و چگونگی وقوع آتش‌سوزی را بررسی و گزارش خود را ظرف ۲۴ ساعت ارائه کند. شهباز شریف، نخست‌وزیر پاکستان، دستور تحقیقات فوری درباره آتش‌سوزی را صادر کرد و خواستار بررسی دقیق عوامل حادثه، تعیین افراد مسئول و «شدیدترین برخورد» با آنها شد.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 170 بازدید

دو فعال فرهنگی اهل افغانستان در پاکستان ناپدید شدند

اعضای خانواده‌های سید قاسم هاشمی، خبرنگار و حامد احساس، سینماگر اهل افغانستان می‌گویند که این دو نفر بیش از یک ماه است که در اسلام‌آباد پاکستان ناپدید شده‌اند. دست‌کم سه منبع گفته‌اند که این دو نفر با یکدیگر دوست هستند و هنگام ناپدیدشدن نیز در کنار هم بودند. خانواده‌های این دو شهروند افغاستان با نشر اعلامیه‌ای گفتند که پس از ساعت هشت شام ۱۳ سرطان، ارتباط آنان با هاشمی و احساس ناگهان قطع شد و تلاش‌های مکرر برای تماس با آنان نیز بی‌نتیجه ماند. به گفته‌ی خانواده‌ها، آنان پس از قطع تماس، با استفاده از سیستم ردیابی «جی‌پی‌اس» موقعیت موتر این دو نفر را پیدا کردند. موتر در منطقه «دی-۱۲» اسلام‌آباد پیدا شد، اما هاشمی و احساس در داخل یا اطراف آن نبودند. همسر حامد احساس گفت که در چهارم جولای، آقای احساس همراه با سید قاسم هاشمی برای خرید لنز دوربین از خانه بیرون شدند و پس از آن خبری از آنان اطلاعی نیست. او افزوده است که به دادگاه و پولیس پاکستان مراجعه کرده، اما هیچ سرنخی از حامد احساس و سید قاسم هاشمی به دست نیامده است. برادر سید قاسم هاشمی نیز می‌گوید که ۳۶ روز است از برادرش خبری نیست. او گفته است: «هیچ کسی به ما جواب نداد. ما به پولیس و دادگاه مراجعه کردیم، اما در این ۳۶ روز هیچ جوابی دریافت نکردیم، چون وضعیت مهاجرین در پاکستان خیلی دشوار شده است.» خانواده‌های سید قاسم هاشمی و حامد احساس درباره‌ی امنیت و سلامتی آنان نگران هستند. اعضای این خانواده‌ها از حکومت پاکستان، پولیس اسلام‌آباد و نهادهای امنیتی این کشور خواسته‌اند که موضوع ناپدیدشدن سید قاسم هاشمی و حامد احساس را به‌صورت جدی و فوری بررسی کنند و خانواده‌های آنان را در جریان روند تحقیقات قرار دهند. این دو فعال فرهنگی در حالی در پاکستان ناپدید شده‌اند که اخراج شهروندان افغانستان از پاکستان تشدید شده است. پولیس پاکستان شهروندان افغانستان را بازداشت و اخراج می‌کند. بخشی از شهروندان افغانستان مقیم پاکستان، پناهجویانی هستند که به دلیل تهدید امنیتی از افغانستان به پاکستان رفته و در آنجا به دنبال پناهندگی در کشورهای پناهنده‌پذیر هستند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 137 بازدید

اخراج ۱۳۹ هزار مهاجر افغانستانی از ایالت پنجاب پاکستان

وزارت داخله ایالت پنجاب پاکستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در چارچوب روند بازداشت و اخراج مهاجران بدون مدارک قانونی، ۱۳۹ هزار و ۹۰۲ مهاجر افغانستانی بازداشت شده‌اند. این وزارت با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این افراد پس از طی مراحل قانونی به افغانستان اخراج شده‌اند. وزارت داخله ایالت پنجاب پاکستان تاکید کرد که در حال حاضر ۲۴۸ مهاجر افغانستانی در ۳۹ مرکز نگهداری این ایالت حضور دارند و پس از تکمیل مراحل قانونی، از طریق گذرگاه تورخم به افغانستان اخراج خواهند شد. مقام‌های پاکستانی از ساکنان ایالت پنجاب خواسته‌اند هرگونه اطلاعات درباره حضور مهاجران بدون مدرک یا افرادی که اقدام به تهیه اسناد جعلی می‌کنند، به نهادهای مسئول گزارش دهند. بر اساس اطلاعات منتشرشده، پاکستان در سه سال گذشته حدود دو میلیون و ۶۶۰ هزار مهاجر افغانستانی بدون مدرک را به افغانستان بازگردانده است. همچنین اسلام‌آباد در سه هفته گذشته روند بازداشت مهاجران افغانستانی فاقد مدارک را تشدید کرده و این روند همچنان ادامه دارد. شماری از افغانستانی‌های مقیم پاکستان می‌گویند روند تمدید ویزای شهروندان افغانستان در این کشور متوقف شده است. به گفته‌ی آنان، در نتیجه این تصمیم، امکان تمدید اسناد اقامتی خود را ندارند. این مهاجران از حکومت پاکستان خواسته‌اند روند تمدید ویزا برای شهروندان افغانستان از سر گرفته شود.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 183 بازدید

از اخراج تا بی‌خانمانی؛ قصه خانواده‌ای بازگشته از پاکستان (بخش پایانی)

سکوت سنگینی بر اتاق حاکم بود. هیچ‌کس چیزی نمی‌گفت؛ گویی همه تلاش می‌کردند گرسنگی و نگرانی خود را از دیگری پنهان کنند. زینب تکه‌های نان را میان کودکان تقسیم کرد و خودش وانمود کرد که اشتها ندارد. عبدالرحمان نگاهش را از سفره کوچک برداشت و به دیوار دوخت؛ دیواری که جز ترک‌های عمیق، چیزی برای تماشا نداشت. او احساس می‌کرد سال‌ها زحمت و کارگری، در چند روز از دست رفته است. نه می‌توانست به گذشته بازگردد و نه راه روشنی برای آینده پیش رویش می‌دید. با این حال، نمی‌خواست کودکانش ناامیدی را در چهره او ببینند. به همین دلیل، لبخند کم‌رنگی بر لب آورد و گفت: «فردا حتماً کار پیدا می‌شود.» خودش اما بهتر از هر کسی می‌دانست که این جمله، بیش از آنکه از واقعیت بگوید، تلاشی برای زنده نگه داشتن امید در دل خانواده بود. پسر دوازده‌ساله عبدالرحمان که متوجه وضعیت پدرش شده بود، از آن شب دیگر درباره مکتب چیزی نگفت. چند روز بعد، خودش به پدرش پیشنهاد کرد که برای کار به بازار برود. گفت می‌تواند شاگرد یک دکان شود و هرچه به دست آورد، به خانواده بدهد. عبدالرحمان ابتدا مخالفت کرد. نمی‌خواست پسرش در سنی که باید پشت میز مکتب می‌نشست، کار کند. اما چند روز بعد، وقتی صاحب‌خانه برای گرفتن کرایه آمد و عبدالرحمان هیچ پولی برای پرداخت نداشت، ناچار شد پیشنهاد پسرش را جدی بگیرد. پسرک سرانجام در یک دکان کوچک مشغول کار شد. هر روز صبح زود از خانه بیرون می‌رفت و تا شام کار می‌کرد. در برابر زحمتی که می‌کشید، دستمزد اندکی می‌گرفت، اما همان درآمد ناچیز نیز برای خانواده ارزش زیادی داشت. او بخشی از پولش را صرف خرید نان می‌کرد و گاهی نیز برای خواهر کوچک‌ترش خوراکی یا وسیله‌ای کوچک می‌خرید. با گذشت زمان، عبدالرحمان بیش از گذشته احساس می‌کرد که خانواده‌اش میان دو زندگی گرفتار شده‌اند؛ زندگی‌ای که در پاکستان از آنان گرفته شده بود و زندگی تازه‌ای که در افغانستان هنوز نتوانسته بودند برای خود بسازند. زینب نیز هر روز با دشواری تازه‌ای روبه‌رو می‌شد. دختر کوچک‌شان چند بار بیمار شد و خانواده توان پرداخت هزینه داکتر و دارو را نداشت. شبی که تب کودک بالا رفت، زینب تا صبح کنار او نشست و با پارچه‌ای خیس، پیشانی‌اش را خنک می‌کرد. عبدالرحمان نیز آن شب چند بار از خانه بیرون رفت تا از کسی پول قرض بگیرد، اما هیچ‌کس حاضر نشد به او کمک کند. صبح روز بعد، یکی از همسایه‌ها مقداری دارو برای کودک آورد. زینب با چشمانی اشک‌آلود از او تشکر کرد. همان روز بود که برای نخستین بار به عبدالرحمان گفت: «ما از پاکستان بیرون شدیم، اما هنوز به جایی نرسیده‌ایم.» عبدالرحمان چیزی نگفت. او می‌دانست همسرش راست می‌گوید. برای خانواده‌ای که سال‌ها در پاکستان زندگی کرده بود، بازگشت به افغانستان به معنای رسیدن به خانه نبود؛ بلکه آغاز زندگی تازه‌ای بود که هیچ چیز برای آن آماده نشده بود. آنان نه خانه‌ای داشتند، نه درآمدی ثابت و نه پس‌اندازی که بتوانند با آن دوباره زندگی‌شان را از نو بسازند. کودکان از مکتب بازمانده بودند و هر روز نگرانی تازه‌ای بر نگرانی‌های پیشین افزوده می‌شد. ماه‌ها گذشت. عبدالرحمان همچنان کارهای روزمزد انجام می‌داد و پسرش نیز در همان دکان کار می‌کرد. زینب سرانجام با کمک یکی از زنان همسایه توانست یک چرخ خیاطی دست‌دوم پیدا کند و در خانه به دوختن لباس مشغول شود. درآمد او اندک بود، اما برای خانواده معنای بزرگی داشت؛ زیرا برای نخستین‌بار پس از بازگشت، احساس می‌کردند چیزی در اختیار دارند که می‌توانند با تکیه بر آن، آینده‌شان را دوباره بسازند. با این همه، زندگی هنوز آسان نشده بود. هر روز هزینه‌ای تازه از راه می‌رسید؛ کرایه خانه، نان، دارو و نیازهای ابتدایی کودکان. درآمد ناچیز عبدالرحمان و زینب به سختی پاسخگوی همین مخارج ساده بود. گاهی تا چند روز کاری برای عبدالرحمان پیدا نمی‌شد و خانواده ناچار بودند با کمترین امکانات روزگار بگذرانند. با وجود همه این دشواری‌ها، زینب تلاش می‌کرد فضای خانه را برای فرزندانش آرام نگه دارد. او نمی‌خواست کودکان احساس کنند که آینده‌شان به بن‌بست رسیده است. هر بار که لباس تازه‌ای می‌دوخت، با خود می‌گفت شاید همین کار کوچک، قدمی باشد برای بیرون آمدن خانواده از روزهای سخت. یک روز، پسر دوازده‌ساله عبدالرحمان پس از بازگشت از کار، کتاب‌های قدیمی‌اش را از داخل یک بکس بیرون آورد. او این کتاب‌ها را از پاکستان با خود آورده بود و با وجود اینکه مدت‌ها بود به مکتب نمی‌رفت، هنوز آنها را مانند گنجی ارزشمند نگه داشته بود. کتاب‌ها را روی زمین گذاشت، گرد و غبارشان را پاک کرد و آرام شروع به خواندن کرد. عبدالرحمان از دور به او نگاه می‌کرد. پسر سکوت را شکست و گفت: «پدر، من می‌خواهم دوباره مکتب بروم.» عبدالرحمان سرش را پایین انداخت. نمی‌دانست چه پاسخی بدهد. او آرزو داشت پسرش درس بخواند، دخترش نیز دوباره به مکتب برود و هیچ‌یک از فرزندانش ناچار نباشند کودکی خود را با کار و نگرانی سپری کنند. اما واقعیت زندگی، هر روز آنان را از این آرزوها دورتر می‌کرد. آن شب، عبدالرحمان تا دیر وقت بیدار ماند. به گذشته، به سال‌هایی که در پاکستان با زحمت زندگی ساخته بود و به آینده‌ای که اکنون پیش روی خانواده‌اش قرار داشت، فکر می‌کرد. سرانجام با خود گفت که اگرچه همه چیز را از دست داده‌اند، اما نباید امیدشان را نیز از دست بدهند؛ زیرا تنها سرمایه‌ای که هنوز برایشان باقی مانده بود، همین امید بود. صبح روز بعد، زودتر از همیشه از خانه بیرون رفت تا شاید کار بیشتری پیدا کند. زینب نیز پشت چرخ خیاطی نشست و دوختن لباس‌های همسایه‌ها را ادامه داد. پسر خانواده همچنان در دکان کار می‌کرد، اما عبدالرحمان با خودش عهد بست که هر طور شده، راهی برای بازگرداندن او به مکتب پیدا کند؛ حتی اگر مجبور باشد ساعت‌های بیشتری کار کند یا از نیازهای خودش بگذرد. این خانواده هنوز در افغانستان با مشکلات فراوانی روبه‌رو است. خانه‌شان کوچک است، درآمد ثابتی ندارند، درمان بیماری برایشان دشوار است و آینده فرزندان‌شان همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. آنها از پاکستان برگشته‌اند، اما برای ساختن دوباره زندگی، به چیزی فراتر از یک اتاق کوچک و چند وسیله ابتدایی نیاز دارند؛ به فرصت، امنیت، کار و امکان آموزش برای کودکانشان. عبدالرحمان گاهی شب‌ها، وقتی همه اعضای خانواده خواب هستند، کنار پنجره کوچک خانه می‌نشیند و به تاریکی بیرون خیره می‌شود. هنوز روزی را به یاد دارد که همراه خانواده‌اش پاکستان را ترک کرد؛ روزی که با خود فکر می‌کرد شاید در افغانستان بتوانند همه چیز را از نو آغاز کنند. اکنون ماه‌ها از آن روز گذشته است. او هنوز احساس می‌کند فرصت آغاز واقعی را پیدا نکرده است؛ زیرا برای خانواده‌ای که خانه، کار، امنیت اقتصادی و آینده فرزندانش را از دست داده، حتی رسیدن به نقطه آغاز نیز راهی دشوار و طولانی است. با این حال، هر صبح که زینب چرخ خیاطی‌اش را روشن می‌کند، هر روز که عبدالرحمان برای یافتن کار از خانه بیرون می‌رود و هر شبی که پسرشان کتاب‌های قدیمی‌اش را ورق می‌زند، این خانواده نشان می‌دهد که هنوز تسلیم نشده است. آنها می‌کوشند زندگی را از میان همان ویرانه‌های کوچک، آرام‌آرام دوباره بسازند. شاید برای بسیاری، بازگشت از پاکستان تنها یک خبر باشد؛ آماری از شمار خانواده‌هایی که از مرز عبور کرده و به افغانستان بازگشته‌اند. اما برای عبدالرحمان و خانواده‌اش، بازگشت یعنی ترک خانه‌ای که بیست سال در آن زندگی کرده بودند، جدا شدن از خاطرات، دوستان، همسایه‌ها و تمام آنچه روزی «زندگی» می‌نامیدند و آغاز دوباره در سرزمینی که هرچند وطنشان بود، اما دیگر برایشان ناآشنا به نظر می‌رسید. آنها اکنون در افغانستان زندگی می‌کنند، اما هنوز خانه‌ای ندارند که با آسودگی آن را «خانه خودمان» بنامند. با این همه، هر شب وقتی زینب پتو را روی کودکانش می‌کشد، با لبخندی آرام به آنها می‌گوید که روزی اوضاع بهتر خواهد شد. کودکان شاید هنوز معنای عمیق این جمله را درک نکنند، اما عبدالرحمان می‌داند اگر همین امید کوچک نیز خاموش شود، دیگر چیزی برای ادامه دادن باقی نخواهد ماند. او می‌گوید: «ما از پاکستان اخراج شدیم، اما نمی‌خواهیم از زندگی هم اخراج شویم. فقط یک فرصت می‌خواهیم؛ فرصتی برای کار کردن، برای مکتب رفتن بچه‌ها و برای اینکه دوباره صاحب یک زندگی عادی شویم.» و شاید تمام خواسته این خانواده، مانند هزاران خانواده دیگری که پس از سال‌ها مهاجرت به افغانستان بازگشته‌اند، همین باشد؛ اینکه بازگشت‌شان پایان یک زندگی نباشد، بلکه آغازی برای ساختن آینده‌ای باشد که در آن، هیچ کودکی به دلیل فقر از آموزش بازنماند و هیچ پدر و مادری میان نان، درمان و امید، ناچار به انتخاب نشود. نویسنده: سارا کریمی بخش اول این روایت؛ «از اخراج تا بی‌خانمانی؛ قصه خانواده‌ای بازگشته از پاکستان»

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 161 بازدید

مجلس سنای پاکستان حجاب اجباری برای کارمندان زن بانک‌های اسلامی را منع کرد

کمیته امور مالی و درآمد مجلس سنای پاکستان با تصویب مصوبه‌ای، اعمال حجاب اجباری برای کارمندان زن در بانک‌های اسلامی را منع کرد. رسانه‌های پاکستانی گزارش داده‌اند که این تصمیم در پی شکایت‌های متعدد درباره دستورالعمل‌های سخت‌گیرانه پوشش در برخی بانک‌ها، به‌ویژه موسسات مالی اسلامی اتخاذ شده است. در گزارش آمده است که این کمیته مجلس خواستار رعایت پوشش ملی متعارف برای همه کارکنان، فارغ از جنسیت آنها شده است. سناتورهای پاکستانی تاکید کرده‌اند که بانک‌ها و موسسات مالی نمی‌توانند به‌‌طور اجباری پوشیدن حجاب عربی و دیگر پوشش‌های غیرملی را بر کارمندان زن تحمیل کنند. سناتور زرقا سهروردی تیمور گفت که کارکنان زن در این بانک‌ها مجبور به پوشیدن حجاب عربی می‌شوند، در حالی‌که به گفته او هیچ اجباری برای کارکنان مرد وجود ندارد و آن‌ها در انتخاب پوشش خود آزاد هستند. سناتور شری رحمان با تاکید بر اینکه هیچ کارمندی نباید به پوشیدن لباس خاصی مجبور شود، گفت پوشش ملی پاکستان مانند شلوار و پیراهن که بی‌نظیر بوتو، نخست‌وزیر پیشین نیز از آن استفاده می‌کرد، برای زنان کافی است. همچنین جمیل احمد، رییس بانک مرکزی پاکستان در این نشست گفت که سال گذشته نیز دستورالعمل‌های مشابهی صادر و به بانک‌ها ابلاغ شده بود. او متعهد شد شیوه‌نامه‌های به‌روزشده را برای جلوگیری از «اعمال فشارهای بی‌مورد» به تمام بانک‌ها و موسسات مالی اسلامی ارسال کند. این نشست به ریاست سناتور سلیم مندویوالا برگزار شد و کمیته امور مالی و درآمد از تمامی بانک‌ها خواست تا کارشیوه‌های خود درباره پوشش زنان را به مجلس سنا ارائه کنند. این کمیته تاکید کرد که هدف تنها رعایت پوشش متعارف ملی است و اصراری بر یک لباس خاص وجود ندارد. پاکستان به عنوان یک کشور اسلامی در همسایگی افغانستان در حالی حجاب اجباری را برای کارمندان بانک‌های اسلامی منع می‌کند که حکومت سرپرست زنان را به‌دلیل رعایت نکردن حجاب موردنظر خود همواره و پیوسته بازداشت می‌کند.

ادامه مطلب