برچسب: ایران

4 روز قبل - 104 بازدید

شورای پناهندگان ناروی خواستار افزایش کمک‌های بشری به پناه‌جویان افغانستانی در ایران شد

یان اگلند، رییس شورای پناهندگان ناروی اعلام کرده است که بیش از چهار میلیون پناه‌جوی اهل افغانستان در ایران همزمان با پیامدهای جنگ در منطقه و تحریم‌های اقتصادی، با بحران شدید معیشتی و کمبود منابع مالی روبرو شده‌اند. آقای اگلند با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود هشدار داد که بسیاری از خانواده‌های پناه‌جویان توان تأمین هزینه‌های اساسی زندگی را ندارند. او تاکید کرده است که با شماری از خانواده‌های پناه‌جوی اهل افغانستان در ایران دیدار کرده است. وی در ادامه تصریح کرد که در حاشیه تهران با خانواده محمود دیدار کرده که بر اثر یک بیماری عصبی دچار معلولیت شده است. محمود پیش از این بیماری، دکمه‌ساز بود و اکنون همسر و فرزندانش تلاش می‌کنند کسب‌وکار او را ادامه دهند. رییس شورای پناهندگان ناروی افزوده است که این خانواده بدون کمک‌های نقدی این شورای قادر به پرداخت کرایه خانه نیست و با خطر بی‌خانمانی روبرو است. او ابراز نگرانی کرد که وضعیت چهار میلیون پناه‌جوی افغانستانی در ایران در سایه پوشش گسترده جنگ خاورمیانه کمتر مورد توجه رسانه‌ها و جامعه جهانی قرار گرفته است. همچنین آقای اگلند از دیدار با یک خانواده ۹ نفره افغانستانی در شهر ری، در جنوب تهران، خبر داد و گفت سه عضو این خانواده دارای معلولیت هستند. او می‌گوید که ابراهیم، پدر خانواده به‌عنوان کفاش تنها نان‌آور خانواده است و این خانواده برای تأمین هزینه‌های اجاره خانه، مواد غذایی و دارو با مشکلات جدی مواجه است. او خواستار افزایش کمک‌های بین‌المللی به پناه‌جویان اهل افغانستان در ایران شد و هشدار داد که این جمعیت بزرگ پناه‌جویی با کمبود بودجه و توجه جهانی روبرو است. شورای پناهندگان ناروی پس از جنگ ایران بارها تاکید کرد که این جنگ زندگی مهاجران اهل افغانستان را فروپاشیده است.

ادامه مطلب


6 روز قبل - 67 بازدید

رویای ناتمام یک دختر ورزشکار؛ از بامیان تا مهاجرت و غربت

وقتی سمیرا دستان خاک‌آلودش را از میان بوته‌های سبزی بیرون کشید و کمرش را صاف کرد، آفتاب داغ تابستان بر زمین‌های کشاورزی اطراف شهر می‌تابید. صدای کارگران از گوشه‌های مختلف مزرعه شنیده می‌شد و بوی خاک نم‌خورده در هوا پیچیده بود. او شالش را کمی روی سرش مرتب کرد و بطری آب را از کنار جعبه‌های پلاستیکی برداشت. جرعه‌ای نوشید و نگاهش را به جاده باریکی دوخت که در فاصله‌ای نه‌چندان دور از مزرعه قرار داشت. در همان لحظه، دختری جوان با بایسکل از آن جاده عبور کرد. عبورش تنها چند ثانیه طول کشید، اما برای سمیرا کافی بود تا زمان در ذهنش متوقف شود. انگار ناگهان از میان مزرعه‌ای در ایران، به سال‌های دورتر، به بامیان، به کوهستان‌ها و جاده‌هایی بازگشته بود که زمانی تمام زندگی‌اش را در خود جا داده بودند. او آرام لبخند زد، اما لبخندی که خیلی زود در گوشه لب‌هایش محو شد. سال‌ها گذشته بود، اما هنوز دیدن یک بایسکل می‌توانست قلبش را به درد بیاورد. هنوز هم وقتی صدای چرخ‌هایی را می‌شنید که روی آسفالت می‌غلتیدند، چیزی در وجودش بیدار می‌شد؛ چیزی که نه مهاجرت توانسته بود خاموشش کند و نه سختی‌های زندگی در غربت. سمیرا در یکی از روستاهای ولایت بامیان به دنیا آمده بود؛ جایی که کوه‌های بلند در هر سو دیده می‌شدند و زمستان‌های طولانی و سرد بخشی از زندگی مردم بودند. خانواده‌اش مانند بسیاری از خانواده‌های آن منطقه، زندگی ساده‌ای داشتند. پدرش کارمند یک اداره محلی بود و مادرش بیشتر عمرش را صرف بزرگ کردن فرزندان و رسیدگی به خانه کرده بود. آن‌ها ثروتمند نبودند، اما تلاش می‌کردند فرزندانشان فرصت‌هایی داشته باشند که خودشان در جوانی نداشتند. سمیرا از کودکی با دیگر دختران تفاوت‌هایی داشت. نمی‌توانست ساعت‌های طولانی در خانه بماند. همیشه به بیرون رفتن، حرکت کردن و تجربه کردن چیزهای تازه علاقه داشت. وقتی هم‌سن‌وسالانش با عروسک بازی می‌کردند، او بیشتر دوست داشت در تپه‌های اطراف بدود یا همراه برادرانش به بیرون از روستا برود. مادرش گاهی با لبخند می‌گفت: «این دختر انگار باد را در دلش پنهان کرده است.» اولین بار در حدود سیزده‌سالگی بود که بایسکل‌سواری توجهش را جلب کرد. یکی از اقاربشان بایسکلی داشت و سمیرا با اصرار فراوان از او خواست اجازه دهد چند دقیقه آن را امتحان کند. بار اول زمین خورد، بار دوم هم تعادلش را از دست داد، اما بار سوم توانست چند متر رکاب بزند. همان چند متر کافی بود تا احساس کند چیزی را یافته که سال‌ها دنبالش بوده است. پس از آن، هر فرصتی پیدا می‌کرد تمرین می‌کرد. مدتی بعد پدرش با وجود مشکلات مالی برایش یک بایسکل دست‌دوم خرید. سمیرا آن روز را هنوز هم یکی از بهترین روزهای زندگی‌اش می‌داند. ساعت‌ها بایسکل را تمیز کرد و شب هنگام آن را کنار اتاقش گذاشت. حتی چند بار نیمه‌شب بیدار شد تا مطمئن شود هنوز همان‌جا قرار دارد. سال‌های بعد برای او سال‌های رشد و امید بودند. بایسکل‌سواری در بامیان میان دختران رونق گرفته بود و سمیرا توانست به گروهی از دختران ورزشکار بپیوندد. آن‌ها با وجود امکانات محدود تمرین می‌کردند. گاهی مسیرهای طولانی را رکاب می‌زدند و گاهی در مسابقات محلی شرکت می‌کردند. بسیاری از مردم از آن‌ها حمایت می‌کردند و بسیاری نیز نگاه انتقادی داشتند، اما دختران جوانی مانند سمیرا بیشتر به رویاهای خود فکر می‌کردند تا به حرف دیگران. برای سمیرا، بایسکل تنها یک ورزش نبود. او احساس می‌کرد هنگام رکاب زدن به انسانی تبدیل می‌شود که می‌تواند سرنوشتش را خودش انتخاب کند. وقتی از میان دره‌های بامیان عبور می‌کرد و باد موهایش را تکان می‌داد، باور داشت آینده می‌تواند متفاوت از گذشته باشد. او آرزو داشت روزی مربی شود و به دختران دیگر آموزش دهد و حتی در مسابقات بین‌المللی شرکت کرده و پرچم افغانستان را با افتخار حمل کند. اما زندگی همیشه مطابق رویاهای انسان پیش نمی‌رود. تحولات سیاسی افغانستان همه چیز را تغییر داد. روزهایی که ابتدا تنها با نگرانی و شایعات همراه بودند، به‌تدریج به واقعیتی تلخ تبدیل شدند. محدودیت‌ها یکی پس از دیگری از راه رسیدند. بسیاری از فعالیت‌هایی که زمانی عادی به نظر می‌رسیدند، ناگهان ناممکن شدند. برای دخترانی مانند سمیرا، این تغییرات تنها یک خبر سیاسی نبود، بلکه تغییری بود که مستقیماً بر زندگی روزمره و آینده‌شان اثر می‌گذاشت. تمرین‌های ورزشی متوقف شدند. مسابقات لغو گردیدند. فضای ناامیدی به‌تدریج میان ورزشکاران دختر گسترش یافت. سمیرا بارها امیدوار بود شرایط بهتر شود، اما هر بار امیدش کمرنگ‌تر از قبل بازمی‌گشت. بایسکلش روزبه‌روز بیشتر در گوشه خانه باقی می‌ماند و گرد و خاک روی آن می‌نشست. هر بار که از کنار آن عبور می‌کرد، احساس می‌کرد بخشی از زندگی‌اش را از دست داده است. ماه‌ها گذشت و مشکلات اقتصادی نیز بیشتر شدند. خانواده‌ها نگران آینده فرزندانشان بودند. بسیاری از همسایه‌ها تصمیم به مهاجرت گرفتند و کم‌کم خانواده سمیرا نیز با این پرسش روبه‌رو شدند که آیا باید در افغانستان بمانند یا نه. تصمیم آسانی نبود. هیچ‌کس دلش نمی‌خواست خانه، خاطرات و سرزمینش را ترک کند، اما واقعیت‌های زندگی گاهی انسان را به انتخاب‌هایی وادار می‌کنند که هرگز تصورش را نمی‌کرد. پس از ماه‌ها فکر و مشورت، خانواده تصمیم گرفتند راهی ایران شوند. شبی که سمیرا آخرین وسایلش را جمع می‌کرد، چند بار به بایسکلش نگاه کرد. نمی‌توانست آن را همراه خود ببرد. برای دقایقی کنار آن نشست و دستش را روی فرمان کشید. هیچ‌کس در اتاق نبود، اما اشک‌هایش بی‌صدا روی گونه‌هایش جاری شدند. احساس می‌کرد بخشی از وجودش را پشت سر می‌گذارد. سفر مهاجرت طولانی و خسته‌کننده بود. آن‌ها مانند هزاران خانواده دیگر با امید یافتن زندگی بهتر راهی کشوری شدند که بسیاری از افغان‌ها سال‌ها در آن کار و زندگی کرده بودند. اما رسیدن به ایران پایان مشکلات نبود، بلکه آغاز فصل تازه‌ای از دشواری‌ها بود. خانواده سمیرا در منطقه‌ای کشاورزی ساکن شدند. در آنجا بیشتر مهاجران در مزارع و باغ‌ها کار می‌کردند. برای تأمین هزینه‌های زندگی، همه اعضای خانواده مجبور بودند سهمی در کار داشته باشند و سمیرا نیز خیلی زود همراه پدر و مادرش وارد کار شد. روزهایش از سپیده‌دم آغاز می‌شد. پیش از طلوع کامل خورشید، راهی مزرعه می‌شدند. ساعت‌ها در گرما کار می‌کردند؛ سبزی می‌کاشتند، علف‌های هرز را جمع می‌کردند، محصول برداشت می‌کردند و جعبه‌ها را برای فروش آماده می‌ساختند. دست‌های سمیرا که زمانی به گرفتن فرمان بایسکل عادت داشتند، اکنون از کار مداوم زبر و خشن شده بودند. در آغاز، این تغییر برایش بسیار دشوار بود. گاهی شب‌ها از شدت خستگی نمی‌توانست راحت بخوابد. اما چیزی که بیش از خستگی جسمی آزارش می‌داد، احساس دور شدن از رویایی بود که سال‌ها برای آن تلاش کرده بود. با این حال، تلاش کرد تسلیم نشود. هرچند زندگی جدید فرصت زیادی برای ورزش باقی نمی‌گذاشت، اما سمیرا هر زمان که امکان داشت به رویاهایش برمی‌گشت. بعضی عصرها مسیرهای طولانی را پیاده می‌رفت تا بایسکل‌سوارانی را ببیند که در جاده‌های اطراف تمرین می‌کردند. گاهی ویدیوهای مسابقات جهانی را در تلفن همراهش تماشا می‌کرد و با دقت حرکات ورزشکاران را دنبال می‌کرد. مدتی بعد توانست با پس‌انداز اندکی که از کارش جمع کرده بود، یک بایسکل دست‌دوم بخرد. روزی که آن را به خانه آورد، مادرش لبخند زد؛ او می‌دانست دخترش چه اندازه به این وسیله وابسته است. از آن پس، هرگاه فرصتی پیدا می‌کرد، صبح زود یا هنگام غروب رکاب می‌زد. شاید مسیرها کوتاه بودند و شاید دیگر خبری از مسابقات رسمی نبود، اما همان لحظات برایش ارزش فراوانی داشتند. در ذهنش دوباره در جاده‌های بامیان قرار می‌گرفت؛ جایی که دوستانش در کنارش رکاب می‌زدند و صدای خنده‌هایشان در هوا می‌پیچید. گاهی هنگام کار در مزرعه، خاطرات گذشته ناگهان در ذهنش زنده می‌شد؛ روز گرفتن نخستین مدال یا موفقیت در مسابقات محلی. آن خاطرات به او یادآوری می‌کردند که پیش از مهاجرت، دختری بود که آرزوهای بزرگی داشت. سمیرا هنوز همان دختر است. سال‌های زندگی در ایران به او صبر آموختند. یاد گرفت که گاهی انسان نمی‌تواند مسیر زندگی را انتخاب کند، اما می‌تواند امیدش را حفظ کند. او هرگز از آرزوی بازگشت دست نکشید. هر بار که نام بامیان را می‌شنود، تصویر جاده‌هایش در ذهنش زنده می‌شود. هر بار که عکس بند امیر یا کوه‌های سر به فلک کشیده ولایتش را می‌بیند، قلبش فشرده می‌شود. او بارها به مادرش گفته است که اگر روزی شرایط تغییر کند، نخستین کاری که انجام خواهد داد بازگشت به بامیان است؛ نه فقط برای دیدن خانه، بلکه برای رکاب زدن در همان جاده‌هایی که رویاهایش در آن شکل گرفته بودند. سمیرا می‌داند شاید آن روز به این زودی‌ها نرسد، اما باور دارد امید آخرین چیزی است که باید از دست برود. اکنون هر روز صبح که برای کار راهی مزرعه می‌شود، خورشید همان‌گونه طلوع می‌کند که سال‌ها پیش بر کوه‌های بامیان طلوع می‌کرد. او میان بوته‌های سبزی کار می‌کند، عرق می‌ریزد و برای خانواده تلاش می‌کند، اما در گوشه‌ای از ذهنش هنوز دختری زندگی می‌کند که با تمام نیرو رکاب می‌زند و به سوی افق می‌رود. شاید زندگی او را از جاده‌های بامیان تا مزارع ایران کشانده باشد، اما نتوانسته عشقش به بایسکل‌سواری را از او بگیرد. هنوز هم شب‌ها در خواب، خود را در میان مسابقه‌ای می‌بیند که دختران زیادی در آن حضور دارند؛ باد کوهستان صورتش را نوازش می‌دهد و او با تمام توان رکاب می‌زند. در آن رویاها هیچ مانعی وجود ندارد؛ هیچ محدودیتی نیست و هیچ دختری مجبور نیست آرزوهایش را کنار بگذارد. شاید به همین دلیل است که سمیرا هنوز تسلیم نشده است. زیرا در دلش یقین دارد روزی دوباره به سرزمینش بازخواهد گشت؛ روزی که بایسکلش را برمی‌دارد، در جاده‌های بامیان رکاب می‌زند و در کنار دختران دیگر مسابقه‌ای را آغاز می‌کند که سال‌ها پیش ناتمام مانده بود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 95 بازدید

شورای پناهندگان ناروی: جنگ ایران سلامت روان کودکان افغان را به‌شدت آسیب زده است

یان اگلند، رییس شورای پناهندگان ناروی هشدار داد که بمباران‌های اخیر در ایران آسیب‌های جدی روانی بر کودکان افغانستانی و ایرانی بر جای گذاشته است. آقای اگلند با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بسیاری از خانواده‌های مهاجر افغانستان در پی بحران اقتصادی ناشی از جنگ، منابع محدود درآمد خود را از دست داده‌اند. او می‌گوید که ‌در مراکز اجتماعی که شورای پناهندگان ناروی با همکاری شرکای خود برای مهاجران افغانستان اداره می‌کند، کودکان علاوه بر آموزش‌های ابتدایی، خدمات حمایت روانی و مراقبت‌های مرتبط با تروما را نیز دریافت می‌کنند. وی در ادامه تاکید کرده سات که بیش از چهار میلیون مهاجر اهل افغانستان در ایران به کمک‌ها و حمایت‌های فوری بشردوستانه نیاز دارند. او در ادامه هشدار داده است که وضعیت این مهاجران در پی جنگ و بحران اقتصادی وخیم‌تر شده و نیازمند توجه جدی جامعه‌ی جهانی است. همچنین رییس شورای پناهندگان ناروی پیش از این نیز گفته بود که مهاجران اهل افغانستان در ایران، قربانیان فراموش‌شده جنگ امریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی هستند. او گفته بود که با کاهش درآمدها و افزایش قیمت‌ها، خانواده‌های افغانستان در ایران در تأمین نیازهای خود با مشکلات روبرو شده‌اند. وی گفته بود که از زمان آغاز جنگ امریکا و اسرائیل با ایران، شمار زیادی از شهروندان افغانستان شغل‌های خود را از دست داده‌اند و هزینه مواد خوراکی نیز در ایران در مقایسه با یک سال گذشته دو برابر افزایش یافته است.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 81 بازدید

شورای پناهندگان ناروی: جنگ ایران زندگی مهاجران افغانستانی را فروپاشیده است

یان اگلند، رییس شورای پناهندگان ناروی می‌گوید که جنگ اخیر در ایران زندگی میلیون‌ها غیرنظامی ایرانی و مهاجران افغانستانی را از هم پاشیده و تحت تاثیر قرار داده است. آقای اگلند هشدار داده است که ایرانی‌های آسیب‌دیده و مهاجران افغانستانی با کمبود کمک‌های بشردوستانه و بحران انسانی روبرو هستند. رییس شورای پناهندگان ناروی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود از سفرش به ایران و مشاهده وضعیت غیرنظامیان بازمانده از جنگ خبر داد. او گفت که ۳.۲ میلیون نفر در ایران از جمله مهاجران افغانستانی در پی جنگ امریکا و ایران از خانه‌های خود فرار کرده‌اند و برخی دیگر که امکان ترک محل را نداشتند در نزدیکی مناطق هدف حملات هوایی گرفتار شده‌اند. او افزوده است که خانواده‌های ایرانی و مهاجران افغانستانی آسیب‌دیده از جنگ، اکنون با بحران اقتصادی ناشی از درگیری نیز مواجه‌اند و بسیاری از آنها پس‌انداز، خانه‌ها و عزیزان خود را از دست داده‌اند. رییس شورای پناهندگان ناروی تاکید کرد که در این جنگ ده‌ها هزار خانه ویران شده و به صدها مکتب و مرکز درمانی خسارات وارد شده است. او تصریح کرد که در این جنگ ۱۷ میلیون دانش‌آموز از آموزش در مکاتب حضوری بازمانده‌اند. همچنین او با تاکید بر تداوم حمایت از مهاجران افغانستان و دیگر آسیب‌دیدگان، از جامعه جهانی درخواست شده است تا برای تامین منابع مالی و کمک‌های بشردوستانه اقدام کنند. آقای اگلند با هشدار نسبت به پیامدهای جنگ بر زندگی غیرنظامیان افزود: «ما منابع کافی برای ارائه حتی کمک‌های اضطراری به همه نیازمندان را در اختیار نداریم.» این سازمان پیش از این نیز هشدار داده بود که بیش از چهار میلیون پناهجوی افغانستان در ایران، قربانیان فراموش‌شده حمله امریکا و اسرائیل به ایران هستند و با آغاز جنگ شمار زیادی از آن‌ها شغل خود را از دست داده‌اند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 106 بازدید

ایران یک زن معترض ایرانی‌ـ‌افغانستانی را به بیش از ۱۰ سال زندان محکوم کرد

سازمان حقوق بشری هه‌نگاو در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زهرا موسوی، زن معترض ۲۱ ساله ایرانی افغان‌تبار از سوی دادگاه انقلاب مشهد به بیش از ۱۰ سال زندان محکوم شده است. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که اتهام‌های مطرح‌شده علیه او شامل «تشکیل گروه»، «آموزش و ساخت مواد محترقه» و «ترغیب افراد به برهم زدن امنیت ملی» عنوان شده است. در بخشی از اعلامیه‌ی هه‌نگاو آمده است که با اعمال قانون تجمیع احکام، چهار سال حبس تعزیری برای او قابل اجرا خواهد بود و شش سال و شش ماه دیگر به صورت تعلیقی صادر شده است. همچنین سازمان حقوق بشری هه‌نگاو از زهرا موسوی به‌عنوان یک شهروند ایرانی‌ـ‌افغانستانی و از بازداشت‌شدگان اعتراضات ماه جدی ۱۴۰۴ یاد کرده است. در اعلامیه آمده است که نهادهای حکومتی ایران اقدام به سلب شهروندی او کرده و این زن را به اخراج از ایران تهدید کرده‌اند. زهرا موسوی در ایران متولد شده و پیش از بازداشت، به‌عنوان صندوق‌دار در یک رستوران در ولسوالی فریمان مشغول به کار بوده و سرپرستی خانواده‌اش را بر عهده داشته است. قابل ذکر است که تا اکنون مقام‌های جمهوری اسلامی ایران درباره بازداشت زهرا موسوی، صدور حکم حبس برای او و همچنین ادعای مطرح‌شده درباره تهدید به اخراج و سلب تابعیت، اظهار نظر نکرده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 146 بازدید

سناتور آمریکایی: جنگ ترامپ در ایران سبب کشته شدن کودکان شده است

مارک کلی، سناتور دموکرات آمریکایی در تازه‌ترین مورد، حمله لفظی دونالد ترامپ، رییس‌ جمهور آمریکا، به پاپ لئو را «نفرت‌انگیز» خوانده و اعلام کرده است که جنگ او در ایران سبب کشته شدن کودکان شده است. مارک کلی امروز (دوشنبه، ۲۴ حمل/۱۳ اپریل) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود که حمله لفظی ترامپ به پاپ لئو را به شدت محکوم می‌کند. قابل ذکر است که ترامپ در شبکه اجتماعی خود پاپ لئو را به دلیل انتقاد از جنگ ترامپ علیه ایران و همچنین سیاست‌های مهاجرتی، مورد انتقاد قرار داده بود. سناتور آمریکایی در ادامه تاکید کرده است: «دونالد ترامپ در حال دست‌وپا زدن است. جنگ او در ایران باعث کشته و زخمی شدن اعضای نیروهای نظامی آمریکا و کشته شدن کودکان ایرانی شده است.» رییس‌ جمهور آمریکا پیش‌تر گفته بود که پاپ لئو در برابر «جرایم» ضعیف و در سیاست خارجی بسیار بد است. رییس سازمان اورژانس جمهوری اسلامی ایران با تشریح آخرین آمار تلفات جنگ اخیر، از مجروح شدن چهار هزار و ۹۹۳ زن و شهادت ۲۵۸ نفر از آنان خبر داد و اعلام کرد که ۲۲۱ نفر از شهدای این حوادث را افراد زیر ۱۸ سال تشکیل می‌دهند. جعفر میعادفر با اشاره به آمار مصدومان جنگ تحمیلی گفت: در مجموع ۲۱۱۵ نفر از مصدومان زیر ۱۸ سال هستند که از این تعداد، ۱۲۴ نفر کمتر از پنج سال و ۷۰ نفر کمتر از ۲ سال سن دارند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 116 بازدید

پنج عضو یک خانواده‌ی افغانستانی در حملات آمریکا و اسرائیل به ایران کشته شدند

معاون سیاسی و امنیتی ولسوالی شهریار تهران ایران در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که پنج عضو یک خانواده‌ی مهاجر اهل افغانستان، در حملات آمریکا و اسرائیل به «شاهدشهر»، مرکز این ولسوالی کشته شده‌اند. معاون سیاسی و امنیتی ولسوالی شهریار به رسانه‌ها گفته است که این افراد حوالی ساعت ۳:۱۰ دقیقه‌‌ی بامداد امروز (دوشنبه، ۱۷ حمل) در حملات آمریکا و اسرائیل به مناطق مسکونی کشته شدند. وی در ادامه تاکید کرده است که کشته‌شدگان شامل پدر خانواده، مادر و سه فرزند سه، ۱۱ و ۱۳ ساله هستند. معاون سیاسی و امنیتی شهریار گفته است که در این حمله چهار شهروند ایرانی نیز کشته شده‌اند. همچنین او تصریح کرد که سه منزل مسکونی به‌صورت کامل تخریب شده و به چهار منزل مسکونی و شماری از موتر‌ها آسیب جدی رسیده است. این در حالی است که پیش از این نیز شش عضو یک خانواده‌ی اهل افغانستان در حملات آمریکا و اسرائیل به شهر ری تهران کشته شده بودند. پیش از آن نیز گزارش شده بود که یک شهروند افغانستان به اسم «کوثر عادلی» در حملات آمریکا و اسرائیل به منطقه‌‌ی «خیرآباد ورامین» کشته شده است. باید گفت که شمار دقیق تلفات مهاجران افغانستان در جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران مشخص نیست. در جنگ ۱۲ روزه‌ی اسرائیل با ایران در سال گذشته نیز شماری از مهاجران افغانستان کشته شده بودند. بیش از چهار میلیون مهاجر افغانستانی در ایران حضور دارند و تشدید جنگ و قطعی اینترنت و ارتباطات، خانواده‌های آنان را در افغانستان نگران کرده است.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 154 بازدید

یونیسف: از آغاز جنگ در خاورمیانه بیش از دو هزار کودک کشته و زخمی شدند

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از آغاز جنگ در خاورمیانه، تا اکنون بیش از دو هزار ۱۰۰ کودک کشته و زخمی شده‌اند. یونیسف امروز (سه‌شنبه، ۴ حمل/۲۴ مارچ) با نشر گزارشی گفته است که در جریان این درگیری‌ها، ۲۰۶ کودک در ایران، ۱۱۸ کودک در لبنان، چهار کودک در اسرائیل و یک کودک در کویت کشته شده‌اند. این سازمان در ادامه تاکید کرده است که به‌طور متوسط از آغاز جنگ، هر روز حدود ۸۷ کودک کشته یا زخمی شده‌اند و احتمال دارد با ادامه خشونت‌ها آمار تلفات نیز افزایش یابند. یونیسف با اشاره به وضعیت ایران، گفته است که حدود ۳.۲ میلیون تن در این کشور آواره شده‌اند که نزدیک به ۸۶۴ هزار تن از آنان کودک هستند. براساس گزارش، در لبنان نیز بیش از یک میلیون تن آواره شده‌اند و حدود ۳۷۰ هزار کودک، نزدیک به یک‌سوم کل آواره‌گان، در شرایط دشوار در مکان‌های عمومی از جمله مکاتب پناه گرفته‌اند.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 215 بازدید

سازمان بین‌المللی پناه‌جویان: زنان افغانستانی در ایران بین جنگ گرفتارند

سازمان بین‌المللی پناه‌جویان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان پناه‌جوی افغانستان در ایران در میان تشدید جنگ و تهدید بازگشت به افغانستان عملاً جایی برای رفتن ندارند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که بسیاری از این زنان که از محدودیت‌های حکومت سرپرست در افغانستان فرار کرده‌اند، اکنون در ایران با تهدید جنگ، تبعیض، خطر بازداشت یا اخراج و نبود کمک‌های بشردوستانه روبرو هستند. در گزارش آمده است که آمار رسمی از کمک‌رسانی به پناه‌جویان افغانستان در ایران در دسترس نیست و بسیاری از آن‌ها با سهمیه‌های اندک غذایی و افزایش شدید قیمت‌ها برای نیازهای اولیه زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. سازمان بین‌المللی پناه‌جویان در ادامه تاکید کرده است که تماس با دفتر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) بی‌پاسخ مانده و پناه‌جویان کمکی دریافت نمی‌کنند. همچنین گفته شده است که برخی زنان حتا برای فرار از وضعیت دشوار تلاش کرده‌اند از مسیرهای غیرقانونی وارد کشورهای دیگر شوند، اما با خطرات جدی از جمله سوءاستفاده قاچاقچیان روبه‌رو شده‌اند. نهاد بین‌المللی پناه‌جویان در بخشی از گزارشش از جامعه‌ی جهانی خواسته است تا از بازگرداندن اجباری پناه‌جویان افغانستان در شرایط خطرناک جلوگیری کنند و مسیرهای امنی برای انتقال آن‌ها به کشورهای میزبان فراهم نماید. این نهاد هشدار داده است که اگر توجه به وضعیت پناه‌جویان افغانستان، به‌ویژه زنان و دختران نشود، خطر گسترش سوءاستفاده، قاچاق و خشونت‌های جنسی بیش از پیش خواهد شد.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 114 بازدید

وزارت صحت ایران: ۵۲۵ زن و کودک در پی حملات آمریکا و اسرائیل کشته شدند

وزارت صحت ایران در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ۲۲۳ زن و ۲۰۲ کودک از آغاز حملات ایالات متحده آمریکا و اسرائیل علیه این کشور کشته شده‌اند. این وزارت با نشر اعلامیه‌ای گفته است این تلفات شامل سه زن باردار و ۱۲ کودک زیر پنج سال بوده است. همچنین وزارت صحت ایران در ادامه تاکید کرده است که ۴۱ کودک دیگر نیز در حملات زخمی شده‌اند. براساس اعلامیه‌ی وزارت صحت ایران، ۱۵۳ مرکز صحی در پی حملات آمریکا و اسراییل در چندین ولایت این کشور آسیب دیده‌اند. قابل ذکر است که حملات مشترک آمریکا و اسراییل در ۲۹ فبروری آغاز شد و گفته می‌شود که تا اکنون بیش از یک هزار و ۲۰۰ تن کشته شده‌اند.

ادامه مطلب