برچسب: اخراج اجباری

1 هفته قبل - 149 بازدید

امریکا ۱۲ مهاجر اهل افغانستان را به افریقای مرکزی اخراج کرد

ایالات متحده امریکا در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ده‌ها مهاجر از جمله ۱۲ شهروند افغانستان را به جمهوری افریقای مرکزی اخراج کرده است. خبرگزاری «آسوشیتدپرس» با نشر گزارشی گفته است که هواپیمایی حامل این مهاجران روز (شنبه، ۷ سنبله) در شهر بانگی، پایتخت جمهوری افریقای مرکزی فرود آمده است. در گزارش آمده است که در این پرواز، ۱۲ مهاجر اهل افغانستان، هشت ایرانی و چندین نفر دیگر از نپالا و نیکاراگوئه بودند. در گزارش آمده است که یک مرد جوان ۲۰ ساله که برادرانش در نظام پیشین افغانستان همکار ارتش امریکا بودند نیز به افریقای مرکزی اخراج شده است. آلما دیوید، وکیل این مرد جوان گفته است که یک قاضی امریکایی به‌دلیل ترس از آزارواذیت، از اخراج او به افغانستان جلوگیری کرده است. طبق اسناد دادگاه که توسط آسوشیتدپرس مشاهده شده است، خانواده‌ی این جوان در افغانستان به‌دلیل کارهایی که برادرانش در حمایت از ارتش امریکا انجام می‌دادند، از سوی گروه‌های مختلف تهدید شده بودند. آلما دیوید گفته است که یکی از برادران این جوان در ایالات متحده امریکا زندگی می‌کند و در ارتش ملی افغانستان خدمت می‌کرد. او افزوده است که یکی دیگر از برادران این جوان خلبانی بود که توسط ایالات متحده آموزش دیده بود و کشته شد. این در حالی است که نهادهای حامی حقوق پناه‌جویان، به‌ویژه نهادهای دخیل در روند تخلیه‌ همکاران پیشین ارتش و مؤسسات امریکایی از افغانستان، هنوزهم در تلاش هستند واشنگتن را قانع کند از کسانی که بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ میلادی به‌خاطر مأموریت امریکا در افغانستان جان خود را به خطر انداخته‌اند، حفاظت شود. اما دونالد ترامپ، رییس‌جمهور امریکا پس از بازگشت به کاخ سفید، روند تخلیه را متوقف و حتا ورود دارندگان پاسپورت افغانستان به خاک ایالات متحده را به‌گونه‌ی کامل منع کرد. همچنین حدود سه هفته قبل، نمایندگان کنگره لایحه‌ی جدیدی را معرفی کردند که در صورت تأیید، دولت را مؤظف می‌سازد روند رسیدگی به درخواست‌های پناهندگی و صدور ویزا برای همکاران پیشین ارتش و مؤسسات امریکایی در افغانستان و اعضای خانواده‌های آنان را از سر بگیرد.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 99 بازدید

سازمان ملل: طی سه سال اخیر شش میلیون مهاجر به افغانستان بازگردانده شدند

برنامه‌ی اسکان بشری سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که طی سه سال اخیر بیش از شش میلیون مهاجر به افغانستان بازگردانده شده و بسیاری دیگر نیز در راه بازگشت هستند. این سازمان امروز (پنج‌شنبه، ۵ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بازگشت‌کنندگان در افغانستان با مشکل سرپناه مواجه هستند. برنامه‌ی اسکان بشری سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که از سال ۲۰۲۳ میلادی تا اکنون بیش از شش میلیون مهاجر اهل افغانستان به کشورشان بازگردانده شده‌اند و برای دسترسی به سرپناه به حمایت نیاز ندارند. در اعلامیه آمده است: «سرپناه کافی اولین قدم به‌سوی یک زندگی شرافتمندانه است. بیایید بازگشت را به یک شروع جدید تبدیل کنیم، نه یک مبارزه‌ی جدید.» همچنین اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه‌ی سازمان ملل متحد روز گذشته گفته بود که سرپناه امن یک نیاز اساسی مهاجران بازگشته، آوارگان داخلی و آسیب‌دیدگان حوادث طبیعی است ولی در افغانستان این بخش با کمبود شدید بودجه مواجه است. اوچا تاکید کرد که از جمله‌ی ۱۶۰ میلیون دالر بودجه‌ی درخواستی برای تأمین سرپناه امن برای مهاجران بازگشته، آوارگان داخلی و آسیب‌دیدگان حوادث طبیعی در سال جاری میلادی، فقط ۴.۷ درصد (هفت میلیون دالر) آن تأمین شده است. این سازمان گفته بود که ۱۵۳ میلیون دالر دیگر از بودجه‌ی درخواستی سازمان ملل متحد را هیچ کشور یا نهادی متعهد نشده است.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 110 بازدید

سازمان ملل: ۶۰۰ هزار کودک بازگشته به افغانستان از آموزش محروم هستند

استفان دوجاریک، سخنگوی دبیرکل سازمان ملل متحد در یک نشست خبری اعلام کرد که حدود دو سوم از ۹۰۰ هزار کودکی که به افغانستان بازگشته‌اند، همچنان از آموزش محروم هستند. آقای دوجاریک گفته است که طبق آماری‌های موجود، از میان آنان نزدیک به ۶۰۰ هزار کودک به مکتب دسترسی ندارند. او با استناد به گزارش اوچا یا دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل افزوده است که نظام آموزشی در افغانستان با چالش‌های متعددی روبرو است. سخنگوی دبیرکل سازمان ملل متحد یادآوری کرد که دختران بالاتر از صنف ششم همچنان از حق آموزش محرومند. آقای دوجاریک درباره محدودیت‌های امدادرسانی تصریح کرد: «ما همراه با شرکای بشردوستانه خود در صورت امکان حمایت می‌کنیم، اما کمبود مداوم بودجه، ظرفیت پشتیبانی از آموزش کودکان را کاهش داده است.» همچنین یونسکو نیز پیشتر اعلام کرد که از زمان بازگشت حکومت سرپرست به قدرت در اسد ۱۴۰۰، حدود ۲.۴ میلیون دختر در افغانستان از آموزش متوسطه محروم شده‌اند. این نهاد سازمان ملل هشدار داده است که ادامه ممنوعیت آموزش دختران، در درازمدت به اقتصاد و جامعه افغانستان آسیب زیاد خواهد زد. حکومت فعلی پس از بازگشت به قدرت در اسد ۱۴۰۰ بارها گفته بود که زمینه آموزش دختران فراهم خواهد شد. با این حال، مکاتب متوسطه و لیسه دختران در حوت همان سال بسته ماند و در قوس ۱۴۰۱ نیز تحصیل زنان در دانشگاه‌ها ممنوع شد.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 111 بازدید

وزارت مهاجرین: هشت میلیون مهاجر به افغانستان بازگشته‌اند

مولوی عبدالکبیر، وزیر امور مهاجرین اعلام کرده است که در پنج سال گذشته، حدود هشت میلیون مهاجر افغانستانی از کشورهای همسایه به کشور خود برگشته‌اند. آقای عبدللکبیر گفته است که روند بازگشت مهاجران همچنان ادامه دارد. وزیر امور مهاجرین و عودت‌کنندگان در جریان سفرش به پکتیا از مسلمانان سراسر جهان خواست با افغانستانی‌های نیازمند همکاری و کمک کنند. همچنین عبدالکبیر مدعی شد که افغانستانی‌ها برای «حفظ دین و برپایی نظام اسلامی» مجبور به مهاجرت و پیوستن به «جهاد» شدند. او بازگشت مهاجران را نتیجه تحقق اهدافی خواند که به گفته او، «پایان اشغال» و برپایی نظام اسلامی از جمله آن بوده است. ایران و پاکستان که میزبان بیشترین شمار مهاجران افغان بوده‌اند، در دو سال گذشته روند اخراج افغانستانی‌ها را به‌طور گسترده ادامه داده‌اند. پاکستان پس از افزایش حملات تحریک طالبان پاکستان و بالا گرفتن تنش با افغانستان، برنامه اخراج مهاجران اهل افغانستان را گسترش داد. همچنین ایران نیز شمار زیادی از مهاجران افغانستانی را اخراج کرده است. با این حال، به دلیل مشکلات اقتصادی و کمبود فرصت‌های کاری در افغانستان، شماری از مهاجران پس از بازگشت دوباره راهی ایران شده‌اند. باید گفت که سازمان ملل در اواخر ثور سال جاری اعلام کرد که از سال ۲۰۲۳ میلادی تاکنون نزدیک به شش میلیون نفر به افغانستان بازگشته‌اند. این سازمان پیش‌بینی کرده بود که تا پایان سال جاری میلادی حدود سه میلیون نفر دیگر نیز به افغانستان بازگردند. بازگشت گسترده مهاجران، به‌ویژه از پاکستان و ایران، در حالی ادامه دارد که نهادهای بین‌المللی درباره نقض حقوق‌بشر، فشار بر خدمات عمومی، اشتغال و روند ادغام دوباره بازگشت‌کنندگان در افغانستان ابراز نگرانی کرده‌اند.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 121 بازدید

نهاد هانا: مهاجران افغانستانی پس از بازگشت با خطر نقض حقوق روبرو هستند

سازمان حقوق بشر هانا با اشاره به ادامه طرح اخراج مهاجران غیرمجاز در ایران، درباره خطر بازداشت و نقض حقوق بشری، به‌ویژه زنان و کودکان اهل افغانستان پس از بازگشت به افغانستان، ابراز نگرانی کرده است. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که اجرای این طرح می‌تواند کودکان را با خطرهایی مانند جدایی از خانواده، ترک تحصیل، بی‌هویتی، استثمار و بازگشت به محیطی ناامن مواجه کند. همچنین هانا هشدار داده است که زنان و دختران افغانستانی، با توجه به شرایط امنیتی و جنسیتی، سابقه فعالیت‌های اجتماعی یا سیاسی و نبود شبکه حمایتی، ممکن است پس از بازگشت با خطر نقض حقوق اساسی‌شان مواجه شوند. این سازمان تاکید کرده است که صرف اطلاق عنوان «اتباع غیرمجاز» نمی‌تواند جایگزین ارزیابی فردی وضعیت و نیاز هر شخص به حمایت شود. هانا افزوده است ادامه اخراج‌ها بدون تضمین‌های موثر حقوقی و حمایتی، خطر تشدید نقض حقوق مهاجران و پناهجویان افغانستانی، به‌ویژه زنان و کودکان زیر ۱۸ سال، را به‌طور جدی افزایش می‌دهد. این در حالی است که وزارت داخله ایران روز گذشته اعلام کرد از ابتدای سال ۱۴۰۴ تاکنون، حدود دو میلیون مهاجر افغانستانی غیرمجاز یا فاقد مدرک اقامت را اخراج کرده و این روند همچنان ادامه دارد.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 122 بازدید

ایران: دو میلیون مهاجر افغانستانی از ابتدای ۱۴۰۴ تا اکنون اخراج شدند

وزارت داخله ایران در تازه‌ترین مورد از ادامه روند اخراج مهاجران بدون مدرک اقامتی خبر داده است. علی زینی‌وند، سخنگوی وزارت داخله ایران امروز (دوشنبه، ۱۹ اسد) گفته است که از حمل ۱۴۰۴ تا اکنون حدود دو میلیون افغانستانی غیر مجاز از ایران خارج شده‌اند. سخنگوی وزارت داخله ایران در ادامه تاکید کرده است که اجرای طرح اخراج مهاجران افغانستانی با هدف مدیریت و تنظیم حضور اتباع خارجی در ایران با سرعت ادامه دارد. او افزوده است که بیش از ۲۰۰ هزار تن از ابتدای سال روان تا کنون به‌گونه داوطلبانه و با مراجعه به مراکز مربوط، ایران را ترک کرده‌اند. به گفته‌ی سخنگوی وزارت داخله ایران، این اقدام به معنای اخراج تمامی افغانستانی‌ها نیست و افغانستانی‌های دارای مدرک اقامتی باید بخشی از هزینه‌های خدماتی را پرداخت کنند. همچنین زینی‌وند درباره لایحه تشکیل «سازمان ملی مهاجرت» در مجلس ایران گفته است که بررسی این لایحه در مراحل پایانی قرار دارد و به‌زودی نهایی خواهد شد. قابل ذکر است که از پنج سال به این طرف، شمار زیادی از جوانان به دلیل فقر، بیکاری و نبود فرصت‌های شغلی به کشورهای همسایه، به‌ویژه ایران و پاکستان، مهاجرت کرده‌اند. در سال‌های اخیر، با تشدید روند اخراج مهاجران، شمار زیادی از آنان به افغانستان بازگشته‌اند. بر اساس گزارش سازمان‌های بین‌المللی، بیش از شش میلیون مهاجر افغانستانی از اواخر سال ۲۰۲۳ تا اکنون به کشور بازگشته‌اند که ۷۳ درصد آنان بیکار هستند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 93 بازدید

سازمان ملل: از زنان بازگشت‌کننده از پاکستان حمایت می‌کنیم

صندوق امانی ویژه‌ی سازمان ملل برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که به حفظ اشتغال و کارآفرینی برای زنان بازگشته از پاکستان کمک می‌کند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۱۱ اسد) با شریک‌سازی روایت زنی به نام جمیله که مادر هشت فرزند است، گفته است که او پس از بازگشت از پاکستان هیچ منبع درآمدی نداشته است؛ اما با کمک این نهاد توانسته شغل داشته باشد. صندوق امانی ویژه‌ی سازمان ملل برای افغانستان در ادامه تاکید کرده است که جمیله اکنون با کار در یک مرکز نان‌پزی در قندهار که توسط زنان مدیریت می‌شود، می‌تواند از خانواده‌اش حمایت کند. این نهاد تصریح کرد که با ایجاد سیستم تولید برق خورشیدی به این مرکز از حفظ اشتغال زنان کمک کرده است.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 129 بازدید

اخراج ۱۳۹ هزار مهاجر افغانستانی از ایالت پنجاب پاکستان

وزارت داخله ایالت پنجاب پاکستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در چارچوب روند بازداشت و اخراج مهاجران بدون مدارک قانونی، ۱۳۹ هزار و ۹۰۲ مهاجر افغانستانی بازداشت شده‌اند. این وزارت با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این افراد پس از طی مراحل قانونی به افغانستان اخراج شده‌اند. وزارت داخله ایالت پنجاب پاکستان تاکید کرد که در حال حاضر ۲۴۸ مهاجر افغانستانی در ۳۹ مرکز نگهداری این ایالت حضور دارند و پس از تکمیل مراحل قانونی، از طریق گذرگاه تورخم به افغانستان اخراج خواهند شد. مقام‌های پاکستانی از ساکنان ایالت پنجاب خواسته‌اند هرگونه اطلاعات درباره حضور مهاجران بدون مدرک یا افرادی که اقدام به تهیه اسناد جعلی می‌کنند، به نهادهای مسئول گزارش دهند. بر اساس اطلاعات منتشرشده، پاکستان در سه سال گذشته حدود دو میلیون و ۶۶۰ هزار مهاجر افغانستانی بدون مدرک را به افغانستان بازگردانده است. همچنین اسلام‌آباد در سه هفته گذشته روند بازداشت مهاجران افغانستانی فاقد مدارک را تشدید کرده و این روند همچنان ادامه دارد. شماری از افغانستانی‌های مقیم پاکستان می‌گویند روند تمدید ویزای شهروندان افغانستان در این کشور متوقف شده است. به گفته‌ی آنان، در نتیجه این تصمیم، امکان تمدید اسناد اقامتی خود را ندارند. این مهاجران از حکومت پاکستان خواسته‌اند روند تمدید ویزا برای شهروندان افغانستان از سر گرفته شود.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 169 بازدید

از اخراج تا بی‌خانمانی؛ قصه خانواده‌ای بازگشته از پاکستان (بخش پایانی)

سکوت سنگینی بر اتاق حاکم بود. هیچ‌کس چیزی نمی‌گفت؛ گویی همه تلاش می‌کردند گرسنگی و نگرانی خود را از دیگری پنهان کنند. زینب تکه‌های نان را میان کودکان تقسیم کرد و خودش وانمود کرد که اشتها ندارد. عبدالرحمان نگاهش را از سفره کوچک برداشت و به دیوار دوخت؛ دیواری که جز ترک‌های عمیق، چیزی برای تماشا نداشت. او احساس می‌کرد سال‌ها زحمت و کارگری، در چند روز از دست رفته است. نه می‌توانست به گذشته بازگردد و نه راه روشنی برای آینده پیش رویش می‌دید. با این حال، نمی‌خواست کودکانش ناامیدی را در چهره او ببینند. به همین دلیل، لبخند کم‌رنگی بر لب آورد و گفت: «فردا حتماً کار پیدا می‌شود.» خودش اما بهتر از هر کسی می‌دانست که این جمله، بیش از آنکه از واقعیت بگوید، تلاشی برای زنده نگه داشتن امید در دل خانواده بود. پسر دوازده‌ساله عبدالرحمان که متوجه وضعیت پدرش شده بود، از آن شب دیگر درباره مکتب چیزی نگفت. چند روز بعد، خودش به پدرش پیشنهاد کرد که برای کار به بازار برود. گفت می‌تواند شاگرد یک دکان شود و هرچه به دست آورد، به خانواده بدهد. عبدالرحمان ابتدا مخالفت کرد. نمی‌خواست پسرش در سنی که باید پشت میز مکتب می‌نشست، کار کند. اما چند روز بعد، وقتی صاحب‌خانه برای گرفتن کرایه آمد و عبدالرحمان هیچ پولی برای پرداخت نداشت، ناچار شد پیشنهاد پسرش را جدی بگیرد. پسرک سرانجام در یک دکان کوچک مشغول کار شد. هر روز صبح زود از خانه بیرون می‌رفت و تا شام کار می‌کرد. در برابر زحمتی که می‌کشید، دستمزد اندکی می‌گرفت، اما همان درآمد ناچیز نیز برای خانواده ارزش زیادی داشت. او بخشی از پولش را صرف خرید نان می‌کرد و گاهی نیز برای خواهر کوچک‌ترش خوراکی یا وسیله‌ای کوچک می‌خرید. با گذشت زمان، عبدالرحمان بیش از گذشته احساس می‌کرد که خانواده‌اش میان دو زندگی گرفتار شده‌اند؛ زندگی‌ای که در پاکستان از آنان گرفته شده بود و زندگی تازه‌ای که در افغانستان هنوز نتوانسته بودند برای خود بسازند. زینب نیز هر روز با دشواری تازه‌ای روبه‌رو می‌شد. دختر کوچک‌شان چند بار بیمار شد و خانواده توان پرداخت هزینه داکتر و دارو را نداشت. شبی که تب کودک بالا رفت، زینب تا صبح کنار او نشست و با پارچه‌ای خیس، پیشانی‌اش را خنک می‌کرد. عبدالرحمان نیز آن شب چند بار از خانه بیرون رفت تا از کسی پول قرض بگیرد، اما هیچ‌کس حاضر نشد به او کمک کند. صبح روز بعد، یکی از همسایه‌ها مقداری دارو برای کودک آورد. زینب با چشمانی اشک‌آلود از او تشکر کرد. همان روز بود که برای نخستین بار به عبدالرحمان گفت: «ما از پاکستان بیرون شدیم، اما هنوز به جایی نرسیده‌ایم.» عبدالرحمان چیزی نگفت. او می‌دانست همسرش راست می‌گوید. برای خانواده‌ای که سال‌ها در پاکستان زندگی کرده بود، بازگشت به افغانستان به معنای رسیدن به خانه نبود؛ بلکه آغاز زندگی تازه‌ای بود که هیچ چیز برای آن آماده نشده بود. آنان نه خانه‌ای داشتند، نه درآمدی ثابت و نه پس‌اندازی که بتوانند با آن دوباره زندگی‌شان را از نو بسازند. کودکان از مکتب بازمانده بودند و هر روز نگرانی تازه‌ای بر نگرانی‌های پیشین افزوده می‌شد. ماه‌ها گذشت. عبدالرحمان همچنان کارهای روزمزد انجام می‌داد و پسرش نیز در همان دکان کار می‌کرد. زینب سرانجام با کمک یکی از زنان همسایه توانست یک چرخ خیاطی دست‌دوم پیدا کند و در خانه به دوختن لباس مشغول شود. درآمد او اندک بود، اما برای خانواده معنای بزرگی داشت؛ زیرا برای نخستین‌بار پس از بازگشت، احساس می‌کردند چیزی در اختیار دارند که می‌توانند با تکیه بر آن، آینده‌شان را دوباره بسازند. با این همه، زندگی هنوز آسان نشده بود. هر روز هزینه‌ای تازه از راه می‌رسید؛ کرایه خانه، نان، دارو و نیازهای ابتدایی کودکان. درآمد ناچیز عبدالرحمان و زینب به سختی پاسخگوی همین مخارج ساده بود. گاهی تا چند روز کاری برای عبدالرحمان پیدا نمی‌شد و خانواده ناچار بودند با کمترین امکانات روزگار بگذرانند. با وجود همه این دشواری‌ها، زینب تلاش می‌کرد فضای خانه را برای فرزندانش آرام نگه دارد. او نمی‌خواست کودکان احساس کنند که آینده‌شان به بن‌بست رسیده است. هر بار که لباس تازه‌ای می‌دوخت، با خود می‌گفت شاید همین کار کوچک، قدمی باشد برای بیرون آمدن خانواده از روزهای سخت. یک روز، پسر دوازده‌ساله عبدالرحمان پس از بازگشت از کار، کتاب‌های قدیمی‌اش را از داخل یک بکس بیرون آورد. او این کتاب‌ها را از پاکستان با خود آورده بود و با وجود اینکه مدت‌ها بود به مکتب نمی‌رفت، هنوز آنها را مانند گنجی ارزشمند نگه داشته بود. کتاب‌ها را روی زمین گذاشت، گرد و غبارشان را پاک کرد و آرام شروع به خواندن کرد. عبدالرحمان از دور به او نگاه می‌کرد. پسر سکوت را شکست و گفت: «پدر، من می‌خواهم دوباره مکتب بروم.» عبدالرحمان سرش را پایین انداخت. نمی‌دانست چه پاسخی بدهد. او آرزو داشت پسرش درس بخواند، دخترش نیز دوباره به مکتب برود و هیچ‌یک از فرزندانش ناچار نباشند کودکی خود را با کار و نگرانی سپری کنند. اما واقعیت زندگی، هر روز آنان را از این آرزوها دورتر می‌کرد. آن شب، عبدالرحمان تا دیر وقت بیدار ماند. به گذشته، به سال‌هایی که در پاکستان با زحمت زندگی ساخته بود و به آینده‌ای که اکنون پیش روی خانواده‌اش قرار داشت، فکر می‌کرد. سرانجام با خود گفت که اگرچه همه چیز را از دست داده‌اند، اما نباید امیدشان را نیز از دست بدهند؛ زیرا تنها سرمایه‌ای که هنوز برایشان باقی مانده بود، همین امید بود. صبح روز بعد، زودتر از همیشه از خانه بیرون رفت تا شاید کار بیشتری پیدا کند. زینب نیز پشت چرخ خیاطی نشست و دوختن لباس‌های همسایه‌ها را ادامه داد. پسر خانواده همچنان در دکان کار می‌کرد، اما عبدالرحمان با خودش عهد بست که هر طور شده، راهی برای بازگرداندن او به مکتب پیدا کند؛ حتی اگر مجبور باشد ساعت‌های بیشتری کار کند یا از نیازهای خودش بگذرد. این خانواده هنوز در افغانستان با مشکلات فراوانی روبه‌رو است. خانه‌شان کوچک است، درآمد ثابتی ندارند، درمان بیماری برایشان دشوار است و آینده فرزندان‌شان همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. آنها از پاکستان برگشته‌اند، اما برای ساختن دوباره زندگی، به چیزی فراتر از یک اتاق کوچک و چند وسیله ابتدایی نیاز دارند؛ به فرصت، امنیت، کار و امکان آموزش برای کودکانشان. عبدالرحمان گاهی شب‌ها، وقتی همه اعضای خانواده خواب هستند، کنار پنجره کوچک خانه می‌نشیند و به تاریکی بیرون خیره می‌شود. هنوز روزی را به یاد دارد که همراه خانواده‌اش پاکستان را ترک کرد؛ روزی که با خود فکر می‌کرد شاید در افغانستان بتوانند همه چیز را از نو آغاز کنند. اکنون ماه‌ها از آن روز گذشته است. او هنوز احساس می‌کند فرصت آغاز واقعی را پیدا نکرده است؛ زیرا برای خانواده‌ای که خانه، کار، امنیت اقتصادی و آینده فرزندانش را از دست داده، حتی رسیدن به نقطه آغاز نیز راهی دشوار و طولانی است. با این حال، هر صبح که زینب چرخ خیاطی‌اش را روشن می‌کند، هر روز که عبدالرحمان برای یافتن کار از خانه بیرون می‌رود و هر شبی که پسرشان کتاب‌های قدیمی‌اش را ورق می‌زند، این خانواده نشان می‌دهد که هنوز تسلیم نشده است. آنها می‌کوشند زندگی را از میان همان ویرانه‌های کوچک، آرام‌آرام دوباره بسازند. شاید برای بسیاری، بازگشت از پاکستان تنها یک خبر باشد؛ آماری از شمار خانواده‌هایی که از مرز عبور کرده و به افغانستان بازگشته‌اند. اما برای عبدالرحمان و خانواده‌اش، بازگشت یعنی ترک خانه‌ای که بیست سال در آن زندگی کرده بودند، جدا شدن از خاطرات، دوستان، همسایه‌ها و تمام آنچه روزی «زندگی» می‌نامیدند و آغاز دوباره در سرزمینی که هرچند وطنشان بود، اما دیگر برایشان ناآشنا به نظر می‌رسید. آنها اکنون در افغانستان زندگی می‌کنند، اما هنوز خانه‌ای ندارند که با آسودگی آن را «خانه خودمان» بنامند. با این همه، هر شب وقتی زینب پتو را روی کودکانش می‌کشد، با لبخندی آرام به آنها می‌گوید که روزی اوضاع بهتر خواهد شد. کودکان شاید هنوز معنای عمیق این جمله را درک نکنند، اما عبدالرحمان می‌داند اگر همین امید کوچک نیز خاموش شود، دیگر چیزی برای ادامه دادن باقی نخواهد ماند. او می‌گوید: «ما از پاکستان اخراج شدیم، اما نمی‌خواهیم از زندگی هم اخراج شویم. فقط یک فرصت می‌خواهیم؛ فرصتی برای کار کردن، برای مکتب رفتن بچه‌ها و برای اینکه دوباره صاحب یک زندگی عادی شویم.» و شاید تمام خواسته این خانواده، مانند هزاران خانواده دیگری که پس از سال‌ها مهاجرت به افغانستان بازگشته‌اند، همین باشد؛ اینکه بازگشت‌شان پایان یک زندگی نباشد، بلکه آغازی برای ساختن آینده‌ای باشد که در آن، هیچ کودکی به دلیل فقر از آموزش بازنماند و هیچ پدر و مادری میان نان، درمان و امید، ناچار به انتخاب نشود. نویسنده: سارا کریمی بخش اول این روایت؛ «از اخراج تا بی‌خانمانی؛ قصه خانواده‌ای بازگشته از پاکستان»

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 125 بازدید

جنین یک زن افغانستانی پس‌از هجوم پولیس پاکستان به خانه‌اش سقط شد

سازمان پزشکان بدون مرز می‌گوید که یک زن مهاجر اهل افغانستان پس از هجوم پولیس پاکستان به خانه‌اش و بازداشت همسرش، به‌دلیل فشار روانی و ترس شدید، سقط جنین کرده است. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای از دولت پاکستان خواسته است تا روند اخراج اجباری مهاجران اهل افغانستان را متوقف و زمینه‌ی دسترسی آنان به خدمات صحی را فراهم کند. پزشکان بدون مرز تاکید کرده است که ترس از بازداشت و اخراج، بسیاری از مهاجران افغانستانی در پاکستان را از مراجعه به مرکز‌های صحی بازداشته و وضعیت صحی آنان را وخیم‌تر کرده است. این نهاد، روایت یک خانواده‌ی مهاجر افغانستان را منتشر کرده است که در آن، نجیب، مرد این خانواده، گفته است با وجود داشتن کارت شناسایی «پی‌اوآر»، پولیس پاکستان وارد خانه‌اش شده و او را بازداشت کرده است. نجیب به این نهاد گفته است: «همسرم سه‌ماهه باردار بود که پولیس مرا دست‌گیر کرد. وقتی آزاد شدم و روز بعد به خانه آمدم، او هنوز وحشت‌زده بود. به من گفت که به‌دلیل استرس و ترس، خون‌ریزی شدیدی داشته است.» به گفته‌ی او، پس از این رویداد، خانواده‌اش با وجود ترس از بازداشت دوباره، همسرش را به شفاخانه منتقل کردند؛ اما پزشکان نتوانستند از سقط جنین جلوگیری کنند. در اعلامیه آمده است که مهاجران افغانستانی در پاکستان میان ترس از بازداشت، از دست‌دادن درآمد و خطر اخراج اجباری گرفتار شده‌اند. این نهاد از دولت پاکستان خواسته است که بیماران و افراد نیازمند مراقبت‌های پزشکی نباید در مسیر رفت‌وآمد به شفاخانه‌ها بازداشت یا اخراج شوند. در بخشی دیگر این اعلامیه آمده بدون که فشارهای ناشی از اخراج اجباری، باعث از‌دست‌رفتن فرصت‌های کاری و درآمد مهاجران شده و به افزایش سوءتغذیه در میان کودکان این خانواده‌ها انجامیده است. بر اساس معلومات این نهاد، پس از فعال شدن یک مرکز صحی در کویته‌ی بلوچستان، مشخص شده است که ۷.۶ درصد زنان و کودکان مهاجر افغانستان به سوءتغذیه حاد شدید و ۲۵.۷ درصد آنان به سوءتغذیه حاد متوسط مبتلا هستند. پاکستان از سال ۲۰۲۳ میلادی روند اخراج گسترده‌ی مهاجران افغانستان را آغاز کرده و تاکنون بیش از ۲.۵ میلیون مهاجر را به کشور بازگردانده است.

ادامه مطلب