برچسب: نیازمندان

1 ماه قبل - 77 بازدید

سازمان نجات کودکان (Save the Children) درتازه‌ترین مورد هشدار داده اطت که کودکان و خانواده‌های آسیب‌دیده از زمین‌لرزه‌های پنج ماه پیش در شرق افغانستان با سرمای شدید و برف سنگین مواجه هستند و جان آن‌ها در خطر می‌باشند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که نزدیک به پنج هزار و ۷۰۰ خانواده هنوز در خیمه زندگی می‌کنند و تنها با یک پلاستیک از برف و باد سرد محافظت می‌شوند. در اعلامیه آمده است که شرایط سرد و مرطوب کودکان را به شدت در برابر عفونت‌های حاد تنفسی، از جمله سینه‌وبغل، آسیب‌پذیر کرده است. همچنین بوجار هوجا، رییس سازمان نجات کودکان در افغانستان، گفته است: «پنج ماه پس از زمین‌لرزه، بسیاری از کودکان و خانواده‌هایشان هنوز تنها با خیمه زنده‌گی می‌کنند. هوای سرد جان همه کودکان را تهدید می‌کند.» در ادامه آمده است که این سازمان تا اکنون به نزدیک به سه هزار خانواده در ولایت کنر کیت‌های زمستانی شامل پتو، لباس گرم و وسایل ضروری خانه ارائه کرده است. در اعلامیه آمده است که نیاز فوری به منابع بیش‌تر برای کمک به خانواده‌های آسیب‌دیده وجود دارد. سازمان نجات کودکان قصد دارد در زمستان امسال به نزدیک به ۷۵ هزار تن کیت‌های زمستانی شامل لباس، پتو و بخاری ارائه کند و بیش از ۲۱ هزار کودک از نصب بخاری در مراکز آموزشی و مراقبت کودکان بهره‌مند خواهند شد.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 103 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که برای حمایت از ۱۲ میلیون نفر، از جمله ۶.۵ میلیون کودک در افغانستان در سال جاری میلادی، به ۹۴۹.۱ میلیون دالر بودجه نیاز دارد. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که با این بودجه کمک‌های نجات‌بخش و خدمات اساسی به افراد نیازمند ارائه خواهد کرد و همچنان با این بودجه هم به نیازهای فوری بشردوستانه پاسخ می‌دهد و هم تاب‌آوری بلندمدت جوامع را تقویت می‌کند تا اطمینان حاصل شود که هر کودک در افغانستان فرصت زنده ماندن و شکوفا شدن دارد. یونیسف در ادامه تاکید کرده است که مردم افغانستان همچنان با مجموعه‌ای از بحران‌های به‌هم‌پیوسته روبرو هستند؛ از بلایای طبیعی گرفته تا محدود شدن فضای حمایت و حفاظت، اقتصاد شکننده، دسترسی محدود به خدمات اساسی و شوک‌های ناشی از تغییرات اقلیمی که همگی مانع بهبود و بازسازی پس از بیش از چهاردهه جنگ شده‌اند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد می‌گوید که بحران حفاظت در حال تشدید است و زنان در سن باروری، کودکان، جوانان و گروه‌های به‌ حاشیه‌رانده‌شده با خطرات فزاینده‌ای روبرو هستند. این نهاد در ادامه افزوده است: «زنان و دختران افغانستان با یک بحران ساختاری حقوقی مواجه‌اند. ممنوعیت تحصیل در مقاطع متوسطه و مشارکت در نیروی کار، همراه با محدودیت‌های شدید در زندگی روزمره، خطرات حفاظتی را افزایش داده و تاب‌آوری بلندمدت جامعه را تهدید می‌کند. پی‌آمدهای این وضعیت برای نسل‌ها احساس خواهد شد.» یونیسف گفته است که با بدتر شدن شرایط، ادامه‌ی حضور این نهاد در افغانستان برای ارائه‌ی خدمات حیاتی و حفاظت از آسیب‌پذیرترین افراد ضروری است. همچنین یونیسف گفته است که از میان ۲۱.۹ میلیون نفری که در سال ۲۰۲۶ در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند، ۱۲ میلیون آنان کودکان هستند. این در حالی است که پیش از این دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه‌ی سازمان ملل متحد برای کمک به افراد آسیب‌پذیر در افغانستان ۱.۷۲ میلیارد دالر درخواست کرده بود.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 103 بازدید

کمیته‌ بین‌المللی صلیب سرخ درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان همچنان با یکی از شدیدترین چالش‌های بشردوستانه‌ی جهان روبرو است. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که معیشت محدود، بیکاری مداوم و دسترسی محدود به مراقبت‌های صحی، بسیاری از خانواده‌ها را به آستانه‌ی بقا سوق داده و  در سال ۲۰۲۵ میلادی، حدود ۲۲.۹ میلیون تن، نزدیک به نیمی از جمعیت افغانستان، به کمک‌های بشردوستانه نیاز داشتند. کمیته‌ بین‌المللی صلیب سرخ در ادامه تاکید کرده است که در چنین وضعیتی، آسیب‌پذیرترین افراد، از جمله کودکان دچار سوءتغذیه، سالمندان، افراد دارای معلولیت، زنانی که سرپرست خانواده‌ها هستند و کارگران روزمزد، به‌طور نامتناسبی تحت تأثیر قرار می‌گیرند. در بخشی از گزارش آمده است که زمین‌لرزه، خشک‌سالی، سیل و تغییرات اقلیمی، محصولات کشاورزی را نابود، خانواده‌ها را آواره و به خانه‌ها و زیرساخت‌های ضروری آسیب رسانده، ناامنی غذایی را بدتر کرده است. همچنین کمیته‌ بین‌المللی صلیب سرخ در بخشی از گزارشش به اخراج مهاجران افغانستان از ایران و پاکستان نیز اشاره کرده و افزوده است که بازگشت آنان فشارها بر خدمات درمانی، آب، غذا و سایر بخش‌ها را بیشتر کرده است. این نهاد تصریح کرد که در مجموع، چالش‌های بشردوستانه‌ی افغانستان ناشی از بی‌ثباتی اقتصادی، شوک‌های اقلیمی، آوارگی، تحریم‌های اقتصادی و کاهش مشارکت بین‌المللی است. صلیب سرخ گفته است که در سال ۲۰۲۵ میلادی در بخش‌های مختلف به مردم افغانستان کمک کرده است و تلاش کرده است که تاب‌آوری آنان را افزایش دهد. کمیته‌ بین‌المللی صلیب سرخ می‌گوید کهدر این سال به مردم افغانستان در بخش دسترسی به آب آشامیدنی، تأمین انرژی برق، خدمات صحی، بهبود معیشت، مقابله با تهدید مواد منفجره و توان‌بخشی کمک کرده است. در گزارش آمده است که به بازگشت‌کنندگان و زلزله‌زدگان افغانستان کمک کرده و در همکاری با اداره‌ی زندان‌ها، از ۱۲ بازداشتگاه بازدید کرده، با بازداشت‌شدگان مصاحبه‌ی خصوصی انجام داده و با مقام‌های دولتی در مورد شرایط نگهداری و بهبود وضعیت آنان گفتگو کرده‌ است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 94 بازدید

جمعیت هلال‌احمر قطر (QRCS) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که پروژه‌ای را برای بهبود معیشت خانواده‌های فقیر و آسیب‌دیده از جنگ‌ها و بلایای طبیعی در افغانستان آغاز کرده است. رسانه‌ی گلف‌تایمز (یک‌شنبه‌شب، ۳۰ قوس) گزارش داده است که این پروژه با همکاری وزارت کار و امور اجتماعی حکومت سرپرست و هماهنگی با مقامات محلی اجرا می‌شود و هزینه کل آن بیش از ۱ میلیون ریال قطر برآورد شده است. در بخشی از گزارش آمده است که این برنامه از ۵۱۷ خانواده حمایت می‌کند و شامل آموزش فنی و حرفه‌ای برای ۲۶۰ زن در رشته‌های خیاطی و گلدوزی در کابل و ۹۰ جوان در زمینه انرژی خورشیدی و کارهای برقی در ولایت‌های ننگرهار و بلخ می‌باشد. همچنین جمعیت هلال‌احمر قطر در ادامه تاکید کرده است که به ۹۰ خانواده برای راه‌اندازی کسب‌وکارهای کوچک و به ۷۷ خانواده دیگر در زمینه پرورش دام کمک مالی ارائه کرده است. در گزارش آمده است که این اقدامات با هدف افزایش درآمد، ارتقای سطح زندگی و تقویت تاب‌آوری خانواده‌های آسیب‌پذیر انجام می‌شود، در حالی که بسیاری از افغانستانی‌ها پس از سلطه حکومت فعلی در افغانستان و بلایای طبیعی با کمبود درآمد و مشکلات اقتصادی مواجه‌ هستند. در حالی این برنامه اجرا می‌شود که برنامه جهانی غذا پیشتر هشدار داده بودکه در آستانه زمستان بیش از ۱۷ میلیون افغانستانی با ناامنی شدید غذایی مواجه‌اند؛ بحرانی که با سوءتغذیه حاد همراه است. همچنین آمارها حاکی از افزایش گرسنگی نسبت به سال گذشته است، طوری‌که امسال سه میلیون افغانستانی بیشتر در معرض گرسنگی حاد قرار گرفته‌اند. سازمان ملل افزوده است با آمدن فصل زمستان که غذا کمیاب می‌شود، احتمال مرگ کودکان افزایش یافته و شاخص‌های کلیدی نشان می‌دهند که خانواده‌های آسیب‌پذیر در افغانستان زمستان سختی را در پیش خواهند داشت.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 147 بازدید

یونیسف اعلام کرد که افغانستان با مجموعه‌ای از بحران‌های به هم پیوسته، بلایای طبیعی، اقتصاد شکننده و دسترسی محدود به خدمات اولیه مواجه هستند و در سال ۲۰۲۶، تخمین زده می‌شود که ۲۱.۹ میلیون نفر، از جمله ۱۱.۶ میلیون کودک به کمک‌های بشردوستانه نیاز خواهند داشت. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۲۵ قوس) با نشر گزارشی گفته است که بحران حمایت در حال عمیق‌تر شدن است، زنان در سن باروری، کودکان، جوانان و گروه‌های حاشیه‌نشین با خطرات فزاینده‌ای روبرو هستند و با بدتر شدن شرایط، حضور مداوم یونیسف برای ارائه خدمات ضروری و محافظت از آسیب‌پذیرترین افراد حیاتی است. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد می‌گوید در سال ۲۰۲۶ میلادی برای رسیدگی به ۱۲ میلیون نفر، از جمله ۶.۵ میلیون کودک در افغانستان، به ۹۴۹.۱ میلیون دالر بودجه نیاز دارد. در گزارش آمده است که این بودجه برای اطمینان از این‌که هر کودک در افغانستان فرصت زنده ماندن و رشد دارد، بسیار مهم است و با این بودجه، کمک‌های نجات‌بخش و خدمات اولیه به کودکان و افراد آسیب‌پذیر ارائه، نیازهای فوری بشردوستانه برطرف و تاب‌آوری جامعه تقویت خواهد شد. یونیسف در ادامه تاکید کرده است که بحران حمایت از کودکان در افغانستان در حال عمیق‌تر شدن است و زنان در سن باروری، کودکان، جوانان و گروه‌های به حاشیه رانده‌شده با خطرات فزاینده‌ای روبرو هستند. همچنین یونیسف در بخشی از گزارشش افزوده است که زنان و دختران در افغانستان با بحران سیستماتیک حقوق خود روبرو هستند و ممنوعیت آموزش و کار آنان، همراه با محدودیت‌های گسترده در زندگی روزمره، خطرات حفاظتی را افزایش داده و تاب‌آوری بلندمدت را تهدید می‌کند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل تصریح کرد که کمبود مزمن سرمایه‌گذاری در بخش آب، فاضلاب و بهداشت که با شوک‌های اقلیمی بی‌وقفه تشدید شده است، نیازهای بشردوستانه را تشدید و تاب‌آوری جوامع را تضعیف کرده است. یونیسف گفته است که در چنین شرایطی، حضور مداومش برای ارائه‌ی خدمات ضروری و محافظت از آسیب‌پذیرترین افراد حیاتی است. باید گفت که پیش از این اوچا دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه‌ی سازمان ملل متحد نیز گفته بود که ۲۱.۹ میلیون نفر در سال آینده‌ی میلادی در افغانستان نیاز به کمک‌های بشردوستانه خواهند داشت. اوچا گفته بود که نهادهای بشردوستانه رسیدگی به ۱۷.۵ میلیون نفر را در اولویت قرار داده‌اند و برای رسیدگی به آنان ۱.۷۲ میلیارد دالر بودجه درخواست کرده‌اند.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 100 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی، حدود ۲۱.۹ میلیون تن در افغانستان، به کمک‌های بشردوستانه نیاز خواهند داشت. این سازمان امروز (دوشنبه، ۱۷ قوس) با نشر گزارشی گفته است که اگرچه این رقم نسبت به سال ۲۰۲۵ میلادی حدود چهار درصد کاهش یافته است، اما نیازها همچنان در بالاترین سطح خود قرار دارد. دفتر هماهنگ‌کنند کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که وضعیت‌ حقوق بشری در افغانستان تحت تأثیر مشکلات ساختاری عمیق، بدتر شدن ناامنی غذایی و شوک‌های مکرر قرار دارد. براساس سازمان ملل متحد گزارش، این شوک‌ها شامل خشک‌سالی ناشی از تغییرات اقلیمی، بازگشت گسترده مهاجران، زلزله‌ها و سیل‌های مکرر، شیوع بیماری‌های متعدد و خطرات شدید حفاظتی، به‌ویژه برای زنان و دختران، می‌باشد. این در حالی است که با کاهش بودجه‌های حمایتی و کمک‌های بشردوستانه در افغانستان، نیازمندان همزمان با شروع فصل زمستان با چالش‌های معتددی رو‌برو هستند.  

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 90 بازدید

برنامه اسکان بشر سازمان ملل (UN-Habitat) اعلام کرده است که برای پیش‌گیری از مرگ‌ومیر مادران، نوزادن و سایر بیماران در سراسر افغانستان، نیاز اساسی به امکانات صحی مناسب وجود دارد. این سازمان امروز (پنج‌شنبه، ۱۳ قوس) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود بر حمایت و اراه خدمات صحی مورد نیاز برای مادران و نوزادان و سایر بیماران تاکید کرده است. برنامه اسکان بشر سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که همراه با شرکای خود، برای ارتقای زیرساخت‌ها تلاش می‌کند تا مادران، نوزادان و سایر بیماران بتوانند به خدمات حیاتی و نجات‌بخش دسترسی پیدا کنند. این در حالی است که دسترسی مادران و زنان به خدمات صحی در بسیاری از نقاط افغانستان محدود می‌باشد و نبود تجهیزات و نیروی متخصص، خطر مرگ‌ومیر را افزایش داده است. علاوه بر این، کمبود مراکز صحی مجهز و راه‌های طولانی بین روستاها و شفاخانه‌ها، مادران را با دشواری‌های جدی برای دریافت خدمات درمانی نیز روبرو کرده است. همچنین چندی پیش، ولکر ترک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد اعلام کرده بود که افغانستان به دلیل محدودیت‌ها بر دسترسی زنان و دختران به خدمات صحی، یکی از بالاترین نرخ‌های مرگ‌ومیر مادران در جهان را دارد. آقای ترک این سخنان در آغاز شصتمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد مطرح کرده و گفته بود که حکومت سرپرست افغانستان نه‌تنها دسترسی زنان به خدمات صحی را محدود کرده‌، بلکه بسیاری از حقوق بشری آنان را نیز نقض کرده است. قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. حکومت فعلی در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران بست، در حالی که ‏بخش صحت افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش باز بماند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 159 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کودکان بازمانده از زمین‌لرزه‌های شرق کشور هنوز نیازمند حمایت هستند. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که در مناطق آسیب‌دیده، ۲۰۰ فضای موقت یادگیری برای بیش از شش هزار کودک فراهم شده است. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که سه ماه از زمین‌لرزه‌ در شرق افغانستان می‌گذرد که در آن نزدیک به ۲ هزار تن جان باختند و همچنان بسیاری از بازماندگان نیازمند کمک‌های انسانی هستند. همچنین برنامه اسکان بشر سازمان ملل نیز گفته بود که در حال بازسازی مکتبی است که در زمین‌لرزه دو سال پیش هرات تخریب شد و ۵۰۰ دانش‌آموز صنف‌های خود را از دست دادند. این در حالی است که زمین‌لرزه‌های مرگ‌بار طی سال‌های اخیر در ولایات مختلف کشور، خسارات جانی و مالی زیادی را به همراه داشته است. قابل ذکر است که حدود سه ماه پیش زمین‌لرزه‌ای ولایت‌های شرقی افغانستان را تکان داد که بیش از دو هزار و ۲۰۰ تن جان باختند، سه هزار و ۶۴۰ تن زخم برداشتند و هزاران خانواده بی‌خانمان شدند. بر بنیاد گزارش سازمان‌های جهانی، زنان و کودکان بیش‌ترین آسیب را از این رویداد متحمل شدند. با این وجود، براساس گزارش دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه‌ی سازمان ملل متحد، در این زمین‌لرزه هزار و ۹۹۲ نفر جان باختند و بیش از سه هزار و ۶۰۰ نفر زخمی شدند.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 104 بازدید

در میان کوهستان‌های بلند و سنگلاخ کنر، جایی که آسمان در زمستان خاکستری‌تر از همیشه است و باد در میان شاخه‌های خشک درختان ناله‌وار می‌پیچد، خانواده‌ی عبدالکریم هنوز زیر همان خیمه‌ی نازکی زندگی می‌کنند که از روزهای نخست زلزله بر پا شده بود؛ خیمه‌ای که بیشتر از آن‌که سرپناه باشد، یادآور شبی است که زمین زیر پای‌شان شورید و همه‌چیز را از آن‌ها گرفت. هر صبح که آفتاب از پشت قله‌های سرد و آسمان‌خراش سر برمی‌آورد، خیمه اندک‌ اندک گرم می‌شود، اما همین که خورشید به سوی مغرب خم می‌شود، سرمای کوهستان بار دیگر چنگال یخ‌زده‌اش را بر تن خیمه می‌کوبد و همه‌ی اعضای خانواده را در خود می‌پیچد. این خانواده‌ی شش‌نفره، در میان صدها خانواده‌ی دیگر، هنوز هم امیدوار است که روزی برسد که دیگر مجبور نباشد با هر باد تند از ترس پاره شدن خیمه از خواب بپرد. عبدالکریم، مردی با ریش جوگندمی و چهره‌ای که بیش از سنش پیر به نظر می‌رسد، از نخستین روزهای زلزله تا امروز، هر صبح با دلی خسته اما امیدوار از خیمه بیرون می‌شود. او به کوه‌های اطراف سر می‌زند، شاید بتواند کمی چوب خشک برای گرم کردن خیمه پیدا کند؛ اما در این فصل، چوب خشک کمیاب‌تر از نان است. کوه‌ها یا از باران‌های اخیر نمناک‌اند یا چوب‌های‌شان از پیش جمع‌آوری شده‌اند. هر بار که عبدالکریم با دستان خالی بازمی‌گردد، در چهره‌اش احساس گناهی دیده می‌شود که نه از ناتوانی، بلکه از مسئولیتی برمی‌خیزد که یک پدر همواره بر دوش خود احساس می‌کند. نگاه‌های کودکانش که در گوشه‌ی خیمه منتظر او نشسته‌اند، برایش سخت‌ترین لحظه‌ی روز است؛ نگاه‌هایی که در آن‌ها هم امید هست و هم پرسش‌هایی بی‌صدا—این‌که «آیا امشب هم می‌توانیم از سردی در امان بمانیم؟» همسرش، زرمینه، زنی جوان اما فرسوده از روزگار است. چهره‌اش خطوطی عمیق دارد؛ هرکدام نشانی از شبی طولانی در سرمای کوهستان یا روزی خسته‌کننده میان خاک و سنگ‌های روستا. او روزهای بسیاری را صرف خشک‌کردن لباس‌های نم‌کشیده‌ی خیمه، ترمیم سوزن‌دوزی چادرش، و مراقبت از فرزندانی کرده است که هیچ‌کدام چیزی به‌نام کودکی واقعی را تجربه نکرده‌اند. زرمینه هر شب پیش از خواب برای کودکانش قصه می‌گوید؛ قصه‌هایی نه برای خواباندن‌شان، بلکه برای آرام کردن دل‌های کوچکی که از صدای زوزه‌ی باد و ترس از ریزش دوباره‌ی زمین بی‌قرارند. دخترک دوساله‌شان، صفیه، چند شب است از شدت سرفه‌های خشک، خواب درست‌وحسابی ندارد. سرفه‌هایش همچون ضربه‌هایی به قلب مادر فرود می‌آید؛ اما در خیمه هیچ دارویی نیست. هر بار که صفیه سینه‌اش را می‌گیرد و با گریه می‌نالد، زرمینه تنها او را در آغوش می‌گیرد و آرام تکانش می‌دهد—شاید صدای ضربان قلب مادر، اندکی آرامش به او ببخشد. خدمات صحی در این منطقه تقریباً وجود خارجی ندارد. مرکز صحی‌ای که در گذشته دست‌کم چند کارمند داشت، اکنون یا بر اثر زلزله تخریب شده، یا امکاناتش چنان محدود شده که مراجعه به آن بی‌فایده به نظر می‌رسد. با این حال، عبدالکریم چند بار تلاش کرده صفیه را به آن‌جا ببرد، اما مسیر طولانی و نبود وسایط نقلیه باعث می‌شود این سفر برای کودکی بیمار، خطرناک‌تر از ماندن در خیمه باشد. دیگر کودکان خانواده نیز هرچند از نظر ظاهری سالم‌اند، اما نشانه‌های واضحی از سردی و ضعف در بدن‌شان دیده می‌شود؛ سردی‌ای که از نبود بخاری، نداشتن لباس گرم، و کمبود غذای مناسب سرچشمه می‌گیرد. کودکان در طول روز اطراف خیمه بازی می‌کنند، اما بازی‌شان بیشتر راهی برای فرار از واقعیتی‌ست که هیچ کودکی نباید تجربه کند، تا نشانه‌ای از شادی و تفریح. آن‌ها با سنگ‌ها، تکه‌های چوب و پارچه‌های پاره، خود را سرگرم می‌سازند. گاهی خاک‌ریزی بزرگ را خانه‌ی خیالی خود می‌نامند یا چوبی شکسته را به‌جای اسباب‌بازی در دست می‌گیرند. اما همین که باد تندی بوزد یا صدای خفیفی از ریزش کوه به گوش برسد، همه با ترس به سوی خیمه می‌دوند و در آغوش مادر پناه می‌گیرند؛ گویی زخم عمیق روز زلزله هنوز از دل‌های کوچک‌شان بیرون نرفته است. این خانواده خاطرات زیادی از روز زلزله دارد؛ خاطراتی که با هر لرزش کوچک زمین یا صدای سنگی که از بالای کوه می‌افتد، دوباره در ذهن‌شان زنده می‌شود. آن روز، زمین چنان شدید لرزید که محمدامین، پسر ده‌ساله‌ی خانواده، فکر کرد دنیا به پایان رسیده است. او هنوز حاضر نیست با صدای بلند درباره آن روز صحبت کند و وقتی مادرش چیزی می‌پرسد، تنها لبخندی تلخ می‌زند و نگاهش را به زمین می‌دوزد. اما شب‌ها در خواب می‌لرزد، ناگهان بیدار می‌شود و زیر لب می‌گوید: «خانه می‌ریزد… مادر، خانه می‌ریزد…» زرمینه او را در آغوش می‌گیرد و با آرامش می‌گوید: «نه بچیم، خانه‌مان دیگر ریخته… چیزی برای ریختن نمانده.» اما این جمله، هرچند برای آرام کردنش گفته می‌شود، بیشتر از آن‌که امیدبخش باشد، واقعیت تلخی را یادآوری می‌کند؛ واقعیتی که در آن خانواده‌ای بدون سقف، بدون دیوار و بی‌هیچ سرپناهی، در برابر زمستانی ایستاده‌اند که بی‌رحمی‌اش در کنر زبانزد است. عبدالکریم و زرمینه هر دو امیدوار بودند که با آغاز زمستان، دولت یا نهادهای کمک‌رسان خانه‌های موقت یا حداقل وسایل ضروری را توزیع کنند؛ اما تا امروز تنها چیزی که دریافت کرده‌اند همان خیمه و چند کمپل نازک است که حتی توان گرم نگه‌داشتن یک کودک را هم ندارد. عبدالکریم می‌گوید چندین بار مسئولان منطقه را دیده است؛ کسانی که عکس می‌گرفتند، وضعیت مردم را یادداشت می‌کردند و وعده می‌دادند کمک‌ها به‌زودی خواهد رسید. اما حالا که هفته‌ها گذشته، هیچ کمک قابل‌توجهی نرسیده و خانواده عبدالکریم، مانند بسیاری از خانواده‌های دیگر، در میان این خیمه‌های بی‌پناه رها شده‌اند. باران که می‌بارد، شرایط چند برابر سخت‌تر می‌شود. سقف خیمه در چند نقطه سوراخ شده و عبدالکریم با تکه‌های پلاستیک تلاش می‌کند جلوی چکیدن آب را بگیرد، اما هر بار که باران شدیدتر می‌شود، آب از گوشه و کنار وارد خیمه می‌شود و لباس‌ها و بسترشان را خیس می‌کند. زرمینه هر روز مجبور است کمپل‌ها را بیرون بیاورد و زیر آفتاب پهن کند، اما در روزهای ابری همه چیز نم‌دار باقی می‌ماند. شب‌هایی که باران و باد هم‌زمان می‌وزند، خیمه چنان تکان می‌خورد که گویی هر لحظه می‌خواهد کنده شود. کودکان از ترس نزدیک مادر جمع می‌شوند و عبدالکریم با دستانش ستون وسط خیمه را محکم نگه می‌دارد، شاید کمی از خطر بکاهد. در چنین روزهایی، هیچ‌کس از آن‌ها نمی‌پرسد شام چه خورده‌اند. حقیقت این است که بعضی شب‌ها اصلاً چیزی برای خوردن ندارند، جز نان خشک یا چای کم‌رنگ. زرمینه با دقت غذا را میان کودکان تقسیم می‌کند و خودش آخر از همه می‌خورد، یا گاهی اصلاً نمی‌خورد تا کودکان دست‌کم سیر بخوابند؛ هرچند خواب در چنین سرمایی معنای چندانی ندارد. با وجود تمام این سختی‌ها، عبدالکریم هنوز امیدوار است صدایشان به جایی برسد. او از هر راه ممکن تلاش کرده پیامشان را به نهادهای کمک‌رسان برساند؛ گاهی از طریق مردم محل، گاهی با کمک یک خبرنگار سرزده، و گاهی با درخواست مستقیم از مسئولان محلی. بارها گفته است: «ما چیز زیادی نمی‌خواهیم؛ فقط یک خانه موقت، یک بخاری و کمی دارو می‌خواهیم تا این کودکان زنده بمانند.» اما در سکوت سنگین کوهستان، این صداها کمتر شنیده می‌شوند. زمستان کنر نه تنها سرد، بلکه طولانی و نفس‌گیر است. هر روز که می‌گذرد، نگرانی خانواده‌های بی‌سرپناه بیشتر می‌شود. عبدالکریم با نگاهی به قله‌های سفیدپوش می‌گوید: «اگر برف‌ها شروع شود، خدا می‌داند چه خواهد شد.» او خوب می‌داند که خیمه نازک‌شان حتی در برابر بادهای عادی تاب نمی‌آورد، چه برسد به برف‌های سنگین و رطوبت‌دار. همچنین می‌داند اگر صفیه و دیگر کودکان در این شرایط بدتر بیمار شوند، تقریباً هیچ فرصتی برای رسیدگی به آنها وجود نخواهد داشت. در این روزهای سخت، خانواده عبدالکریم تنها یک درخواست دارند؛ اینکه دولت، نهادهای بشردوستانه و هر کسی که توان کمک دارد، صدایشان را بشنود. این خانواده نه به دنبال زندگی مجلل است و نه کمک‌های بی‌پایان؛ فقط می‌خواهند زنده بمانند، زمستان را پشت سر بگذارند و کودکانشان شب را بدون لرزش بدن و ترس از فرو ریختن خیمه به صبح برسانند. و در پایان، وقتی آفتاب کنر در یک عصر سرد بر فراز کوه‌ها غروب می‌کند، خیمه کوچک آن‌ها هنوز در میان باد می‌لرزد؛ اما امیدی که در دل‌شان روشن مانده، هرچند کوچک و خاموش، هنوز پابرجاست. شاید فردا کسی بیاید… شاید فردا کمکی برسد… شاید فردا در این سکوت کوهستانی، صدای این خانواده شنیده شود و دستی یاری‌شان کند… پیش از آن‌که زمستان بی‌رحم، آخرین رشته‌های مقاومت‌شان را قطع کند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 131 بازدید

برنامه جهانی غذا (WFP) در تازه‌ترین مورد هشدار داده است که وضعیت گرسنگی و سوءتغذیه در افغانستان رو به وخامت است. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که کم‌بود بودجه مانع رسیدن کمک‌های غذایی به همه افراد نیازمند در سراسر افغانستان شده است. برنامه جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که اکنون می‌تواند تنها بخشی از نیازمندان را پوشش دهد. در اعلامیه آمده است که مردم افغانستان نیازمند حمایت فوری و اضطراری قبل از آغاز زمستان است تا کودکان و خانواده‌های افغانستان از خطر گرسنگی شدید در امان بمانند. اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌ کمک‌های بشردوستانه‌ سازمان ملل متحد نیز اعلام کرده است که افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های گرسنگی در جهان روبرو است. این نهاد افزوده است که ۹.۵ میلیون تن در افغانستان با ناامنی شدید غذایی مواجه هستند و از هر پنج تن، یک تن نمی‌داند وعده بعدی غذایش از کجا تأمین خواهد شد. همچنین موسسه بین‌المللی «ورلد ویژن» قبلاً هشدار داده بود که خشکسالی بی‌وقفه در افغانستان باعث افزایش قیمت مواد غذایی در این کشور شده و حدود ۹.۵ میلیون افغانستانی با ناامنی شدید غذایی مواجه هستند. این موسسه با نشر اعلامیه‌ای گفته بود که شمار زیادی از خانواده‌ها مجبور شدند وعده‌های غذایی خود را حذف کنند. این نهاد داستان عبدل را که پدر دوازده فرزند است، روایت کرده که زندگی او و خانواده‌اش تحت تاثیر خشکسالی قرار گرفته است.

ادامه مطلب