رسانه‌های هالندی گزارش داده‌اند که فروغ کریمی، نویسنده افغانی‌الاصل هالندی، برنده «جایزه کتاب‌فروشان هالند» در سال ۲۰۲۶ میلادی شده است. برگزارکنندگان این جایزه با نشر اعلامیه‌ای گفته‌اند که رمان «در چشمانم ابرها را حمل می‌کنم» اثر فروغ کریمی، از سوی هیاتی متشکل از کتاب‌فروشان به‌عنوان اثر برگزیده سال انتخاب شده است. هیات داوران، این رمان را اثری «فوری، دلخراش و با ساختاری سنجیده» توصیف کرده و گفته‌اند که فروغ کریمی با این اثر به پناهند‌گان صدا بخشیده و روایت‌گر توانمندی است. قابل ذکر است که رمان «در چشمانم ابرها را حمل می‌کنم» سومین اثر داستانی کریمی است. در گزارش آمده است که داستان درباره روان‌پزشکی به‌نام ویدا است که در ۱۵ سالگی از کابل به هالند پناه برده و در آن‌جا زندگی تازه‌ای ساخته است. براساس معلومات موجود، جایزه کتاب‌فروشان هالند هر سال به یک کتاب اصیل هالندی‌زبان اهدا می‌شود که به باور کتاب‌فروشان شایسته مخاطبان گسترده‌تری است. این جایزه افزون بر یک کارزار تبلیغاتی و نسخه ویژه، امسال برای نخستین‌بار شامل پنج هزار یورو پول نقد نیز می‌شود. باید گفت که فروغ کریمی در سال ۱۹۷۱ میلادی در کابل به دنیا آمده است. او در سال ۱۹۹۶ میلادی و در ۲۵ سالگی، به‌دلیل جنگ افغانستان را ترک کرده و به هالند پناهنده شده بود. در حالی فروغ کریمی، برنده جایزه کتاب‌فروشان هالند در سال ۲۰۲۶ می‌شود که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

کارشناسان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد خواستار اقدام فوری برای حفاظت از زنان در زندان‌ها و کاهش جرم‌انگاری‌ها علیه آنان شده و گفته‌اند هم‌اکنون بیش از ۷۴۰ هزار زن و دختر در جهان در بازداشت به‌سر می‌برند و شمار زنان زندانی از سال ۲۰۰۰ میلادی تا اکنون ۶۰ درصد افزایش یافته است. کارشناسان سازمان ملل در آستانه هفتادمین اجلاس کمیسیون مقام زن در بیانیه‌ای از کشورهای عضو خواسته‌اند تا اقداماتی را برای تقویت حمایت از زنان و دختران در نظام‌های کیفری انجام دهند. آنها هشدار دادند که دسترسی به عدالت، امنیت و کرامت برای زنانی که از آزادی محروم شده‌اند به‌شدت ناکافی است. به گفته‌ی سازمان ملل متحد، هم‌اکنون حدود هفت درصد از جمعیت زندانیان جهان را زنان تشکیل می‌دهند. در این بیانیه آمده است که جمعیت زنان و دختران زندانی از سال ۲۰۰۰ میلادی تا اکنون با رشدی چشمگیر روبرو بوده و سرعت افزایش آن تقریبا سه برابر مردان است. همچنین طبق این آمار، حدود ۱۹ هزار کودک نیز همراه با مادران خود در زندان‌ها زندگی می‌کنند. کارشناسان سازمان ملل تاکید کردند: «بیشتر زنان به دلیل جرایم غیرخشونت‌آمیز مرتبط با فقر، ناتوانی در پرداخت جریمه یا وثیقه و سیاست‌های تنبیهی مرتبط با مواد مخدر بازداشت می‌شوند.» آنان تصریح کردند که زنان در بازداشت با خطراتی از جمله خشونت به‌ویژه خشونت جنسی و مبتنی بر جنسیت، کمبود خدمات بهداشتی، ازدحام جمعیت و سایر شرایطی که ممکن است مصداق بدرفتاری یا شکنجه باشد، مواجه‌اند. کارشناسان سازمان ملل متحد خواستار بررسی تاثیر قوانین کیفری بر زنان و دختران، و تامین بودجه پایدار برای سازمان‌های جامعه‌محور تحت رهبری زنان شدند و تاکید کردند که کشورها‌ باید امنیت زنان در زندان‌ها و سایر مراکز بازداشت را تضمین کنند.

رسانه‌های بین‌المللی اعلام کرده‌اند که مرضیه حمیدی، تکواندوکار اهل افغانستان جایزه بین‌المللی حقوق زنان و مسیح علی‌نژاد، فعال ایرانی جایزه شجاعت اجلاس ژنو را کسب کرده‌اند. مرضیه حمیدی از چهره‌های نام‌آور ورزش زنان افغانستان به شمار می‌آید. او پس از تسلط حکومت سرپرست در افغانستان در سال ۱۴۰۰ به فرانسه مهاجرت کرد. او اکنون در فرانسه ورزش تکواندو را ادامه می‌دهد. مسیح‌ علی‌نژاد، خبرنگار، نویسنده و فعال حقوق زنان و بنیانگذار کارزار «آزادی‌های یواشکی من» علیه حجاب اجباری است. او که مدتی خبرنگار مجلس نمایندگان ایران بود، پس از انتخابات جنجالی ۱۳۸۸ ایران را ترک کرد و در ایالات متحده زندگی می‌کند. او از چهره‌های شناخته شده اپوزیسیون خارج از کشور جمهوری اسلامی محسوب می‌شود و ریاست «کنگره جهانی آزادی» را بر عهده دارد. این دو فعال مدنی و حقوق زنان جایزه بین‌المللی حقوق زنان و شجاعت را در هجدهمین اجلاس ژنو برای حقوق بشر و دموکراسی کسب کردند. هر سال در آستانه نشست اصلی شورای حقوق بشر سازمان ملل، «اجلاس ژنو برای حقوق بشر و دموکراسی» صدها تن از مخالفان سیاسی، فعالان، قربانیان نقض حقوق بشر، دیپلومات‌ها، روزنامه‌نگاران و رهبران دانشجویی را گردهم می‌آورد تا توجه جهانیان را به بحران‌های فوری حقوق بشری جلب کند. این کنفرانس با حمایت ائتلافی از ۲۵ سازمان حقوق بشری برگزار می‌شود. در کنار مرضیه حمیدی و مسیح علی‌نژاد، پدرو اوروچورتو نوسلی نیز به دلیل فعالیت‌هایش شایسته دریافت جایزه شناخته شده است. پدرو اوروچورتو نوسلی، استاد دانشگاه، کارشناس علوم سیاسی و فعال سیاسی ونزوئلایی است. او هماهنگ‌کننده امور بین‌الملل حزب «ونته ونزوئلا» و از چهره‌های اصلی کارزار متحد اپوزیسیون برای گذار دموکراتیک در این کشور به شمار می‌رود. فعالیت‌های او در حمایت از رهبران سیاسی اپوزیسیون، او را به هدف پیگرد سیاسی رژیم مادورو تبدیل کرد. او در مارچ ۲۰۲۴ میلادی برای جلوگیری از بازداشت به سفارت آرژانتین در کاراکاس پناه برد و بیش از ۴۰۰ روز در آنجا ماند تا سرانجام در مه ۲۰۲۵ میلادی طی عملیاتی بین‌المللی آزاد شد.

سازمان صحی جهان (WFP) درتازه مورد اعلام کرده است که نزدیک به دو سوم مرگ‌ومیر مادران در جهان در کشورهای رخ می‌دهد که با جنگ و بی‌ثباتی روبرو هستند. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که تنها در سال ۲۰۲۳ میلادی حدود ۱۶۰ هزار زن در کشورهای درگیر بحران و محیط‌های شکننده به‌دلیل عوامل قابل پیشگیری مرتبط با بارداری جان باخته‌اند. در بخشی از سازمان جهانی صحت آمده است: «زنان باردار که در کشورهای جنگ‌زده زنده‌گی می‌کنند، در هر بارداری تا پنج برابر بیش‌تر از زنانی که در کشورهای باثبات زنده‌گی می‌کنند، در معرض خطر مرگ قرار دارند.» این سازمان در ادامه تاکید کرده است که میزان مرگ‌ومیر مادران در کشورهای درگیر جنگ به‌طور میانگین ۵۰۴ مرگ در هر ۱۰۰ هزار تولد تخمین زده می‌شود. در ادامه آمده است که در کشورهای که از لحاظ وضعیت اجتماعی شکننده هستند، این رقم به ۳۶۸ مرگ می‌رسد و در مقابل، کشورهای باثبات تنها ۹۹ مرگ در هر ۱۰۰ هزار تولد را ثبت کرده‌اند. سازمان صحی جهان می‌گوید که مرگ‌ومیر مادران همچنان در کشورهای کم‌درآمد و بحران‌زده به‌شکل نگران‌کننده‌ای بالا باقی مانده و نیاز به توجه فوری و اقدامات موثر انسانی و صحی دارند. قابل ذکر است که نگرانی از مرگ‌ومیر کودکان و زنان به‌دلیل سوءتغذیه در حالی مطرح می‌شود که با روی‌کارآمدن مجدد حکومت سرپرست در افغانستان، بخشی از کادر صحی کشور را ترک کرده‌اند و این موضوع سکتور صحت را به چالش جدی مواجه کرده است. از سویی هم، حکومت فعلی با اعمال محدودیت بر روند آموزش و کار زنان و دختران باعث شده‌ است که جامعه‌ی جهانی سطح کمک‌های خود را به افغانستان کاهش دهد.