برچسب: رسانه گوهرشاد

3 هفته قبل - 78 بازدید

سازمان ملل: محدودیت بر گشت‌وگذار و پوشش زنان افزایش یافته است

یوناما یا دفتر نمایندگی سیاسی سازمان ملل متحد در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که محدودیت‌ها بر گشت‌وگذار و پوشش زنان افزایش یافته است. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۲۲ ثور) با نشر گزارش خود در مورد وضعیت حقوق بشر در افغانستان گفته است که نیروهای امر به معروف و نهی از منکر در شهر هرات محدودیت بر گشت‌وگذار زنان و پوشش آن‌ها را تشدید کرده‌اند. در گزارش آمده است که نیروهای امر به معروف در ولایت‌های ارزگان، پکتیا و قندهار به مراکز صحی دستور دادند که زنان بدون محرم را معالجه نکنند. کارمندان صحی زن نیز باید محرم شرعی داشته باشند. همچنین نیروهای امر به معروف و نهی از منکر در ولایت‌های ارزگان و غزنی به دکانداران دستور داده‌اند که به زنان بدون محرم و زنانی که حجاب مناسب ندارند، اجناس و کالا نفروشند. یوناما تاکید کرده است که این نیروها یک دکاندار را به دلیل فروش جنس به یک زن بدون محرم، بازداشت و برای یک شبانه روز او را زندانی کردند. گزارش به منع ورود کارمندان زنان به دفاتر و نهادهای وابسته به ملل متحد اشاره کرده و گفته تا ۳۱ ماه مارچ، ۲۰۵ روز می‌شود که کارمندان زن دفاتر ملل متحد از کار و حضور در دفاتر منع شده‌اند. در ادامه آمده است که حکومت فعلی در ۱۷ جنوری ۲۰۲۶ میلادی، اسم زنان را از لیست دریافت معاشات خدمات ملکی حذف کرده‌ و پرداخت معاش‌های زنان کارمند دولتی که از حضور در دفاتر منع شده بودند را متوقف کرده است. یوناما در گزارش خود نوشته است که امسال پنجمین سال متواتر است که دختران بالاتر از صنف ششم از رفتن به مکتب محروم هستند. به گفته‌ی این نهاد، از سال ۲۰۲۱ میلادی تا اکنون حدود ۲.۲ میلیون دختر از آموزش محروم هستند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 106 بازدید

حملات پاکستان بر افغانستان؛ ۳۷۲ غیرنظامی کشته و ۳۹۷ تن دیگر زخمی شدند

یوناما دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان اعلام کرده است که ۳۷۲ غیرنظامی در پی حملات پاکستان بر افغانستان کشته و ۳۹۷ تن دیگر زخمی شدند. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۲۲ ثور) با نشر گزارشی گفته است که این آمار از تاریخ ۱ جنوری تا ۳۱ مارچ سال جاری میلادی ثبت شده است. در گزارش آمده است که قربانیان غیرنظامی در پی درگیری میان پاکستان و نیروهای حکومت سرپرست در ولایت‌های مختلف افغانستان کشته شده‌اند. یوناما در ادامه تاکی کرده است که حملات هوایی پاکستان در تاریخ ۱۶ مارچ بر مرکز درمان اعتیاد «شفاخانه امید» در کابل، ۲۶۹ کشته و ۱۲۲ زخمی برجا گذاشته است. دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در ادامه افزوده است که تمامی کشته‌شدگان مرد بوده‌اند و در میان زخمیان یک زن نیز گزارش شده است. طبق گزارش، حملات به خوابگاه معتادان، یک مسجد و همچنین یک کانتینر مواد غذایی اصابت کرده است. یوناما تصریح کرد که مجموع تلفات غیرنظامیان شامل ۷۲ زن، ۵۵۴ مرد، ۴۸ دختر و ۹۵ پسر می‌باشد. بیشترین تلفات غیرنظامیان در ولایت‌های کابل، کنر و پکتیکا ثبت شده است. این در حالی است که پس از این حمله، حمدالله فطرت، معاون سخنگوی حکومت فعلی گفته است که در این حملات بیش از ۴۰۰ نفر کشته و بیش از ۲۵۰ نفر دیگر زخمی شده‌اند. همچنین بخش حقوق‌ بشر یوناما نوشته است که سفارت پاکستان در کابل در پاسخ کتبی خود به این نهاد درباره‌ی حمله به شفاخانه ترک اعتیاد امید در کابل گفته است که «اقدامات پاکستان در شب ۱۶ مارچ صرفا علیه زیرساخت‌های تروریستی و نظامی انجام شده است.» طبق گزارش یوناما، سفارت پاکستان افزوده است: «اهداف شامل ذخایر طیاره‌های بدون سرنشین و زیرساخت‌های حمایتی فنی و همچنان مراکز ذخیره مهمات بوده است که توسط حکومت فعلی افغانستان برای انجام حملات علیه غیرنظامیان پاکستانی استفاده می‌شد. این حملات دقیق، هدفمند و حرفه‌ای بوده است. هیچ شفاخانه، مرکز تداوی اعتیاد یا تأسیسات غیرنظامی هدف قرار نگرفته است.» پس از این حملات، وزارت اطلاعات و نشرات پاکستان نیز حمله به شفاخانه ترک اعتیاد امید را رد کرد و گفت که این کشور «زیرساخت‌های تروریستی» را هدف قرار داده است. این آمار در حالی گزارش شده است که تنش‌ها میان طالبان و پاکستان هنوز پایان نیافته و هرازگاهی درگیری میان دو طرف رخ می‌دهد.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 90 بازدید

بحران بشری در افغانستان؛ زنان بیشترین فشار گرسنگی را تحمل می‌کنند

سازمان ملل متحد، با ابراز نگرانی از تشدید بحران گرسنگی در افغانستان اعلام کرده است که بیش از ۱۳.۸ میلیون نفر در این کشور با ناامنی غذایی شدید روبرو هستند. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۲۲ ثور) با نشر گزارشی گفته است که نزدیک به پنج میلیون کودک و زن باردار یا شیرده در این کشور دچار سوءتغذیه هستند؛ وضعیتی که بیشترین آسیب را به زنان و کودکان وارد کرده است. در این گزارش آمده است که افغانستان با بحران‌های همزمانی چون فروپاشی اقتصادی، از دست رفتن فرصت‌های شغلی و شوک‌های اقلیمی روبرو است؛ بحران‌هایی که با تنش‌های منطقه‌ای تشدید شده و به افزایش قیمت‌ها و وخامت وضعیت غذایی در کشور انجامیده است. همچنین برنامه‌ی جهانی غذای سازمان ملل نیز هشدار داده است که فشارهای موجود باعث کاهش ذخایر مواد غذایی تخصصی شده است؛ موادی که برای کمک به درمان سوءتغذیه در میان زنان و کودکان استفاده می‌شود. جان آیلیف، مسوول برنامه‌ی جهانی غذا در افغانستان در بخشی از این گزارش تأکید کرده است که کمک‌های تغذیه‌ای و بسته‌های غذایی برای میلیون‌ها زن و کودک در سراسر کشور «خط حیات» محسوب می‌شود. باید گفت که در افغانستان، وضعیت ناامنی غذایی در سال‌های اخیر به‌گونه‌ای وخیم شده است که میلیون‌ها نفر با کم‌بود جدی مواد غذایی روبرو هستند. در نتیجه‌ی این وضعیت، نهادهای بین‌المللی از جمله سازمان ملل و برنامه‌ی جهانی غذا بارها هشدار داده‌اند که میلیون‌ها زن و کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه‌اند و کمک‌های بشردوستانه در بسیاری موارد تنها راه نجات برای ادامه زندگی این خانواده‌ها محسوب می‌شود. پیش از این نیز سازمان ملل اعلام کرده بود که حدود ۲۲ میلیون نفر در افغانستان در سال جاری میلادی به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 90 بازدید

اتحادیه اروپا: زنان بخش مهمی از نیروهای کار صحی را تشکیل می‌دهند

همزمان با روز جهانی پرستاران، نمایندگی اتحادیه اروپا در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بر حمایت، آموزش و رشد حرفه‌ای زنان و دختران ادامه می‌دهد. این نمایندگی امروز (سه‌شنبه، ۲۲ ثور) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که زنان و دختران بخش مهمی از نیروهای کار صحی و درمان را تشکیل می‌دهند. در ادامه آمده است: «در روز بین‌المللی پرستار، ما قهرمانان ناشناخته نظام بهداشت و درمان افغانستان را گرامی می‌داریم.» قابل ذکر است که هر ساله از ۱۲ می به‌عنوان روز جهانی پرستاران تجلیل می‌شود و کار آنان مورد تقدیر قرار می‌گیرد. با این وجود، یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل هشدار داده بود که افغانستان تا سال ۲۰۳۰ میلادی حدود ۲۰ هزار معلم و نزدیک به پنج هزار کارمند زن بخش صحی را از دست خواهد داد. در حالی این اتحادیه بر حمایت از زنان و دختران تاکید دارد که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 122 بازدید

ذکیه خدادادی باردیگر قهرمان پاراتکواندوی اروپا شد

ذکیه خدادادی، پاراتکواندو‌کار اهل افغانستان و ساکن در فرانسه برای دومین‌بار قهرمان رقابت‌های پاراتکواندو‌ی اروپا ۲۰۲۶ میلادی شده و مدال طلای این رقابت‌ها را بر گردن آویخته است. خانم خدادادی با نشر پیامی در حساب کاربری اینستاگرام خود نوشته است که او با شکست دادن حریفانی از ایتالیا، گرجستان و ترکیه، بر سکوی نخست مسابقات قهرمانی اروپا ایستاده است. ذکیه خدادادی در این دوره از رقابت‌ها در وزن منفی ۴۷ کیلوگرم اشتراک کرده و در دیدار نهایی با غلبه بر حریف ترکیه‌ای خود قهرمان شده است. در ادامه آمده است که رقابت‌های «تکواندوی یورو ۲۰۲۶ مونیخ» به تاریخ ۱۱ ماه می در شهر مونیخ آلمان شروع و به تاریخ ۱۴ ماه می به پایان می‌رسد. این در حالی است که ذکیه خدادادی بهار سال گذشته‌ نیز برنده مدال برنز مسابقات آزاد پاراتکواندوی اوپن (Rio Open G2 2025) کشور برازیل شده شود. خانم خدادادی نخستین زن ورزشکار اهل افغانستان است که در بازی‌های پارالمپیک توکیو ۲۰۲۰ شرکت و لقب زن شجاع این رقابت ورزشی را از آن خود کرد. او پیش از این مدال طلای مسابقات قهرمانی پاراتکواندوی اروپا، مدال برنز مسابقات جایزه‌ی بزرگ جهانی سال ۲۰۲۲، مدال نقره مسابقات بین‌المللی در کشور البانیا و مدال برنز مسابقات پاراتکواندو مصر در سال ۱۳۹۵ را به گردن آویخته است. باید گفت که ذکیه خدادادی به‌دلیل حمایت از حقوق زنان در افغانستان، به‌ویژه حق آموزش و ورزش دختران، برنده‌ی رده رهبری نوظهور جایزه‌ی روز جهانی زن ۲۰۲۵ کمیته بین‌المللی پارالمپیک شده بود. در حالی ذکیه خدادادی قهرمان این دوره می‌شود که در داخل افغانستان، زنان و دختران از فعالیت‌های ورزشی محروم هستند. پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت، محدودیت‌های گسترده‌ای بر حضور زنان در عرصه‌های عمومی، از جمله ورزش، اعمال شده است. بر اساس گزارش‌های نهادهای بین‌المللی، زنان در افغانستان اجازه حضور در باشگاه‌ها، رقابت‌های ورزشی و تمرینات رسمی را ندارند. این محدودیت‌ها باعث شده است که بسیاری از ورزشکاران زن فعالیت خود را متوقف کنند یا برای ادامه آن، کشور را ترک کنند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 91 بازدید

یونیسف: ۲۱.۹ میلیون تن در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی، حدود ۲۱.۹ میلیون تن نزدیک به ۴۵ درصد جمعیت افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که از این میان، حدود ۱۱.۶ میلیون کودک تحت تاثیر سوءتغذیه، بیماری، خطرات حفاظتی و محدودیت شدید در آموزش و خدمات اولیه قرار دارند. در گزارش آمده است که افغانستان یکی از شدیدترین بحران‌های انسانی جهان را تجربه می‌کند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که جنگ طولانی، شکنندگی اقتصادی، کمبود سرمایه‌گذاری در خدمات اساسی و تضعیف حقوق اساسی شهروندان، زمینه‌ساز این بحران‌ هستند. براساس گزارش، ناامنی‌ها، بازگشت‌های گسترده مهاجران، خشک‌سالی، گرسنگی و رویداد‌های طبیعی، فشارها را چند برابر کرده است. همچنین یونیسف گفته است که حذف سیستماتیک زنان و دختران از عرصه عمومی نیز آسیب‌پذیری‌ها را عمیق‌تر کرده و دسترسی آنان به خدمات حیاتی را محدود ساخته است. براساس سازمان ملل متحد گزارش، این شوک‌ها شامل خشک‌سالی ناشی از تغییرات اقلیمی، بازگشت گسترده مهاجران، زلزله‌ها و سیل‌های مکرر، شیوع بیماری‌های متعدد و خطرات شدید حفاظتی، به‌ویژه برای زنان و دختران، می‌باشد. این در حالی است که با کاهش بودجه‌های حمایتی و کمک‌های بشردوستانه در افغانستان، نیازمندان همزمان با افزایش بیکاری با چالش‌های متعددی رو‌برو هستند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 101 بازدید

میان فقر، غیرت و سنت؛ مرگ آرام دو جوان عاشق

در بخش غربی شهر هرات، در یکی از کوچه‌های خاک‌آلود و تنگی که دیوارهای گِلی خانه‌هایش ترک برداشته بود و بوی دود و خاک همیشه در هوایش می‌پیچید، خانواده‌ای زندگی می‌کرد که سال‌ها زیر بار فقر و بدهکاری خم شده بودند. خانه‌شان دو اتاق کوچک داشت؛ سقف یکی از اتاق‌ها در زمستان چکه می‌کرد و در تابستان، گرمای خفه‌کننده‌اش نفس آدم را می‌برید. در همان خانه دختری زندگی می‌کرد به نام «مرسل»؛ دختری بیست‌وسه‌ساله با صورتی لاغر، چشمانی خسته و صدایی آرام که بیشتر وقت‌ها آهسته حرف می‌زد؛ انگار از کودکی آموخته بود در این دنیا زیاد دیده نشود. مرسل زمانی آرزو داشت معلم شود. تا صنف دوازدهم با شوق درس خوانده بود. کتاب‌هایش را هنوز در صندوق کهنه‌ای کنار رختخوابش نگه می‌داشت؛ کتاب‌هایی که گرد و خاک روی جلدشان نشسته بود. وقتی آموزش دختران محدود شد، او نیز مانند هزاران دختر دیگر در خانه ماند. روزهایش میان ظرف‌شستن، نان‌پختن و خیاطی برای همسایه‌ها سپری می‌شد. پدرش کارگر یک انبار مواد ساختمانی بود و هر روز با دستان ترک‌خورده و لباس‌های خاکی به خانه برمی‌گشت. او مردی خسته و عصبی بود؛ مردی که سال‌ها جنگ، بیکاری و قرض، مهربانی را از وجودش گرفته بود. مرسل بیشتر عصرها برای آوردن آب یا خرید نان از خانه بیرون می‌شد. همان‌جا بود که کم‌کم سهراب را دید؛ پسری بیست‌وپنج‌ساله که در دکان ترمیم موبایل کار می‌کرد. سهراب جوانی بلندقد و آرام بود. پدرش بیمار و خانواده‌اش فقیر بودند. او از نوجوانی کار کرده بود تا خرج خانه را بدهد. گاهی شب‌ها تا دیر وقت در دکان می‌ماند تا چند صد افغانی بیشتر درآمد داشته باشد. با این‌همه، برخلاف خستگی همیشگی زندگی، هنوز لبخند آرامی بر لب داشت. آشنایی‌شان خیلی ساده آغاز شد؛ اول فقط نگاه‌هایی کوتاه در کوچه، بعد سلام‌هایی آرام و بعدتر حرف‌هایی کوتاه کنار نانوایی یا سر چاه آب. در شهری که حتی حرف‌زدن دختر و پسر می‌توانست برای خانواده‌ها «ننگ» باشد، همین گفت‌وگوهای کوتاه برای‌شان پر از ترس بود. مرسل همیشه با عجله حرف می‌زد و دوروبرش را نگاه می‌کرد تا کسی نبیند. اما سهراب هر بار با احترام و آرامش با او رفتار می‌کرد. همین احترام، همین گوش‌دادن ساده، چیزی بود که مرسل کمتر در زندگی‌اش تجربه کرده بود. ماه‌ها گذشت و رابطه‌ای عمیق میان‌شان شکل گرفت؛ نه رابطه‌ای شبیه قصه‌های عاشقانه، بلکه پیوندی میان دو انسان خسته که در دل تاریکی زندگی، تنها در کنار هم اندکی آرامش پیدا کرده بودند. سهراب برایش از رؤیای داشتن دکان کوچکی می‌گفت؛ از این‌که شاید روزی بتوانند خانه‌ای اجاره کنند و زندگی ساده‌ای داشته باشند. مرسل نیز از رؤیاهای نیمه‌جانش حرف می‌زد؛ از این‌که هنوز دوست دارد درس بخواند، کتاب بخواند و روزی کودکان را آموزش دهد. اما در افغانستان، به‌ویژه در خانواده‌های فقیر و سنتی، عشق اغلب جایی برای زنده‌ماندن ندارد. وقتی پدر مرسل فهمید دختری که سال‌ها برایش کار کرده و رنج کشیده، دل به پسری فقیر داده است، خشمگین شد. بارها فریاد زد: «ما دختر ره مفت بزرگ نکردیم که بره به یک بی‌پول شوهر کنه.» در همان روزها، چند خانواده دیگر نیز برای خواستگاری مرسل آمده بودند؛ یکی از آنان مردی حدود چهل‌وپنج‌ساله بود که همسر اولش بیمار بود و دنبال زن دوم می‌گشت. آن مرد توان پرداخت پول زیادی داشت و همین موضوع پدر مرسل را وسوسه کرده بود. وقتی سهراب موضوع را با خانواده‌اش در میان گذاشت، مادرش ابتدا ترسید. او می‌دانست خانواده دختر فقیرند و احتمالاً مبلغ سنگینی درخواست خواهند کرد. اما وقتی اصرار و درماندگی پسرش را دید، راضی شد. چند هفته بعد، همراه چند بزرگ‌تر محل به خواستگاری رفتند. خانه مرسل آن روز ساکت و سنگین بود. چای آوردند، اما کسی لبخند نمی‌زد. بعد از چند دقیقه سکوت، پدر مرسل مستقیم گفت: «اگر پسرتان واقعاً مرد است و توان زن‌گرفتن دارد، چهار لک افغانی لگه می‌دهد؛ بدون مصرف عروسی و دیگر چیزها.» اتاق در سکوت فرو رفت. مادر سهراب سرش را پایین انداخت. پدر بیمار سهراب حتی توان حرف‌زدن نداشت. چهار لک افغانی برای آنان مبلغی خیالی بود. سهراب ماهانه تنها هشت تا ده هزار افغانی درآمد داشت؛ آن‌هم اگر کار خوب می‌شد. آنان به سختی خرج دوا و نان خانه را پیدا می‌کردند. اما عشق، مخصوصاً وقتی با ناامیدی همراه شود، آدم را به جنگی بی‌پایان می‌کشاند. سهراب تسلیم نشد. قرض خواست، شب‌ها اضافه‌کاری کرد و حتی تصمیم گرفت قاچاقی به ایران برود تا کار کند و پول جمع کند؛ اما رفتن خطرناک بود و پول قاچاقبر را هم نداشت. هر بار که خانواده‌اش دوباره برای صحبت می‌رفتند، پدر مرسل فقط یک جمله می‌گفت: «یا پول، یا دختر.» در این میان، فشار بر مرسل بیشتر می‌شد. برادرانش به او بدبین شده بودند. موبایلش را گرفتند، اجازه بیرون‌شدنش کمتر شد و حتی مادرش از ترس شوهرش جرئت نمی‌کرد از دخترش حمایت کند. مرسل شب‌ها آرام گریه می‌کرد. بارها به سهراب گفته بود: «ما در این وطن حتی حق انتخاب زندگی خود ره نداریم.» زمستان همان سال، اوضاع بدتر شد. پدر مرسل تصمیم گرفت او را به همان مرد میان‌سال نامزد کند؛ مردی که دو فرزند تقریباً هم‌سن مرسل داشت. وقتی مرسل اعتراض کرد، پدرش سیلی محکمی به صورتش زد و گفت: «دختر در این خانه اختیار ندارد.» آن شب مرسل تا صبح گریه کرد. فردای آن روز، پنهانی به سهراب خبر داد. سهراب وقتی حرف‌های او را شنید، برای نخستین‌بار کاملاً شکست. او می‌دانست اگر مرسل به آن خانه برود، زندگی‌اش نابود خواهد شد. چند روز بعد، تصمیمی گرفتند که بیشتر از سر ترس بود تا امید: فرار. شبی سرد، وقتی برق‌های محله قطع شده بود و کوچه در تاریکی فرو رفته بود، مرسل از پنجره کوچک اتاقش بیرون شد. تنها یک بکس کوچک همراه داشت؛ چند لباس، کتابچه یادداشتش و عکسی قدیمی از مادرش. سهراب منتظرش بود. آنان سوار موتر مسافربری شدند و شهر را ترک کردند. چند ماه نخست را در اتاقی نمناک در حاشیه کابل گذراندند. اتاق‌شان فقط یک فرش کهنه، یک بخاری دودزده و چند ظرف داشت. سهراب در نانوایی کار پیدا کرد و روزی دوازده ساعت کار می‌کرد. دست‌هایش از شدت گرمای تنور سوخته بود. مرسل در خانه لباس می‌شست و گاهی برای همسایه‌ها خامک‌دوزی می‌کرد تا خرج نان فراهم شود. با وجود تمام سختی‌ها، آنان هنوز کنار هم آرام بودند. شب‌ها وقتی صدای ژنراتورهای کوچه خاموش می‌شد و شهر در تاریکی فرو می‌رفت، کنار هم می‌نشستند و آهسته حرف می‌زدند. مرسل می‌گفت: «حداقل این‌جا کسی ما ره مجبور نمی‌کند.» اما ترس همیشه با آنان بود. هر بار صدای در بلند می‌شد، قلب‌شان می‌لرزید. آنان می‌دانستند خانواده‌ها دست‌بردار نخواهند شد. در جامعه‌ای که «آبرو» گاهی از جان انسان مهم‌تر شمرده می‌شود، فرار دختر با مرد، برای برخی خانواده‌ها لکه‌ای است که فقط با خشونت پاک می‌شود. خانواده‌های آنان نیز چنین فکر می‌کردند. ماه‌ها دنباله‌شان گشتند. سرانجام یکی از آشنایان سهراب آنان را در بازار شناخت و خبر داد. چند مرد، یک غروب، ناگهان به اتاق‌شان هجوم بردند. سهراب را با مشت و لگد زدند. مرسل جیغ می‌کشید و گریه می‌کرد، اما کسی رحم نکرد. همسایه‌ها از پشت درها فقط نگاه می‌کردند. آنان را با زور به هرات بازگرداندند. بعد از بازگشت، زندگی‌شان به جهنم تبدیل شد. سهراب را در زیرزمین خانه پدرش زندانی کردند. او را متهم می‌کردند که آبروی خانواده را برده است. لت‌وکوبش می‌کردند و از او می‌خواستند قسم بخورد دیگر هرگز نام مرسل را نیاورد. مرسل نیز در خانه پدرش حبس بود. برادرانش او را دشنام می‌دادند و می‌گفتند باید کشته شود تا «عبرت» شود. مادرش هر شب پنهانی برایش غذا می‌آورد و گریه می‌کرد، اما توان دفاع نداشت. روزها گذشت و فشارها شدیدتر شد. مرسل دیگر امیدی نداشت. او می‌دانست خانواده‌اش هرگز اجازه نخواهند داد دوباره با سهراب زندگی کند. سهراب نیز زیر شکنجه و تحقیر روحی فروپاشیده بود. تنها راه ارتباطی‌شان کودکی از همسایه‌ها بود که گاهی پنهانی پیام ردوبدل می‌کرد. آخرین پیام مرسل کوتاه بود: «اگر زنده بمانیم، باز ما ره جدا می‌کنند.» و آخرین پاسخ سهراب این بود: «پس بگذار هیچ‌کس ما ره از هم جدا نکنه.» یک شب بارانی، وقتی بیشتر اعضای خانواده خواب بودند، سهراب به نوعی خود را از زیرزمین بیرون کرد. کسی دقیق نمی‌داند چگونه به خانه مرسل رسید. شاید یکی از نزدیکان از روی دلسوزی کمکش کرده بود. اما صبح فردا، همه‌چیز تمام شده بود. آنان را در انباری خانه پیدا کردند؛ طنابی از سقف آویزان بود و هر دو کنار هم بی‌جان مانده بودند. دستان‌شان هنوز در هم گره خورده بود؛ انگار در آخرین لحظه نیز از ترس جدایی، یکدیگر را رها نکرده بودند. آن روز کوچه پر از جمعیت شد. زنان آرام گریه می‌کردند و مردان زیر لب از «بی‌آبرویی» حرف می‌زدند. اما کمتر کسی از فقر، فشار اجتماعی، معامله‌کردن دختران یا سنت‌هایی سخن می‌گفت که دو جوان را تا مرز مرگ رسانده بود. مادر مرسل هنگام دفن دخترش فقط خاک را با دستانش چنگ می‌زد و می‌گفت: «دخترم فقط زندگی می‌خواست… فقط زندگی…» اما در آن شهر، در آن جامعه زخمی و خسته، گاهی حتی ساده‌ترین آرزوها هم بیش از حد بزرگ‌اند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 118 بازدید

دو زن نویسنده برنده جشنواره ادبی «اوسانه» بلخ شدند

مسوولان برگزارکننده جشنواره‌ی داستان کوتاه «اوسانه» در ولایت بلخ می‌گویند که در میان برندگان سیزدهمین دور از مسابقات داستان‌نویسی، دو زن داستان‌نویس نیز موفق به دریافت جایزه شدند. خانه داستان بلخ امروز (دو‌شنبه، ۲۱ ثور) با نشر پیامی در حساب کاربری فیس‌بوک خود، برندگان این دوره از مسابقه داستان‌نویسی را اعلام کرده و گفته است که این جشنواره، همه ساله به هدف رشد و تقویت استعدادهای داستان‌نویسان جوان کشور، از سوی خانه داستان بلخ برگزار می‌شود. در اعلامیه آمده است که شفیع بیریا، مدیر اجرایی این جشنواره، گفته است که در سیزدهمین دور جشنواره‌ی داستان کوتاه اوسانه، ۱۱۰ داستان کوتاه از نویسنده‌های جوان کشور را در سه مرحله ارزیابی کرده است. آقای بیریا در ادامه تاکید کرده است که داستان‌های برتر این جشنواره توسط شش داور در سه مرحله ارزیابی شده و در نهایت سه داستان برتر شناخته شده و دو داستان دیگر سزاوار تقدیر شناخته شده است. در اعلامیه آمده است که داوران، داستان‌ها را بر اساس سه معیار نثر داستان، ساختار داستان و شخصیت‌پردازی داوری کردند. بر اساس رای هیات داوران سیزدهمین دور جشنواره داستان کوتاه «اوسانه» زهره حسینی، با داستان کوتاه «آنچه در روستا ماند» در جایگاه نخست این دوره قرار گرفت. در ادامه آمده است که سارا کامگار با داستان کوتاه «کفش‌های بانمک» مقام دوم و علی‌آقا فیاض، با داستان کوتاه «تخت بدون نام» مقام سوم این جشنواره را کسب کرده است. هیات داوران این جشنواره، داستان کوتاه «لندی موش» به قلم محمدضیا جویا و داستان کوتاه «دل‌زده» به قلم آسیه دانشیار را لایق تقدیر شناختند. قابل ذکر است که خانه‌ داستان بلخ در سال ۱۳۸۷ خورشیدی با همکاری جمعی از فرهنگیان و داستان‌نویسان تاسیس شده و هر سال جشنواره «اوسانه» را برای شناسایی و تشویق استعدادهای برتر در حوزه داستان‌نویسی برگزار می‌کند. در حالی دو زن نویسنده، برنده این جایزه می‌شود که حکومت فعلی پس از تسلط مجدد بر افغانستان، آموزش زنان در مقاطع بالاتر از صنف ششم مکتب، دانشگاه‌ و حتا بخش‌های صحی را منع کرده‌اند. همچنین سازمان ملل متحد بارها هشدار داده است که ممنوعیت آموزش زنان و دختران در بلندمدت سلامت جامعه را با خطر مواجه می‌کند، زمینه‌ی افزایش ازدواج‌های اجباری و زیرسن و رشد افراطیت را فراهم می‌سازد.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 102 بازدید

بازیکنان تیم ملی کریکت زنان افغانستان خواستار به‌رسمیت شناسی تیم‌شان شدند

رسانه‌های بین‌المللی گزارش داده‌اند که بازیکنان تیم ملی کریکت زنان افغانستان در تبعید، خواستار به‌رسمیت شناسی از سوی شورای بین‌المللی کریکت (ICC) شده است. رسانه ای‌بی‌سی نیوز با نشر گزارشی نوشته است که این درخواست به تازگی از سوی اعضای تیم‌ ملی زنان کریکت افغانستان مطرح شده است. بازیکانان تیم ملی کریکت زنان افغانستان از شورای بین‌المللی کریکت خواسته‌اند که از الگوی فدراسیون بین‌المللی فوتبال ‌(فیفا) پیروی کرده و آن‌ها را به‌عنوان یک تیم ملی رسمی به رسمیت بشناسد. در گزارش ای‌بی‌سی نیوز آمده است که این درخواست پس از آن مطرح شده است که چندی پیش فیفا اعلام کرد که بازیکنان تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید را به رسمیت شناخته و این تیم‌ می‌تواند به نمایندگی از افغانستان به رقابت‌های بین‌المللی شرکت کنند. باید گفت که در داخل افغانستان، زنان و دختران از فعالیت‌های ورزشی محروم هستند. پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت، محدودیت‌های گسترده‌ای بر حضور زنان در عرصه‌های عمومی، از جمله ورزش، اعمال شده است. بر اساس گزارش‌های نهادهای بین‌المللی، زنان در افغانستان اجازه حضور در باشگاه‌ها، رقابت‌های ورزشی و تمرینات رسمی را ندارند. این محدودیت‌ها باعث شده است که بسیاری از ورزشکاران زن فعالیت خود را متوقف کنند یا برای ادامه آن، کشور را ترک کنند. بسیاری از ورزشکاران زن که عضویت تیم‌های ملی کشور را داشتند به کشورهای دیگر پناهنده شده‌اند. بازیکنان تیم ملی کریکت زنان افغانستان در تبعید در ماه‌های اخیر در اردوهای تمرینی شرکت کرده‌اند و قرار است در آستانه نشست شورای جهانی کریکت در شهر ادینبرو اسکاتلند نیز حضور داشته باشند. تا اکنون شورای جهانی کریکت به این درخواست اعضای تیم ملی کریکت زنان افغانستان پاسخی نداده است.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 101 بازدید

فروریختن سقف خانه در کاپیسا؛ دو زن و دو کودک جان باختند

فرماندهی پولیس ولایت کاپیسا اعلام کرده است که در پی فرو ریختن سقف یک خانه ولسوالی تگاب، این ولایت چهار عضو یک خانواده، شامل دو زن و دو کودک جان باخته‌اند. این فرماندهی با نشر اعلامیه‌ای گفته است که در کنار جان باختن دو زن و دو کودک، ده‌ها جریب زمین کشاورزی و چندین خانه در کاپیسا در پی بارندگی شدید تخریب شده است. در اعلامیه آمده است که بارش ژاله در این ولایت شمار زیادی از درختان مثمر را نیز از بین برده است. همچنین عبدالعزیز نظری، سخنگوی والی کاپیسا گفت بارندگی شدید در ولسوالی‌های نجراب و کوهبند این ولایت ادامه دارد. او افزود که تا اکنون اطلاعاتی درباره تلفات و خسارات در این ولسوالی‌ها در دست نیست. اداره مبارزه با حوادث حکومت سرپرست گفته است که بارندگی‌های شدید، جاری شدن سیل، رانش زمین و دیگر حوادث طبیعی دست‌کم در یک ماه گذشته جان ده‌ها نفر را در ولایت‌های مختلف گرفته است. این اداره گفته است که از ششم حمل تا سوم ثور دست‌کم ۲۱۴ نفر در سراسر کشور در پی حوادث طبیعی جان باخته‌اند و ده‌ها خانه و صدها جریب زمین ویران شده است.

ادامه مطلب